Brak ojca

[malpa2504]

Moja roczna córeczka do tej pory spędzała bardzo dużo czasu ze swoim
tatusiem,który nosił ją na barana,kąpał i wygłupiał się z nią.
Niestety mąż musiał nagle wyjechać na bardzo długo do Stanów
(rok).Zastanawiam się jakie taka sytuacja może mieć konsekwencje dla
jej rozwoju psychicznego.Sama zaobserwowałam że zaczęła mówić
częściej tata i tuli się bardziej do swojego misia.Bardzo proszę
eksperta o odpowiedź.

[agnieszka_iwaszkiewicz]

Każde rozstanie z rodzicem lub jego brak ma znaczenie dla psychiki
dziecka. Jak duże i na ile stanie się to balastem na przyszłość
zależy od indywidualnej sytuacji. Od wieku dziecka, od zachowania
się opiekujacego się rodzica i tego który wyjechał, od płci dziecka,
od wcześniejszych kontaktów dziecka z rodzicami, od temeramentu
dziecka i stopnia jego rozwoju oraz od wielu jeszcze rzeczy,
których nie wymieniła a których czasem nie da się przewidzieć.
Pani roczna córeczka jest jeszcze tak mała, że nie zna poczucia
czasu. Dla niej rok to tyle samo co dzień. Może zatem sprawiać teraz
wrażenie, że bardziej tęskni, bo aktualnie bardzo to przeżywa.
To , ze przytula misia i mówi "tata" jest jej dzieciecym sposobem
radzenia sobie z rozstaniem. To dobry i pożądany sposób. Miś jest
tak zwanym "obiektem przejściowym" czyli czymś w zastępstwie, co
pozwala spkojnie znosić samotność czy chwilowe opuszczenie. Tak
dzieci sobie radzą i nie jest to wyraz czegoś niepokojacego a wręcz
przeciwnie. Proszę na to córce pozwalać.
Równolegle trzeba jasno i realnie córce mówić, tata wyjechał, że
wróci, że i Pani tęskni. Koić jej tęsknoty jeśli się pojawią
Organizować w miarę możliwości kontakt telefoniczny z tatą ( może
skype ? ). Nie warto przesadzać w takich sprawach i ich
demonizować. To gorsze dla dziecka. Nie są one najbardziej
sprzyjaące, ale w końcu życiowe. Zresztą decyzja już zapadła więc
trzeba tylko dobrze sobie z nią radzić. Ważne aBy adekwatnie
odpowiadać na potrzeby dziecka, które akurat teraz ma mnóstwo rzeczy
do zrobienia. Nauka chodzenia, mówienia, trening czystości.
Pozdrawiam. Agnieszka Iwaszkiewicz

[malpa2504]

Bardzo dziękuję za odpowiedź.Chciałam jeszcze dodać że sytuacja w
jakiej sie znaleźlismy nie była naszym wyborem tylko pechowym
zrządzeniem losu. Muszę przyznać że czeka mnie trudne zadanie, bo
samej jest mi baaardzo trudno.Jestem praktycznie 24h z dzidzią bo
nie mam jej z kim zostawić i też strasznie tęsknie za mężem,dużo
rzeczy robiliśmy wspólnie, mąż bardzo wspierał mnie, bardzo mi go
brakuje tak że często jestem wykończona fizycznie i psychicznie,boli
mnie że moja dzidzia ma taki start,tak bardzo chciałam żeby było
normalnie.Staram sie jak moge, okazuję jej duużo miłości ale czasem
usmiecham się przez łzy, staram się przy niej nie płakać, łzy same
lecą,poza tym wiem że nic nie zastapi jej ojca który wydaje mi się
że odgrywa ważną rolę w życiu córki