Zal dzieci.......

[blue_ice1]

Pamietam ,ze moja corka, choc mial 3,5 roku nadspodziewnie emocjonalnie
przezyla smierc taty....... Wczesniej zwsze byla *mamina coreczka*, a
okolo lat 3 zaczela *zauwazac* tate, i kiedy sie w koncu zaprzyjaznili na
dobre- BUM! - tatusia juz nie bylo:(
Zmienial sie drastycznie, mnie serce pekalo podwojnie, bo malo ze wlasny
bol, to jeszcze dziecko.....
Myslam ze z biegiem lat zmieni sie cos w niej na lepsze, ale problemy
zostaly , choc- jak juz pisalam w innym watku- ona ma juz ponad 16 lat.
Mysle,ze duzo zlego narobi fakt,ze niecale 2 miesiac po smierci meza musialm
pojsc na 19-10 godzin do pracy zeby nas utrzymac , i oplacic wynajete
mieszkanie...... a po drugie- fajt,ze ona bardzo przezyla nagla smierc jej
przyszlego-niedoszlego ojczyma, z ktorym nawiazal juz dobry kontakt.

Jak wyglada to u Was?

[inquisitive]

Moj maluszek mial tylko 10 miesiecy kiedy maz zginal, mimo wszystko zauwazylam
cos co mnie zdziwilo. Maz zawsze wracal z pracy mniej wiecej o tej samej
godzinie i juz od progu krzyczal ze jest w domu, maly zawsze siedzial w pokoju
na wprost od drzwi wejsciowych, wiec zawsze widziala wchodzacego tate i
usmiechal sie i gaworzyl na jego widok. Przez pare dni po smierci meza, mniej
wiecej w czasie kiedy zawsze wracal z pracy, zauwazylam ze maly zerka na drzwi
wejsciowe, jakby czekal az tatus wejdzie. Moze to dziwne, ale tak bylo i moi
znajomi byli tym zaskoczeni, bo tez zauwazyli. Trwalo to tylko przez kilka dni.
Teraz maly ma dwa latka i nie pamieta swojego taty. Mam w domu zdjecia ale on
jeszcze nie rozumie. Czekam, az bedzie starszy i bede mogla zaczac opowiadac mu
historie o jego tacie.

Pozdrawiam

Edyta

[magdatysz]

U mnie to wogóle tragiczna sprawa bo młody uczestniczył w wypadku, siedział
obok taty w foteliku i jako jedyny nie stracił przytomności. Potem 10 dni w
szpitalu - innym iż ja. I chociaż miał wówczas 3 lata do tej pory wspomina
wypadek i swojego tatę. Miał z nim bardzo dobry kontakt ponieważ to mój mąż był
na urlopie wychowawczym kiedy ja musiałam wrócić do pracy. I to tata był
najważniejszy - nie mama.
Temat śmierci nie jest mu obcy. Wręcz przeciwnie - nieraz zastanawia się co
będzie gdy np. mnie już nie będzie. A to tylko prawie 5 letnie dziecko. I
często ma wypowiedzi zaczynające się od słów: "jak umrze...." Ma swoje poglądy
na temat szybkiej jazdy i wypadków, na temat policji, pogotowia.
Na początku myślała że to mu szybko minie. A tak nie jest. Ale może przez to
wszystko "oswoił" temat śmierci. Za tatą tęskni bardzo i dopytuje się kiedy
będziemy z nim chciaż wie że takie spotkanie może nastąpić dopiero jak ona sam
umrze. Tak mu tłumaczę bo sama w to wierzę - że jest ta druga strona po której
czekając ci co nas kochali. I ze jeszcze możemy się z nimi spotkać we snach.
Łukaszowi tata się śni. Wiem o tym. Na początku płakał, był przerażony. Teraz
przyjmuje to ze spokojem.

[edyta.g.25]

Chcialabym miec tyle wiary co Ty. Tak jest napewno latwiej. We mnie tej wiary
wcale nie ma.

[blue_ice1]

moja corka miala 3,5 roku gdy jej tatus rano wyszedl z domu ,ucalowawszy ja
spiaca jeszcze - w czolko, a okolo 11.30 -gdy ja prowadzilam na zastrzyk do
przychodni - jadace z przeciwka auto zatrzymalo sie i wysiadl z niego
przyjaciel meza- i mowi ,ze musimy z nim jechac do szpitala bo moj maz jest tam
wlasnie reanimowany. Coreczka jakby skamieniala i *przykleila sie* do mnie,
cala droge i podczas czekania na szpitalnym korytarzu oraz gdy pielegniarka
trzymala ja na rekach (ja poszlam pozegnac meza na sale) -nie plakala- byla
jak martwa. Dopiero gdy duzo pozniej bylam juz z nia u moich rodzicow-
uciekla ode mnie do dziadka -*teraz dziadzio bedzie z nami mieszkal tak?* -
chyba bala sie wyrazu mej twarzy - *mama tak dziwnie wyglada*.....
Koszmar!:( oddalila sie jakby ode mnie- nawet nie chciala ze mna duzo
rozmawiac- wolala inne osoby z rodziny, bo fakt- mnie niemal bez przerwy dlawil
placz....... Nie chhcial rozmawiac o tacie, nie chcial sie modlic *za dusze* -
jak mowila babcia, raz tylko spytala gdzie jest teraz tatus? Czesto przed
samym polozeniem do ozeczka dopiero zaczynal sie do mnie tulic i okropnie
plakac ,gdy tylko chcialam sie oddalic:( Potem- gdy juz po 2 m-cach
podjelam prace (musialm choc nie czulam sie na silach) - zaczelo sie wrecz
pieklo na ziemi: codzienne straszne placze ,wycia wrecz * Maaaaaaaamooooo! nie
odchodz mi- bo tez nie wrocisz!!!* ........ Z radosnego ,ufnego dziecka nie
zostalo sladu- byla zamyslona, czesto smutna,zaczela mi bardzo czesto chorowac:(
Nie chcial chodzic do przedszkola,nie chcial zostawac beze mnie u dziadkow czy
kochanej cioci ...... ech:((

Jak juz pisalam- dzis ma 16,6 roku ale slady w psychice zostaly do
dzis.....
..... Jesli nam droslym tak trudno przyjac do wiadomosci (mozg jakby sie
bronil) ze nie ma z nami NAPRAWDE , na ZAWSZE tej kochanej osoby- to - jak
wytlumaczyc dziecku,ktore nie zna jeszcze wielu abstrakcyjnych pojec????:((

! *

[blue_ice1]

a na pogrzeb corki nie zabralam- chyba bym tam ,na cmentarzu- natychmiast
umarla gdybym musial patrzec jak placze gdy tate zamykaja w trumnie! - sama
pamietam z dziecinstwa,ze na TAKI widok dostalam strasznej histerii .... stad
moja decyzja o niezabieraniu dziecka na pogrzeb.

[zeng]

Więc Piotruś zachowuje się chyba tak samo...

Wiadomość o śmierci mamy przyjął ze spokojem, nie płakał, spytał czy stało się
dlatego co podsłuchał w nocy przez telefon. Upewnił się kilka razy czy dobrze
usłyszał, że jego mama będzie teraz mieszkała w jego serduszku. Nie było płaczu
i filozoficznych pytań, czemu itp. Zwykłe pytania dziecka, choć czasami zadaje
pytania sugerujące, że nie przyjął wiadomości, że mama nie żyje i już jej nie
zobaczymy.

Ale w nim coś się dzieje, stara się zachowywać tak samo, ale zupełnie tak samo
nie jest. Pomijam to, że chce, żeby babcia u nas mieszkała, widzę, że to
standardowe. Potrafi się zamyśleć, wiem, że myśli wtedy o mamie. Na siłę stara
się głośno nie mówić o przeżyciach z mamą (zawsze mówił, mama to, mama tamto, z
mamą robiliśmy to, tamto...), chyba widzi, że gdy słyszę słowa "moja mama" to
zaciskam zęby i staram się nie wybuchnąć, ale strasznie mnie boli.

Czytałem, że do 5 lat gdzieś dziecko to tłamsi w sobie, tłumaczy na swój,
dziecięcy sposób, powyżej 5 lat dziecko zaczyna odreagowywać na zewnątrz, winić
żyjącego rodzica, wyżywać się na nim itp...

[zeng]

Piotruś od tygodnia jest chory. Dziwnie chory, ma wysoką gorączkę, trochę
kaszlu, nic w gardle. Jak zwykłe przeziębienie, tylko, że on nigdy nie miał
zwykłych przeziębień, zawsze od razu zapalenie gardła, angina albo nawet
oskrzela. Wzorowo leży w domu pod kołdrą, je rosołki, pije herbatki z sokiem
malinowym/miodem i cytryną, bierze lekarstwa. I nic się nie zmienia.

Zawsze kiedy był chory Ania rzucała wszystko i była całe dnie z nim, nic nie
było ważniejsze od niego, co na pewno czuł, zawsze go badała i leczyła. Obawiam
się, że on podświadomie ma nadzieję, że chorując przywoła mamę...

Chciałem mu dzisiaj włączyć w TV rano coś innego niż bajki, zobaczył
teletubisie i bardzo chciał oglądać. A tam było opowiadanie dziewczynki w jego
wieku o jej mamie - lekarce. Jak leczy dzieci, jak ją bada i leczy, jak
przykłada stetoskop do jej brzuszka i pleców... Piotruś zamarł, przytulił
kołderkę i ze łzą w oku to oglądał i słuchał. Jak ja. Ale nie dał przełączyć
programu, musiałem z nim porozmawiać o jego mamie, bo wiedziałem, że myśli go
przytłaczają...

[blue_ice1]

kurcze- tak mi szkoda malucha:(
Moja corka tez zaczela chorowac w jakies 2 m-ce po pogrzebie jej taty,gdy ja
musialam pojsc do pracy. zaczela sie wrecz seria przeziebien, dziwnych
*gryp*, zapalenia oskrzeli, etc. ....... tak bylo jakies 2 lata- dopoki nie
zwolniono mnie z pracy- chorowanie ustalo niemal tak nagle jak sie
zaczelo...... Po rozmowie z dzieciecym psychologiem potwierdzily sie moje
przypuszczenia,ze dziecko czesto choruje ,gdy pewne sytuacje *psychicznie go
przerastaja* . Niestety :(.

[inquisitive]

Ja tez tak uwazam. Dzieci na swoj sposob przezywaja tragedie. Moja siostra
miala 5 lat gdy zmarla moja mama i dokladnie u niej tez zaczely sie rozne
choroby. Temperatura, biegunka etc. Po jakims czasie przeszlo jej..

[zeng]

Piotruś: "tata, będziesz mnie uczył jeździć na nartach na śniegu ?"
ja: "a skąd wiesz, że ja umiem jeździć na nartach ?"
Piotruś: "dziadek Jurek mi powiedział"
ja: "kiedy ?"
Piotruś: "jak był chory"

Dziadek Jurek umarł 2 lata temu, jak Piotruś miał 2 lata... Nie mógł z nim
raczej rozmawiać o nartach kiedy żył...

Jeszcze kilka takich rozmów i nie wytrzymam...

[ania77]

U Madzi wczoraj znów chyba był Rafał...Piszę "chyba" bo może ja już na siłę
chcę wierzyć..Leżałyśmy na łożku,byłyśmy we dwie w pokoju...był włączony
telewizor..Nagle Madzia radośnie zawołała "tatusia!" usiadła i zaczeła robić
pa,pa i przesyłać całuski,wcale nie patrząc w moją stronę....A ja nic nie
widziałam i nic nie czułam...A i jeszcze mi się przypomniało, że już drugi raz
jak "widzi" tatusia to mówi też o jakiejś "pani"..Dzieci widzą więcej..Dziś
wylałam morze łez..znowu..Pozdrawiam Was Kochani.

[magdatysz]

Wcale bym się nie zdziwiła że Madzia widzi swojego tatę. Może to szalone ale ja
wierzę, że dzieci widzą więcej. I wierze w to, że sny w których odwiedzają nas
ci krórych już tu nie ma nie do końca są snami. Może szalona jestem.. ale tak
mi trochę łatwiej.
Pozdrawiam cię Aniu
Magda

[magdatysz]

Kolejny tekst mojego dziecka: "Jak ktoś ma urodziny to kupuje mu się kwiatki,
idzie na cmentarz i zapala światełko...."
Zmroziło mnie - znowy w samochodzie przejeżdżając koło cmentarza (czyli trasa
dom - pracai przedszkole). Po południu szliśmy na urodziny kolegi Łukasza.

[edyta.g.25]

Brak slow...zeby to skomentowac.

[zeng]

Piotruś dzisiaj znów zabił mi ćwieka.

"Tata, ty nie jesteś ogolony. A wiesz, że mama goliła w wannie swoje nogi i ja
mamie pomagałem ? Tata. A teraz jak już mamy nie ma tutaj to mogę tobie pomagać
się golić ?"

I reszta niedzieli załatwiona...

[zeng]

"Tato, ja cie kocham. Wiesz co, jak mama
umarła to zostało nas tylko dwóch, co ?"

[agama30]

Sławek zginął w 3 urodziny naszej Oleńki,byliśmy wtedy pod Poznaniem 500 km od
domu, tego dnia gdy wróciłam z identyfikacji męża powiedziałam Oluni że tatuś
jest u Bozi, Ola zapytała się kiedy wróci, nie kłamałam jej, płakała krzyczała
biła mnie, drugiego dniapytała mnie na której jest chmurce i że może jak
poprosi Bozię to pozwoli tacie wrócić, 3 dnia wracałyśmy do domu te 500 km i
Ola była bardzo spokojna do momentu kiedy otworzyłam drzwi mieszkania, dziecko
miało nadzieję że tata będzie czekał. Muszę cały czas od 2 lat 4 miesięcy i 27
dni opowiadać przygody taty, je potrawy których nie znosi, ale tata je jadł i
niestety czasami usłyszę że lepiej żebym to ja umarła a nie tata, to jej obrona
boi się kochać(kiedyś po tych słowach zobaczyłam jak prosi Boga żeby mnie nie
zabierał, że przeprasza) Cierpienie dziecka, czy to fizyczne czy psychiczne
jest najgorsze z możliwych
Aga

[zeng]

Niestety Piotruś powoli zapomina, że mamy nie ma, do tej pory mu się to nie
zdarzało, mówił raczej w czasie przeszłym. Ostatnio coraz częściej mówi, że
mama będzie cię tatusiu leczyła, że on lubi chodzić do mamy pracy, że mama
zapisała go na angielski (zrobiłem to ja 2 tyg temu) itd.

Dzisiaj też przypomniał mu się pogrzeb, nagle zaczął opowiadać kogo spotkał "na
cmentarzu", czyli na pogrzebie, wszystko pamięta, poszczególnych ludzi z tych
200 osób.

[agama30]

Ja Oleńki na pogrzeb nie zabrałam, bałam się swojej i jej reakcji, nie
wiedziałam czy dam radę się nią zająć i dobrze zrobiłam, bo zemdlałam w czasie
pogrzebu a poza tym Olunia pamięta Tatusia takiego jakim go widziała poraz
ostatni. Nie lubi chodzić na cmentarz, przez kilka miesięcy bywałam tam
codziennie zabierając Olunię ze sobą i nie potrafiłam z niego wyjść. Umożliwiał
mi to fakt że blok w którym mieszkaliśmy sąsiadował z cmentarzem. To była
okropna katorga wierzcie mi, wyglądałam przez okno i gdyby nie mur cmentarza
widziałabym grób Sławka. Pół roku temu kupiłam mieszkanie w dzielnicy na drugim
końcu miasta. Chodzimy do Sławusia raz dwa razy w tygodniu i tak jest lepiej.
Ola dzięki temu jest w lepszej kondycji psychicznej, mamy nowy dom pełen
Sławka, ale nie bolesnych tych najgorszych wspomnień. Zeng powiedz Piotrusiowi,
że gwiazdki zawsze są na niebie, tak jak słońce i księżyc, tylko czasami
przykryje je jakaś chmurka lub świecą po drugiej stronie żiemii. A mamusia mimo
że gwiazdka jest za chmurką to i tak spogląda na swojego Synka. To że Piotruś
mówi w czasie teraźniejszym i opowiada o sojej mamie tak jakby była przy nim,
to jest normalne zachowanie dziecka. Piotruś wytwarza charakterystyczne dla
dziecka mechanizmy obronne, działa jego wyobraźnia. Nie walcz z nim, nie mów mu
że to nieprawda, nie neguj jego zachowania. To samo przejdzie. Piotruś sam
zaakceptuje w końcu fakt że mamusi nie ma. Powiedz gdy nie zastanawiasz się nad
tym co mówisz , nie kontrolujesz się, w jakiej formie mówisz o swojej żonie?,
że"miała piękne oczy" czy że "ma piękne oczy". Czy Ty zakceptowałeś już fakt,
że jej nie ma? Ktoś mi kiedyś powiedział ,że jeśli powiem o Sławku w czasie
przeszłym, to znaczy że wychodzę na prostą. Niestety ja cześto mówię o Sławku w
czasie terażniejszym: "Sławek lubi to, Sławek nie lubi tego". Czy ty tak mówisz
o swojej żonie? Myślę że tak, ty nawet sobie z tego pewnie nie zdajesz sprawy.
Pozdrawiam Aga

[zeng]

"tatusiu, a pamiętasz jak łaskotaliśmy moją mamę pod pachami ?"...

codziennie coś, niby nic, a serce ściska, że brak tchu...

[zeng]

mówię różnie, dzień po jej śmierci zdawało mi się mówić w czasie przeszłym i w
teraźniejszym i dzisiaj też tak jest, ani częściej ani rzadziej. Sam wiem, że
nie zaakceptowałem tego faktu, że za każdym razem czuję zawód, kiedy wchodzę do
mieszkania i jej jednak nie ma, nie zaakceptowałem bo jestem żonaty, mam żonę,
mój ślub jest dla mnie aktualny i ani kościół ani państwo swoimi prawami tego
nie zmienią.

Piotruś podobnie czasem mówi w czasie przeszłym, czasem w teraźniejszym, bardzo
różnie...

A na pogrzebie był i tego nie żałuję, trzymałem go na rękach i czuliśmy
jakbyśmy byli tam my sami i dookoła jakiś tłum ludzi, którzy nic nie rozumieją,
są tu z nami, ale my jesteśmy sami...

[agama30]

Każdy z nas choć łączy nas wielka tragedia jest inny. Inaczej reaguje i
podejmuje inne decyzje. Pisząc o swoich zachowaniach doświadczeniach czy
reakcjach pomagamy innym nam podobnym, którzy swój wdowieński staż dopiero
zaczynają. Mogą tu znaleźć cząstkę swoich przeżyć i doświadczeń czy nawet się
do nich przygotować. Myślę że pomoże to nam wszystkim zrozumieć pewne sytuacje.
Masz rację mówiąc że żadne prawa nie mogą pozbawić nas bycia żoną czy mężem.
Denerwuję się gdy ktoś mówi o mnie wdowa, jestem mężatką i nic i nikt tego nie
zmieni.
Aga

[agama30]

Daniel Ty niedawno straciłeś ukochaną osobę, niezaakceptowałeś faktu takiego
fizycznego niebytu bo to wszystko jest wciąż bardzo świeże, tym bardziej nie
zaakceptuje tego Wasz synek, pierwsze miesiące są jak w letargu, cały czas masz
nadzieję że to jeszcze się zmieni, bo to niemożliwe żeby tak miało być. Jutro
minie 2 lata i 5 miesięcy od śmierci Sławka. Wchodząc do mieszkania wiem już że
na mnie nie czeka, że nie zadzwoni, że nie pocałuje mnie i nie wypijemy razem
porannej kawy. Na tyle upłynęło już czasu że to przyjęłąm już do świadomości.
Ale tęsknota i ból nie minęła i niesądze żeby kiedykolwiek minęła. Nie musimy
ogładać fotografii, wystarczy spojrzeć na nasze dzieci i w każdym ich uśmiechu,
spojrzeniu geście widzimy naszą miłość. Dlatego ten ból nie mija.
Aga

[magdatysz]

Masz rację Aga - ból i tęsknota nie mijają pomimo upływu czasu. Tylko trochę je
oswoiłam. Jak patrzę na Łukasza to widzę Rafała. I każdy to podobieństwo
dostrzega. Niedługo minie 2 lata a ja nadal nie mogę powiedzeć o sobie "wdowa"
ledwo mi to przez gardło przechodzi. Jak mam gdzieś podać stan cywilny to mnie
skręca. Ja nadal jestem żoną Rafała.

[zeng]

"Tata, musimy iść do mamy do pracy i powiedzieć profesorowi, że mama już nie
żyje i nie będzie już przychodziła do pracy"... powiedział Piotruś po 2
miesiącach... zamurowało mnie. A potem dodał: "a w mamy pracy są moje ulubione
słodycze, będziemy je teraz razem jedli, dobra tata ?". I reszta dnia z głowy...

[agama30]

I niestety jeszcze nie raz Cię zamuruje. Już niedługo przekonasz się, że Twój
syn jest nad wiek dojrzały ( z resztą te wypowiedzi już o tym świadczą) i
będzie postrzegał świat z niesamowitą ostrością, bezwzględnością dokładnie taki
jaki jest. Nie będzie prostych pytań a co za tym idzie łatwych odpowiedzi.
Będziesz go traktował jak dziecko a on mimo swojej dziecięcego wyglądu będzie
psychicznie prawie dojrzałym mężczyzną. Przeżył coś okrutnego i nagłego. Nie
miał czasu żeby się na to przygotować. Śmierć jest naturalną koleją rzeczy,
trzeba ją przeżyć. Wiemy że kiedyś to przeżyjemy. Wiemy że kiedyś sracimy
najpierw rodziców, potem współmałżonków, ale to kiedyś kiedy już przeżyjemy
swoje lata. Można dziecko do tego przygotować, można przygotować siebie. Zawsze
będzie towarzyszyć temu ból. Ale to jest naturalne. Ale przerwanie nagłe życia
u jego progu jest niezrozumiałe. Powiem Ci co opowidziała mi Ola jakiś rok po
śmierci Sławka po powrocie z przedszkola. " mamo wiesz Zosia(najlepsza
koleżanka) jest niemądra nie będę się z nią bawić. Dlaczego tak mówisz?
Powiedziała mi, że jej tata przyniesie długą drabinę aż do nieba i sprowadzimy
mojego tatę, czy ona nie rozumie że mój tata nie żyje?" Mogłam Oli wytłumaczyć
jedynie, że Zosia powiedziała tak z dobrego serca. Nigdy nie przgotujemy się na
takie sytuacje, nie będziemy wiedzieć co dzieje się w głowach naszych
dojrzałych już emocjonalnie dzieci.
Pozdrawiam serdecznie Ciebie i Twojego Synka Aga

[zeng]

dzisiejszy tekst Piotrusia przy obiedzie, jak zaczął płakać i go spytałem czemu
płacze:

"Tatusiu, moje oczy płaczą, bo moja mama nie żyje i nic się nie da zrobić"...

[magdatysz]

tak...
.... moje dziecko ostatnio ma problem - zastanawia się czy woli aby po śmierci
jego ciało zostało pochowane do ziemi czy poddane wcześniej kremacji....

Straszne to wszystko zwłaszcza jak sobie uświadomimy że dzieci w ich wieku na
ogół pojęcia śmierci nie znają, a niektórzy rodzice muszą sie namęczyć
tłumacząc dlaczego nie ma już ukochanego chomika...

[nata721]

moja 8- letnia córka boi się ,że po śmierci nie pozna taty w niebie...

[zeng]

"Tata, a wiesz, że mama już jest zombie?"...

[magdatysz]

powalający tekst.........

[agakaiserka]

Kiedy powiedzialam synkowi po raz kolejny ze tatus juz do nas tutaj nie wroci to
zapytal czy moze pojsc do niego bo chce sie z nim poprzytulac jak na
zdjeciu....Serce peka z bolu!!!!!Powiedzialam ze nie moze pojsc do tatusia bo ja
bede wtedy calkiem sama i bedzie mi bardzo smutno a tak mam jego i bede go
przytulala!!!!
BOZE JAK TO BOLI!!

[zeng]

Piotrkowi wypadł pierwszy ząbek. Ania bardzo dużo mu o tym mówiła, o pieniążku
itp. Nawet nie zapłakał. A ona tego nie widziała a tak na to czekała...

[aniawdowa]

Danielu rozumiem Cie
Kazde takie wydarzenie bedzie nam szczególnie przypominać o naszych bliskich.
Mój synek od wrzesnia idzie do zerówki pójdziemy razem,to jego słowa" tatus miał
ze mna pójsc do przedszkola ale nie moze wiec pójdziesz ze mna ty mamo a tatus
bedzie patrzył na mnie z góry"
U mnie jest najgorzej kiedy patrze na nasza córeczke to mały "diabełek" wszedzie
jej pełno nie usiedzi ani chwilki zawsze chetna cos robic, całkiem jakbym
widziała Pawła.
Patrze na nia i płyna mi łzy mysle "Boze jak Paweł cieszyłby sie gdyby mógł tu
byc razem z nami".

Pozdrawiam
Ania

[nata721]

Wczoraj była I Komunia Natalki i znów nie obyło się bez ciężkich
chwil.Wszyscy , którzy jeszcze macie młodsze dzieci - wszystko przed Wami.
Zaczęło się od zaproszeń - wszystkie kończą sie tekstem " ...zaprasza...( tu
imię dziecka ) z rodzicami", więc wydrukowałam na komputerze, potem
przygotowania i szykowanie miejsc obok dziecka dla chrzestnych i ...rodziców.No
i tuż przed wejściem dzieci do kościoła błogosławieństwo dzieci
przez ...rodziców. Na mszy łzy same płynęły... wszystkie dzieci były z
obojgiem rodziców.

[zeng]

wczoraj zaczął się w przedszkolu okres pod hasłem "mama, tata i ja". Co to
oznacza wiadomo, nauki o rodzinie, o roli mamy i taty, rysowanie laurek,
przygotowywanie przedstawienia dla mamy i na koniec impreza na dzień matki.
Zastanawiałem się długo czy Piotrek ma chodzić teraz do przedszkola aż
usłyszałem historię koleżanki teściowej z pracy. Jej syn nie ma ojca i w
pierwszym roku puściła go do przedszkola przed dniem ojca. Rysowali laurki dla
tatów i on narysował... cmentarz i krzyż. Więcej tego błędu nie popełniła. Tak
więc od jutra siedzę na zwolnieniu aż do imprezy na dzieńmatki. Niestety u nas
w przedszkolu będzie połączona z dniem dziecka, więc Piotrek straci imprezę na
dzień dziecka...

[dusia75]

Fakt dla dziecka mało komfortowa sytuacja. Myślę że w takiej kwestii gdy w
grupie jest dziecko które jest na "świeżo" po stracie rodzica pani powinna
wykazać trochę zrozumienia i może w tym chociaż roku zorganizować to trochę
inaczej. Myślę że inni rodzice zrozumieli by to. Inwencja niestety należy do
pani w przedszkolu, i to właśnie w takich momentach okazuje się czy jest dobrym
pedagogiem.
Danielu nie wiem czy najlepszym wyjściem jest ucieczka od problemów. Wiem że
jest to bardzo trudne bo sama właśnie miałam obchody rocznicy komunii i też nie
było łatwo. Może masz gdzieś w pobliżu jakiegoś pedagoga, który coś może by
doradził. Wiem że każde przedszkole ma takiego wyznaczonego "urzędowo".
Najgorszym wyjściem w takiej sytuacji jest ucieczka a nie rozwiązywanie
problemu, bo może Wam to wejść w krew i problemy się nawarstwią.
Pozdrawiam Edyta

[laurka2000]

U nas temat taty pojawia się praktycznie codziennie. Rozmawiamy o Adasiu,
pojawia się w rysunkach córki, czasem gdy gdzieś jesteśmy mała mówi mi, że
kiedyś tata kupił jej tu cukierki takie dobre i teraz też takie chce. Na
cmentarzu to Laura decyduje, gdzie postawić znicze i kwiatki. Wydawało mi się,
że nasza córka jakoś daje sobie rade. Ale chyba się myliłam. Od tygodnia pojawia
się temat prezentu z okazji dnia dziecka. I właśnie w niedzielę oznajmiła, że w
prezencie chce swojego Tatę i łzy popłynęły jej po policzkach.

pozdrawiam
Ania

[manuskrypt]

Daniel!
Źle robisz izolując Piotrka od takich sytuacji. Dzień Matki, Ojca, Babci,
Dziadka będzie się powtarzał rok rocznie. I zawsze będziesz go wówczas izolował
w miarę jak będą odchodzili kolejni członkowie rodziny? Poza tym problem
śmierci i braku jednego z rodziców może ujawnić się nie tylko z okazji
uroczystości, ale w życiu codziennym i zupełnie nieoczekiwanie może zaskoczyć
Was wszystkich. Moja córeczka Zuzia chodzi do szkoły muzycznej i tam właśnie
miałyśmy przykład jak trudno przewidzieć wszystkie sytuacje. Pani prowadząca
zajęcia użyła standardowego sformułowania, a mianowicie powiedziała: "a w domu
dzieci poproście mamę i tatę o....". Na to moje dziecko powiedziało: "mój tatuś
jest w niebie". I tu konsternacja, Pani wiedziała o śmierci taty Zuzi, ale
kompletnie nie była przygotowana na takie oświadczenie dziecka i nie
przygotowała wcześniej celnej riposty. I wybrała opcję najgorszą z możliwych,
powiedziała: "tak wiem Zuzi, ale nie martw się tatuś kiedyś wróci". Przeprasza
mnie za to do dzisiaj, ale jak sama przyznaje zaskoczenie było dla niej tak
duże, że odebrało jej w tym momencie rozum. Ta sytuacja przekonuje mnie jednak,
że należy rozmawiać z nauczycielami, rodzicami innych dzieci, znajomymi o
sytuacji dziecka, o śmierci jednego z jego rodziców. Nie można izolować dziecka
od innych, bo zbliża się Dzień matki czy Ojca, bo wtedy nabierze przekonania,
że jest gorsze, a tego chyba nie chcesz. Uwierz dzieci w takim wieku jak
Piotruś i Zuzia zupełnie inaczej postrzegają swoją sytuację. Przystosowali się
do niej znacznie lepiej niż Ty czy ja.Przykład, który podajesz (swojej
znajomej) potwierdza to. Rysunek tego chłopca jak najbardziej oddaje to o czym
mówię. A może warto Danielu porozmawiać z nauczycielkami w przedszkolu, by w
tym cyklu "mama, tata i ja" zawarły również informację, że istnieją dzieci bez
jednego rodzica (śmierć, rozwód, świadome samotne macierzyństwo) i dzieci te są
takie same jak inne i mogą być szczęśliwe mimo wszystko.
Życzę Ci Danielu i wszystkim w żałobie by choć czasami zaświeciło Wam słońce.
Wiem, że każda uroczystośc wzbudza w nas smutek i żal, że nie ma tej drugiej
strony, ale dzieci widzą to trochę inaczej.
Anna

[aniawdowa]

Zblizaja sie urodziny mojego synka, spytałam go co by chciał robic w ten dzien,
zaproponowałam małe przyjecie dziadkowie ciocie wujkowie. Ucieszył sie,
zastanowił sie chwilke i powiedział " mamo gdyby taka był to dopiero byłaby
impreza " bardzo posmutniał.
Postaram sie aby ten dzien był dla niego wyjątkowo udany, czy sie uda mam taka
nadzieje.
Pozdrawiam
Ania

[zeng]

"Wszystkiego najlepszego mamusiu"...

powiedział Piotruś w Dzień Matki do grobu wkładając kwiaty do wazonu.

Minęło parę dni, ale wciąż dźwięczą mi te słowa w uszach. A raczej dudnią jak
dzwony. On to powiedział z takim samym wydźwiekięm jak zawsze, jakby to mówił
jej osobiście a ona by przed nim stała. Bez smutku, żalu, zdziwienia, poczucia
bezsensu tych słów. Tak po prostu, życzenia. A ja kiedy to słuchałem to
wybuchała we mnie każda moja komórka.

[dusia75]

Dzisiaj w klasie Nikoli była "impreza" z okazji dnia matki i dnia ojca. Nie
wiem, nie pamiętam czy zawsze to tak wyglądało, ale dzisiejsze wierszyki i
piosenki sprawiały wrażenie że są po to aby nam sprawić przykrość. Moje dziecko
patrzyło na mnie wymownie przez całą część artystyczną. Choć było b. ciężko to
starałam się do niej uśmiechać na odległość bo widziałam że była w kilku
momentach na krawędzi płaczu. Gdyby nie ciągłe śmieszne potknięcia w recytacjach
innych dzieci to wyszłybyśmy chyba z całej imprezy.
Dziś minęło 3 miesiące od dnia kiedy moje dzieci straciły swojego kochanego tatusia.
Może w przyszłym roku będzie łatwiej.

[zeng]

rano się przewracałem w łóżku nie chcąc za bardzo się budzić, Piotrek oglądał
bajki, aż nagle powiedział "Tata, ja oglądnąłem twoje zdjęcie mojej mamy i
przypomniałem sobie jak wygląda"... od razu oczy jak pięć złotych i odechciało
mi się spać, zobaczyłem, że faktycznie postawił na parapecie nasze zdjęcie
ślubne, które leżało, żeby go za często nie oglądał Piotrek...

[zeng]

Chwilę po powrocie po miesiącu do domu robiłem coś w kuchni i
usłyszałem (i podglądnąłem), że Piotrek chwilę tylko pobawił się
swoimi zabawkami, a potem wziął swoje zdjęcie mamy z półki, położył
się na łóżko, oglądał i głaskał mamę na zdjęciu i sam do siebie
opowiadał, nie mówił do niej tylko jakby sam sobie opowiadał
historię, że jego mama nie żyje, że "przytrafiła jej się śmierć"...

nie przerywałem mu, ale zastanawiam się czy to normalne...

Pozdrawiam,
Daniel

[mirabelllla]

Danielu, myślę, że to jest jak najbardziej normalne zachowanie...
Pomyśl chwilkę, co my robimy na tym forum... Opowiadamy o naszych
Kochanych Zmarłych. Opowiadamy innym, ale przede wszystkim sobie.
Tak jak Twój syn.
Ja miałam całkiem inny problem z córką. W chwili śmierci taty miała
9 lat. Jeden jedyny raz wybuchnęła płaczem, kiedy po powrocie ze
szpitala powiedziałam jej, że tato nie żyje. Potem zamknęła się tak
szczelnie, że przez wiele lat nie wspomniała słowem o tacie, nie
wymówiła jego imienia, mimo moich wielu prób rozmowy, wspomnień.
Konsultacje u psychologów też nic nie dały. Oni twierdzili, że nie
należy na siłe otwierać dziecka. Jednak ten stan moja córka
przypłaciła częstymi,silnymi bólami głowy, które trwają do tej pory.
Co dziwniejsze, córka chyba nie chce odebrać sobie tego bólu.
Zaliczyliśmy już tylu specjalistów, kuracji, a głowa jak bolała tak
boli. Myśle, że w ten sposób przejawia się jej tęsknota za tatą.
Ostatnio ucieszyłam się, bo córka zaczyna rozmawiać o tacie z moją
kuzynką. Moje biedne maleństwo! Ma już 17 lat.
Pozdrawiam serdecznie

[luccio1]

Tato umarł, kiedy akurat zdołałem chwalebnie zaliczyć I rok studiów.
Potem, dalszy ciąg studiów to była ciężka walka z poszczególnymi
przedmiotami, podchodzenie każdego egzaminu średnio po 2 razy... W
końcu z bólem jedno magisterium, drugie magisterium; potem studia
doktoranckie, doktorat.
Od początku studiów do doktoratu zeszło 15 lat.
Nie wiem, czy gdyby Tato żył, przeszedłbym tę drogę łatwiej?
szybciej?
(Poza wszystkim: śmierć Taty przypadła na głęboką komunę,
kiedy "Polska rosła w siłę, a ludzie żyli dostatniej". Nie wiem, jak
zareagowałby chociażby np. na "Solidarność". Skądinąd był
zwolennikiem życia uporządkowanego, według planu, który sobie wciąż
od nowa rozpisywał i rozrysowywał).
Jeśli dotrwam do tegorocznych Zaduszek, będę już starszy, niż był
Tato, gdy umierał.

[agama30]

Zeng , Mirabella, nie wiem co wam poradzić, ale może Wam pomoże to
co ja robię, gdy mam okropnego doła. Może to innym wyda się dziwne i
okropne, ale nie negowała tego zaufana mi pani psycholog. Od pewnego
czasu nie chowam łez, bólu przed moją córką. mówię jej wprost (mimo
że ma 6 lat) że jest mi źle że tęsknię za jej tatą. Mówię za co go
kochałam. Przez to Ola po pewnym czasie otworzyła się przede mną.
Nie mówi o swoich uczuciach do misia, pani w pzredszkolu czy
koleżanek. Wie że przeżywamy to samo tylko z innego punktu widzenia,
córki i żony, ale łączy nas ten sam mężczyzna. łatwiej nam zrosumieć
nasze złe dni nasze uczucia. Spróbójcie otworzyć się przed dziećmi,
znależć powiernika i być jednocześnie powiernikiem. Nie ma znaczenia
czy cziecko ma 5 czy 17 lat. pozdrawiam Aga.

[aniawdowa]

Jutro ważny dzień mój synek idzie pierwszy raz do przedszkola, pózno bo zaczyna
dopiero od zerówki ale w tamtym roku nie chcial ze wzgledu na wypadek a ja go
nie chciałam zmuszac tym bardziej ze byłam w domu na urlopie wychowawczym na
córeczke.
Synek cieszył sie tym ze idzie teraz do przedszkola ale od kilku dni był taki
jakis jakby zamyslony ( smutny) jednego dnia wieczorem kiedy córeczka juz spała
zapytałam go czy cieszy sie ze idzie do przedszkola odpowiedział ze tak ale to
było takie mało przekonujące. Zapytałam bo juz sie domysliłam o co chodzi " czy
boi sie ze ktos zapyta o tate" on na to ze tak bo co on ma wtedy powiedzieć.
Powiedziałam mu ze ma mówić to co czuje co mysli ze jesli dzieci bedą opowiadały
co robia ze swoimi tatusiami to i on moze opowiedziec co robił z tatą, to ze go
juz nie ma nie znaczy ze nie ma o nim opowiadać. Mały nagle sie usmiechnął i
zaczął mi opowiadać o tym jak bawił sie z tatą, jak razem coś naprawiali,
wspominał z usmiechem wakacje nad morzem te godziny spędzone w salonach gier
(uwielbiali to) i wiele wiele innych rzeczy które robili wspólnie. Ja siedziałam
i leciały mi łzy ile radosci a zarazem tesknoty było w jego słowach.
Kiedy skonczył przytuliłam go a on stwiedzil ze jak ktos zapyta to on opowie o
swoim tacie.
Boje sie tego zeby dzieci nie dogryzały mu z tego powodu ze nie ma taty on jest
bardzo uczuciowym dzieckiem.
Wierze ze tata z góry bedzie to wszystko wspierał i bedzie dobrze.

Pozdrawiam
Ania

"Skoro nie można się cofnąć, trzeba znaleźć najlepszy sposób, by pójść naprzód"

[zumma]

Ja za wszelką cenę starałam się żeby moje dzieci (jak mąż umarł miały 6 lat i 2
lata) miały normalny dom. Byłam jak nakręcona starałam się jak najwięcej
przebywać poza domem mąż Marcin chorował i umarł w domu chciałam stamtąd uciec.
Nie umiałam być sama z dziećmi więc praktycznie pomieszkiwała u mnie czasem mama
czasem siostra. Moje dzieci praktycznie nie widziały mnie płaczącej w rozpaczy.
Nie chciałam żeby się martwiły żeby się bały uważałam wtedy że i tak są
wystarczająco pokrzywdzone przez los bo Marcin był najwspanialszym tatą. Nie
chciałam i nie chcę żeby ludzie patrzyli na moje dzieci jak na biedne
"sierotki" żeby się litowali nad nami. Chcę wierzyć że sobie poradzimy że
wszystko będzie dobrze. Byłam bardzo słaba psychicznie Marcin był moim oparciem
ale chcę żeby moje córki widziały we mnie silną kobietę. Odważyłam się i
pojechałyśmy same na wakacje było bardzo fajnie byłyśmy nad morzem. Są pewne
sytuacje które potęgują ból widok rodzin całych, zwłaszcza ojców z córkami. Ale
moje dzieci mają prawo do dzieciństwa do radości do beztroski tak samo jak
dzieci z pełnych rodzin czy takich które nie dotknęła tragedia i tak musiały
przedwcześnie dorosnąć i jestem z nich bardzo dumna bo sobie bardzo dobrze
radzą. Nadal mam wiele powodów do radości chcę to wszystko widzieć bo wcześniej
zamartwiałam się bzdurami. Zdaję sobie sprawę że od załamania dzieli mnie pewnie
bardzo cienka linia boję się trochę tego i oczywiście tego czy sobie poradzę.

[luccio1]

Jeżeli - jak piszesz - wygania Cię z domu wspomnienie Męża, który tu
właśnie chorował i umarł, to czy nie myślałaś o przeprowadzce do
innego mieszkania, do miejsca nie obciążonego takimi skojarzeniami?
(Po śmierci Mamy własnoręcznie zlikwidowałem dom rodzicielski,
urządzając się - z pomocą Żony, wtedy jeszcze Przyszłej - w innym
miejscu, położonym kilka ulic dalej [zmieniłem zatem środowisko
najbliższe, nie zmieniając tego troszeczkę dalszego]).

Znam też ten ból, gdy się myśli z zazdrością o Koleżankach i
Kolegach mających jeszcze Rodziców - mimo że ja to pokolenie ±50,
więc Rodzice między 70 a 80, a nawet powyżej, i właściwie we
wszystkich znanych mi przypadkach chorują (w sytuacji skrajnej:
Ojciec nie kontaktuje w ogóle, Matka czasami pamięta, kim jest,
czasami już nie...).

I sam wtedy nie wiem: zaczynam się cieszyć, że mam problem "z głowy"
- a potem znowu robi mi się głupio...

[zumma]

tak myślałam o przeprowadzce do miasta w którym mieszkają moi rodzice bo w
Warszawie jestem praktycznie sama ale obecnie ograniczają mnie bardzo możliwości
finansowe więc zaczęłyśmy od przemalowania naszego mieszkania malowałyśmy we
trzy ale raczej ja sama głównie nocami zamierzam urządzić dziewczynkom ich
pokoik bo jeszcze śpimy we trzy na naszym dużym łóżku. Teraz jestem zadowolona
że tam zostałyśmy dziewczyny lubią to mieszkanie. Marta starsza poszła do szkoły
z koleżankami z przedszkola Zuzia wróciła do przedszkola do znajomej pani i
dzieci ograniczyłam im więc stres związany z "oswajaniem" nowego miejsca po
przeprowadzce. Jeszcze jest jeden zasadniczy argument od naszego mieszkania mam
bardzo blisko do pracy (którą bardzo lubię) więc jestem w stanie bardzo szybko
odebrać dzieci z przedszkola i ze szkoły. to nowe doświadczenie bo Marta poszła
do pierwszej klasy i organizacja tego wszystkiego jeszcze mnie przeraża ale
oczywiście rodzina bardzo mi pomaga.

brak taty...

[aniawdowa]

Wczoraj przez dobre dwie godziny próbowalam podłaczyc małemu kierownice do komputera :-( niby wszystko ok ale działac nie chciała.
Synek usiadł załamany i mówi ze tata jak był to grali i działało, ze teraz pewnie też by mu zrobił.
Pomimo starań nie dalismy rady (coś tam chyba w ustawieniach)
Synek pocieszył mnie ze nie mam sie martwic ze poprosi któregos wuja to moze mu to zamontuje.
W takich zwykłych sytuacjach mozna zobaczyć ze dziecią brakuje drugiego rodzica.
Pozdrawiam
Ania

i jeszcze....

[aniawdowa]

Kilka dni temu nagrywalismy na kasete "jasełka" synka i szwagier dogral to do ostatniej kasety z czasów kiedy jeszcze był Paweł.
Synek po powrocie do domu właczył ja i ogladali "jasełka" nawet nie wiem kiedy przewineli do początku i zaczeli ogladać, siedzieli przed telewizorem tacy radosni smiali sie bo akurat byl nagrany "kulig" wspólne zjazdy na sankach z tatą, potem roczek naszej córki wszyscy tacy radosni.
Oni oglądali co chwile wołając "mama chodz zobacz tate"
A ja w kuchni energicznie sprzątałam i nie mogłam wejsc do pokoju, samo to ze slyszałam głos męza w tv było juz bolesne.
Nie chciałam jednak im przerywać byli tak radosni.....

[kasik2222]

moja córeczka ma teraz 14 miesięcy, ale jeszcze pamięta tatę, zmarł
25.11. Bierze jego zdjęcie do rączki pokazuje paluszkiem i mówi
tata. Jak to przeżyć? A ona się tak śłicznie uśmiecha. Biegnie do
drwi jak ktoś puka, jak słyszy domofon krzyczy tata. Raz jak ją
usypiałam, było ciemno, a ona się pięknie uśmiechnęła, patrzyła
przed siebie i powiedziała tata. Jakby go widziała. ja nic nie
widziałam ale byłam prawie pewna że On jest koło nas. Tak przykro
patrzeć na całe rodziny, moja córcia niedługo nie będzie taty
pamiętać, przestanie czekać. i to też boli.

[dusia75]

To wszystko nas przerasta. Mój synio miał w chwili śmierci Adama prawie 2 lata,
lecz nie wiele mówił. Potrafił wcześniej jednak każdej napotkanej osobie
tłumaczyć że "tata bu" ( tzn że taty nie ma ). Było to wtedy dla mnie śmieszne
bo zaczepiał ludzi na ulicy rozkładał ręce i klepał swoje "tata bu". Po śmierci
Adama jak to mówił to mnie zatykało, nie wiedziałam jak na to reagować. Też
leciał do drzwi jak tylko ktoś wchodził wołając tata. Bolało, oj bolało.
Teraz minęło 10 miesięcy i Szymon wie że tatuś jest u Bozi, poznaje go na
zdjęciach, razem o Nim rozmawiamy. Pokazuje że taaki duży dom z klocków z
tatusiem budował, tłumaczy jak chowali razem samochód do garażu.
Aby nasze dzieci nie zapomniały tatusiów musimy im w tym trochę pomóc,
opowiadając, oglądając zdjęcia, filmy. Tylko tyle możemy już zrobić. Pozdrawiam
Edyta.

[gaba2002]

Córeczka miała 5 lat jak zmarł mój mąż a jej ukochany
tatuś.Pamiętamy,wspominamy,oglądamy zdjęcia.Zbyszek "żyje" cały czas
w naszej świadomości chociaż w marcu br minie rok jak Go nie ma z
nami.Córcia bardzo tęskni,obserwuję ją z boku jak z zazdroscią
patrzy na inne dzieci przytulane przez tatusiów i wtedy jest mi
najbardziej przykro i żal,że juz nigdy tak nie będzie miała.
Żyję nadzieją,że kiedyś wszyscy Tam w Niebie spotkamy się z naszymi
Ukochanymi.

[zeng]

Wczoraj pytałem Piotrka o różne takie tam czy pamięta: adres,
nazwisko itp. Spytałem o imię jego mamy. Powiedział, że nie wie. Jak
mu powiedziałem, to zrobił wielkie oczy jakby pierwszy raz w życiu
je słyszał a jednocześnie jakby dowiedział się czegoś bardzo
cennego. I powiedział, że "mam słabą pamięć, ale mózg mi
podpowiadał, że powiesz, że to Ania"...

[jo39]

moj syn zamknal sie zupelnie - nie rozmawia o Tacie, sam z siebie
mowi o nim wylacznie do mnie, zapytany przez kogos odpowiada ze
stoickim spokojem, ze Tata jest w niebie, na probe drazenia tematu
mowi, ze nie bedzie o tym rozmawial - tak zareagowal na propozycje
rozmowy z psychologiem i na pytania pani w szkole. Podziwiam go za
opanowanie i zewnetrzny spokoj, ale boje sie, ze placi za to
psychiczna trauma. Widzialam jego ogromne przerazenie, kiedy ja
bylam chora, chociaz nic nie powiedzial, Mojego placzu wyraznie sie
boi, wiec zmusilam sie do opanowania przy nim, placze nocami, kiedy
syn spi. Nieszczescie zwiazalo nas ze soba jeszcze bardziej (jezeli
to w ogole bylo mozliwe), ale czy to dobrze?

[trelka10]

joe miałam podobny problem z moja siedmioletnia córka tez bardzo zamkneła sie w
sobie i dopiero po czwartej wizycie zaczeła sie otwierac ale ze mna nie chce
rozmawiac na ten temat. Na razie razem spimy a ja okazuje jej duzo uczucia. Z
poczatku reagowała histeria na mysl o wizycie na cmentarzu ale ok 2 tyg temu
sama zapragneła tam pójsć. Poszłysmy mimo iz na dworze padał potworny deszcz.
Druga wizyta była w poprzednia niedziele w jej urodziny. Wiem ze wszystko jest
jeszcze swieze bo nie mineły pełne cztery miesiace ale staram sie z nia
rozmawiac i nie jest to wcale proste. Boli mnie gdy widze jak oglada zdjecia i
cos mówi do nich wtedy udaje ze nic nie widze ale potem wieczorem staram sie
naprowadzic delikatnie rozmowe w tym kierunku i mówie jej ze np ma usmiech jak
tata a ona sie cieszy
pozdrawiam
Ela

[jo39]

ale u nas to juz duzo dluzej, bo prawie dwa lata. Pierwsze miesiace
byly dla niego bardzo trudne, bo nie dosyc, ze wiadomosc o smierci
Taty spadla jak piorun z nieba (wczesniej nie chorowal, maly nie
mial zadnych sygnalow, ktore by go przygotowaly), to jeszcze ja
bylam wrzucona w wir spraw, z ktorymi musialam sobie nagle radzic,
firma, dluznicy, papiery - widzial, ze przyjezdzaja kolejni
wujkowie, konferuja przed Taty komputerem, przywoza jakies pisma,
mama placze. Teraz ma mnie wiecej dla siebie, sytuacja w domu
osiagnela jakies status quo, ale czasem jak powie cos, co ma
wyraznie przemyslane, to miekna mi kolana, np: Mama, czy musisz isc
na nastepna rozprawe do sadu i sie denerwowac, bo musisz ogladac
tego pana co Tate oszukal? Wystaw sobie zwolnienie i nie idz...