Długi post...

[locusipsum]

Mój kłopot naprawdę nie jest wielki w porównaniu z problemami innych
użytkowników tego forum, ale niektórzy stali bywalcy są naprawdę mądrymi
ludźmi, więc chciałabym Was poprosić o radę.

Problemem jest mój mąż. Jesteśmy ze sobą już ósmy rok i naprawdę całkiem
dobrze nam razem. Radzimy sobie finansowo, dużo czasu spędzamy razem, możemy o
wszystkim pogadać, dopasowaliśmy się, jeśli chodzi o sprawy łóżkowe. Nie ma
między nami nudy, ale też się nie kłócimy - codzienne problemy rozwiązujemy na
drodze negocjacji i wzajemnych uprzejmości. Większych kryzysów nie mieliśmy.
Mój mąż jest bardzo ciepłym, opiekuńczym, czułym i cierpliwym człowiekiem,
moim najlepszym przyjacielem. Nie powielamy wzorców wychowawczych naszych
rodzin - dzieci nie bijemy i na nie nie wrzeszczymy, kochamy je do szaleństwa,
a jeśli mamy problem wychowawczy, szukamy rady u psychologa dziecięcego, żeby
czegoś nie popsuć. Chyba nie jesteśmy najgorszymi rodzicami, zresztą dzieci
uwielbiają tatę :-)

Moim zdaniem to wszystko jest ogromnym osiągnięciem mojego męża: pochodzi z
rodziny patologicznej, gdzie dzieci były maltretowane (łącznie z biciem aż do
pęknięcia śledziony albo odbitej nerki), niekochane, chodziły głodne, miały za
małe buty i marzły w zimie, bo rodzice woleli sobie kupić nowe auto, niż im
kurtki. Rozumiem, przez co przechodził, bo ja też pochodzę z rodziny, w której
źle się działo, chociaż przynajmniej nie chodziłam głodna, nawet jeśli czasem
szłam do szkoły z podbitym okiem.

Z rodzinami utrzymujemy kontakty symboliczne - odwiedzamy ich raz na rok,
telefonujemy, albo nawet wysyłamy smsa z życzeniami na urodziny, i tyle.
Problem w tym, że każdy kontakt kończy się u mojego męża wielodniową depresją.
Gryzie się, że nie jest w stanie pomóc młodszemu rodzeństwu (próbowaliśmy ich
wyrwać z domu, ale nie chcieli), że rodzice tak ich traktują. Boli go, że
ludzie z normalnych rodzin osiągają więcej, bo mają łatwiejszy start, że sam
mógł osiągnąć o wiele, wiele więcej...

Mówię mu wtedy, że jestem dumna z tego, co osiagnął i że on tez powinien być z
tego dumny - że skończył elitarne studia, założył NORMALNĄ rodzinę,
przyzwoicie zarabia, wiele potrafi, jest oczytany, ma ciekawe hobby... Że ja
sama ogromnie dużo się od niego uczę i nigdy nie osiągnęłabym tyle, gdyby on
mi nie pokazał, ze można żyć inaczej, niż moi rodzice, że związek to nie
walka, a ekipa i partnerstwo z dużym bonusem czułości i wsparcia.
Problem w tym, że to nie pomaga :-(. Dalej się gryzie, wstydzi, ze ma taką
rodzinę, dalej jest mu smutno, dalej jest na siebie zły, że ma już 30 lat
(jakby to było dużo, całe życie przed nami), a nie mamy jeszcze pokaźnego
konta czy naszego wymarzonego domku w lesie.

Jak mu pomóc? Jakie słowa znaleźć, żeby uwierzył, że przeszłość to już tylko
blizny, żeby zauważył, że teraźniejszość jest zupełnie znośna, że on sam jest
bardzo wartościowym człowiekiem i żeby przestał opierać swoje poczucie
wartości wyłącznie na tym, co mu się nie udało, ignorując znacznie liczniejsze
sukcesy.
Przykro mi, że się tak gryzie i że nie umiem mu przynieść ulgi :-((

[kicia031]

Przede wszystkim gratulacje, Ja tez uwazam, ze osiagneliscie bardzo
wiele i czytam to co piszesz z wielka zazdroscia.

A co do meza - nie sadze, bys mogla mu pomoc. On musi sie sam
upowrac ze swoim zalem, bolem, zaniedbaniem, odrzuceniem, z calym
bagazem przeszlosci. ty mozesz go w tym wspierac, ale nie zalatwisz
wszystkiego za niego. Czy maz myslal o terapii?

[locusipsum]

Dziękuję Ci za odpowiedź. Trochę mnie zawstydziła :-)

> Czy maz myslal o terapii?
Widzisz, na tym polega część problemu. Mąż uważa, że powinien poradzić sobie z
tym wszystkim sam. Kiedyś bardzo delikatnie próbowałam napomknąć o warsztatach
albo o psychologu, ale się zdołował jeszcze bardziej. Chyba myślał, że ja myślę,
że z nim jest coś nie tak :-(. A ja naprawdę uważam, że on jest bardzo dzielny i
normalny, tylko poraniony. Nawet jak mu na zły humor proponuję kubek kakao i
tabletkę valusedu, to się trochę jeży i bardziej dołuje.
Nie oznacza to, ze jest zamknięty w sobie, bo mi ufa i się zwierza, ale trudno
by go było zaciągnąć na terapię. Już do zwykłego lekarza trzeba go wypychać
miesiącami...

Mam wrażenie, że najlepiej jeszcze mu pomagają dzieci - jak im daje to, czego
nie miał (wspólne czytanie, przytulaski, zabawki, etc.), to się robi znacznie
szczęśliwszy. Ja zresztą tez :-)
Ale oprócz dzieci jest jeszcze kilka innych pól aktywności i tu go często dopada
dołek.

[kicia031]

ale trudno
> by go było zaciągnąć na terapię.

jesli kogos trzeba na nia ciegnac, to raczej nic z tego nie bedzie.

jesli moge sie z toba podzielic swoim prywatnym doswiadczeniem:
jestem chora na depresje. Przez wiele lat radzilam sobie sama
roznymi technikami, bralam leki ziolowe, ale przyszedl taki moment,
ze cierpienie stalo sie nie do zmiesienia i nie zastanawialam sie
ani chwili, tylko szukalam profesjonalnej pomocy. Mysle, ze jesli
maz rzeczywiscie siegnie dna to pojdzie szukac tej pomocy. Ale moze
faktycznie poradzi sobie z tym sam?

[locusipsum]

Wiesz, tego dna się strasznie boję :-(
Co będzie, jeśli nam się rozsypie to, co zbudowaliśmy? Jeśli ucierpią dzieci?
Jeśli się to odbije na jego zdrowiu?
Boję się, gdy czasem na pytanie "czy mogę coś zrobić, żeby Ci poprawić humor"
odpowiada "możesz mnie odstrzelić". Wiem, ze to żarty, ale i tak się boję. Mam
wrażenie, ze tych dołków jest coraz więcej i coraz trudniej go rozweselić.

Poza tym to jest zwyczajnie nie fair. On nie zasłużył na to, żeby być
nieszczęśliwym. Tyle wycierpiał, tyle osiągnął, był taki dzielny w tym
wszystkim, nawet młodsze rodzeństwo chronił, na tyle, na ile mógł. A tymczasem
to jego dusza boli i jego dopada depresja, zabierając mu satysfakcję z życia,
podczas gdy jego rodzice żyją sobie wygodnie i bezkarnie, a ojciec nawet śmiał
na 30 urodziny wysłać mu maila z wyrazami satysfakcji, jak to go dobrze wychował.

[miacasa]

a jak Ty czujesz się z takim ciężarem? bo to jest ciężar nieść czyjeś
cierpienie, nie mogąc mu ulżyć
mnie osobiście przytłaczają stany mojego męża, gdy mimo obiektywnie dobrego,
wygodnego życia, zapada się w czarną dziurę

[locusipsum]

Wiesz co, nigdy nie myślałam o tym, jak o ciężarze...

Wiem, że to idiotyczne, ale tak naprawdę jestem wściekła. Trochę na siebie, że
nie potrafię mu pomóc, ale bardziej na niego, że teraz, kiedy już wyszedł na
prostą, zaczął się łamać, że nie starcza mu pary, by iść dalej i korzystać z
życia, że happy end jest pozorny, bo mimo tej rodziny, miłości i dobrej pracy on
nie potrafi być szczęśliwy (albo może nie jest szczęśliwy, bo nie daję mu tego,
czego potrzebuje? Może dla niego nasza rodzina nie jest taka dobra i dająca
poczucie oparcia, jak dla mnie? Sama nie wiem...).
No i oczywiście jestem wściekła na jego rodziców. Wiem, że to wredne i
dziecinne, ale za każdym razem, jak się spotykamy, sprawia mi czystą przyjemność
krytykowanie ich i upokarzanie. Jakoś się nie mogę opanować.
Eeech... i co teraz? Chyba sama podłapuję dołek :-((

miacaso

[locusipsum]

Wciąż myślę nad Twoim pytaniem i coraz bardziej mnie gryzie.
Jestem zła na męża, boję się, nie rozumiem, co się dzieje, czemu jemu jest źle,
czy ja coś robię nie tak.
Ale nie chciałam, zeby mój poprzedni post zabrzmiał jak odrzucenie męża -
naprawdę go kocham, doceniam i podziwiam.

[miacasa]

Użyłam określenia "ciężar" bo właściwie nie wiem sama jak to określić, to dla
mnie stan, który uwiera, który mimo prób poprawienia nastroju, logicznych
argumentów, obiektywnie dobrej sytuacji życiowej i dużych starań nie zmienia
się. Znam uczucie żalu, smutku, współczucia ale i złości, irytacji,
bezradności, czasem znużenia bo ile razy można zatapiać się w tym samym bagnie.
Ja powiedziałam mężowi, że jest mi najzwyczajniej ciężko patrzeć jak się miota w
najlepszym okresie swojego życia, że nie potrafię mu pomóc i uważam, że poziom
jego cierpienia wymaga pomocy specjalisty. Zgodził się ze mną, zobaczymy czy
skorzysta z tej pomocy. Twój mąż jest mądrym, wykształconym człowiekiem, kocha
ciebie, może powiedz mu o ty jak ty się czujesz w tych jego okresach fatalizmu.

[agnieszka_iwaszkiewicz]

Sprawa może opierać się o 2 aspekty. Po ciężkim dzieciństwie, gdzie trzeba było
mobilizować wszystkie siły psychiczne aby przetrwać i tyle sam sił aby stworzyć
coś wartościowego, mąż , czując się bezpiecznie, pokazał Pani swoją inna część.
Część smutną, depresyjną, niepewną. Może to robić przy Pani czując, że Pani to
zaakceptuje ale on też może tego potrzebować. Może też nie ma już siły i chęci
na walkę i na pokazywanie siły. Jeśli tak wyglądało jego dzieciństwo, jak Pani
pisze, to można to zrozumieć.
Druga sprawą mogą być Pani uczucia, które nie pozwalają znieść depresyjnej
części męża. To jest poczucie, że nie Wasza rodzina i dobre w niej sprawy
stanowią istotę dla Pani męża, ale nadal jego własna, patologiczna i nieudana
rodzina. To tak jakby Pani była cały czas, za sprawą męża, w takiej
nieustającej konkurencji z nimi.Każdy złu humor męża przypomina Pani o tym.
Niewątpliwie dobrze byłoby, żeby mąż pomógł sobie i zdecydował się na terapię,
ale jeśli tego nie zrobi, bez względu na powod, nie ma co go winić za to.
Pani natomiast radzę, aby w trudniejszych momentach, nie rozchmurzać go na siłę
pokazując jego zdobycze, ale uznać, że taka melancholia jest jego częścią i tak
już pozostanie. Jeśli poczuje się akceptowany, może i te stany będą rzadziej się
ujawniać. Pozdrawiam. Agnieszka Iwaszkiewicz

[locusipsum]

Pani wypowiedź mi dużo do przemyślenia, ale też uspokoiła. Szczerze mówiąc,
znacznie łatwiej mi chyba zaakceptować, że mąż bywa smutny, bo taka już część
jego natury, niż gryźć się, że robię coś nie tak, albo że "przez niego" nam się
życie wali. Dziękuję.

[kicia031]

Sa takie wyniki badan ktore potwierdzaja, ze u zaniedbywanych i
maltretowanych dzieci dochodzi do trwalych zmian w mozgu. Podobnie
zreszta dzieje sie w depresji. To nie kwestia tego, na co maz
zasluzyl, ale co osiagnal mimo trudnosci na starcie, i tego z czym
jeszcze musi sobie poradzic.
Zycie z czlowiekim ktory ma depresje lub inne problemy psychiczne
jest bardzo trudne, ale mozna sie leczyc i funkcjonowac normalnie.
Trzeba tylko poczuc do tego motywacje, i sadze, ze skoro maz dal
dowod, ze jestem czlowiekiem zmotywowanym i samoswiadomym, to w
odpowiedniej chwili tej pomocy poszuka.

[locusipsum]

Dzięki, pocieszasz mnie... Chociaż i tak się boję, bo nie bardzo wiem, co mogę
zrobić :-(

[mkostki]

A ja czytając Twój post doznałam pewnego skojarzenia - otóż w twoim
opisie męża dostrzegłam w nim przede wszystkim takie małe
skrzywdzone dziecko. I niewątpliwie pod wpływem niedawnej ponownej
lektury pań Faber i Mazlish przyszło mi do głowy, że jak małemu
dziecku - trzeba mu dać prawo do przeżycia tych uczuć i nie
zaprzeczać im. Przypuszczam, że obiektywnie rzecz biorąc Twój mąż
zdaje sobie sprawę z tego jak wiele osiągnął, ale mimo to ma w sobie
jakiś ból, do którego Ty jednak nie dajesz mu prawa. A zatem jest
smutny, załamany itp, choć nie powinien. I ten dysonans - smutek a
brak obiektywnego powodu - pewnie jeszcze bardziej go dołuje.
Nie kwestionuję tu oczywiście zasadności profesjonalnej terapii, ale
myślę, że Twój mąż mógłby poczuć ulgę, gdybyś zamiast mówić, że nie
ma powodu się martwić, powiedziała, że rozmumiesz co czuje, że
pewnie mu jest smutno z powodu rodzeństwa i się o nich martwi, że
wiesz, iż czuje wielki żal do swoich rodziców i że ma do tego żalu
prawo itp.itd. Nie próbuj go na siłę pocieszać - może lepiej
pozwolić mu przeżyć te złe uczucia, żeby zrobić miejsce na dobre,
jak to opisują przywołane przeze mnie autorki.
Pozdrawiam