co lepsze dla dziecka?...

[lampka_witoszowska]

po rozwodzie rodziców: pozostanie w miejscowosci, którą zna, gdzie
jest tata i starsza przyrodnia siostra i rodzinka taty nastawiona,
co tu dużo mówic, przeciwko mamie - i mama, sama bez rodziny (400km)

czy wyprowadzka do miasta oddalonego o kilkadziesiąt km, gdzie i
tata będzie się spotykał i da radę zadbac o kontakt - i mama będzie
spokojniejsza, że tata nie wymyśli wariactw

przeczekiwac, aż dziecko (rok i 8 miesięcy) oswoi się, że tata
własnie przestaje mieszkac z nami, sprzedajemy dom i przeprowadzamy
się do mniejszego lokum - i wyjechac ewentuanie ze starszym
dzieckiem?

nie wiem, co lepsze dla dziecka... :(

ps. tata ma przyznaną opiekę naprzemienną przy starszym dziecku
wczesniej byłam zwolenniczką, teraz juz wiem, ile to łez i tęsknoty
kosztuje, to nie jest rozwiązanie dla dziecka - a tacie nie udało
się kolejne małżenstwo i zaczyna fiksowac na punkcie bycia
najlepszym rodzicem na świecie, matki niech sie chowają... obecnie
nie możemy się porozumiec w żadnej kwestii dotyczącej dziecka i juz
w sądzie mam walkę męża o niskie alimenty i zachowanie pełnej władzy
rodzicielskiej

moze usiłowac walczyc za parę lat o opiekę naprzemienną również przy
młodszej (naszej) córce - nie umiem przewidziec, co wymyśli, a chcę
zapewnic stabilne życie dziecku...

[agnieszka_iwaszkiewicz]

Wydaje się , że oba pierwsze wyjścia są do przyjęcia. Trzeciego, szczerze
mówiąc, nie zrozumiałam.
Problem nie tyle w powstaniu nowych warunków, zawsze przecież odmiennych od tego
do czego dziecko było przyzwyczajone, co w przeprowadzeniu dziecka przez
trudności związane z rozpadem rodziny i zmianami, które przyniosła Państwa decyzja.
Najlepsze jest takie rozwiązanie kwestii bytowych, aby nie kolidowały one ani
nie mogły stanowić pretekstu do braku kontaktów z jednym z rodziców. Agnieszka
Iwaszkiewicz

[margerita75]

W miesięczniku ":Dziecko" jest dział artykułów związanych z samodzielnym
macierzyństwem, pamiętam, że był artykuł o często praktykowanej np. w krajach
skandynawskich opiece naprzemiennej. Warto do tego zajrzeć. Rozważano plusy i
minusy, ale ogólny wydźwięk był taki, że tego typu rozwiązania wnoszą w życie
dziecka chaos, ponieważ żyje ono w rozdarciu, zawieszeniu między dwoma światami.
Jestem samodzielną, jak to ładnie się teraz nazywa, mamą i powiem szczerze, że
nigdy bym się nie zgodziła na opiekę naprzemienną. Dom jest jeden, a kontakt z
drugim rodzicem jest przecież zawsze możliwy (i chyba chętnie realizowany?).
Pozdrawiam

[lampka_witoszowska]

dziękuję za odpowiedzi

opiekę naprzemienną mam na co dzień co drugi tydzien, 12letnia córka
jeszcze męża z pierwszego małżenstwa tak "funkcjonuje" - i tak jak
byłam zwolenniczką tej teorii wcześniej, to po roku obserwacji
praktyki stałam się zdecydowaną przeciwniczką

kontakt z córką męża mamy fajny, ale tyle, co to dziecko się
napłakało z tęsknoty...

gdyby to zależało od mojej niezgody w przyszłości dotyczącej naszej
wspólnej córki, to jestem spokojna - ale biorę pod uwagę możliwosc,
ze ojciec i tu będzie chciał takiego systemu opieki
i chcę uchronic przed tym naszą córkę, w przeciwienstwie do ich
udanych kontaktów - to ich święte prawo

[lampka_witoszowska]

trzecie rozwiązanie polegac mogłoby na tym, że chwilowo z malutką
zamieszkam w innym mieszkaniu, ale w tej miejscowosci, gdzie teraz,
a za parę lat wyjedziemy do innego miasta, niedalekiego zresztą, gdy
córka będzie nieco starsza

ciągle się waham

[agnieszka_iwaszkiewicz]

Powtórzę raz jeszcze. Kwestie bytowe to jedno, a kwestia kontaków
dziecka z drugim rodzicem to drugie. Rodzice powinni zadecydować
jak będą wyglądały te kontakty, jakie mają możliwości, jakie
potrzeby mają oni a jakie dziecko ( na różnych etapach jego życia te
potrzeby będą się zmieniać) W jakimś sensie kwestie bytowe, miejsce
zamieszkania powinny pełnić rolę służebną dla kontaktów. Ważne, aby
nie stanowiły przeszkody,
Oczywiście nie należy przesadzać , życie po rozwodzie toczy sie
dalej, podejmuje się rozliczne dezyzje, w tym także te o miejscu
zamieszkania. Jeśli je można dostosować i tym samym usprawnić
kontakty, w tym wypadku ojca z córka, to świetnie. A jeśli będą one
bardziej skomplikowane to rodzice powinni współdziałać w ich
organizowaniu.
Najważniejsze jest dbanie w takich okolicznościach o kondycję
psychiczną dziecka w zależności od tego jak zareaguje opno na
zmianę. Wobec tego wszytkie 3 pani propozycje są do zastosowania.
Agnieszka Iwaszkiewicz

[alfika]

a jak z psychologicznego punktu widzenia dla tak małego dziecka moze
wyglądac przeprowadzka do miasta odalonego o 400 km?
mama ma tu calą swoją rodzinę, która wspiera, masa cioc, wujków,
dzieci w podobnym wieku, a tam, gdzie mieszka ojciec, jest sama z
dzieckiem
ojciec bez chęci współpracy, pełna manipulacja

bardziej dbac o dobre samopoczucie mamy i córki, spokój i psychiczny
luz, również stały kontakt i pomoc ze strony rodziny czy o 2-3
krotny w tygodniu kontakt coreczki z ojcem?

[alfika]