czy drugie dziecko?

[dmuchawcelatawce]

Zastanawiamy sie z mezem nad drugim dzieckiem, czas leci, my prawie 40tka a dalej nie wiemy.
Ja bym chciala, nie jakos dramatycznie bardzo, ale tak biologicznie mnie ciagnie. Nie ma w tym zadnych innych pragnien typu: szklanka wody na starosc, a jak sobie sprawie drugie to mniej sie bede trzasc nad pierwszym itp.
Maz ma obiekcje finansowe I wlasciwie o to sie sprawa rozbija.
Nie jestesmy bogaci, ani jakos strasznie biedni. Przecietniacy. Ja umie oszczedzac, maz sie uczy, do pierwszego nam nigdy nie brakuje. Ale tez sie nie przelewa.
Jesli zostaniemy przy jednym dziecku, to bedziemy mu mogli wiecej dac. Zapewnic lepszy start w przyszlosc np. poprzez uciulanie na studia (mieszkamy w kraju w ktorym za studia sie placi). Jesli na studai nie pojddzie to uciulane pieniadze przeznaczy na to co uzna za wazne dla siebie.
Jesli zdecydujemy sie na drugie, to owszem, nie bedzie tak, ze nie bedziemy miec co do garnka wlozyc, bo jeszcze jedno sie wyzywi. Chodzi raczej o to, ze wtedy z cala pewnoscia nie zapewnimy obojgu lepszego startu w przyszlosc.
Ja wiem, wszsytko sie moze zdarzyc itp. ale cuda rzadko sie zdarzaja.
To jest jeden aspekt.
Druga to kwestia relacji pomiedzy rodzenstwem. Czytam czesto jak wazne aby miec rodzenstwo, jak to sie dzieci lepiej socjalizuja itp. I ze zwyczajnie posiadanie rodzenstwa jest wielkim dobrodziejstwem dla dziecka. I to by nawet do mnie bardzo przemowilo, bardziej niz ten pierwszy aspekt.
Ale tak sie zastanawiam jak to jest z tym rodzenstwem. Mam siostre, zaledwie 2.5 roku mlodsza (czyli wg naukowcow roznicawieku idealna). Ona mieszka w Polsce, ja wyjechalam. Ale nawet nie czuje za mam siositre. Moge anonimowo na forum powiedziec, ze rownie dobrze byloby gdyby sie nie urodzila.
Nie klocimy sie, jestesmy po prostu obojetne.
Nad nasza realacja solidnie "zopracowala" nasza matka. To jej zawdzieczamy taki a nie inny stan rzeczy. Jako dzieci bardzo sie lubilysmy, ja bardzo dbalam o siostre (taki mam opiekunczy charakter do dzis) , ale odkad skumalam, ze matka wyroznia bezpardonowo siostre, dobre relacje zaczely sie psuc. jak nastolatki klocilysmy sie. Potem zamieszkalysmy oddzielnie I zyjemy w obojetnej zgodzie.
Ale nawet jak obserwuje rodzenstwa , ktore byly dobrze chowane przez swoich rodzicow, sprawiedliwie traktowane (jak maz I jego siostra) to moge wysnuc wniosek. Niby wszystko jest super, ale prawda jest taka, ze jak ludzie zakladaja wlasne rodziny to juz kazdy ciagnie do siebie. A rola rodzenstwa staje sie juz taka malo istotna.
Dla mnei "rodzenstwem"jest moja najlepsza przyjaciolka, ktora na prawde kocham, moj kuzyn z ktorym polaczyla nas wspolan niedola posiadania nieciekawych rodzicow.
Wiec moje pytanie jest nastepujace. jak to jest u was, w Waszym otoczeniu, w Waszych przemysleniach, w Waszych doswiadczeniach. czy to rodzenstwo jest tak bardzo konieczne?
Czy swiadomie decydujac sie na nieposiadanie drugiego dziecka kierujac sie wylacznie fakte, ze mam swiadomosc, ze dwojce dzieci nie zapewnie jednakowo dobrego startu jak jednemu, to czy wyrzacam corce krzywde w sensie emocjonalnym?
Moze Pani Agnieszka ma jakas rade na tak nietypowy problem?

[tully.makker]

Ja moge mowic za siebie. Nie tylko nie mam rodzenstwa, ale i w najblizszej rodzinie nie ma za bardzo rodzenstwa ciotecznego. Moi rodzicie i ciotka sa juz mocno starsi, kiedy odejda, nie bede miala nikogo - tzn, sa dzieci, ale one jeszcze wiele lat beda biorcami ani rownoprawnymi partnerami w relacji.

Im bardziej o tym mysle, tym bardziej mnie to przeraza.

Wlasnie ze wzgledu na to, jak cierpie ze wzgledu na swoje jedynactwo, zdecydowalam sie na 3 dzieci (mam tez pasiebice, czyli lacznie mamo 4). Patrzac ze swojej perspektywy, widze brak rodzenstwa jako jednak jakas tam krzywde zyciowa. To oczywiscie ososbisty punkt widzenia, wiem,z e sa ososby, ktorym to nie przeszkadza, wrecz przeciwnie, aczkolwiek moze tez sa to ososby mlodsze, ktorym problem mozliwego braku rodziny nie doskwiera tak bardzo, bo sobie tego jeszcze nie wyobrazaja.

[dmuchawcelatawce]

Dziekuje tully za glos w mojej sprawie. Taka sytuacja jak opisalas mnie wlasnie tez niepokoi. Ty masz swoja rodzine, dzieci. Ale moze przeciez byc gorzej. Mam kolezanke, ktora nie tylko nie ma rodzenstwa, ani rodzenstwa ciotecznego (kompletnie nikogo) ale tez nie ma wlasnych dzieci I raczej nic nie wskazuje, ze je bedzie miala. Nie musze mowic jak bardzo jest nieszczesliwa.
Ale mam tez te przyklady obojetnosci wsrod rodzenstwa, klotni. Ja moge powiedziec, ze nawet majac siostre ponioslam straty, niz korzysci. Od emocjonalnych ("dzieki" matce) po jakies tam ekonomiczne chocby fakt, ze jak matka umrze, to siostra otrzyma po niej mieszkanie (bo jej sie nalezy, jak zwykle, wszystko, zawsze I wszedzie) a ja jesli zechce przyjechac do Polski musze zamieszkac w ... hotelu.
Moze to glupi problem, bo tylu ludzi nie moze miec dzieci a ja sie zastanawiam czy jest sens, czy zrobie mojej corce krzywde ewentualnym rodzenstwem, czy wrecz przeciwnie.

[babcia.stefa]

> Mam
> kolezanke, ktora nie tylko nie ma rodzenstwa, ani rodzenstwa ciotecznego (komp
> letnie nikogo) ale tez nie ma wlasnych dzieci I raczej nic nie wskazuje, ze je
> bedzie miala. Nie musze mowic jak bardzo jest nieszczesliwa.

Że jak? Nie mam rodzeństwa, nie mam dzieci, z rodzeństwem ciotecznym nie utrzymuję kontaktów (czasem widuję na pogrzebach), i nie jestem ani trochę nieszczęśliwa z tego powodu. Za to mój facet ma siostrę, która jest wrzodem na dooopie i jego życie specjalnie by nie zubożało, gdyby jej nie było, a wręcz przeciwnie, ubyłoby paru problemów.

Robienie sobie drugiego dziecka, żeby pierwsze miało rodzeństwo, to najdurniejszy motyw jaki znam - wśród znajomych liczba rodzeństw, które się kochają i pomagają sobie, oraz tych, które się serdecznie nienawidzą, rozkłada się dość równo.

[nammkha]

A może wasze dziecko coś wam podpowie. Tzn. pytałas się go czy chce mieć rodzeństwo? ja osobiście mam rodzeństwo i nie wyobrażam sobie żeby być jedynakiem. To chyba smutne. A jesli chodzi o pogorszenie statusu i szans dzieci. Myślę że drugie dziecko aż tak wiele temu drugiemu nie odbierze. Poza tym nie powinno się patrzeć w ten sposób. Chcecie mieć dziecko, kochać je itp czy nie? to powinna być najważniejsza kwestia a nie to że będą miały trudniejszy start.

[dmuchawcelatawce]

"> A może wasze dziecko coś wam podpowie. Tzn. pytałas się go czy chce mieć rodzeń
> stwo? ja osobiście mam rodzeństwo i nie wyobrażam sobie żeby być jedynakiem. To
> chyba smutne. A jesli chodzi o pogorszenie statusu i szans dzieci. Myślę że dr
> ugie dziecko aż tak wiele temu drugiemu nie odbierze. Poza tym nie powinno się
> patrzeć w ten sposób. Chcecie mieć dziecko, kochać je itp czy nie? to powinna b
> yć najważniejsza kwestia a nie to że będą miały trudniejszy start."

Moja mala jeszcze nie mowi, ale jakby mogla to wiem jaka bylaby odpowiedz: tak. Ona szaleje za dziecmi. Nawet nieraz z mezem sie lamiemy, ze moze jednak, bo mala tak do dzieci ciagnie.
Wiesz, jak chodzi o status materialny, to moze drugie dziecko sporo odebrac. bo my jak wspomnialam nie jestesmy bogaci. Zdolamy cos tam uciulac na studia, ale tylko dla jednego. Przy dwojce, juz nie ma szans.
Wiesz to nie kwestia codziennego utrzymania, bo talerz zupy wiecej duzo nie kosztuje.
Ale chodzi o ta milosc do obecnego dziecka. jakbysmy sie kierowali tym co my chcemy to decyzja bylaby prosta: chcemy miec dziecko I jeszcze jedno kochac.
Ale nei bedziemy mu w stanie dac wiecej poza miloscia.
A w kwestii przyszlosci obawiam sie efektu tzw. dziedziczenia biedy. Bo niby pieniadze nie sa wazne, ale chyba tylko dla tego co je ma. Bo dla biednego pieniadze sa wazne. Jesli nei pomoge, to corka np. bedzie musiala zrezygnowac z tych studio (to tylko przyklad) i potem majac wlasna rodzine, bedzie borykac sie dokladnie z takim samym problemem: ile dzieci, bo jedno to ok, ale na drugie nas nei stac i tak z pokolenia na pokolenie.
Moze ja juz glupieje.

[nammkha]

Ale pewnie jest cos takiego jak kredyty studenckie, można też na studia zarobić samemu, albo pracować w trakcie studiów. Można dostać spadek, można uczyc sie tak dobrze zeby dostac stypendium naukowe, a do tego czasu aż dzieci będą na tyle duże żeby iśc na studia jeszcze wiele może się zmienić w waszej sytuacji finansowej. Myślę, że wasze uczucia w tym momencie podpowiadają wam co macie robić. Wasze dziecko też to pokazuje. A bieda.... sama nie pochodzę z bogatej rodziny, wiem co to być biednym, jdenak możesz mi wierzyć, że jeśli coś miało destrukcyjny wpływ na moje życie to były to braki, ale nie finansowe, ale emocjonalne w tym co dostałam od rodziców.

[dmuchawcelatawce]

nammkha napisała:

> Ale pewnie jest cos takiego jak kredyty studenckie, można też na studia zarobić
> samemu, albo pracować w trakcie studiów. Można dostać spadek, można uczyc sie
> tak dobrze zeby dostac stypendium naukowe, a do tego czasu aż dzieci będą na t
> yle duże żeby iśc na studia jeszcze wiele może się zmienić w waszej sytuacji fi
> nansowej. Myślę, że wasze uczucia w tym momencie podpowiadają wam co macie robi
> ć. Wasze dziecko też to pokazuje. A bieda.... sama nie pochodzę z bogatej rodzi
> ny, wiem co to być biednym, jdenak możesz mi wierzyć, że jeśli coś miało destru
> kcyjny wpływ na moje życie to były to braki, ale nie finansowe, ale emocjonalne
> w tym co dostałam od rodziców.

Masz racje, wszystko sie moze zmienic, ale zarowno na dobre jak I na zle. Spadek odpada, nie ma po kim, nie mamy "bogatej cioci w Ameryce".
Nie moge tez zakladac, ze bedzie sie rewelacyjnie uczyc I zdobedzie stypendium naukowe. Moze bedzie sredniakiem, ktoremu trzeba bedzie troche pomoc, ktory bez tej odrobiny pomocy po prostu zrezygnuje z wymarzonych studiow.
Wiem po sobie, ja na swoje studia musialam pracowac. Ale nie byly to wymarzone studia. Bo te wymarzone kosztowaly zbyt duzo. Nie bylo mnei stac na studia I zycie. Efekt jest taki, ze studia mam, ale poza satysfakcja nic nie daja.
Wiem, ze braki emocjonalne sa gorsze niz ekonomiczne, ale ja chcialabym zapewnic dzieciom dostatek w obu sferach.

[rurek00]

Ja mam podobne relacje z siostrą jak ty dmuchawcelatawce. Czyli jesteśmy sobie zupełnie obojętne, mimo tylko 3 lat różnicy. Mogło by jej nie być, i byłoby tak samo. Mam co najmniej 2 przyjaciółki, z którymi mam o wiele lepsze relacje. Wydaje mi się, że jeśli ktoś nie ma rodzeństwa, to sobie może wyobrażać, że jakby to super było je mieć. Ale nie ma na to żadnej gwarancji. Może tak być, ale nie musi.
Dla mnie decydowanie się na dziecko tylko dlatego, żeby miało rodzeństwo, to słaby argument. Bo jak napisałam wyżej, nie masz żadnej gwarancji, że faktycznie dzieci się zżyją, i będą dla siebie oparciem. Może być różnie.
Warto może zadbać, żeby dziecko miało dobre relacje ze swoimi kuzynami, czy ogólnie zachęcać je do poznawania nowych dzieci i utrzymywania z nimi przyjaźni.

[kklekss]

Większość matek jedynaków[jedynaczek] które znam , żałują po latach , że nie zdecydowały się na więcej dzieci.Nie patrz na posiadanie jeszcze jednego dziecka przez pryzmat pieniędzy i ewentualnego '' posagu'' . Ważniejsza jest prawdziwa potrzeba posiadania 2 potomka i obdarzenie go miłością i zapewnieniem mu szczęśliwego życia.Bo ty tylko kalkulujesz i liczysz. Tu jest potrzebna prawdziwa chęć posiadania jeszcze jednego dziecka , taka płynąca z serca a nie z wyrachowania .

[dmuchawcelatawce]

kklekss napisała:

> Większość matek jedynaków[jedynaczek] które znam , żałują po latach , że nie zd
> ecydowały się na więcej dzieci.Nie patrz na posiadanie jeszcze jednego dziecka
> przez pryzmat pieniędzy i ewentualnego '' posagu'' . Ważniejsza jest prawdziwa
> potrzeba posiadania 2 potomka i obdarzenie go miłością i zapewnieniem mu szcz
> ęśliwego życia.Bo ty tylko kalkulujesz i liczysz. Tu jest potrzebna prawdziwa c
> hęć posiadania jeszcze jednego dziecka , taka płynąca z serca a nie z wyrachowa
> nia .

No wlasnie,trudno przewidziec co bedzie po latach. Czy bedie sie zalowac czy nie. Ale dal mnei najwazniejsze jest dobro corki a nie moje ssamopoczucie tzn. fakt czy bede zalowac, czy nie. najwazniejsze jest dla mnie co moze zyskac a co stracic todziecko , ktore juz istnieje.
Szczesliwie zycie to zycie pelne milosci ale i w miare dostatnie ekonomicznie. Milosc zapewnie I jednemu I drugiemu (mam nadzieje, ze nie powiele schematu mojej matki), ale juz dostatku ekonomicznego nie za bardzo.
Wlasnie ja nie chce kierowac sie 'prawdziwa checia posaidania dziecka"bo ta mam, taka na poziomei biologicznym, ale dobrem dzieci.
Ja mysle, ze koncentrowanie sie na obu aspektach tj. emocjonalnaym I ekonomicznym nei jest przejawem wyrachowania. przejawem wyrachowania jet dla mnie przeciez nei tak rzadka chec posiadania dzieci: a bo mi szklanke wody na starosc poda, bedzie sie mna zajmowac, nie umre sama czyli tylko ja ja ja. Te argumenty odpadaja u mnie.
Chce wylacznie dobra dzieci. Nie nazwalabym tego wyrachowaniem, tylko dlatego ze rozwazam czynnik rowniez ekonomiczny, aby nie powielac syndromu 'dziedziczenia biedy".

[maggddalena]

Ale przecież nie rodzisz tego dziecka, jako towarzystwa dla córki.

[kol.3]

Przepraszam ale to jest idealistyczne, infantylne pieprzenie. Życie jest twarde, potrzebne są pieniądze na opłacenie rachunków, lekarstwa, buty, edukację dzieci. Bieda, życie w stanie nieustannego niedostatku nie uszczęśliwiają ani rodziców ani dzieci..

[dmuchawcelatawce]

rurek00 napisała:

> Ja mam podobne relacje z siostrą jak ty dmuchawcelatawce. Czyli jesteśmy sobie
> zupełnie obojętne, mimo tylko 3 lat różnicy. Mogło by jej nie być, i byłoby tak
> samo. Mam co najmniej 2 przyjaciółki, z którymi mam o wiele lepsze relacje. Wy
> daje mi się, że jeśli ktoś nie ma rodzeństwa, to sobie może wyobrażać, że jakby
> to super było je mieć. Ale nie ma na to żadnej gwarancji. Może tak być, ale ni
> e musi.
> Dla mnie decydowanie się na dziecko tylko dlatego, żeby miało rodzeństwo, to sł
> aby argument. Bo jak napisałam wyżej, nie masz żadnej gwarancji, że faktycznie
> dzieci się zżyją, i będą dla siebie oparciem. Może być różnie.
> Warto może zadbać, żeby dziecko miało dobre relacje ze swoimi kuzynami, czy ogó
> lnie zachęcać je do poznawania nowych dzieci i utrzymywania z nimi przyjaźni.

Corka ma kuzynow od strony sioistry meza (od mojej siostry tez, ale kontakt slaby), wcale jej nawet nie trzeba zachecac do kontaktow z dziecmi, bo ona za nimi szaleje. Jest taka bardzo socjalna, przyjazna I wesola.

[kol.3]

Ludzie w moim otoczeniu pochodzą z rodzin z 2-3 dzieci. Ja mam z bratem dobre relacje, ale z bratową już nieco gorsze, a w związku z tym, ze brat jest pantoflarzem, to z bratem uklada nam się niby poprawnie, ale mocno na odległość.
Moja koleżanka z bratem nie ma żadnego kontaktu bo on mieszka gdzie indziej niż ona i w życiu jej nie zaprosił do siebie, ona jego tak, widują się raz na 10 lat.
Znajomi, trójka rodzeństwa są tak skłoceni, że wióry lecą.
Moi dwaj kuzyni od 30 lat nie rozmawiają ze sobą.
Ale, u kolegi 4 rodzeństwa i dobre stosunki, więc cuda się zdarzają.

[dmuchawcelatawce]

Kol.3 wlasnie to potwierdza moje przypuszczenie, ze tak na prawde z tym rodzenstwem to jest dobrze w dziecinstwie, bo jest sie z kim bawic. Ale potem zazwyczaj zaczynaja sie niesnaski, a w najlepszym razie obojetnosc. U wiekszosci moich znajomych to rodzenstwo ma obojetne relacje, kazdy ma swoje wlasne rodziny, ktore na pewnym etapie zaczynaja byc najwazniejsze. Rodzenstwo po prostu odchodzi na dalszy plan.
Nie wspomne juz o klotniach, bo takich w mojej dalszej rodzinie bylo dosc. Wlasciwie trudno mi jest sobie przypomniec jakas szczegolnie wielka milosc pomiedzy rodzenstwem, ktora przetrwala burze zyciowe.
A my jako rodzice chyba powinnismy sie troszczyc o wszsytkie aspekty zycia nie tylko duchowe.

[aiczka]

> kazdy ma swoje wlasne rodziny, kto
> re na pewnym etapie zaczynaja byc najwazniejsze. Rodzenstwo po prostu odchodzi
> na dalszy plan.

No i to chyba normalne, tak powinno być - podobnie jak na dalszy plan schodzą w pewnym momencie rodzice, póki są w sile wieku. Ale jeśli się ma z rodzeństwem dobre stosunki (a ja akurat mam), to ma się cały czas takie poczucie, że ktoś jeszcze jest "w odwodzie". Że jest ktoś, kto ma te same wspomnienia, rozumie różne rodzinne sprawy, na kim można w razie czego polegać, porozumieć się bez słów.
Był kiedyś gdzieś taki artykuł, w którym porównywano różne modele przyjaźni. Między innymi była mowa o "męskiej przyjaźni", której cechą charakterystyczną było to, że nawet jeśli się z kimś nie kontaktowało przez 15 lat, to wciąż miało się poczucie, że to jest przyjaciel. Podobny związek można mieć właśnie z rodzeństwem.

[kol.3]

Myślę, że często do rozdźwięków przyczyniają się rodzice przez nierówne traktowanie dzieci - jedno do roboty, drugie do pieszczoty, niesprawiedliwy podział majątku, faworyzowanie jednego dziecka, wymaganie od jednego wszelakich przysług i prac, od drugiego nic, albo jeszcze żeby rodzeństwo wspierało drugie dziecko itp.

[dmuchawcelatawce]

kol.3 napisała:

> Myślę, że często do rozdźwięków przyczyniają się rodzice przez nierówne traktow
> anie dzieci - jedno do roboty, drugie do pieszczoty, niesprawiedliwy podział m
> ajątku, faworyzowanie jednego dziecka, wymaganie od jednego wszelakich przysług
> i prac, od drugiego nic, albo jeszcze żeby rodzeństwo wspierało drugie dziecko
> itp.


Tak bylo u mnie, zreszta w mojej rodzinie takie zachowanie rodzicow ma dluga I bogata tradycje. Wrecz prechodzi z pokolenia na pokolenie I nikt sie na bkledach poprzedniko nie uczy.
Przyznam, ze jest to tez moja zgryzota. Czasem sie boje np. a jesli okaze sie, ze moje drugie dziecko jest jest tak cudne jak moja coreczka to czy bede umiala zachowac sprawiedliwosc.

[kol.3]

Stać Cię na refleksję na ten temat - to wielka sprawa, a nie wszystkich stać, bo większość ludzi traktuje dzieci nierówno i nie ma cienia wątpliwości co do swojego postępowania, nie zastanowi się że wbija między dzieci klin.

[feronique]

Myślę, że na Twoje pytanie nie sposób udzielić jednoznacznej odpowiedzi. U nas jest tak, że i mąż i ja jesteśmy jedynakami, przy czym on miał raczej nieszczęśliwe dzieciństwo, nie odnajdował się nigdy w grupie rówieśniczej, a teraz strasznie przeżywa to, że po śmierci rodziców zostanie jakby bez rodziny (ma kuzynów, ale tam jest różnica wieku tak spora, że nigdy się z nimi nie "zaprzyjaźnił"). Ja też jestem jedynaczką i nigdy nie chciałam mieć brata ani siostry. Z kuzynostwem kontaktów prawie nie utrzymuję - spotykamy się na weselach i tyle. Za to zawsze świetnie funkcjonowałam w grupie, uwielbiałam szkołę, chodziłam na wszelkie możliwe zajęcia dodatkowe - gdzie tylko była szansa na poznanie nowych ludzi, tam z niej korzystałam. W ogóle nie mam poczucia, że kiedykolwiek zostanę sama, bo mam wspaniałych przyjaciół jeszcze z lat dziecinnych, gdzie pomimo dzielących nas teraz już tysięcy kilometrów ta więź pozostaje nienaruszona i wiem, że zawsze mogę na nich liczyć.
Obserwuję też rodzeństwa. Moja matka ma dwie siostry, z którymi rozmawia może raz na rok. Nic się tam nie stało, nie są skłócone, ale też mogłyby bez problemu żyć bez siebie. A ileż znam takich rodzeństw, gdzie jest ciągła walka. Ja sama obecnie spodziewam się drugiego dziecka i przeraża mnie sama myśl, że teraz tak wiele będzie zależało od mojej mądrości. Że będę musiała dwie całkiem odrębne istoty traktować sprawiedliwie, nie wywołując u nikogo poczucia krzywdy. Moje dziecko obecnie socjalizuje się już w przedszkolu i szczerze mówiąc podejrzewam, że to wystarcza i że do tego nie jest potrzebny brat ani siostra. Kierowały mną nieco inne pobudki, ale jestem i tak pełna obaw.

[kklekss]

Z takim podejściem do rodzicielstwa i kwestii posiadania dzieci nie sprowadzaj na ten świat kolejnego potomka. Wyrachowane to twoje myślenie i może rzeczywiście za póżno na kolejne dziecko. 40-tka to już wiek gdzie spontaniczność nie wchodzi w grę. Zastanawiasz się jakbyś miała urodzić 10 dziecko. Zimna kalkulacja. Brrrrrrrrrr .

Zapewnić lepszy start?

[aqua48]

Z biegiem czasu mam coraz bardziej sceptyczne podejście od tego "lepszego startu". Bo co to znaczy? Że dziecko sika w droższe pieluchy i je kawior zamiast makreli? A potem będzie miało codziennie trzy języki obce, tenis, wspinaczkę i grę na fortepianie, a w wieku pięciu lat "zwiedzi" już wszystkie stolice europejskie? I takie ma leszy start niż to które po prostu rodzice kochają mocno, umacniają w budowaniu własnej wartości i posyłają na jeden język obcy, za to solidnie nauczany? A za granicę wyjedzie dopiero w wieku piętnastu lat?
Istnieje jeszcze druga strona medalu - dziecko musi umieć skorzystać z tego "lepszego startu" i chcieć z niego skorzystać...

[pade]

Dokładnie! Owszem, starsze dzieci nie lubią się wyróżniać na minus, czyli potrzebują tych wszystkich modnych gadżetow, ciuchów, ale bez przesady. Natomiast wszystkie, starsze czy mlodsze, bardzo potrzebują uwagi i miłosci rodziców. I to jest najlepsza inwestycja w dziecko: czas i miłość.

[dmuchawcelatawce]

pade napisała:
> Dokładnie! Owszem, starsze dzieci nie lubią się wyróżniać na minus, czyli potrz
> ebują tych wszystkich modnych gadżetow, ciuchów, ale bez przesady. Natomiast ws
> zystkie, starsze czy mlodsze, bardzo potrzebują uwagi i miłosci rodziców. I to
> jest najlepsza inwestycja w dziecko: czas i miłość.

Ale tu nie chodzi o gadzety I inne pierdolki. Chodzi o istotne rzeczy takie jak realiowanie planow zyciowych.

[pade]

A Ty juz wiesz, jakie plany życiowe bedzie miała Twoja córka??

[dmuchawcelatawce]

pade napisała:

> A Ty juz wiesz, jakie plany życiowe bedzie miała Twoja córka??

A kto to wie. Nikt tego nie wie. Zakladam, ze jakei by te plany nie bylo to niestety zycie to nie bajka I wszystko kosztuje.

[dmuchawcelatawce]

aqua48 napisała:
> Z biegiem czasu mam coraz bardziej sceptyczne podejście od tego "lepszego start
> u". Bo co to znaczy? Że dziecko sika w droższe pieluchy i je kawior zamiast mak
> reli? A potem będzie miało codziennie trzy języki obce, tenis, wspinaczkę i grę
> na fortepianie, a w wieku pięciu lat "zwiedzi" już wszystkie stolice europejsk
> ie? I takie ma leszy start niż to które po prostu rodzice kochają mocno, umacni
> ają w budowaniu własnej wartości i posyłają na jeden język obcy, za to solidnie
> nauczany? A za granicę wyjedzie dopiero w wieku piętnastu lat?
> Istnieje jeszcze druga strona medalu - dziecko musi umieć skorzystać z tego "le
> pszego startu" i chcieć z niego skorzystać...

My nie jestesmy bogaci. Ten lepszy start dla mojego dziecka to nie beda jakies luksusy, bo nas na to nie stac nawet z jednym dzieckiem.
Tak jak pisalam to nei chodzi o wyzywienie, czy pieluchy bo to sa mniej istotne sprawy. Moje dziecko sika w tanie pieluchy I nic mu sie nie dzieje. Chodzi o np. umozliwienie jej zrealizowanie zyciowych planow jesli beda to studia to wspolfinansowanie studio. Chodzi o to zeby nie rezygnowala (jak ja) z waznych rzeczy w swoim zyciu z powodow finansowych. Chce moc jej w razie czego pomoc.

[pade]

Czyli chcesz zapewnić córce to, czego Twoim zdaniem nie otrzymałaś od rodziców.
Rozumiem Cię, sama podążam/podążałam tą drogą. Ale ona prowadzi donikąd. Bo Twoja corka nie jest Tobą. Ona może mieć zupełnie inne plany życiowe. Nie próbuj realizować własnych marzen (niespelnionych) za pomoca córki, bo ją skrzywdzisz. Zaspokajaj jej własne potrzeby, nie swoje.

[dmuchawcelatawce]

pade napisała:
> Czyli chcesz zapewnić córce to, czego Twoim zdaniem nie otrzymałaś od rodziców.
> Rozumiem Cię, sama podążam/podążałam tą drogą. Ale ona prowadzi donikąd. Bo Two
> ja corka nie jest Tobą. Ona może mieć zupełnie inne plany życiowe. Nie próbuj r
> ealizować własnych marzen (niespelnionych) za pomoca córki, bo ją skrzywdzisz.
> Zaspokajaj jej własne potrzeby, nie swoje.

Ale ja nie mam dla niej konkretnych planow. jedynym konkretnym planem jest aby zrealizowala swoj plan. Aby nie stanela na jej drodze finansowa przeszkoda nei do pokonania. oczywiscie jesli nasza pomoc okaze sie zbedna to dobrze. Ale trzeba miec ten realny plan B, ze ta pomoc moze jej pomoc w realizacji jakiego waznego celu.

[mad_die]

Ale ja nie mam dla niej konkretnych planow. jedynym konkretnym planem jest aby
> zrealizowala swoj plan.
Myślę, że wystarczy, jeśli w odpowiednim momencie pokażesz jej, że jesteś z nią, akceptujesz ją i jej wybory. I to wystarczy. Ona już sobie da radę.

Aby nie stanela na jej drodze finansowa przeszkoda nei
> do pokonania.
No ale co to za przeszkoda miałaby być? Co ona może chcieć zrobić, na co Was nie będzie stać? Na studia można wziąć od biedy kredyt. Na lot w kosmos też pewnie za te 25lat znajdzie się dofinansowanie :P

oczywiscie jesli nasza pomoc okaze sie zbedna to dobrze. Ale trze
> ba miec ten realny plan B, ze ta pomoc moze jej pomoc w realizacji jakiego wazn
> ego celu.
Bez sensu myślenie.
Zamartwianie się "na zaś".
Nie wiesz, co będzie za 20 lat. BA! Nie wiesz, co będzie jutro! Więc nie rozumiem Twoim rozterek...
Chcesz mieć drugie dziecko? To miej.
Czujesz, że masz na to siłę i chęci? To to zrób.

To co teraz robisz (i co chcesz robić w przyszłości) przypomina zachowanie kobiety-mamy, która od swoich rodziców dostała mało lub nic, która musiała o wszystko walczyć dla siebie, starać się podwójnie (jesli nie potrójnie), na głowie wręcz stawać, żeby jakoś dać sobie radę, żeby "pokazać innym". A teraz chce swojemu dziecku tego oszczędzić, chce żeby miało "łatwiej". Więc wyobraź sobie, że to dziecko łatwiej mieć nie będzie. Właśnie przez Twoją postawę...
I zamiast rozmyślać teraz już nad teoretycznymi i wydumanymi problemami z przyszłości, zajmij się teraźniejszością.

Może ważnym celem Twojej córki będzie pomoc innym i do tego nie będzie potrzebować kasy? i co? Za 20 lat będziesz miała ileś tam tysięcy euro/funtów/czegokolwiek na koncie (swoją drogą, nie wiadomo, ile ten pieniądz będzie wart) i będziesz w duszy żałować, że córka nie ma siostry/brata. Ghm...

[babcia.stefa]

Większość z tych rzeczy to bzdury (no, może z wyjątkiem języków obcych, to się zawsze przyda).

Natomiast co jest istotne:

a) forsa na studia - w miarę upływu lat prawdopodobnie będzie coraz gorzej, jeśli chodzi o bezpłatne studia i będzie to kosztowna impreza, bo nie tylko trzeba będzie utrzymać studenta, ale też wyskoczyć z niemałej kasy na czesne;
b) jakiś "posag", który będzie bazą dla dorobienia się jakiegoś miejsca do mieszkania - choćby jakaś kwota, która stanie się zalążkiem własnego oszczędzania, wkład własny do kredytu, cokolwiek.

[dmuchawcelatawce]

"Wyrachowane to twoje myślenie"

No to jestem wyrachowana. Jesli wyrachowaniem jest myslenie o dziecku, o tym aby dla dziecka bylo jak najlepiej a nie kierowac sie wylacznie biologicznym pragnieniem, bo ja tak chce I juz, bo ja mam potrzebe miec dziecko iitp.

[alis123]

Mam z siostrą bardzo dobre relacje i cieszę się bardzo, że mam z kim pogadać. U moich rodziców też zauważyłam, że rodzeństwo nawet nie tak bardzo sobie bliskie jest wsparciem, gdy np. któreś z rodziców jest chore. Jest z kim pogadać, jest ktoś, kto też się czuje odpowiedzialny. Poza tym dzieci dziecka będą miały ciocię albo wujka. A w przypadku dziecka wiedza o tym, że rodzice się dla niego poświęcają, nie jest niczym dobrym. Dziecko powinno wiedzieć, że wszyscy członkowie rodziny są równie ważni. Poza tym chyba lepiej będzie sobie radzić w życiu, gdy będzie się starało być samodzielna, a nie liczyć, że mama nie kupi sobie przez 10 lat butów i będzie wyglądać jak sprzątaczka, żeby tylko je gdzieś tam przepchnąć.

[brydka26]

Piszesz, ze z siostra Cie niewiele laczy i ona , jako ta bardziej ukochana, wszystko odziedziczy (ale Ty przeciez masz prawo do zachowku, wiec nawet jesli mama w testamencie zapisala wszystko siostrze, to siostra nie odziedziczy wszystkiego, jesli upomnisz sie o swoje), ale w starosci mamy ze wszystkimi biezacymi problemami wszystko bedzie na barkach siostry. Jej istnienie zdejmuje z Ciebie odpowiedzialnosc za starosc matki. Lacznie z wydatkami przekraczajacymi wysokosc emerytury.
Co do drugiego dziecka, to nikt Ci nie zagwarantuje,ze bedzie miec dobre stosunki z rodzenstwem. Ja akurat mam. Jestem z bratem mocno zwiazana i w kryzysach jest jedna z najwazniejszych osob. Ale w najblizszej rodzinie mam historie rodzenstwa, ktore ze soba nie rozmawia, a tylko jedno opiekuje sie zyjacym rodzicem. Relacje miedzy rodzenstwem na pewno zaleza od postawy rodzicow, ale nie tylko.
W blizszej perspektywie: dzieciaki ze stosunkowo mala roznica wieku (mysle ze tak do 3 lat) staja sie dla siebie partnerami do zabawy i w codziennym zyciu sa mniej absorbujace. Moje w wieku prawie 6 i prawie 3 znikaja w swoim pokoju i knuja wspolnie dajac nam chwile wytchnienia. Dla rownowagi jednak czasami biora sie za lby ;)
Ja bym wziela pod uwage jeszcze jeden czynnik: 40 matki to sporo, jesli chodzi o ryzyko urodzenia chorego dziecka. Co wtedy? Usuniecie ciaze? Zdecydujecie sie na przyjecie takiego dziecka (finansowo-kanal).

[dmuchawcelatawce]

brydka26 napisała:
> Piszesz, ze z siostra Cie niewiele laczy i ona , jako ta bardziej ukochana, wsz
> ystko odziedziczy (ale Ty przeciez masz prawo do zachowku, wiec nawet jesli mam
> a w testamencie zapisala wszystko siostrze, to siostra nie odziedziczy wszystki
> ego, jesli upomnisz sie o swoje), ale w starosci mamy ze wszystkimi biezacymi p
> roblemami wszystko bedzie na barkach siostry. Jej istnienie zdejmuje z Ciebie o
> dpowiedzialnosc za starosc matki. Lacznie z wydatkami przekraczajacymi wysokosc
> emerytury."
Podejrzewam, ze moja matka juz zapisala mieszkanie siostrze. Ale oczywiscie jesli nie to upomne sie o zachowek.
Brydko, zby to bylo tak pieknie jak piszesz. Otoz sprawa jest zgola odmienna. Moja siositra mieszka z matka bo inaczej musialaby pod mostem mieszkac. Ma 35 lat I jest osoba notorycznie bezrobotna I nie podejrzewam ze to sie zmieni. jej malzonkowi bezrobocie zdarza sie tez czesto, a jesli pracuje to wylacznie na umowach smieciowych. To matka choc z mala emerytura, ale jest ich podpora finansowa. Ta para by sie sama nie utrzymala. Moja siositra ma tez lewe rece do wszsytkiego. nic kompletnie w domu nie robi. Domem zajmuje sie matka, pomaga jej maz siostry. Dzieckiem siositry tez zajmuje sie matka.
Moja siositra nigdy nie bedzie pomagac matce ... bo sama choc zdrowa wymaga dla siebie nieustajacej opieki.
Powiedziala kiedys, ze powinnam placic za to mieszkanie co miesiac, bo powinnam je utrzymywac pomimo, ze tam nie mieszkam, choc ona tam mieszka I go nie utrzymuje. Do tego stopnia jest rozpieszczona, ze nawet nie zauwaza chocby cienia absurdu w tym co mowi.
Jestem przekonana, ze jak przyjdzie dzien w ktorym moja matka nie bedzie juz ja mogla obslugiwac a sama bedzie wymagac opieki to siostrzyczka szybko sobie przypomni, ze powinnam sie matka zajmowac.

> Ja bym wziela pod uwage jeszcze jeden czynnik: 40 matki to sporo, jesli chodzi
> o ryzyko urodzenia chorego dziecka. Co wtedy? Usuniecie ciaze? Zdecydujecie sie
> na przyjecie takiego dziecka (finansowo-kanal).

Ja urodzilam moje pierwsze dziecko w wieku 37 lat wiec tez nie mlodo. taki czynnik ryzyka nalezy zawsze brac pod uwage, czy sie jest mlodym czy starym. Jesli bysmy sie zdecydowali na drugie dziecko to oczywiscie bysmy przyjeli chore dziecko. Nie ma o czym mowic. Jesli czlowiek sie raz decyduje to dziecko nei jest przedmiotem. Nie spelnia naszych oczekiwan to sio. Tak to nie. Ale oczywiscie bylby to kanal.

[brydka26]

Dmuchawce, w takiej sytuacji koniecznosc finansowego wspierania mamy tez musisz miec gdzies z tylu glowy. No i to, ze pierwsze dziecko jest zdrowe nie daje gwarancji na zdrowe nastepne. Oczywiscie, ze wiem, ze mnistwo kobiet urodzilo po 40. zdrowe dzieci, co nie zmienia faktu, ze ryzyko urodzenia chorego dziecka rosnie. Skoro juz na spokojnie rozwazasz za i przeciw, to moim zdaniem wazny argument.

[babcia.stefa]

> Jej istnienie zdejmuje z Ciebie odpowiedzialnosc za starosc matki.

To jest bardzo piękna teoria, ale w życiu czasem zdarza się inaczej - to najbardziej obdarowane też się potrafi wypiąć.

[dmuchawcelatawce]

alis123 napisała:
"Poza tym chyba lepiej będzie sobie radzić w życiu
> , gdy będzie się starało być samodzielna, a nie liczyć, że mama nie kupi sobie
> przez 10 lat butów i będzie wyglądać jak sprzątaczka, żeby tylko je gdzieś tam
> przepchnąć.
Ále tu nie chodzi o rozpieszczanie, zciaganie jej gwiazdki z nieba na kazde zawolanie, bo nas nawet teraz nie stac na to jak jest sama jedna. Zreszta zadne z nas nie zamierza dziecka rozpieszczac czy w czymkolwiek wyreczac. Sama musi zyc I bedzie. Tylko, ze jak przyjdzie moment w ktorym stanie przed kosztowna realizacja planow zyciowych to moze sie zdarzyc tak, ze bedzie musiala z tego zrezygnowac, bo nie bedzie pieniedzy. Bedzie oczywiscie zyla bez tego, ale czy bedzie szczesliwa. To wlasnie chce jej zapewnic. aby z powodow finansowych nie musiala np. rezygnowac z wymarzonych studiow, ktore potem dadza jej dobra prace, bo rodzice nie sa wieczni.

[kklekss]

A co będzie jak córka skończy edukację na szkole średniej i to będzie jej wybór i nie będzie chciała iść na żadne studia . Skoncentrowałaś się tylko , aby dziecko w przyszłości studiowało bo tak byś chciała . Córka , niestety może nie mieć daru do nauki albo będzie miała powołanie i wstąpi np. do klasztoru. W tej chwili to są twoje wymarzone studia i nic więcej.Dzieci jak dorosną mają swoje plany na życie i nie zawsze słuchają dobrych rad rodziców.

[dmuchawcelatawce]

Nie skoncentrowalam sie na studiach. To jest tylko przyklad. Jesli bedzie chciala zostac stolarzem to chcialabym jej pomoc oplacajac jakas tam szkole stolarska, jesli bedzie chciala byc podroznikiem to bede szczesliwa jesli pomoge jej ten cem osiagnac oplacajac bo ja wiem koszt pierwszej podrozy. Chce aby realizowala wylacznie swoj plan, jakikolwiek, aby nie cofnela sie przed jego realizacja z powodow finansowych.
Studia to tylko przyklad, bo tak sie stalo w moim przypadku. Nie bede jej dawac zadnych rad, bo trzeba najpierw samemu zycie wlasnym dobrze pokierowac. Zrezta moje dziecko nigdy nei byl ozdolne do sluchanai kogokolwiek, nie slucha I nigdy sluchac nie bedzie. Ona od dnia porodu jest osoba wysoce niezalezna.

[babyaggie]

Kurcze, niesamowite jest Twoje podejście (i pewnie wielu innych rodziców też) i przekonanie, że chce się/warto odkładać pieniądze na marzenia dorosłego dziecka. Kupno mu mieszkania czy jaką kolwiek pomoc finansową. U mnie w domu czegoś takiego nie było. A wręcz przeciwnie, na wszystko musiałam zapikalać sama, nawet na sport i wejścia na głupi basen mi nikt nie dawał. Zaczełam pracować (dorabiać) w 2 klasie liceum.

Nie wiem teraz czy ja miałam taką wyrodną matkę czy to Wasze podejście (opiekuńczych rodziców) jest nieuzasadnione? Mnie się wydaje że rola rodzica-sponsora się kończy wraz z maturą.
Jeśli chcecie mieć drugie dziecko to argumenty za lub przeciw w ogóle nie powinny iść w tym kierunku o jakim piszesz powyżej.

[morekac]

No i dobrze ci z tym było? Z tym zapitalaniem?
Swoje dzieci możesz oczywiście wystawić za drzwi dzień po 18-tych urodzinach, ale to naprawdę nie jest standard. Autorka wątku ma być może inne przemyślenia na temat tego, co byłoby dobre dla jej dziecka czy dzieci, w dodatku żyje w kraju, w którym studia są płatne. Są kierunki, które nader trudno pogodzić jest z pracą zarobkową wystarczającą nie tylko na studenckie życie, ale i na opłaty na studia - można sobie studiować w Wyższej Szkole Lansu i Gotowania Na Gazie, można i na medycynie.
Ale być może rzeczywiście trzeba mieć około czterdziestki, a nie 20+, żeby się pozbyć przekonania 'Da Bóg dzieci, da i na dzieci."

[babcia.stefa]

No właśnie, ja jestem z tej grupy, która nie dostała od rodziców na start NIC - nie dlatego, że nie mieli, tylko uważali, że nie ma potrzeby.

Czy dobrze mi było z tym zapitalaniem? Niekoniecznie. Owszem, jestem dumna z tego, co osiągnęłam, kupiłam pierwsze mieszkanie za gotówkę, teraz mamy dom - ale koszty są potężne. Za młodu właściwie zasuwałam świątek, piątek, niedziela, noce. Nie żałuję, bo teraz zbieramy owoce, ale muszę przyznać się do brzydkiego uczucia lekkiej zazdrości wobec koleżanki, która wszystkie najdroższe rzeczy, jakie człowiek kupuje w życiu, dostała od rodziców - świetne mieszkanie w doskonałym punkcie, dobry samochód. I dzięki temu mogła mieć normalną pracę, bez zapitalania po nocach i skoncentrować się na swoich pasjach (teraz robi drugi doktorat) - zaś bywało, że moje pasje w pewnych okresach ograniczały się do przeczytania kilkunastu stron książki przed snem.

[morekac]

Dziecko jest na razie małe - ale pragnę zauważyć, że z wiekiem wydatki edukacyjne i okołoedukacyjne rosną. Nie wiem, jak wygląda system szkolnictwa, ale nie ma chyba kraju, w którym za pasje czy hobby dziecka płaciłoby państwo. Może więc myślenie o finansach i kosztach wychowania dziecka nie jest takie całkiem bezsensowne?
Owszem, jeśli ktoś nie pracuje i jest w domu, to początkowy koszt małego dziecka jest niewielki -ale nie oznacza, że tak będzie zawsze.

[sop.hie]

Bardzo dobrze rozumiem Twoje dylematy. Mam/ mialam podobne. Gdyby to zalezalo tylko ode mnie pewnie zdecydowalabym sie na drugie dziecko, ale moj maz jest w zdecydowanej opozycji. Mamy wiec jedynaczke ( ma siostre przyrodnia, ale roznica wieku 19 lat, nie mieszkaja razem). Sama jestem jedynaczka. Nie pamietam zeby mi brakowalo rodzenstwa w dziecinstwie. Brakowalo mi dzieci do zabawy, a kiedy dzieci w otoczeniu byly, klopotu nie bylo. Mam wrazenie, ze miejsce rodzenstwa w moim zyciu zajmuja wieloletnie sprawdzone przyjaznie.
Maz ma siostre, z ktora jest w nieustannym konflikcie. Jesli mozemy na kogos liczyc to na moich rodzicow i na przyjaciol. I teraz: jako jedynaczka weszlam w samodzielne zycie w wieku lat 18 .....ale z mieszkaniem wykupionym dla mnie przez tate ( z pieniedzy uciulanych przez lata. Rodzice nie sa zamozni). Nie, nie musialam sie nauzerac zeby byc na swoim. Moglam energie skierowac na studiowanie, prace (zeby sie w tym mieszkaniu utrzymac),uczenie sie jezykow, a potem podroze. nie ma rzeczy, o ktorej moge powiedziec, ze jej nie zrobilam, bo np. musialam splacac hipoteke. Owszem spalacalam,ale karte kredytowa za podroze. nie 20 lat, tylko 6 miesiecy. Czy jestem przez to jakas mniej zaradna, roszczeniowa i rozpuszczona? W ogole. Mam lat 38, od 20 pracuje zawodowo, skonczylam studia, mieszkam za granica, teraz ja pomagam rodzicom i podobnie wychowuje swoje dziecko, tylko jakby sila ewolucji, wysilku moich rodzicow, a teraz mojego, jestesmy "oczko wyzej"... Nie widze w tym nic zlego, wydaje mi sie to naturlane i satysfakcjonujace, bo kilka generacji na to pracowalo.
Moje dziecko mowi 3 jezykami i w wieku lat 5 zwiedzilo z nami kawal swiata, ma przyjaciol na trzech kontynentach, ktorych regularnie odwiedzamy. Wszedzie czuje sie u siebie, jest mala obywtelka swiata.... Nie wiem czemu to jest czesto przedstawiane pejoratywnie....? Gdybym miala drugie dziecko to by po prostu nie bylo mozliwe, ani logistycznie, ani finansowo. Czy bedzie przez to szczesliwsza, czy nie..... Nie wiem. Nie sadze zeby to bylo kluczowe dla poczucia szczesliwosci, ale sadze ze moze bedzie jej w przyszlosci latwiej, bedzie elastyczniejsza, bardziej komunikatywna, obeznana ze swiatem ?
Aha, i jeszcze, moze corka nigdy nie bedzie chciala studiowac, nie wiem....ale w naszych rodzinach pojscie na studia jest po prostu czyms oczywistym, jest wartoscia i nastawiam sie raczej na to, ze bedzie studiowac niz nie bedzie.....Poki ta decyzja nie zapadnie, bede inwestowac w jej edukacje. Tu gdzie mieszkam, slono to kosztuje.
Zycze podjecia najlepszej dla Was decyzji..... Piszac to, chcialam powiedziec, ze Twoje dylematy nie sa wyssane z palca, ale trudno przewidziec konsekwencje obu decyzji...
Jednak ostatecznie kierowalabym sie pragnieniem serca...

[maggddalena]

Ja się wypowiem z perspektywy osoby, którą mama urodziła właśnie przed 40tką i mam kilkanaście lat starszą siostrę. Otóż mama nigdy nikogo nie faworyzowała, chociaż obie wychowałyśmy się prawie jak jedynaczki. Ja byłam jeszcze dzieckiem, kiedy siostra się usamodzielniła. Dzisiaj mamy dobry kontakt, chociaż siostra wyjechała z kraju. Nie jest to może moja najlepsza przyjaciółka, ale nie mogę powiedzieć, aby relacje były złe.

Na pewno padnie wiele opinii, jaką to krzywdę dziecku robią starsi rodzice. Z reguły napiszą je osoby, które tylko widziały takie relacje na papierku. Mi jedyne co doskwiera to czas, który wiem, że się kurczy. Wiem, że inni mają młodszych rodziców, ale ich "długowieczność" też nie jest regułą, gdyż mój kolega stracił ojca w wypadku, gdy sam miał raptem 11 lat.

Ale co powinnaś zrobić, to nie napiszę. Dodam tylko, że mój mąż jest jedynakiem i nie jest z tego powodu jakoś bardzo nieszczęśliwy. Ma przyjaciół na których może liczyć i niekoniecznie są oni rodziną.

[anula36]

Mam kolezanke, ktora nie tylko nie ma rodzenstwa, ani rodzenstwa ciotecznego (kompletnie nikogo) ale tez nie ma wlasnych dzieci I raczej nic nie wskazuje, ze je bedzie miala. Nie musze mowic jak bardzo jest nieszczesliwa.

Ja mam tak samo i jestem akurat szczesliwa, wiec nie jest to 100% regula.

[agnieszka_iwaszkiewicz]

Jeśli myśleć o posiadaniu dziecka pragmatycznie to wydaje się , że należy brać pod uwagę Państwa ocenę realności czyli w tym wypadku Państwa chęci opieki nad małym dzieckiem, Państwa finanse, Państwa emocje.To jest obszar znany i przewidywalny.
Natomiast nie opierałbym takiej decyzji na analizie przyszłej relacji między rodzeństwem. To już jest sfera, na którą tylko w części macie Państwo wpływ. Jest ona dynamiczna, zmienna i zależna od osobowości rodzeństwa, która jest dopiero kształtowana. Nie jest teraz znany też wpływ najróżniejszych przyszłych zewnętrznych czynników. Pani doświadczenia w tym zakresie nie są miarodajne, bo Pani dzieci mogą być inne. Tak samo jak doświadczenia innych. To bardzo indywidualny proces,pełen niuansów.
Ważne też jest nie dewaluowanie i nie idealizowanie któregokolwiek ze stanów. Jedynak ma swoje unikatowe doświadczenia , rodzeństwo swoje. Negatywne naznaczanie któregokolwiek jest krzywdzące dla konkretnego dziecka, a później dorosłego.
Jeśli zmniejszy się pole wątpliwości i, decyzja stanie się łatwiejsza. Agnieszka Iwaszkiewicz

[hatsu33]

Jeśli Twoją potrzebą jest posiadanie dwójki dzieci, bo kochasz mieć dzieci, zajmować się nimi, troszczyć się o nie i je wychowywać - tak, warto zdecydować się na drugie.
Jeśli natomiast lubisz i chcesz jeszcze w życiu coś innego robić/zrobić - czy to będzie praca, hobby, życie towarzyskie, nowy samochód - cokolwiek - to nie - nie decyduj się.
Dwójka dzieci z małą różnicą wieku jest naprawdę wyzwaniem i ciężką pracą. Zycie wtedy przez kilka lat kręci się wokół dzieci. Drugie dziecko to nie tylko dodatkowy talerz zupy, ale większy samochód, droższe wyjazdy, droższe wyjścia, dłuższe choroby, więcej prania, więcej wysiłku w opiekę nad nimi - to dopiero początek listy.
Kwestia studiów i wsparcia w rozwoju kariery - to odległy temat i choć ważny, raczej pomyśl, że drugie dziecko zmieni styl życia. Wierz mi, jedno dziecko "bierzesz pod pachę" i robisz co chcesz. Z dwójką nawet wyjście do pobliskiego sklepu po drobiazg jest kłopotem.

[sennachmura]

Między mną a moją siostrą jest 5 lat różnicy. Jako dzieci i nastolatki w zasadzie cały czas ze sobą walczyłyśmy. Dopiero teraz jako osoby dorosłe mamy ze sobą normalny kontakt. Może wcześniej róznica wieku była za duża? Na pewno moi rodzice nie robili nic, żeby nas jakoś do siebie zbliżyć. Nie mogę powiedzieć, że siostra jest mi najbliższą osobą, ale fakt, że jest i że mogę na nią liczyć, jest dla mnie strasznie ważny. Wiem, że różnie jest u różnych osób, ale u mnie znajomi pojawiają się i odchodzą, a rodzina zostaje.
Ja od swoich rodziców nie dostałam za wiele wsparcia emocjonalnego. Mój tata miał takie podejście trochę podobne do Twojego, żeby swoim dzieciom zapewnić to, czego sam nie miał, ułatwić życie. I cały czas pracował, pracował, zarabiał, zarabiał, nie było go prawie wcale w domu, a ja dziś mam od niego samochód, mieszkanie, ale nie potrafimy rozmawiać. Nie znam osoby, która miałaby pretensje do swoich rodziców, że nie dali jej kasy na studia itp., za to wiele takich, które zarzucają rodzicom brak bliskości, ciepła, czasu...

[powracajac-a]

co do obojetnosci miedzy rodzentwem, to ja ci napisze tak:
mam brata, tez roznica wieku niby idealna. w sumie niewiele nas laczy. kazdy ma swoj swiat, swoich znajomych itd. nie biegamy do siebie z wizytami. ale kiedy jednemu z nas dzieje sie zle, kiedy nagle potrzeba oparcia to jestesmy dla siebie murem i pomoca. mozemy nie slyszec sie miesiacami, ale w potrzebie jestesmy sobie najblizsi i zawsze staramy sie pomoc. i wcale nie chodzi o pomoc materialna czy sily rak (choc to czasami tez), ale glownie takim oparciem psychicznym. taka podpora emocjonalna. mimo, iz oboje mamy partnerow, rodziny.

rodzenstwo, to jednak najczesciej wzmocnienie a nie pograzenie. choc oczywiscie zycie roznie sie uklada i roznie moze byc. ze swej strony chyba jednak staralabym sie o drugie dziecko.


sa oczywiscie jedynacy szczesliwi. mam znajomego , jedynak, jest tak zadowolony ze swojego stanu, ze swojemu synowi tez nie chce dac rodzenstwa, mimo ze zyja jak paczki w masle i pieniedzy nigdy im nie zabraknie. ot, uwaza, ze tak mu bedzie najlepiej.

trudna decyzja, ale na pewno musi byc wasza. powodzenia :)