Kompleks Edypa?

[huli10]

Witam Pni Agnieszko!
Mam pytanie a właściwie prośbę o radę:
W mojej rodzinie jest chłopiec-10-letni, jedynak. Zwykłe, normalne dziecko.
Jest bystry i inteligentny(pierwszy w klasowej trójce najlepszych uczniów),
jak to chłopak w tym wieku-stale „łobuzuje” i do tzw. aniołków nie należy:)
wszystko wydawałoby się normalne, jednak niepokojące jest jego przywiązanie
do mamy(mojej kuzynki).jest o nią zazdrosny na każdym kroku-o jej
przyjaciółki, o czas jaki poświęca innym(kuzynka jest osobą dosyć
zapracowaną, lecz nie do tego stopnia żeby dziecku nie poświęcać czasu-zawsze
jest do jego dyspozycji).Jest też kobietą atrakcyjną i często spotyka się z
zainteresowaniem innych mężczyzn na ulicy. Wtedy właśnie mały reaguje wręcz
agresywnie. Na moje oko , mały zachowuje się bardziej jak partner/chłopak-
swojej mamy niż syn/dziecko. Kuzynka moja tez jest już zaniepokojona, gdyż
jej mąż jej tak nie sprawdza jak syn(z kim się umówiłaś?, kto dzwonił? kto to
jest? Po co tam idziesz?- na każdym kroku kontroluje ją aż do przesady). Moje
pytanie: czy należy się niepokoić o zachowanie dziecka(bo według mnie jest
to nienaturalne), czy takie zachowanie jest pokroju ”kompleksu Edypa”? co
robić aby mały przestał kontrolować swoją mamę?proszę o poradę i z góry
dziękuję.

[nchyb]

> zainteresowaniem innych mężczyzn na ulicy. Wtedy właśnie mały reaguje wręcz
> agresywnie.
w jaki sposób objawia się ta agresja?

> to nienaturalne), czy takie zachowanie jest pokroju ”kompleksu Edypa̶
brdziej stawiałabym na ciekawość połczoną z lekkim wścibstwem, a także zazdrość
dziecka o SWOJĄ mamę. To jego mama, a nie obcych ludzi. Wiele dzieci nie ptrafi
d końca pojąć, że ICH mama, jest też czyjąś żoną, kolezanką, pracownicą...

Te pytania nie świadczą dla mnie o potrzebie kontrolowania, ile o ciekawości i
cęc wiedzenia, gdzie jego MAMA (nie partnerka) jest co porabia, bardziej lekko
zazdrosny mamusi synek niż ktoś z zaburzeniami, kompleksami edypowymi...

nchyb co za brednie!

[jakataka4]

Jakataka...

[nchyb]

czy teraz masz w planach przekopać cały internet, by przy każdym
moim wątku coś "mądrego" dopisać?... ;-)

[agnieszka_iwaszkiewicz]

Hmm, nie myślę o opisanej przez Panią sytuacji jako o czymś niepokojącym, na co
trzeba natychmiast reagować. Tym niemniej źródła takiego zachowania chłopca
mogą być rozmaite i skutki w związku z tym także różne. Może to być, jak ktoś
napisał ciekawość. Może to naturalna potrzeba zwiększonego, akurat u tego
chłopca, kontaktu z mamą, której nie umie inaczej wyrazić jak tylko zwiększoną
kontrolą. Może to być budząca się seksualność, która jako obiekt u chłopców
bierze sobie mamę ( proszę się nie niepokoić, to nic takiego, to jest rozwojowe
i przechodzi niepostrzeżenie ). Warto też zastanowić się jak wygląda
małżeństwo Pani kuzynki. Może to mama, nieświadomie, traktuje swojego syna
bardziej jak partnera niż dziecko. A on , dumny z tej roli, tak się zachowuje.
Czasem dzieje się tak, choć nie takie są intencje dorosłego. Może i mama
czerpie z takiego zachowania syna przyjemność. Tyle miałam skojarzeń po
przeczytaniu Pani listu. Może to wyczerpie temat. Jeśli nie, proszę pisać.
Pozdrawiam. Agnieszka Iwaszkiewicz.

[huli10]

Dziękuje Pani bardzo za odpowiedź. po przemysleniu sądze,że ma pani rację jeśli
chodzi o małżeństwo mojej kuzynki.w chwili obecnej przechodzą dosyć powazny
kryzys małżeński, trfający juz od ponad roku(alkoholizm męża).Więc wydaje mi
sie , że kuzynka nie mając oparcia w mężu, poniekąd zaczęla traktowac swego 10-
letniego syna , jak "prawie dorosłego" chłopaka.jednakże sama pewnie nie wie,
kiedy przeszła w tych relacjach tzw. umowną granice i teraz jego(syna)
wści..two i nadmierne zainteresownie jest dla niej problemem.nie wiem tylko jak
jej pomóc przy wychowaniu, w jaki sposób teraz tu zadziałać, żeby tę chorą
sytuację odwrócić- na normalne ,zdrowe relacje matki z synem.

[agnieszka_iwaszkiewicz]

Od razu powiem, że sytuacja jest o tyle trudna, iż jeśli problem leży w kwestii
małżeńskiej oraz pewnych nieświadomych tendencjach Pani kuzynki to nie wiem
czy od razu i chętnie uzna ona swój udział w całej sytuacji. Jest też tak, że
wielu ludzi takie dobre rady płynące z serca ( a tak widzę Pani intecje )
traktują jak wtrącanie się do ich spraw, niechęć, przemądrzałość. Wiele zależy
od tego , jak bliska relacja Panie łączy. Jeśli mimo wszystko podejmie się Pani
interwencji w tej sprawie, to proponuję zacząć od opisania tego co Pani widzi
oraz tego, że się Pani tym martwi. I że to co się dzieje nie jest dobre ani
dla chłopca, ani dla Pani kuzynki. Warto , żeby kuzynka zdała sobie sprawę, że
jeśli coś niepokojącego dzieje się w jej małżeństwie, to jej syn to mimowolnie
wyczuwa. Może się boi utraty mamy, może nieświadomie czuje się odpowiedzialny
za związek rodziców, może chce chronić mamę. Stąd te zachowania. Może też
kuzynka właśnie obarcza swymi problemiami syna. Musi nauczyć się to oddzielać.
Zwrócenie uwagi kuzynce na to co sie dzieje i dlaczego , to jedno.
Najważniejsze jest jednak aby podjęła konkretne działania. Zastanowiła się nad
swoją relacją z synem, dalej nad tym jak ją modyfikować, a jeśli sama temu nie
da rady to może powinna zwrócić się o radę do fachowca - psychoterapeuty,
również w sprawie swojego małżeństwa. Ja oczywiście odmalowałam najczarniejszy
scenariusz. Może sprawa nie wygląda tak źle, i minie niepostrzeżenie jako
kolejna faza rozwoju chłopca, czego oczywiście życzę. Agnieszka Iwaszkiewicz

[agnieszkaw19]

Jakata ale ty jestes upierdliwym babsztylem!!!!!!