Co robić?

[manti27]

Witam. Proszę o pomoc. Moje małżeństwo stało się fikcją. Mąż jest dla mnie obcą osobą, nie kocham go i męczę się w tym związku. W zasadzie jestem zdecydowana na rozwód, ale mamy 4-letnią córeczkę i boję się,że nasze rozstanie będzie miało niekorzystny wpływ na jej rozwój. W zasadzie nie zostalibyśmy małżeństwem, gdyby nie ona.Co tu dużo mówić po prostu zaliczyliśmy przysłowiową wpadkę. Rodzice nakłonili nas do ślubu. Na początku było nawet cudownie, ale z czasem oddaliliśmy się od siebie. Zaczęliśmy robić sobie na złość. Teraz albo ze sobą nie rozmawiamy, albo się kłócimy. To staje się nie do wytrzymania. Nasza córeczka stała się nerwowa, w nocy budzi się z płaczem, ma kłopoty z zasypianiem, stała się agresywna wobec innych dzieci. Obawiam się,że rozwód tylko pogorszy jej stan, ale rodzice którzy się nie kochają nie stworzą dziecku komfortowych warunków do dorastania. Nie wiem czy powinnam trwać w tym związku dla dobra naszego dziecka czy lepszym rozwiązaniem będzie rozwód.Dodam, że mąż jest wspaniałym ojcem, ale niestety nie mężem. Proszę o radę.Może któraś z Was była w podobnej sytuacji.

[kicia031]

A moze sprobujcie terapii, zanim podejmiecie ostateczne decyzje?

[manti27]

My po prostu do siebie nie pasujemy.Denerwują nas nasze
przyzwyczajenia,zainteresowania,znajomi nawet wolny czas każde z nas spędza
zupełnie inaczej.Łączy nas tylko córeczka dlatego wydaje mi się, że to już nie
ma sensu.Może lepiej gdy każde z nas ułoży sobie życie z nowymi partnerami. W
końcu dla zdrowia psychicznego dziecka ważne jest aby rodzice również byli
szczęśliwi.Sama już nie wiem, co powinnam zrobić.

[divorced_wife]

Uważam że nie ma czegoś takiego jak małżeństwo dla dobra dziecka. Rodzice muszą
się kochać, bo nawet 4latki wcześniej czy później zrozumieją,że ich rodziców nic
nie łączy.A dorastanie w domu w którym nie ma miłości jest dla dziecka
największą krzywdą. Jeśli rodzice nie okazują sobie czułości, bliskości i
miłości nie nauczą tego również swojego dziecka. Wiem co mówię bo sama wychowuję
3,5 -letniego synka.Rozwód wzięliśmy gdy Kacperek miał 2 latka. Nie uważam aby
odbiło się to negatywnie na jego zdrowiu psychicznym. Oboje z mężem staramy się
by nasz synek czuł się kochany i miał poczucie bezpieczenstwa, nie obwiniamy się
za rozpad naszego związku,dziecko nie było,nie jest i nie będzie kartą
przetargowa między nami.Choć sam rozwód nie był przyjemnością postaraliśmy się
by nasz synek na tym nie ucierpiał.Dlatego nie wahaj się. Rozstańcie się
kulturalnie,ustalcie zasady opieki nad córeczką i układajcie sobie życie na
nowo.To najlepsze co możecie zrobić dla siebie, a wbrew pozorom również dla
waszego dziwcka. Życzę powodzenia i trzymam kciuki za mądre decyzje.

[eastern-strix]

W 100% zgadzam sie z divorced_wife.
To,ze Twoj partner nie bedzie Twoim mezem nie znaczy,ze dziecko straci tate- w
koncu nie z dzieckiem sie rozwodzi. Powiem Ci,zz ze wszystkich moich znajomych
najbardziej nieszczesliwi sa ci, ktorzy zostali ze soba 'dla dobra dziecka'. Nie
dosc,ze sami sa sfrustrowani,to na dodatek ich dzieci w wiekszosci przypadkow
chodza na psychoterapie, bo dorastanie w domu pelnym napiecia, klotni albo
'cichych dni' lub zwyczajnie pozbiawionym bliskosci, gdzie rodzice bez slowa
mijaja sie w drzwiach, wyrzadzilo im sporo krzywdy.
Natomiast osoby, ktorych rodzice kulturalnie sie rozwiedli i zapewnili dziecku
kontakt z obojgiem z nich wcale nie wydaja sie miec takich problemow mimo ciagle
obecnej w Polsce stygmy, ze sa z 'rozbitej rodziny'.
Obecnie mieszkam na Zachodzie i tu to jest normalne,ze jak sie ludzie przestaja
kochac to sie rozwodza,ale kontakt z dziecmi zostaje utrzymany.

Pozdrawiam