dziecko chce wracac z obozu

[muress]

Bardzo prosze o poradę, muszę pilnie podjąć decyzję, a nie wiem, co robic.

Moj syn, prawie 10 latek wyjechał na oboz z kolegami ze szkoly. Jest to jego
drugi wyjazd na oboz (+ zielone szkoly). W ubieglym roku byl lekki kryzys,
ale przetrwal, wrocil zadowolony i chcial jechac w tym roku, choc po
wyjezdzie narzekal, ze koledzy mu dokuczali, byli wobec niego zlosliwi.
Potem w czasie roku szkolnego tez sie na to skarzyl co jakis czas. Mimo to
chcial kontaktow z kolegami, szuka ich, ale cierpi, jak sa wobec niego
zlosliwi (jak to okresla: "dokuczaja mu"). W kazdym razie chcial wyjechac z
nimi na oboz.

Po dwoch dniach na obozie placz i chce wracac do domu. Znowu to samo:
koledzy mu dokuczaja, sa zlosliwi wobec niego, kazali mu grac w przeciwnej
druzynie, czuje sie odrzucony przez nich. Pytam czy wszyscy - tak, na
zmiane, codziennie ktos tam najbardziej. Poczatkowo go uspokoilam, ze jak
bedzie zle, to po tygodniu go zabierzemy, ale zachecalam, zeby poczekal, nie
przejmowal sie zartami, zeby bral to na wesolo. Dni mijaja, jest troche
lepiej, ale wracac ciagle chce, nalega, zeby go zabrac. Wczoraj stwierdzil,
ze juz musi uzywac brzydkich wyrazow, zeby sie bronic (i jak sam mowi: "a
wiesz przeciez, ze to bardzo duzo jak na mnie"). Dzisiaj zadzwonie do
wychowawcy, ale nie wiem, czy to cokolwiek pomoze. I nie wiem, co robic -
zabierac go? A co dalej w szkole bedzie sie dzialo?

Niestety, podejrzewam, ze skoro tylko on nie potrafi sobie ulozyc relacji z
grupa (inni, jego zdaniem, nie chca wracac), to cos jest nie tak, chyba musze
poszukac jakiejs pomocy dla niego. Sama nie wiem, jak mu pomoc. Co zrobic
teraz? Gdzie szukac pomocy dalej?

[mama303]

Ja bym chyba zabrała dziecko z obozu jesli tak mu tam źle i potem zastanowiła
sie co dalej, jak mu pomóc. Może warto sie wybrać do psychologa po poradę.

[rycerzowa]

Widzę,że cierpisz jako mama. Trudno, tak już chyba musi być. Zanim się dzieciak
nauczył chodzić, też poobijał się o kanty, nie raz nabił sobie guza.
Teraz musi nauczyć " poruszać się wśród rówieśników.
To też nie obywa się bez bólu.

Mój synek był cichy i nieśmiały, trudno było mu wśród dzieci, nie lubił "tłoku".
Dziś jest dorosły, silny, odważny, potrafi się znaleźć w towarzystwie, tryska
humorem, ma przyjaciół. Przynajmniej na zewnątrz tak to wygląda.
Jest ciągle wrażliwcem, bywa ,że w chwilach emocji trochę się jąka.

Wygląda,że twój też jest wrażliwcem. Jak go będziesz tylko chronić, wyrośnie na
ofermę, za przeproszeniem. Trzeba mu dawkować doświadczenia, by go wzmocnić.
Ale nie można przedawkować!
Koniecznie bądź w kontakcie z wychowawcą. Mądry opiekun potrafi zintegrować grupę.
Gdy z nim rozmawiasz, uspokajaj go, że na pewno da sobie radę, że przecież jest
już lepiej, że umie się obronić, a przede wszystkim, że inne dzieci też czują
podobnie. Bo to nieprawda, że wszystkim innym jest tam bardzo dobrze.
Niejeden płacze w poduszkę albo w słuchawkę, ale się kolegom nie przyzna.

Napiszę ci, jak było z pierwszymi koloniami moich dzieci, może ci się to
doświadczenie przyda.
Pojechała dziewuszka 8 lat, bardzo towarzyska, i 11-letni synek-samotnik.
Oba wrażliwce.
Po tygodniu pojechałam odwiedzić. Wyglądały na zadowolonych, opowiadały o
kolonijnych atrakcjach. Zabrałam je na lody.
Po południu chcę wracać, a one w ryk!!! Płakały tak rozdzierająco,że krajało mi
się serce. Gotowa byłam je natychmiast zabrać, ale akurat nie było nikogo z
naczalstwa.
Przez całą drogę powrotną miałam łzy w oczach.
Po powrocie telefon do wychowawcy - wszystko jest OK.
Wróciły z kolonii zadowolone.

PO roku pojechała cała trójką, łącznie z najmłodszą córeczką.Mała jest dzieckiem
dobrym, ale konkretnym.
Po tygodniu odwiedziliśmy dzieci. Roześmiane, zadowolone, gadały jedno przez
drugie, co to się tam nie działo. Wzięliśmy na lody.
Po południu chcemy wracać - a one znów w ryk!! Konkretnie - dwoje starszych
wrażliwców w ryk. Najmłodsza przyglądała im się zdziwiona.

Czyli decyduje tu osobista wrażliwość,a nie, że obiektywnie jest źle.

Trzeba być wsparciem dla swego dziecka, pocieszać go, obiecać odwiedziny, choćby
co 3 dni, jeśli możliwe. Ale zachęcać, aby wytrzymał, by się przekonał,że
wytrzyma, że umie, że potrafi.

[muress]

dzięki za odpowiedzi. Problem został rozwiązany, przynajmniej w zakresie obozu:
rozmawiałam z wychowawcą, zainterweniował, rozmawiałam też z jedną z mam
kolegów, ona porozmawiała ze swoim dzieckiem (nie były to absolutnie żadne
pretensje z mojej strony, inicjatywa wyszła od niej i oczywiście wdzięczna jej
jestem za pomoc), to wszystko razem chyba pomogło - dziecko postanowiło zostać,
tęskni oczywiście, ale czuje się znacznie lepiej. Ufff.

Natomiast nadal zostaje sprawa (nad)wrażliwości. Rozumiem, ze jest to w
znacznym stopniu (o ile nie w całości wrodzone. Rozumiem też, że zwykłe życie,
bez poduszki ochronnej, pomoga stwardnieć. Ja, w takiej sytuacji jak
opisywałam, boję się jedynie, żeby sytuacja nie przekroczyła progu
wytrzymałości mojego dziecka (bo przecież nie wiem nigdy, w jakim punkcie się
ten próg kończy). Czy jest jakaś droga, metoda (poza "normalnym życiem bez
poduszki ochronnej"), żeby dziecko nauczyć radzenia sobie z własną
nadwrażliwością?

[agnieszka_iwaszkiewicz]

Cieszę się , że problem został rozwiązany i to w taki sposób, bo wydaje się on
najlepszy z możliwych. Wychowawaca pomaga, jest kontakt z innymi rodzicami
czyli zapewniona kontrola dorosłych. Syn , wsparty przez Panią, ma świadomość,
że pomyślnie przechodzi trudne próby i radzi sobie bez rejterady z jednoczesnym
zachowaniem relacji z kolegami, na których mu zależy.
Myślę, ze Pani syn jest w naturalny sposób wrażliwy, a nie nadwrażliwy. Jedne
dzieci, o podobnej wrażliwości, szybciej się adaptują do zmieniających się
wymagań i warunków rozwojowych takich jak rozstania z rodzicami, relacje
rówieśnicze itp, inne wolniej. Każde ma przecież za sobą różne doświadczenia.
W takich sytuacjach jedyną metodą jest rozmawianie, bycie z dzieckiem w
kontakcie na tyle dobrym, żeby wiedzieć , co się u niego dzieje, budowanie tak
wzajemnych relacji, aby syn czuł, że dom i rodzina to środowisko wspierające go
w każdej sytuacji.
W przypadku Pani syna dodatkowo poobserwowałabym jego relacje z tymi kolegami i
zastanowiła się czemu mu na nich tak zależy, czemu nie szuka znajomości tam
gdzie jest akceptowany, czemu chce pełnić rolę ofiary. Może w tym tkwi także
problem. Pozdrawiam. Agnieszka Iwaszkiewicz

[mama303]

No to super że jakoś sie ułożyło

[rycerzowa]

Przede wszystkim - wrażliwość to nie tylko kłopot, ale i szczególny dar od
losu. Takie dziecko czasem przejmuje się wprawdzie nieistotnymi problemami ale
też szczególnie intensywnie przeżywa chwile radości; jest zdolne do głębokich
uczuć.

1. Małe dzieci - 10-latek jeszcze jest mały przecież - w zasadzie w większości
są wrażliwe. My widzimy tylko cierpienie swojego. Inne matki przeżywają podobne
rozterki.
Twój chłopak chyba nie jest "przewrażliwiony", skoro w ogóle pojechał na obóz, i
to nie pierwszy raz.
2. Dziecko dorasta, dojrzewa, i w naturalny sposób "twardnieje".
3. Temu bardziej wrażliwemu dostarczamy takich samych naturalnych doświadczeń,
jak przeciętnemu, jedynie może nieco później, i w nieco mniejszych dawkach.
(Moja córka, gdy już miała kilkanaście lat, powiedziała mi,że wysyłanie na
kolonie dziecka 7-8 letniego nie było dobrym pomysłem).
4. Nigdy nie komentujemy głośno, że ten nasz syn jest taki słaby,
przewrażliwiony, że go trzeba ochraniać, albo podjąć jakieś kroki, by go
specjalnie hartować.
Wszystko ma dziać się naturalnie. Jedzie na obóz, bo i inni jadą. Nie było na
obozie łatwo, bo na obozach różnie jest i dopiero po latach wspomina się je z
łezką w oku.
5. Dobrze jest, gdy chłopiec ma jakieś ciekawe hobby.
6. Można go też zapisać na jakieś treningi wschodnich sztuk walki.
Dla ćwiczenia ciała i ducha.
7. W wychowaniu starać się, by swoją wrażliwość dziecko skierowało na innych.
By potrafiło współczuć, pomagać innym ludziom.

Jeśli sama należysz do przewrażliwionych matek, to przynajmniej tego nie okazuj.