Nie daję rady...

[anula123-0]

Kurcze myślałam że wychodzę już na prostą,wynajęłam mieszkanie
zaczęłam nową pracę,niby powinnam się cieszyć,a zamiast radości jest
codzienny płacz.Tak bardzo chciałam się usamodzielnić,ale chyba nie
potrafię,boję się mieszkać sama i nie potrafię przełamać tego
strachu.Jak żył Adam to wszystko było inne,żyliśmy skromnie,nie
miałam tyle wszystkiego co teraz a byłam szczęśliwa.Tracę ochotę do
życia i sensu do wszystkiego co robię.

[dusia75]

Anetko nie zrażaj się. Tak to z nami niestety bywa huśtawka
nastrojów, skąd ja to znam ... To co podejrzewam boli Cię
najbardziej, to to że nie ma tej najważniejszej osoby z którą
chciałoby się dzielić tymi radościami. Wiem, że dużo przeszłaś i
wiem że dasz radę. Wszyscy jakoś dajemy, choć łatwo nie jest.
Nauczysz się, przecież nie jesteś sama, masz dwie śliczne córeczki.
Dla nich warto walczyć. Trzymam kciuki, i wierzę w Ciebie. Pozdrawiam

[0czarna74]

Właśnie, wydaję się nam ,że jak zmienimy coś w naszym życiu,mieszkanie, pracę to
będzie lepiej i łapiemy się na tym że wszystko o kant d...
Bo,tak jak napisała dusia75 nie ma tej najważniejszej osoby.Anetko to normalne
że człowiek wyznacza sobie jakieś cele,granice i sądzi,że jak je, przekroczy to
potem będzie lepiej.Ale,nie zawsze tak jest,sama często się na tym
łapię.Wszystko wymaga czasu...Życzę wszystkiego dobrego. Abyś odnalazła radość z
każdego dnia. Pozdrawiam beata

[kasik2222]

Anetko, dasz radę... i znowu to samo - ten cholerny czas musi
zdziałać cuda. A na nie trzeba poczekać. Zresztą chyba nie wierzę
już w cuda. Sama zapracowałaś na to co masz, i zobaczysz, że wyjdzie
Ci to na dobre.

[jucha32]

Teraz wydaje Ci się, że nic nie da się zrobić, że nie dasz rady. Ale
z czasem okaże się inaczej. Czas nie leczy ran, ale przyzwyczaja do
życia w bólu. To prawda. Można się przyzwyczaić. Wbrew temu co teraz
sądzisz, wszystko zacznie się układać. Nauczysz się na nowo żyć. Ta
nauka będzie trudna, ale przyniesie efekt.
To co pisze Kasia - czas mimo wszystko działa cuda. Zaprzeczamy
temu, ale to prawda.
Ja wciąż zadaję sobie pytania: dlaczego Nas to spotkało? Jak to się
mogło stać? i żyję dalej. Obecnie jak ktoś pyta co słychać, to
odpowiadam: że ani dobrze,ani źle. Bo taka jest prawda. Nie jest
dobrze (bo dobrze by było gdyby Adam żył), ale nie jest już aż tak
źle. Radzę sobie. Czasami lepiej, czasmi gorzej, ale radzę.
I Ty też kiedyś dojdziesz do takiego momentu.
Pozdrawiam.
Justyna.

[anula123-0]

Właśnie dziewczyny bo po co to wszystko skoro niema tej drugiej
osoby,żeby chociaż pochwalić się swoimi sukcesami.A już nie wspomnę
że brakuje mi Jego ciepła,bliskości,przytulenia, ile ja bym dała
żebym mogła być z powrotem razem z nim.Serce mnie ściska,jak
przychodzą znajomi i jest w towarzystwie mężczyzna to dziewczynki go
zawsze osaczają,tak bardzo bym chciała żeby miały swojego
tatusia.Nie mogę patrzeć na inne szczęsliwe rodziny bo szlak mnie
trafia,dlaczego My nie jeśteśmy tacy szczęśliwi,przecież mieliśmy
całe życie przed sobą,a jakiś cholerny gnojek nam je zniszczył.Mam
tyle gniewu i złości w sobie że nie daję już rady.

[dusia75]

Ech widzę że masz mega doła. Tego co było już przecież nie zmienimy. Możemy
tylko starać się żyć dalej. Wiem że nie jest łatwo, ale nikt nie mówił ze
będzie. Mój Szymon też czepia się wszystkich facetów. Ostatnio przyszedł kumpel
na chwilę do komputera, a ten nie chciał go wypuścić bo chciał z nim oglądać
bajkę. Przykre są dla nas takie sceny. Nie możemy jednak myśleć cały czas,o tym
jak by było gdyby... Tego już nigdy się nie dowiemy. Życzę Ci dużo cierpliwości
i spokoju. Dasz radę. A sukcesami chwal się nam z chęcią wszyscy posłuchamy.
Przytulam:)

[kasik2222]

Anetko, czy pozbierałaś sie jakoś? jak się mieszka?

[anaveronika]

ehh, zycie... mam chyba tak samo jak Aneta. Konrad nie zyje 9 mies, nasz synek ma 3 a mnie nic nie cieszy. jest nijak. dzien za dniem mija a ja nie potrafie sie cieszyc dzieckiem. Co z tego, ze poddasze juz prawie wykonczonem kiedy ja nie jestem psychicznie przygotowana by tam zamieszkac. Kiedys planowałam kolor scian w kuchni a teraz juz nic nie planuje. Poprostu jest nijak.
Często jest tak ze cos robie i nagle mam przed oczyma np widok przejscia granicznego w Cieszynie, plac w czeskim miasteczku (nasz ostatni wyjazd, bardzo szcesliwe dni), przystanek tramwajowy w Warszawie, staw koło pracy. Calkiem oderwane od siebie obrazy z przeszłosci z ktorymi nie potrafie sobie poradzic...

[wdowa120309]

Mój mąż nie żyje ponad dwa miesiące....ja tez nie potrafię sobie z tym poradzić.
Rodzina mówi...musisz byc silna dla Magdzi...ale jak..???
Czuje sie okropnie zmęczona i fizycznie i psychicznie a praktycznie to nic
przecież ciężkiego nie robię. Co kolwiek mam robic sprawia mi ogromną trudność,
nawet wykonanie głupiego telefonu do urzędu...((( Wszystkie te urzędowe sprawy
mnie dobijają..... i nie dają spać po nocach.....a urzędnicy nie ułatwiają
sprawy. Nie dość że człowiek przechodzi takie tragedie to jeszcze miliony
problemów do tego ( chyba żeby nie miał czasu na rozmyslania)
Jestem tak przygnębiona że nic minie nie cieszy , kiedys miałam mnóstwo kwiatów
w domu, Jarek mi zawsze przynosił....a to bez , a to konwalie to zależało co
kwitło w tym czasie. Często tez dostawałam kwiatki od tak bez okazji....a
teraz....??? W domu pusto stoi tylko jakiś kwiatek doniczkowy .....((((
Stwierdzam że jak na razie to co dzień to gorzej...im dłużej nie mam mojego
Jarcia tym gorzej...((( Nawet moje dziecko jest bardziej rozdrażnione i marudne.
Mówią żeby myslec pozytywnie...a ja nie mam sił....((((

[mariola008]

Niestety jesteś w najgorszym okresie. Później za jakiś czas będzie inaczej,
łatwiej. Ból nie będzie Cię tak paraliżował i męczył. Przyzwyczaisz się do
niego. Ja myślałam, że oszaleję i nie zniosę tego wszystkiego. Jednak jak mówią
człowiek jest twardy jak głaz. Nigdy się nie pogodzę z losem ale potrafię się
już trochę śmiać i cieszyć. Życzę Ci dużo siły .

[dakam751]

Pół roku i 14 dni - fizycznie nie jest najgorzej , za to psychika
siada.Jestem strasznie zmęczona psychicznie.Wiem ,że dużo mogę znieść
tylko dokąd to mnie zaprowadzi?

[mariola008]

dakam751 napisała:
> tylko dokąd to mnie zaprowadzi?

Tego nie wie nikt. Nie wiemy dlaczego nas to spotkało i nie wiemy co
będzie dalej. Trzeba walczyć i nie poddawać się, mamay przecież
jeszcze dla kogo żyć. Ze zgrozą czytam wpisy osób, których ta
tragedia dotknęła później niż mnie. Irracjonalnie myślałam, że będę
ostatnia, że nikomu nie będzie więcej dane przeżywać tego strasznego
koszmaru.

[justynakm1]

Dziewczyny, ja mam to samo. Kubus nie zyje juz niemal 3 tyg (bez
niecalych 2 tygodni), a mi jest coraz gorzej, inaczej ale gorzej..
czasem mam wrazenie, ze nie mam juz lez,zeby plakac. tez czuje
zmeczenie.. ale najbardziej doskwiera mi samotnosc i tesknota, brak
Kuby.. odgolnie czuje sie jak UFOludek, ten swiat jest jakis obcy i
dziwny - zupelnie inny teraz, inny gdy zyl Kuba. Czuje sie
wyobcowana, inna, sama jak palec.. znow dol, tak mi zle, tak
chcialabym przyjechac do domu, zobaczyc Kube w Jego bialej bluzie i
spodekach, ktory by mnie przytulil, uscisnal, Jego ramiona bylyby
dla mnie przystania... tak mi cholernie Ciebie brakuje Kubus.. na
kazdym kroku i w kazdej chwili..

[wdowa120309]

Tęsknota i bark czułości jest we mnie bardzo duża i z dnia na dzień bardziej mi
go brakuję. Nawet nie staram sie myśleć że już nigdy nie pójdziemy na spacerek
za rękę ( a przecież mieliśmy razem sie zestarzeć...((( ) i jeszcze wielu
innych rzeczy robić nie będziemy raze....a tyle było planów.
Przerażają mnie chwile kiedy muszę podejmować ważne decyzje, wiem że gdyby żył
Jarek napewno podjeła bym decyzje sama ale on zawsze był wsparciem i potrafił
doradzić. Wiem że jeszcze wiele trudnych decyzji przede mną i to mnie
przeraża...jak dam radę.
Trudną decyzja było wysłanie Madzi do przedszkola ( miałam z nią zostac az do
września w domku) teraz już za dwa tygodnie wracam do pracy.... też jest to dla
mnie stres, i jeszcze czeka mnie kupno samochodu i samodzielne jeżdrzenie po
mieście....( kiedys jeździłam...ale teraz trochę sie boję...(((. Mam nadzieję że
Jarek czuwa nade mną i pomoże mi to wszystko przetrwać.

[czarna715]

U mnie będzie 13 miesięcy jak nie ma przy mnie męża,ale to nadal boli.Wszyscy powtażali,że czas goi rany!Tylko jaki i ile tego czasu ma upłynąć??????????Brak mi męża z każdym dniem bardziej!!!!
Kiedy patrzę na mojego synka to łzy same napływają do oczu,że nigdy nie pozna tatusia,że nie weźmie Go na kolana nie przytuli,nie pocałuje!;(...To tak bardzo boli!!!!!!!Dlaczego los jest taki okrutny???????Dlaczego życie rzuca nam kłody pod nogi?????????
Czasem mam dość tego szarego życia,tego ciężaru każdego dnia,ale wiem że muszę być silna,dla dzieci...oni są moją radością każdego dnia!!!!!

[wdowa120309]

No właśnie....dzieci teraz są dla nas całym naszym światem i dobrze że je mamy
bo dla nich trzeba trwac i walczyc o każdy dzień jest to trudna walka ale myslę
że warto..!! Bardzo mi żal tych którzy zostali całkiem sami....bez dzieci ....((((

[justynakm1]

Beato, nie zaluj tych, ktorzy nie maja dzieci.. Ja nie chce, zeby
mnie ktokolwiek zalowal. Wiesz, co do tego czy tak nas szkoda , czy
lepiej zostac samemu czy z dziecmi - rozwazania troszke jak wyzszosc
swiat Bozego Narodzenia nad Wielkanoca: i tak zle, i tak niedobrze.
Uwazam, ze dzieci dorastajace bez rodzica sa bardzo poszkodowane,
jest to dla nich wielka tragedia. Wiem, bo tak mial moj tata i moja
przyjaciolka. To zawsze zostawia pietno. Ale i tak uwazam, ze dzieci
sa bezcenne, bo nosza w sobie wielka czesc naszych ukochanych.

[wdowa120309]

Justyna...własciwie to masz rację nie wiadomo co lepiej mieć dzieci czy
nie...((( To chyba naprawde trudny temat. Dla tych co nie mają dzieci odchodzi
problem że nie musza im tłumaczyc dlaczego jest tak a nie inaczej, ja sama teraz
borykam się z tym jak Madzia pyta dlaczego zgubiłam jej tatusia....to takie
smutne i trudno coś wtedy powiedzieć gdy gardło się zaciska. Wiem że trudno żyje
się bea jednego z rodziców bo sama wychowywałam się bez mamy i chwilami było mi
bardzo ciężko.
Justynko...mówiąc że jest mi żal tych ludzi myslałm o tym że nam pozostała
chociaz ta cząstka po naszych kochanych ...cząstka do której można się przytulić
i ucałowac..... przepraszam nie chiałam nikomu zrobic przykrości.

Wszystkim jest bardzo trudno ale myslę że tym co nie byli związani ślubami tez
jest trochę łatwiej ( nie myślę tu o tym że łatwiej pogodzić się ze śmiercią
ukochanej osoby) chodzi mi o te wszystkie sprawy...spadkowe, bankowe, rentowe...
itd....bo tego jest cholernie dużo.

[angel259l]

Nie wiem... nawet sobie nie wyobrażasz, jak bardzo chciałabym mimo
wszystko być związana tymi ślubami.. raz ,że razem z dzieciątkiem
mogłabym mieć Jego nazwisko,a tak dziecko będzie miało Jego, inne
niż moje(ponoć,to utrudnia wiele spraw) nie wspominając, że starania
o rente są jeszcze trudniejsze... a co będzie, gdy kiedyś jakieś
dziecko w szkole,zapyta się mojego "dlaczego masz inne nazwisko niż
mama, a może to nie jest twoja mama"
Poza tym ile dałabym, żeby mieć te wspomnienia, właśnie te, gdy
mówi się "Tak"i wiele innych i ta sala,na której miało być wesele,
nie kojarzyłaby mi się tylko ze stypą..

[justynakm1]

Beato, jedno jest pewne, ze dzieci sa najwiekszym darem i skarbem. I
wiem, ze daja Wam motywacje i sile, ktorej ja nie mam...
Ja bym woala byc Kubusia zona, wiem,ze polskie urzedy moga zabic,
ale jednak masz inna pozycje, chocby wobec tesciow. Moi
niedoszli "ogarneli" wszytko po Kubie: mieszkania, Jego ukochane
mieszkanko, gdzie spedzilsimy te 3.5 roku, juz wynajeli, czego im
nie daruje. Ubrania wywiezli , oddali obcym - tez nie daruje. Ja nie
moge NIC powiedziec, tzn mowie otwarcie Kuby siostrze co o tym
mysle, mozeim przekaze... ja bym na to wszytsko nie pozwolila...
Tak bym chciala,zeby Kubus mi sie przysnil... przytuli,
powiedzial,ze kocha, ucalowal... tak mi smutno.
Usciski dla wszytskich.

[wdowa120309]

angel...no faktycznie nie pomyślałam o tym że ty masz sprawę
utrudnioną...przepraszam....(((

Justynka....twoi niedoszli teściowie faktycznie szysbko załatwili sprawę..((( i
to napewno bardzo boli.
Ja nie znałam moich teściów, ale mam super kontakt z siostra męża.... dzwonimy
do siebie po kilka razy dzienni...bo jej zostałam tylko ja i Madzia.
Ciesze sie że ja mimo rozpaczy i bólu moge o wielu sprawach decydować sama. To
ja decydowałam gdzie będzie pochowany, to ja zdecydowałam jak ma byc trumna i ja
decyduję jakie kwiaty są na grobie i nikt mi nie zabroni i ja zdecyduje kiedy
porządkowac rzeczy Jarka....((( Może to żadne pocieszenie.

[dario5555]

Ja nie mam siły na zalowanie samemu mi jest ciezko wspolczuje po
czesci rozumiem jednak jakos nie zaglebiam sie zbyt mocno i nie
zyje cudzym nieszczesciem nie nakrecam sie w to. Z jednej strony to
nie bardzo wiem czy dobrze wychowuje swego syna czy poswiecam mu
duzo uwagi i czy daje mu wystarczajaco milosci z 2 str to bez niego
moje zycie by chyba nie mialo sensu.
Justyna z jednej strony rozumiem Twoj gniew na przyszlych tesciow
natomiast z 2 po czesci Cie troche wyreczyli wiesz jak cholera boli
jak masz osobiscie oddac rzeczy ukochanej osoby jest to przezycie
nie do opisania boli podobnie jak utrata bo znow rozdzieraja sie po
czesci zagojone rany. Jednakze calym sercem jestem z Toba walcz bo
tak to juz jest porabanie ze musimy o wszystko walczyc cholera
dlaczego? A to ze nie masz dzieci tez nie jest przeszkoda moze
przyjdzie taki czas ze bedziesz miala ja gleboko w to wierze ze
dobry Bog mi jeszcze powierzy dzieci na wychowanie :) A narazie
proponuje Ci wspolny spacer :) moze na poczatek wirtualny bo pewnie
dzieli nas spora odleglosc ale jak to mowia gora z gora sie nie
zejdzie ale czlowiek z czlowiekiem tak :)

[wdowa120309]

dario....ja tez nie rozpaczam za bardzo nad losem innych.....też mam swoje
problemy z którymi czasami nie wiem jak sobie poradzić, ale wiem że dobrze że ma
Magdusię....bo to dla niej rano wstaje i żyję.
Każdy z nas na pewno zastanawia sie jakim jest rodzicem...i ja też. Czasami
mysle że nie jestem dobrą mamą .... ale to za chwilkę mija. Ty na pewno
wychowujesz synka tak jak potrafisz...a mysle że jesteś dobrym ojcem...:))) i
synuś na pewno kiedyś to doceni jak bardzo się starasz.
Justynka...Darek ma rację ...teściowie trochę cie wyręczyli porządkując rzeczy
po Kubie. Mój mąz nie żyje ponad 2 miesiące a ja nie mam siły zrobić nic....ja
nawet nie otworzyłam kartonu który przywieźli mi z pracy....i nie wiem kiedy
znajdę na to siłę. Rzeczy Jarka tak jak były w szafach tak są nie ruszone ...((

Może to głupie co teraz napisze ale chyba w końcu każdy z nas jakoś to życie
będzie musiał poukładać. Ja nie wiem co mi jeszcze życie przyniesie ale
wszystkim życzę aby los był dla nich łaskawszy i pozwolił na radość.
Justynko to może mało pocieszające ale moja koleżanka cztery lata temu straciła
tez swojego chłopaka ( też pokonał go nowotwór..(( ) byli ze sobą pięć lat tez
planowali ślub i dziecko. Ona po śmierci bardzo rozpaczała i mówiła że nigdy z
nikim się nie zwiąże że nigdy nikogo nie pokocha. Ale los chciał zupełnie
inaczej...teraz jest szczęśliwą żoną i mamą od dwóch lat.... Jak sama widzisz
los potrafi płatać figle..;))
Zobaczymy co i nam jeszcze szykuje...:)))

[justynakm1]

Beatko, tak mowia, ze jak Bog zamyka drzwi , to otwiera okno...
wiesz, myslenie o ulozeniu zycia to jakas abstrakcja, bo nadal i
zawsze bede bardzo kochac Kubusia i tam mi strasznie smutno teraz.
Pisze i lzy mi leca... ni Go nie ma, ze nie wroci.. Jakos mysli
zajmuje glupotami, jest 00:46 a ja od 19 sprztalama mieszknaie, z
myciem mebli w kchni i plytek w lazience..zeby ni oglupiec... ale
jak czasem zlpaie sie na tym, ze Kubusia nie ma, to mi serce peka, a
do oczu plynie wodospad lez... zreszta kazdy z nas ma pewnie
podobnie..
Samotnosc (pomimo bliskich wokol) ora ztesknota sa straszne...
smierc ukochanej osoby jest najwiekszym bolem. Beatko, ja tez
slyszlama o osobie, ktorej narzczony zginal w wypadku przy pracy -
niedoszla szwagierka mojej kolezanki...i tez ma meza i dziecko..
moze to nawet ta sama pani?
Darku, moze masz racje, ze mi zrobili przysluge. Ja bym tych rzeczyn
nigdy nie usunela, tych najwazniejszych dla KUbusia. dobrze, ze choc
kilka zabralam do siebie.
usciski

[gosiula74]

Wstałam rano ,a tu przykra niespodzianka- brak prądu w całym mieszkaniu.
I jakos tak nawet wcale mnie to nie zdenerwowało .
Pojechałam do pracy ,zadzwoniłam do spółdzielni i kazałam przyjść i naprawić
.Pan zaczął sie mądrzyć ,szybciutko go zgasiłam i o 7.50 miałam już prąd.
Nauczyłam sie walczyć o wszystko ,chociaż są rzeczy których przeskoczyć nie mogę
.Sprawy sądowe i geodezyjne ciągną mi się już bardzo długo.
Mało tego to teraz musze jeszcze mieć kuratora dla córki ,żeby odzyskać
pieniądze z funduszu emerytalnego Adama.

Piszecie tu o układaniu sobie życia , o dzieciach itp.
Bez dzieci byłoby jeszcze gorzej ,dzieci zajmują czas ,nie dają sie zastanawiać
,rozpamiętywać .Dopiero jak córcia zaśnie -mam czas żeby pomyśleć .Ale z drugiej
strony -jak kiedys jej wytłumaczyć dlaczego nie ma tatusia.
Syn miał 11 lat kiedy Adam zginął,wiec on juz wie i rozumie.
Mała miała rok i 10 m-cy.Trudno będzie , źle będzie , nie raz będą jeszcze łzy
na dzień ojca w przedszkolu itp.( mój mąż zginął dwa dni przed dniem ojca ,w
pierwszym dniu wakacji).

kiedy wychodziłam za mąż ,nie wahałam się ,wiedziałam ,ze to jest człowiek na
całe życie .Mieliśmy juz przekroczone 30 lat ,wiec wiedzieliśmy na czym to życie
polega.
Nie wyobrażam sobie teraz związku z kimś innym.Nie zależy mi na miłosci ,na
przytuleniu ,rozmowie z kimś .A poza ty wiem ,że gdyby cos to każdego będę
porównywał do mojego męża i wiem ,ze będzie to porównanie na niekorzyść.

[tilia7]

Ja nie chciałam dzieci, oboje podjęliśmy taką decyzję.Planowaliśmy tylko
wielkiego rudego kota.Cieszę się, że tak wyszło.Nigdy nie miałam potrzeby
posiadania dziecka i myślę, że to się nie zmieni, mam już 35 lat, więc to nie są
fochy nastolatki tylko dojrzała decyzja.W tej chwili jest mi i tak bardzo
trudno, gdyby jeszcze było dziecko to naprawdę nie wiem, jak bym sobie miała
poradzić.Choć przyznaję Ci rację gosiula74, że dziecko jest sensem i pociechą
dla kogoś, kto chciał je mieć.
Mnie bardzo brakuje przytulenia i rozmowy, ale tęsknie nie za kimś w ogóle tylko
za tym jednym jedynym, który odszedł.I też nie sądzę, aby to się miało zmienić

[wdowa120309]

gosiula74 .... czytając twoje słowa mam wrażenie że czytam samą siebie. Nie
wiem co życie jeszcze przyniesie i nie mówię że już zawsze zostanę sama ale tak
jak ty przynajmniej na razie nie potrafię sobie wyobrazić że ktoś inny zajmie
miejsce mojego męża. Że do kogoś innego będę potrafiła się przytulać i czule do
niego mówić, byc może to się zmieni tego nie wiem ale teraz w moim sercu nie ma
dla nikogo miejsca ( no nie wliczając Madzi) Nie potrafię sobie wyobrazić i boję
się że jeśli już ktoś będzie to czy pokocha moje dziecko i nie zrobi jej
krzywdy...((( Nie wiem , nie wiem i jakos na razie nie chce o tym mysleć.

tilia7.... piszesz że świadomie nie mieliście dzieci... to twoja decyzja i że
nie wyobrażasz sobie co by było gdybyś teraz została sama z dzieckiem. Myślę że
mimo wszystko jesteśmy tak silnymi istotami że i ty poradziła byś sobie i
walczyła byś tak jak my o przetrwanie .

Sciskam wszystkich cierpiących i zrozpaczonych.
Jestem zdołowana bo dzis sobota a ja siedzę i rozmyslam co by było gdyby mój mąż
teraz zył...pewnie byli bysmy na spacerku.

[wiolawarszawa]

Czy ten ból kiedyś przejdzie – brak mi już sił. Byłam dziś na
cmentarzu zapaliłam znicze, włożyłam świeże kwiaty do wazonu,
sprzątnęłam i umyłam pomnik. To jest przerażające. Nigdy ale to
nigdy nie przypuszczałam, że będę musiała przychodzić na grób mojego
Męża. Dlaczego musimy przez to przechodzić, czemu tak okrutnie los
nas doświadczył? Nie rozumiem. Byłam taka szczęśliwa a dziś jest we
mnie pustka i żal. Komu przeszkadzało nasze szczęście? Tak bardzo
tęsknię……
Do wdowy 120309- trzymaj się ….wiem, że soboty i niedziele są
najgorsze (sama tak mam)ale nie poddawaj się.
Pozdrawiam Cię bardzo cieplutko.

[angel259l]

Myślałam, że jakoś sobie radzę, że dam radę.. Byłam w środę u
lekarza, a On zapytał mnie "czy tato dziecka duży, wysoki jest?"
poczułam się .. eh sama nie wiem, jak to określić. W ogóle wydaje mi
się, jakbym była w jakimś amoku.. może, ja wpadłam pod samochód
(wtdy,gdy wracałam z badań u okulisty)i jestem w śpiączce, a to jest
zły sen, z którego obudzi mnie Tomasz i powie, że już nic złego Nam
się nie przydarzy.. Tak, tak właśnie się czuję, jakby to był stan
przejściowy.I jakim prawem mówią do mnie coś w stylu: znajdiesz
sobie kogoś, niech będzie dobry dla dziecka i wiele okropnych słów..

[wdowa120309]

angel259l ...hej... myślałam o tobie co sie z tobą dzieje....bo dawno cie nie
widziałam.
Ja tez mam takie wrażenie że wszystko co sie wkoło dzieje to jakis zły sen i że
wszystko to tylko na chwilkę. że Jarciu wyjechał ale wróci , że nie pisze bo
narazie nie może., że Madzia chodzi do przedszkola ale za kilka dni juz razem
znów będziemy w domu i razem będziemy chodzic na plac zaba , że wracam do pracy
ale tez na jakiś czes i że wszystko niedługo wróci do normy że będzie tak jak
było kiedyś.
Nie nawidze tego wszystkiego....i kiedy to sie skończy...!!!!!!
Nie cierpię tych dobrych rad ludzi co nic nie wiedzą...!!!

[tilia7]

Ja też mam dziś kiepski dzień - to się stało dokładnie dwa miesiące temu:(((Więc
do południa też byłam na cmentarzu.Kwiaty, znicze.To taki mój nowy sposób
spędzania wolnego czasu:(((Potem rundka po aptekach , bo nigdzie nie mogłam
dostać nowego leku, który mi wczoraj pani psychiatra wypisała.W końcu się udało
i właśnie połknęłam,zobaczymy co z tego będzie.Boję się tych leków, bo w
pierwszym okresie nasilają myśli samobójcze a ja już i tak ledwo zipie.Tyle, że
nie miałam czasu dziś zastanawiać się nad swoją samotnością i rozpaczą, bo
przygotowuję sklep do otwarcia w nowym miejscu i roboty jest aż
nadmiar.Zauważyłam, że mam takie rozdwojenie jaźni.Że nawet kiedy jestem czymś
zajęta i niby o tym myślę to i tak jednocześnie myślę o Nim, o tym, że Go nie
ma, że nie żyje,że tęsknię do granic bólu.Też tak macie?
Ściskam Was wszystkie serdecznie

[wiolawarszawa]

tilia7 - też tak miałam:( odstawiłam wszystkie leki przepisane od
lekarza - byłam otępiała i wcale nie pomagały mi "zapomnieć". Trudno
było mi się porozumieć z dzieckiem a o prowadzeniu samochodu mogłam
zapomnieć - rozdwojenie jaźni straszne. Teraz staram sie obywać bez
tych psychotropów - jest ciężko ale nie mam wyjścia. Przynajmniej
zaczełam w nocy spać a to już coś.
Może kiedyś będzie lepiej a dziś tylko na cmentarzu
odnajduje "spokój". Tam nie muszę wysłuchiwać ludzkich mądrości.
Pozdrawiam serdecznie.

[tilia7]

Ja nie biorę takich typowo uspokajających, a jak już to doraźnie zwykłe
ziołowe.Za to biorę antydepresyjne i po tych , co miałam to nie mogłam spać i
właśnie zaczęły mi się tę napady paniki.Z tym, że to może nie być efekt leków
tylko sytuacji w jakiej jestem.Może te co mam teraz brać będą lepsze, oby.Na
razie nie czuję się na siłach, żeby odstawić całkiem.
Spokojnej nocy wszystkim życzę

[dakam751]

Ja biorę antydepresanty , chodzę do psychiatry.Ale wczoraj
zdecydowałam(?),że biorę syna i będziemy jeździć konno.Parę
kilometrów od miejscowości , gdzie mieszkamy , jest stadnina koni.Ja
, jako że jestem teraz przez pół roku na zwolnieniu rehabilitacyjnym,
będę charytatywnie pomagała też w stadninie przy koniach.Takie
kontakty z końmi też mają działanie leczące , może i mi ta
hipoterapia pomoże.

[tilia7]

dakam751 bardzo dobry pomysł, jeśli lubicie zwierzęta, to na pewno to pomoże i
Tobie i synowi.Sama chętnie bym się zapisała, ale mam dość daleko do najbliższej
stadniny a jeżdżę autobusami:(Ale uważam, że kontakt z przyrodą bardzo dużo
daje.Mój kotek jest pociechą w najtrudniejszych chwilach, kiedy patrzę na jego
zabawy czasem się nawet uśmiecham.Staram się otaczać też żywymi roślinami, dbam
o nie jeszcze bardziej niż kiedyś.Nad oknem mam gniazdo jaskółek i z
przyjemnością je obserwuję.To nie tyle odwraca uwagę od żałoby i bólu, ale
pozwala łatwiej ją znosić.Choć jednocześnie boli bardzo, że już nigdy nie
będziemy razem się tym cieszyć.A konie to cudowne zwierzęta, bardzo mądre i
bardzo wrażliwe, wyczuwają ludzki ból i za dobre traktowanie potrafią się
odwdzięczyć.Życzę dużo radości z tego kontaktu i ściskam serdecznie

[xxxkarolinkax]

czy ból będzie kiedyś mniejszy ???

czy patrząc na miejsca w których razem bywalismy nie będę już płakała?

czy na widok zakochanej, szczęśliwej pary przestane odwracać glowe kryjąc
wielkie łzy w oczach?

czy przestane bać się odwiedzać Go na cmentarzu?

Jest coraz trudniej:( świat pędzi jak oszalały do przodu.. nie zatrzymał się
nawet na sekunde kiedy mój mały świat się walił :( to jest takie nieralne..
miesiąć temu wracał do mnie z warszawy.. wiedział już. On wiedział. ja byłam
przeszczęśliwa, że w końcu wraca. że sie wtule i będzie tylko nasz świat.
niczego nie przeczuwałam.. i potem szok. i ta okrutna bezradność.. nie mogłam
znieść tego widoku..widoku najukochańszej osoby, z której uchodzi życie..
Zaczyna powolutku docierać to co się stalo. że nie ma już warszwwy. że on tam
nie jest. że jest na cmentarzu.. zawsze w takich krytycznych chwilach był.
mogłam pobiec do Niego. pocieszył, przytulił i bylo tak pięknie. i teraz
najbardziej odczuwam jego brak.. że nie może mi pomóc przez to przejść :(
tak okropnie denerwuje mnie ludzie mówiący "musisz być silna,. masz przecież
dopiero 21 lat, całe życie przed Tobą, nie można sie tak załamywać"
a to jest jakaś granica wieku? że co..że jak sie ma wiecej lat to można bardziej
cierpieć?
co z tego, że mam 21 lat. wiedziałam i wiem, że to był ten wymarzony, jedyny..na
całe życie. wiedziałam to od pierwszego dnia. Nikt nie wniósł w moje życie tyle
światła. nikt mnie tyle nie nauczył.. nikt mnie tak nie kochał.

Jestem otępiała z bólu. Budze sie rano, zwlekam z łóżka, ide do pracy, wracam,
płacze..zasypiam..budze w nocy milion razy..i tak codziennie.I coraz
straszniejsze myśli do glowy przychodzą :( za które by mnie znienawidził..
Ale co ja mam zrobić? Ja mala dziewczynka, której serce umarło..

W życiu spotyka nas wiele pięknych, cudownych, niezapomnianych chwil. Ale
spotykają też nas tragedie. i właśnie te wielkie tragedie burzą cały świat.
rozpadamy się na drobne kawałeczki. nie chcemy wierzyć. buntujemy się.
krzyczymy. wyjemy z rozpaczy. błagamy Boga, żeby czas cofnął. Ale świat gna do
przodu. bezlitośnie mijają dni. samolubny świat pędzi, a my zostajemy sami.
potłuczeni jak szklane ludziki. I najtrudniej jest wrócić do życia. Bo
najbardziej brakuje naszego odbicia w ukochanych oczach:(

[tilia7]

xxxkarolinkax rozumiem i współczuję Ci z całego serca.Ja dzisiaj cały wieczór
ryczę.Wczoraj minęły dwa miesiące i jest coraz gorzej.Też się czuję, jak mała
dziewczynka w ciemności, mimo, że mam o wiele więcej lat od Ciebie.Jakby zgasło
słońce.I dziwię się wciąż, że cały świat istnieje, mimo, że mojego świata już
nie ma.Czasem w złości chciałabym wszystko doszczętnie zniszczyć, spalić,
zrównać z ziemią, żeby nie zostało nic, zupełnie nic, tylko goła wypalona
ziemia, pustka i cisza - mam wrażenie, że dopiero to przyniosłoby mi jakąś ulgę

[xxxkarolinkax]

a ja mam ochotę krzyczeć na Łukasza dlaczego mnie tak zostawił..jak
mógł..obiecywał przecież, że mnie nigdy nie zostawi..:(( ale tak mam tylko przez
chwile.. potem przychodzi myśl, że jestem głupia. że przecież on nie chciał
odchodzić..nie chciał umierać!! że to nie był jego wybór...wierzył (taką mam
nadzieje przynajmniej) do ostatnich chwil, że wyjdzie z tego..

chciałabym pobić tych lekarzy..że się tak poddali..że po 8 kursach chemii
powiedzieli "koniec leczenia".. że odradzali nam Belgie, USA... a być może tam
by pomogli..
zachowuje sie jak potłuczona.. nie powinnam tak robić. nie moge mysleć tak.. bo
znajde coś, co bysmy mogli zrobić a nie zrobiliśmy i co wtedy? :((

Nienawidze tej choroby! szczerą nienawiścią jej nienawidze!! zabrała mi cały mój
świat. najukochańszego człowieka. moją wielką absolutną miłość. nienawidze jej
za to, że tak długo, podstępnie sie rozwijała,że pół roku lekarze twierdzili, że
to korzonki... nienawidze jej za to cierpienie jakie On musiał przechodzić..jak
Go tak bardzo bolało i nic nie pomagało.. a najbardziej jej nienawidze za to, że
nie dała nam żadnych szans. że jak już udało się ustabilizować, była poprawa to
zaatakowała ze zdwojoną siłą:(
tak wierzyłam, że łukasz nie dołączy do statystyk - żaden pacjent nie przeżył
więcej niż 3 lata.
i nie pomogą mi pytania "dlaczego i dlaczego" bo kto mi na nie odpowie? :(
.....................

[tilia7]

xxxkarolinkax a ja czytam to, co piszesz, to co wszystkie tu piszecie i serce mi
pęka z bólu.Bo Wasi mężowie walczyli o swoje życie z nieuleczalną, straszną
chorobą.Walczyli o każdy dzień z Wami, o każdą minutę.A mój ukochany mężczyzna
miał "tylko" depresję.Mógł się leczyć, mógł żyć,mógł ze mną zostać...Mógł
chociaż spróbować.Wiedział, jak bardzo go kocham, jak bardzo się o niego boję.I
wiem, że też bardzo mnie kochał.A jednak nie podjął walki.Nie przegrał z
nowotworem, ale z samym sobą

[xxxkarolinkax]

tak mi przykro tilia7 :((

ja mojemu Łukaszkowi nie moge zarzucić, że nie walczył. o chorobie
dowiedzieliśmy się pod koniec sierpnia 2008 i pamiętam jak dziś co mi Łukasz
tego dnia powiedział "nie płacz kotek. do końca roku zamierzam być zdrowy". i
tak w to wierzył, że wyzdrowieje.. a ja razem z nim.

dopiero po jego śmierci dowiedziałam się jak było naprawde. pierwsza wizyta w
warszawie, lekarka mówi do jego mamy, że daja mu góra rok zycia. ani ja ani
lukasz sie o tym nie dowiedziliśmy. dopiero teraz, czytając wszytskie wyniki
badań, wszytskie wypisy, konsultacje wiem, że moje serduszko nie miało
szans..najmniejszych szans z medycznego punktu widzenia, żeby wyzdrowieć :((

a on walczyl do końca. mój najdzielniejszy chłopiec..:( był bardzo silny -
fizycznie a jeszcze silniejszy psychicznie. i wirze głęboko, że mimo tej
okrutnej choroby był szczęśliwy.

[tilia7]

xxxkarolinkax dziękuję i też mi bardzo przykro,że Wam się nie udało.Ja mam
straszne wyrzuty sumienia, że nie udało mi się przekonać Go do leczenia.Dopóki
był zdrowy też był szczęśliwy i silny.A potem się poddał.A ja nie mogę znieść
tego, że nie ocaliłam Go swoją miłością
:(((Mam totalnego doła...

[wdowa120309]

tilia7....to co piszesz jest bardzo przykre....a twoja miłość była na pewno
wielka ......i proszę nie osądzaj sie aż tak surowo...napewno zrobiłaś wszystko
co było możliwe....przytulam cie mocno.

xxxkarolinkax ......wiem co czujesz...ja jestem dużo starsza od ciebie ale
napewno cierpie tak mocno jak ty ...((( Mój mąz tez został pokonany przez
nowotwór i tez przez rok....((( Dzis wiem jak bardzo cierpiał chociaz mi tego
nie mówił ( dopiero pod koniec)....on wiedział że guz trzustki z przerzutami na
watrobe to juz wyrok ...dostał 50 chemii ...które go wkońcu zabiły ....bo ile
może wytrzymac organizm....zyły na końcu były popalone od środka. Tez były
wzloty i upadki....ja wierzyłam do końca a mój kochany walczył.....starałam się
zrobic wszystko co w mojej mocy....ale się nie udało....KOCHANIE tak mi
przykro...((((((((((. Z myslami i rozpaczą walcze tez dopiero 2,5 miesiąca...bol
jest okrutny...a życie biegnie jak gdyby nigdy ngdy nic...((((

[tilia7]

wdowa120309 dziękuję.Ja nie osądzam się surowo, wiem, że byłam dla Niego bardzo
dobra, nie mam sobie nic do zarzucenia.Wiedział, jak bardzo Go kocham i że może
liczyć na moje całkowite wsparcie i pomoc.Ale w takiej sytuacji człowiek zawsze
czuje się winny.Wszyscy mi powtarzają, że nic więcej nie mogłam zrobić.Ale ja
wciąż i wciąż zadaję sobie pytanie czy na pewno?

[wdowa120309]

Ja juz nie mam sił....stałam się nerwowa i wszystko wyprowadza mnie z równowagi.
Aż mi głupio pisać ...bo własne dziecko mnie dzis denerwuje....miała juz spac to
oczywiście łazi i robi bałagan po całej chacie , wziała do ręki mojego męża grę
i oczywiście odrazu zgubiła dwie części i nie mogę ich poszukać. Ja miałam
jeszcze kilka spraw do zrobienia i co..??? nie zrobię bo moje dziecko stale cos
wymyśla.........chyba nie nadaję się na matkę...((((
Nigdy taka nie byłam....chyba dostaję na głowę,....((((((((

[kasik2222]

nie dostajesz... ja tez taka byłam. Jak mała mnie wkurzała!!! o Boże
aż teraz mi wstyd. Krzyczałam na nia bo nie chce spać, nie chce
jeść, marudzi, z byle powodu. A ja chcę jeszcze to czy tamto, a
najlepiej to chciałam siedzieć i patrzeć przed siebie. Nic nie
robić, nic nie musieć, żeby dała mi spokój, zajęła się sobą, a nie
chciała na kolanka. Tak to juz jest, jak człowiek w rozpaczy, musimy
nauczyc sie panować nad soba, przynaj,mniej przy dzieciach. Ale to
TAKIE TRUDNE. Wydaje się nie do wykonania. Jeszcze teraz zdaża mi se
zezłościć, ale też mała rozpuszczona i niedobra. I taka kochana,
moja najdroższa. Tak jak Twoja Madzia dla Ciebie. Najdroższa i
najważniejsza. Więc nie wiń siebie tak bardzo, bo masz prawo do
różnych emocji.

[czarna715]

Zaraz po śmierci męża miałam tak samo.Wszystko mi przeszkadzało, a to lekcje z dziećmi odrobić,a to obiad<<MUSZĘ>> ugotować,a to chłopaki za długo grają na komputerze.... mogłabym wymieniać i wymieniać.Złościłam się nawet sama na siebie,że nie pójdę do fryzjera albo,że się nie umalowałam!Przecież to banały ale tak miałam!...Teraz trochę mniej się złoszczę ale czasem się przyłapuję na czymś co jeszcze mnie denerwuje.Niestety takie jest życie,które nas nie oszczędza??????Trzymajcie się cieplutko.I tak jesteśmy dzielne!!

[wdowa120309]

Dziś mam okropny dzień...(((((((( załamanie się nasila....zaległości w domu
narosło...chcę coś zrobic ale nie mam siły....wszystko mnie drażni....((((( nie
potrafie skupic mysli w jednym miejscu.....czuje sie zozdrazniona i
rodygotana..... może to przez pogode a może dlatego że przed wczoraj mineło
dopiero 3 miesiące.....czuje sie okropnie skołowana...((((

[tilia7]

Ja też mam dziś taki dzień.Może to dlatego, że wolne.Dopóki w ogóle siedziałam w
domu to było to normą.A teraz od wtorku już mam otwarty sklep, więc jak
przychodzi niedziela to nie wiem, co ze sobą zrobić.To zawsze był nasz dzień na
bycie razem, spacery, leniuchowanie.A teraz tylko pustka, żal, tęsknota,
rozgoryczenie.I łzy w oczach od rana.

[tilia7]

To już chyba nawet dołek nie jest tylko jakaś bezdenna przepaść.Nie umiem sobie
znaleźć miejsca.W pracy chcę już iść do domu, w domu chcę iść do pracy, bo i tak
nie odpoczywam tylko chodzę z kąta w kąt, coś przestawiam, niby coś robię,ale
właściwie nic sensownego.Płaczę już nie tylko z rozpaczy, ale po prostu z
potwornego, nieludzkiego zmęczenia, bezsilności, bezradności i braku
jakiejkolwiek nadziei:(((

[smutna010209]

Dołączam do wszystkich , którzy nie dają rady. Kiedy bedzie lepiej?
Kto zna odpowiedź?Dziennie chodzę i płaczę i nic nie cieszy. Za dwa
dni wylatuję z synem na urlop.Pierwszy raz tak potwornie mi się nie
chce.Robię to tylko dla dziecka, bo gdyby nie on to najchętniej
siedziałabym w domu. Nawet walizek porządnie nie umiem spakować,
zawsze robił to Mąż.Ile razy się cieszyłam pakując a dziś ryczałam
nad walizką strasznie.Nie tak miało być.Aż się boję odprawy, lotu
itp. Zawsze był On, mogłam mu zaufać i zdać się kompletnie na
niego.On zawsze wszystko wiedział.A tak co?Znów same kochane rodziny
i parki naookoło bedą a ja będę w ciagu dnia robić dobrą minę do
złej gry, chować szklane oczy za okularami a w nocy wyć w poduszkę.
Czemu? Czemu? Te pytania zadaję milion razy.Ale bez odpowiedzi
zostają!Tak bardzo boje się samotnych wakacji. Wiem mam dziecko, nie
jestem sama ale Wy dobrze wiecie o co mi chodzi.

[kasik2222]

kiedy będzie lepiej? u mnie trwała rozpacz półtora roku. W tej
chwili mogę powiedzieć że jest lepiej. Układam życie swoje i
córeczki na nowo. I kochane, naprawdę jest lepiej. Pewnie że nie
idealnie, nie tak jak było, ale na to nie liczę. To co nas spotkało
nie pozwoli nam już nigdy całkiem "znormalnieć", cieszyć się jak
kiedyś. Nigdy nie będziemy takie samo, bo to jest "piętno " na całe
życie. Z tym trzeba się liczyć. Ból dopadnie w najmniej oczekiwanym
momencie, czasem wystarcazy jakieś jedno słowo, zapach, piękny
widok, żeby serce wyło z bólu. Ale jest lepiej. Tylko na to trzeba
dużo czasu. Bardzo dużo. Nawet te moje rok i 8 miesięcy, to jeszcze
mało. Ale widzę duuuuużą poparwę. Przytulkam Was bardzo mocno ,
trzymajcie się. DACIE RADĘ.

[tilia7]

Dziecko, choćby i najukochańsze nie zastąpi partnera, tak jak i On nie
zastąpiłby dziecka.Ja zawsze lubiłam podróże, ale teraz Ci nie zazdroszczę, w
moim stanie psychicznym zdecydowanie siedzenie w domu jest lepszym
pomysłem.Podziwiam Cię, że mimo bólu i smutku masz odwagę wyjechać.Życzę z
całego serca, żeby było jak najlepiej i możliwie najspokojniej.Każde nowe
wyzwanie, któremu podołamy jakoś nas wzmacnia

[madzik2-4]

Niedawno minęło cztery miesiące jak nie ma z nami mojego
męża...smutek,żal,pustka nadal we mnie tkwią,jak często sobie powtarzam"nie daję
już rady"brakuje mi Go,tak po prostu aby tylko był przy mnie i dzieciach.Ciężko
dociera do mnie prawda,a tak naprawdę właściwie nie dotarła,wydaje mi się ze
nadejdzie taki dzień,mąż stanie w drzwiach i znowu wszyscy będziemy razem.Biję
się z myślami,powstrzymuje płacz,ale jak długo wytrzymam...lubię popłakać w
samotności.......
Tu w realnym świecie nie umiem nikomu wyrazić co czuję,udaje,wlepiam sztuczny
uśmiech,jakiś czas temu znalazłam to forum,poczytałam i wiem ze Wy tu jesteście
i rozumiecie doskonale mój ból.......

[czarna715]

Masz rację<madzik2-4>ja również znalazłam to forum parę miesięcy
temu i wiem że nikt tak mnie nie rozumie jak inne mamy wdowy.U mnie
co prawda minęło 15 miesięcy ale ból nadal jest taki sam.Ta tęsknota
jest okropna:(ta pustka w sercu.....wszystko jest takie
szare.Powtarzam sobie że będzie lepiej ale nie jestem pewna czy
będzie lepiej????...Ściskam cieplutko i trzymaj się,musimy być
dzielne dla naszych dzieci.

[tilia7]

madzik2-4 jesteśmy w takim razie mniej więcej na tym samym etapie, ja od 30
marca,wczoraj było 3 i pół miesiąca.Jest strasznie, nie ma co ukrywać.
Ja też nie umiem wyrazić swojego bólu,chodzę do psychologa, rozmawiam z mamą, z
siostrą.Wiem, że mi bardzo współczują i całe szczęście, że przy mnie są.Ale nikt
tego bólu nie jest w stanie zrozumieć, jeśli go nie przeżył.Ze znajomymi prawie
nie utrzymuję kontaktu, jeśli w ogóle to z osobami z dalszej rodziny, ale źle
się czuję wśród ludzi, bo nie chcę na siłę epatować wszystkich swoim bólem, ale
też nie mam zamiaru udawać, że czuję się dobrze i że sobie radzę.Przyjaciół nie
mam, zresztą też pewnie by nie zrozumieli.I mówiąc szczerze to mam serdecznie
dość wszystkiego.Dobrze, że jest to forum,że są tu ludzie, którzy rozumieją, nie
krytykują, nie pouczają, nie mówią mi, że "muszę się wziąć w garść".
Ściskam serdecznie

[madzik2-4]

Tak,dobrze ze jest to forum,najczęściej każdy powtarza "musisz być silna albo
dobrze ze sobie z tym radzisz"nie nie radze sobie chociaż się bardzo staram
przede wszystkim dla dzieci,a czas...czas nie leczy rany pozwala tylko przyswoić
myśli,potrzebny jest długi czas,sama wiem po sobie ze z każdym dniem jest
ciężej,ile potrzeba czasu?Nikt tego nie wie.Byliśmy małżeństwem dwadzieścia
lat.....dwadzieścia dla niektórych dużo,dla mnie za krótko....pozdrawiam
serdecznie mas Wszystkie,wspierajmy się razem.

[justynakm1]

[u]Madzik, Tobie/Wam choc bylo dane byc razem 20 lat, wizac slub,
miec dzieci, cieszyc sie z ich narodzin... Mi bylo dane tylko/az 3.5
roku, z czego 1.5 Kubus chorował i sie leczyl wiec wiekszosc zwiazku
była juz naznaczona choroba i zycie wygladalo inaczej...
Mi tez jest ciezko, ja nasz czescie mam przyjaciol, rodzine, ale
mojego bolu nikt nie przezyje. dzis znow jade na wknd do rodzicow,
bardzo sie ciesze, ale smutno mi, bo nit nie napisze smsa:
dojechalas Kochanie, kiedy wracasz, bo juz tesknie???"

[madzik2-4]

Najbardziej brakuje tych prostych gestów....pozdrawiam

[madzik2-4]

Co mogę napisać........niewiele.ale myślami i sercem z Tobą.......talia7

[tilia7]

I znowu nie ma siły, żeby wstać, żeby iść dalej.
Powiedzcie, czy Wy też macie takie wszechogarniające poczucie lęku, że nic się
nie da z tym zrobić, że już zawsze będzie źle i gorzej, że do końca życia nie
będziecie w stanie się z tym pogodzić, że będziecie chorować, męczyć się, zmagać
z tym życiem w poczuciu całkowitego bezsensu?Że ta samotność Was zżera, zabija,
wykańcza?

[mariola008]

Niestety to normalny stan, po traumie. Bezsens życia dopada i przewraca na
glebę. Też na początku myślałam, że nie poradzę sobie ,
że będzie już tylko coraz gorzej bo przecież nikt mi go nie zwróci a tylko to
mogło przywrócić mi chęć do życia. Teraz po ponad roku jest odrobinę lżej. Nigdy
już nie będzie jak dawniej. Jest inne życie, inny świat i trzeba nauczyć się żyć
niejako od nowa cały czas mając w pamięci wspólne chwile, które bezpowrotnie
minęły.

[tilia7]

mariola008 dziękuję za dobre słowo.Ja niby wiem, że tak jest, ale w tym momencie
nie umiem w to uwierzyć i boję się tego życia.Czuję się stara, chora, stłamszona
i mam wrażenie, że już zawsze taka będę.A mam w końcu dopiero czy może aż 35
lat.Czasem słyszę jak ktoś mówi, w dobrej wierze, "nie martw się, jeszcze całe
długie życie przed tobą".A mnie chyba nie można w tej chwili niczym przerazić
bardziej niż tym, że całe długie życie przede mną:(((

[smutna010209]

Kochne jest mi tak cięzko i źle jak wam wszystkim. Dziś mija właśnie
równo pół roku jak Jego nie ma. Od rana wyję jak głupia.Myślałam, że
z każdym dniem będzie lepiej a to wcale nieprawda, jest jakby
gorzej. Nie mam pojęcia jak ja przeżyłam te pół roku; jak automat
chyba. Praca, dom , załatwianie spraw i formalności po Jego
smierci.Teraz minął juz półmetek tzw. żałoby a ja czuję sie znacznie
gorzej. Raz potrafię się śmiać i nawet nie myślę ale przychodzą
chwilę że wyję tak jak dziś. Pójście na cmentarz to wielka trauma,
nie mogę patrzec na tabliczkę z imieniem bo łzy same lecą.Ostatnio
wszystko mi go przypomina;piosenka w radio, wspólne chwile przed i
po slubie, nawet ostatnio sklep w , którym kupowaliśmy koszule dla
niego.Ciągle sobie wypominam, ze może nie byłam zbyt dobrą żoną, że
może niepotrzebnie czasem się o coś kłóciłam, że skupiałam się na
niepotrzebnych rzeczach.Boże jak człowiek nie zdaje sobie sprawy z
kruchości życia?Ja naprawdę ciaglę jestem na klęczkach, kiedy wstanę?

[martuskad]

U mnie dzis mija 7 miesięcy,myślałam ze będzie łatwiej a tu znowu
kolejna dolina.Mam juz dosc bycia silną,a z drugiej strony chce
sobie radzic jak najlepiej.Te huśtawki nastrojów przyprawiają mnie o
czarną rozpacz.Jak dalej żyć?nie mam pojęcia.Tak bardzo chce mojego
męża!!!

[wdowa120309]

Ja też mam dzis dolinę....stale płaczę i w ogóle to nie mam co ze soba zrobić.
Byłam kilka dni u siostry oni tacy szczęśliwi radośni a do tego nie martwią sie
o kasę. dziś wyjechali nad morze ...a ja z dzieckiem powrót do pustego domu.
Chętnie tez bym pojechała ale nie mwm jeszcze odwagi jechac tak daleko smochodem
a zreszta sama z dzieckiem....(((( Wiem że powinnam zapewnic jej jakieś atrakcje
i staram sie jak moge ale dziś mam dół taki że moje 3 letnie dziecko musiało
mnie pocieszać. Ale jaje teksty typu" mamausiu tęsknisz za jarkiem....ja też " i
" nie matrw się tatus patrzy na ciebie z góry " poprostu ropieprzaja mnie w
drzazgi.
NIe daje rady im dalej tym gorzej....ja chce wysięść z tej karuzeli......!!!!!!!!!

[tilia7]

Też tak mam.Przez dwa tygodnie trzymał mnie taki dołek, że rano musiałam zmuszać
się, żeby jakoś powstrzymać płacz, potem przesiedzieć jakoś w pracy, a jak
wracałam do domu to już przy otwieraniu drzwi wejściowych po prostu powódź:(U
mnie minęły przedwczoraj 4 miesiące i też wcale nie jest lepiej.Dziś się o mało
nie poryczałam w sklepie jak moja siostra i mama kupowały żelki.Taka zwykła
sprawa, ale On je tak lubił:(I tak jest ze wszystkim, o czymkolwiek pomyślę
wszystko się kojarzy, we wszystkim Go brakuje, koszmarne to jest.Staram się,
naprawdę się staram jakoś z tym żyć, ale czasem ręce już opadają z bezsilności.A
ostatnio aż mi przyszło do głowy,tak głupio, ale chyba prawdziwie, że ja mam w
sobie taki wewnętrzny opór przed "pozbieraniem się".Bo teraz jest chociaż
żałoba, a jakby jej nie było to naprawdę nie zostanie już nic...

[madzik2-4]

Codziennie łapie mnie dół,najczęściej rano i wieczorem,zaszywam się w moim
ulubionym kąciku(garderobie)dzieciom mówię ze sprzątam i tam mogę sobie
spokojnie popłakać,nie chcę aby dzieci widziały moje łzy.One trzymają się
dzielnie nie płaczą,rozmawiamy bardzo często o tacie,wspominamy,mówimy co by
zrobił w danej sytuacji,są dla mnie ogromnym wsparciem.Najgorsze są
weekendy,jeszcze w sobotę wyszukuję sobie jakieś zajęcia i robię i robię aż
padam na twarz,ale niedziele są ciężkie,nie mogę sobie znaleźć miejsca.Dużo
czasu poświęcam też mojej chorej mamie a i w domu nie brakuje obowiązków
wszystko muszę zrobić sama za dwoje,a niedługo wracam do pracy....ale szczerze
mówiąc nie chce mi się......

[tilia7]

I wciąż mam takie wrażenie, że choćbym nie wiem ile wylała łez, choćbym nie wiem
jak to wszystko odchorowała i przecierpiała, to wciąż to nie wystarczy, że to
wciąż jest za mało i za mało wobec tej tragedii.Wciąż mam wrażenie, że po czymś
takim można tylko umrzeć z rozpaczy albo popaść w szaleństwo, bo wszystkie inne
reakcje są nieadekwatne, nieproporcjonalne...

[mariola008]

A jednak prawdopodobnie nie popadniesz w szaleństwo i nie umrzesz z rozpaczy !!!
Wcześniej narzekałam czasami na swoje życie, na problemy
z jakimi musiałam się mierzyć ale tak naprawdę nie znałam życia.
Nie zdawałam sobie sprawy jak los potrafi być bezinteresownie okrutny.Owszem
współczułam innym jak dotykało ich nieszczęście, płakałam nawet i buntowałam się
przeciwko całemu złu tego świata ale to nie to samo co przeżyć samemu taki cios,
to nie to samo co samemu doświadczyć tego bólu, niemocy i strachu związanego ze
śmiercią bliskiego człowieka. Myślę, że skoro to nas dotyka to jesteśmy na tyle
silni aby to wszystko znieść. Tilia łączę się z Tobą w tej nieutulonej rozpaczy.
Trzymaj się dzielnie dziewczyno. Wiem jak cierpisz. Wierz mi, że z czasem będzie
łatwiej ..

[tilia7]

mariola008 dziękuję.Szaleństwa się boję, choć moja pani psycholog też mi
powtarza, że oszaleć z bólu mogą tylko ci, którzy tłumią uczucia i je wypierają,
a ja swoje mocno przeżywam.Ale jest we mnie ten strach, że się tak pogubię, tak
zaplączę, że naprawdę zwariuje.Umrzeć z rozpaczy...to nie takie łatwe, choć
czasem by się chciało.Ale widocznie faktycznie jakaś wewnętrzna siła w nas na to
nie pozwala.
Dziękuję jeszcze raz za ciepłe słowo, to bardzo dużo daje, że ktoś rozumie i
poświęca swój czas, żeby podnieść na duchu

[wdowa120309]

To wszystko jest jak koszmar.....dolina...dolina...dolina. Własnie zgrywałam
sobie zdjęcia Madzi i przeglądałam jeszcze nasze ostatnie.....łzy kapia a serce
boli...((((((((((((

[justynakm1]

A ja sie juz pogubilam.. w moim bolu i zalu.. jakos zyje, w pracy
ci, ktorzy nie znaja mojej tragedia, od jakiegos czasu nigdy by nie
powiedzieli, ze przezylam taki koszmar.smieje sie, calkiem ladnie
wygladam, mowie, pracuje, dzialam..po pracy bywa gorzej, ale placze
czsami, nie codziennie..jestem natomiast poza swiatem i zyciem, tzn
czuje sie jak w "innej bajce": czas leci szybko, rzeczywistosc jakby
moja a niemoja, dzien identyczny jak poprzedni i nastepny, zadnej
checi kontaktu ze znajomymi, cemnarz i nowe kwiatki, umycie grobu -
to moja radosc. Zdjec nie ogladam, nie rozwazam, nie mysle o tym co
bylo.. nie wiem, moze ja otepilam swoje emocje - zeby przezyc, zeby
nie oszlaec, zeby nie zwariowac?? nie mieszkam juz u NIego, to
pomaga bo Kuba nie zdazyl wprowadzic sie do mnie. Omijam szerokim
łukiem gdzie mieszkał. Jestem roztragniona, czytam, niby dokladne, a
potem - luki, braki. Jestem slabo zorganizowana, kiedys bylo
inaczej. I cos, co daje mi poczuc, ze to zycie stracilo jakakolwiek
barwe odkad nie ma Kubusia- nie mam marzen i planow, a kiedys mialam
ich 1000/min... i nic nie daje radosci (ewentualnie na 5 min), nic
nie cieszy na dluzej. Bo zaraz: i co z tego, ze cos mma/osiagnela,
jak z Kuba sie podzielic nie moge?? i ten zal do Boga, z ktorym
nadal sie gniewam, ze odebral mi moja milosc, dume i szczescie. Ze
doswiadczyl na cale zycie, ze sprawdza mnie i testuje...i ze pomimo
tylu nas wdow na tym forum, ja osobiscie nie znam nikogo, kto bylby
w takiej samej sytuacji...

[tilia7]

justynakm1 napisała:
Zdjec nie ogladam, nie rozwazam, nie mysle o tym co
> bylo.. nie wiem, moze ja otepilam swoje emocje - zeby przezyc, zeby
> nie oszlaec, zeby nie zwariowac??

Justynko, może zatrzymaj się na chwilę w tym biegu, dopuść jednak do siebie te
uczucia, przeżyj je naprawdę, choćby Cię miały powalić na kolana.Bo tylko wtedy
będziesz miała szanse w końcu wstać.Nie uciekniesz przed nimi, choćbyś nie wiem,
jak szybko biegła, dopadną Cię w końcu.Lepiej usiąść i pozwolić im podejść, dać
sobie zgodę na ich przeżycie.Po to jest żałoba.Nie każ sobie być dzielna na
siłę.Pisałaś ostatnio, że Twój Kuba był oficerem i musisz się dzielnie
trzymać.Nie musisz, umarł nie oficer, tylko bliski Ci , kochany człowiek, daj
sobie prawo żeby to przeżyć naprawdę.Potem będziesz mogła udowadniać, jaka
jesteś dzielna.Z bólu i rozpaczy naprawdę można oszaleć...jeśli się je tłumi
Pozdrawiam serdecznie ze swojego własnego dołka:(

[madzik2-4]

Jestem czasami jak czajnik z gwizdkiem.Nie lubię okazywać złości,ale zdarza się że wybucham.Dzisiejszy dzień był dniem kumulucji......Przez ostatnie dni jakoś wzbierała we mnie złość,tłumiłam,starałam się,ale dzisiaj ciśnienie wzrosło,wytworzyło sie tak dużo pary że wybuchłam,nie mogłam sobie poradzić z emocjami,ze złością.Ta złość to tęsknota,to samotność,to bezradność.Dziewiątego sierpnia minie pięć miesięcy,im bliżej tego dnia tym bardziej budzi się we mnie niewytłumaczalna huśtawka.Nie lubię wyżywać sie na nikim,bo i na kim ?Wyżywam sie na przedmiotach,mruczę sama do siebie,wyżywam się na pracy.Dzisiaj przewaliłam całe dwie tony węgla w piwnicy z jednej kupki na drugą.Muszę coś robić,muszę wywalić te emocje.....
Ta kłoda która została mi rzucona pod nogi majaczy cały czas....doświadczenie które czego ma mnie nauczyć,więcej pokory???
Teraz będę dalej przeć do przodu,nie myśląc o tym że będzie lepiej,że będzie cudownie,bo straciłam cel......bo straciłam miłość......

[tilia7]

Ja też wciąż pytam dlaczego, wściekam się, buntuje, za chwile płaczę rozżalona i
tak w kółko.Dziś ze zdziwieniem zauważyłam, że pierwszy raz od bardzo dawna się
nie boję.Ale zaraz doszłam do wniosku, że to wcale nie jest dobry objaw.Bo nie
chodzi o to, że wiem że sobie poradzę, nie.Mnie po prostu jest totalnie wszystko
jedno.Będę człapać sobie dzień po dniu, póki mi starczy siły a jak padnę na pysk
to padnę,zwisa mi to w tej chwili po prostu...

[wdowa120309]

Już kilka dni było spokojniej a tu znów ....trach..... stres łzy i wraca
wszystko od nowa...(((( Nie daje rady ani z myślami ani z obowiązkami....stale
nic mi sie nie chce..(((( musze sie zmuszać....jedyne co to spacer i zabawa na
dworze z Madzią jest OK. Jak wracam do moich czterech ścian to płakać mi sie
chce....siły odchodzą.
Okropne jest to wszystko i brak sił....a jeszcze dobijające jest to że nie ma z
kim wieczorkiem pogadac , przytulic sie wypic piwko i pooglądać TV. W parcy
tylko słysze że ten jedzie to Egiptu ...tamten do Grecji a jeszcze inni sie
budują, rodza sie im dzieci...itd..... to wszystko boli bo to były kiedys tez
moje marzenia które odeszły wraz z moim kochanym. LUdzie ci nawet nie wiedzą jak
bardzo to wszystko boli ale oni nie są tu nic winni że oni są szczęśliwi a ja
nie...(((( Nie wiem do kogo mieć żal ...??? Chyba tylko do lusu że tak okropnie
traktuje niektórych.
Mam wspaniałe rodzeństwo....mam wspaniałego tatę i cudowna córeczkę.....ale nikt
i nigdy mi nie zastąpi mojego Jareczka. Tak bardzo mi go brakuje i to z dnia na
dzień coraz bardziej ...a to dopiero mineło 5 miesięcy.....Co dalej..????

[wdowa120309]

Jest we mnie taka złośc do losu że chciała bym wyjść na balkon i krzyczeć
....nie żadne słowo ...ale
krzyczeć...a..aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa...!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Ja chyba zwariowałam...(((((((((((((((

[tilia7]

Nie, nie zwariowałaś.Po prostu ten ból jest tak obezwładniający, że nie da się
go opowiedzieć słowami.Trzeba by go właśnie wykrzyczeć, wyć ile sił w
płucach.Mam to samo od jakichś dwóch miesięcy, na szczęście z
przerwami.Psycholog mnie namawia, żebym poszła gdzieś gdzie można sobie
powrzeszczeć.Ale co zrobić, kiedy w naszym cholernym cywilizowanym świecie nie
ma gdzie iść, nie ma gdzie się z tym bólem podziać.Przecież nie mogę wyć w domu
albo na ulicy, bo mnie zamkną.A ja nie zwariowałam, chciałabym wykrzyczeć ten
ból, właśnie po to, żeby nie zwariować.Na razie zamiast tego walę rękami w
ścianę albo kopię ją z wściekłości, i tak mam mnóstwo szczęścia, że jak dotąd
obeszło się bez pękniętych kości tylko sińce na nadgarstkach czasem aż fioletowe...

[madzik2-4]

Nie da się opowiedzieć,nie da się go znieść,ten ból jest taki przenikliwy,jakby
rozrywało mnie coś w środku...wykrzyczeć,ale nie ma gdzie....dzisiaj przekopałam
pół mojego małego ogrodu,a potem posiałam tam trawę....muszę coś robić,i to tak
aby wszystko bolało fizycznie,aby ten ból zagłuszył ból w środku...........

[tilia7]

Madzik zazdroszczę ogrodu, chocby i małego,to naprawdę dobra terapia
a jeśli cokolwiek przynosi mi jakąkolwiek ulgę to właśnie kontakt z
przyrodą.Mam dużo domowych roślinek, ale to nie to samo co ogród,no
i ile można przesadzac i podlewac doniczkowe kwiaty.Ale na ten
wewnętrzny ból nic nie pomaga, zupełnie nic, są tylko takie
chwile,kiedy można z nim jakoś życ i takie kiedy zupełnie nie można

[tilia7]

A dzisiaj tylko deszcz i deszcz od rana,no i dobrze, słońce i tak
mnie nie cieszy.Odczuwam taką wewnętrzną pustkę, taką rezygnację, że
nawet nie mam siły pisac,zresztą nawet nie wiem, co...

[smutna010209]

Przez parę dni czułam się świetnie, myślałam , ze zaakceptowałam
odejście mojego męża, że powoli godzę się z tym po ponad 6
miesiącach. Ale dzisiaj chyba regres totalny. Musiałam pojechać na
uczelnię męża ( był wykładowcą na niej) żeby jakieś formalności
dopełnić. I wtedy wszystko wróciło. Ten budynek, w którym pracował,
drzwi jego pokoju.Ale zobaczenie zdjęcia męża w czarnej ramce w
gablocie na głównym korytarzu było Tragedią. Wybuchnełam płaczem i
nie byłam w stanie już nic załatwić. I tak cały czas płaczę, wyję a
chusteczek nie starcza a myślałam , ze powoli wychodzę na prostą.
Rozwalona znów jestem w drobny pył. Ja juz nie mogę, nie daje rady.
Przeciez tych łez musi kiedys zabraknać. Proszę powiedzcie kiedy?????

[wiolawarszawa]

smutna .. nie jestem w stanie odpowiedzić Ci na to pyatanie ale
myślę, że to jeszcze potrwa. sześć miesięcy to z jednej strony
krótko a z drugiej bardzo długo bez ukochanej osoby:(. Takie doły
jeszcze Cię dopadną nieraz.... i będzie mnóstwo chwil w których
będzie żle i bardzo samotnie - tęsknota siedzi bardzo głęboko w nas.
Ta cholerna pustka rozwala nas totalnie.
Z czasem jednak "nauczysz" się wyciszać i tych łez będzie trochę
mniej. Nie poddawaj się i walcz - wierzę, że dasz radę .... kiedyś
będzie może trochę lżej.
Zresztą sama nie wiem co będzie ... ja też mam doła i wszystko jest
do du...y. Tak bardzo tęsknie...:(

[wdowa120309]

Smutna....niestety na twoje pytanie Kiedy zabraknie łez...?? nie znam
odpowiedzi, jest to takie samo pytanie jak Dlaczego..???
Myślę że twoja reakcja jest właściwa, u mnie wczoraj mineło 5 miesięcy...tez
myslełam że wychodze na prostą....bo juz jakos spokojniejsza byłam, ale
przychodzi dzień kiedy cos sie przypomni cos zobaczy ....i już morze łez gotowe.
Myslę że to jeszcze trochę potrwa...((((
Ja ostatnio popadam w stres,o wszystko i wszytkiego sie boję. Boje sie że strace
pracę i nie będe miała z czego życ i wychować dziecka, boje się żeby Madzi sie
nic nie stało, żeby była zdrowa. Czasami sam się wpędzam w jakąś paranoję bo
wyobrażam sobie że mam wypadek samochodem jak jadę albo że cos stało się mojej
córeczce...((( czasami mam wrażenie ze zwariowałam..(((

[tilia7]

Za dwa dni będzie 4 i pół miesiąca, przez ostatnie dwa tygodnie nie płakałam w
ogóle i nawiasem mówiąc wcale nie było mi z tym lżej.Miałam wrażenie jakbym była
zrobiona z papieru i cały świat dookoła tak samo papierowy i płaski.Byłam
spokojna, ale w jakiś straszny sposób, kiedy człowiek się nie przejmuje i nie
boi, bo na niczym mu już zupełnie nie zależy.A wczoraj niespodziewanie znowu
płacz do utraty tchu i dziś od rana znowu "od początku" uczucie, że to przecież
nie może być prawda,że jak może nie żyć, skoro żył, skoro był ze mną, widzę nas
przecież na zdjęciu...
Czasem mam ochotę zupełnie się poddać.Bo o co właściwie walczę?O kolejny
bezsensowny, pusty dzień?

[wdowa120309]

tilia7.....widze że etap przechodzimy ten sam...((( Ale nie możemy sie
poddawać, wiem że czasami dni są bez sensowne i samotnośc dobija ale musimy
trwac i walczyc o leprze jutro...dla samych siebie...dla naszych rodzin i dla
dzieci...!!!
Ja wiem że nie mogę się poddać ....bo mam dziecko i musze żyć i walczyć.

[wdowa120309]

tilia7..........życze aby te puste bezsensowne dni zamieniły sie w dni dla
których będzie warto żyć ...jeszcze nie teraz ale kiedys napweno...!!

[tilia7]

Dziękuję wdowa120309 i Tobie życzę tego samego.Mam nadzieję, że z czasem to się
jakoś oswoi, uspokoi, może coś człowieka zacznie znowu cieszyć.Sama wiesz, teraz
to jest straszny okres.Człowiek już WIE ale jeszcze zupełnie NIE AKCEPTUJE tego
co się stało i ten wewnętrzny konflikt powoduje straszne napięcie, ból,strach.U
mnie teraz okresy panicznego strachu o wszystko przeplatają się z wyłączeniem i
poczuciem rezygnacji, wtedy się nawet bać przestaje bo mi wszystko zwisa.Mam
nadzieję, że to tylko kolejny etap żałoby

[wiolawarszawa]

Ja walczę o każdego dnia aby nasz Syn nie został sam
Walczę aby na grobie mojego Męża były świeże kwiaty, zapalone znicze
Walczę aby pamiętać każdy dzień z moim kochaniem – choć to takie
trudne
Walczę aby każdego dnia dziękować za miłość, którą mi ofiarował –
miłość bezwarunkową
Walczę aby Jego mama miała dla kogo żyć (a żyje dla mnie i Syna)
Walczę choć brak mi sił …
Walczę aby nie został zapomniany….
Walczę choć to wszystko takie trudne…

[tilia7]

Tak, ja też o to wszystko walczę.Tylko tracę siłę na to a przede wszystkim
czasem tracę sens.Bo to wszystko,o co walczę dla innych jest bardzo bardzo
ważne.Ale sens, prawdziwy sens będzie dopiero wtedy, kiedy ja tu będę DLA
SIEBIE.A na razie dla mnie samej nie widzę żadnego sensu i wszystko, cały
wysiłek jaki wkładam w to, żeby przetrwać jest wysiłkiem dla innych.Nie, nie
poddam się łatwo i będę walczyć dalej.Tylko czasem po prostu...mam wrażenie, że
i tak się nie uda i że jest mi już wszystko jedno

[wiolawarszawa]

tilia ... dasz radę a kto jak nie Ty będzie tak bardzo tęsknił,
a kto jak nie Ty będzie całował Jego zdjęcie,
a kto jak nie Ty będzie kochał do utraty tchu,
a kto jak nie Ty będzie pamietał najpiękniejszą miłość jaką Ci
ofiarował? Tylko Ty
Pozornie może to wyglądać, że to nie dla Ciebie... ale uwierz mi to
jest też dla Ciebie...i napewno Ci się kiedyś uda. Jeszcze nie teraz
ale się uda - mam nadzieję!
Choć u mnie mineło półtora roku - wcale lepiej nie jest ale mam
nadzieję, że "kiedyś" będzie.....

[kasik2222]

pól roku czy 5 miesięcy... dziewczyny to bardzo mało. Jak mineło u
mnie pół roku, pomyślałam wtedy, teraz będzie lepiej. I poczułam się
lepiej. Na chwilę. Dosłownie na kilka dni. A potem wszystko
wróciło.tak samo bardzo bolało, cholernie bardzo. Niedoopisania.
Pierwszy rok jest najtrudniejszy. Trzeba go przetrwać. Nie da się
nic przyspieszyć, i łzy będą płynąć. Ale żyć TRZEBA. Jak na razie
nie dla siebie, to dla bliskich, których nasze odejście by załamało,
tak jak my jesteśmy załamane. A przecież nie chcemy naszych bliskich
skazać na TAKIE ogromne cierpienie.
Kiedyś potok łez się zatrzyma. Tak jak u mnie sie zatrzymał. Jeszcze
czasem płaczę, jeszcze są chwile że ból chwyta za gardło, i
niedowierzam, że to się stało.
W listopadzie będzie dwa lata. Już się boję tej daty.
Ale wychodzę na prostą.
A mojego męża będę kochać zawsze, nic tego nie zmieni. Ani nikt.
Pozdrawiam Was i przytulam mocno Kasia
-

[tilia7]

Wszystko to prawda, ale jest tak strasznie ciężko.Nie łzy są najgorsze, tylko
ten nieludzki ciężar, ten straszny obraz pod powiekami,to okropne zdanie w
uszach, pamięć tego momentu, kiedy świat najpierw runął a potem zniknął i ten
zimny policzek pod palcami,tęsknota, która zabija w okrutny sposób, bo co dzień
po kawałeczku,bunt i niezgoda,paraliżujący strach i to poczucie całkowitego
bezsensu...Trzeba żyć, można żyć, wiem, ale mimo to pytam samą siebie :po co?

[wdowa120309]

Mam straszną dolinę....ledwo wytrzymuje to wszystko. W pracy słysze tylko o urlopach....Egipt, Grecja, Chorwacja....a ja nawet w Polsce nie pojechałam w tym roku nad morze ani w góry. A w domu ...moje dziecko ma ostatnio napady grymaszenia i płaczu o byle co....a ja .... ((((((((( uśmiech na twarzy a w srodku rozpacz i ból nie do zniesienia...... nie daje rady. Boże .....!!!!!!!!!!

[wiolawarszawa]

Ja też mam już dość .... to jakiś czarny tydzień - wszystko mnie
draźni, denerwuje, smuci i nie nie mam już sił:(
Nic mi się nie chce i mam dość pracy, ludzi ...i samej siebie!!!!!
Złapałam totalnego doła i nawet dostało się dzisiaj mojemu Mężowi -
dlaczego mnie tak zostawił!!!!!!!! samą !
Chce mi się wyć.... z bólu, żalu i tęsknoty..
Najchętniej wsiadłabym do samochodu i walneła w najbliższe drzewo
ale na litość Boską NIE MOGĘ!!!!!!
i jak tu żyć kiedy się już nic nie chce.

[tilia7]

Znam to wszystko do bólu.Chodzę i działam jak zaprogramowana,jak w amoku aż w
pewnym momencie całkiem padam na pysk.Mój organizm zupełnie przestał
sygnalizować głód, jak zapomnę, że trzeba coś zjeść, to potem jest już od razu
ten etap, że jest mi słabo z braku kalorii.Ja też nigdzie nie byłam i tak dziś
szłam spacerkiem na pocztę, w tym sierpniowym słońcu i myślałam, że wakacje
zaraz się skończą, że lato się zaraz skończy.A dla mnie się w tym roku nawet nie
zaczęły:(Tęsknię do bólu za lasem, za wspólnymi spacerami, wyprawami na cały
dzień.Mogę iść sama, no mogę,nikt mnie nie trzyma, ale po co?Rozpacz, rozpacz,
rozpacz i tylko czasem kamienieje z bólu i nie czuję NIC, nawet samej siebie,
chyba po prostu mnie wtedy nie ma.Mam wrażenie, że unoszę się między ziemią a
niebem- ciałem TU, duchem TAM, zamknięta w szklanej kuli, która ogranicza moją
wolność a jednocześnie jest jedynym bezpiecznym schronieniem.

Wdowa radzę jednak psychologa, bo choć starasz się uśmiechać i być dzielna,
Madzia czuje Twoją rozpacz, strach i jak to dzieci, "sprawdza" na ile może to
wykorzystać i na ile sobie pozwolić.Dobrze porozmawiać z kimś, kto pomoże to
wszystko jakoś ułożyć w głowie.Psycholog nie zmniejszy tego bólu, na to nie
można liczyć, ale powoduje, że to, co czujemy przestaje być niezrozumiałym chaosem.

[inkara]

...tak naprawdę to dopiero od niedawna postrzegłam siebie w
lustrze...co się ze mną stało, jak znikam... Jutro o godz. 11.30
będzie 5 tyg. jak moje życie przestało istnieć.. Od tamtej chwili
wykonuję funkcje przypominające życie. Zakupy potrzebne to 2 bułki,
które często "zilenieją"... Wczoraj po pracy zaparkowałam samochód w
centrum i włóczyłam się po mieście, centrum obserwując
uśmiechniętych, zadowolonych ludzi. Zadawałam sobie pytanie, czy oni
wiedzą jak bardzo są szczęśliwi???CZY SĄ TEGO ŚWIADOMI?? Czy
potrafią to dostrzec i wykorzystać??? Jak dobrze,że czarne duże
okulary zakrywały moje łzy!Potem powrót do domu, do pustego domu w
którym oprócz wspomnień nic nie żyje.. Jak bardzo, bardzo boję się
nadchodzącej jesieni, zimy! Te cholernie krótkie pełne szarugi dni
mogą mnie wykończyć!! Jak ja się tego boję, że ja po prostu nie dam
rady!! Teraz słońce nic dla mnie nie znaczy, a co dopiero jego
brak!?!?! Tak bardzo brakuje mi ramion Jacka, tak bardzo czuję się
niczyja i samotna!! Mam wrażenie, że coraz bardzieje brakuje mi
tlenu, że się duszę, że się słaniam... Ja nie wytrzymam!!.......
Dlaczego Jacek?????

[tilia7]

Pytanie :Dlaczego? jest chyba naszym dyżurnym pytaniem.Odpowiedzi
chyba jeszcze nikt nie znalazł,nawet ci najwytrwalsi.Ja na
szczęśliwych ludzi nie umiem patrzec i staram się unikac miejsc, w
których mogę ich spotkac.Nie zastanawiam się, czy wiedzą, jak bardzo
są szczęśliwi.Pewnie większośc tego nie wie.Ja wiedziałam, bo byłam
z niezwykłym i niesamowicie dobrym człowiekeim.Wiedziałam i
cieszyłam się każdą wspólną chwilą,naprawdę świadomie doceniałam
swoje szczęście.To nie zapobiegło nieszczęściu i teraz czasem mam
wrażenie,że los mnie ukarał za to, że ośmieliłam się byc tak bardzo
szczęśliwa

[inkara]

Moja rodzina, znajomi ciągle powtarzali, że mam życie usłane rózami
z takim człowiekiem.. Babcia przy każdej okazji spotakń rodzinnych
dodawała "szukaliście sie całe życie dzieci, kochajcie sie"!! Te
słowa są jak dzwon w moje głowie. Przy każdym odnowieniu wywołują
paraliż mojego ciała. Wiem też droga Tilio7, że nie odnajdziemy
odpowiedzi na pytanie-dlaczego-!! Wiem też, że już nigdy nie
będziemy takie same. Zacytuję fragment listu MARQUEZ'A
Fragment, ma odbicie w tym co się stało i w tym co się dzieje
teraz...
"Gdybym wiedział, że dzisiaj po raz ostatni zobaczę cię śpiącego,
objąłbym cię mocno i modliłbym się do Pana, by pozwolił mi być Twoim
aniołem stróżem.

Gdybym wiedział, że są to ostatnie minuty, kiedy cię widzę,
powiedziałbym „kocham cię”, a nie zakładałbym głupio, że przecież o
tym wiesz.

Zawsze jest jakieś jutro i życie daje nam możliwość zrobienia
dobrego uczynku, ale jeśli się mylę, i dzisiaj jest wszystkim, co mi
pozostaje, chciałbym ci powiedzieć, jak bardzo cię kocham i że nigdy
cię nie zapomnę.

Jutro nie jest zagwarantowane nikomu, ani młodemu, ani staremu. Być
może, że dzisiaj patrzysz po raz ostatni na tych, których kochasz.
Dlatego nie zwlekaj, uczyń to dzisiaj, bo jeśli się okaże, że nie
doczekasz jutra, będziesz żałował dnia, w którym zabrakło ci czasu
na jeden uśmiech, na jeden pocałunek, że byłeś zbyt zajęty, by
przekazać im ostatnie życzenie

[tilia7]

Piękny cytat Inkaro,piękny,smutny i prawdziwy.A takie same już na
pewno nie będziemy, NIGDY.Może czas trochę wyciszy, trochę
załagodzi, może pozwoli oswoic ból.Ale na zawsze to w nas
zostanie.Jesteśmy jak rozbite figurki z porcelany, może można je
skleic,ale pęknięcia zostaną.

[inkara]

A może w myśl znanych nam wszystkim słów.. "w życiu piekne są tyko
chwile" Miałyśmy i przeżyłyśmy pięknie, szczęsliwie tę chwilę u boku
naszych kochających męźczyzn?? Chwila która się skończyła!!! a
zarazem, która w nas cały czas żyje! Jesteśmy już teraz inne, pełne
bólu ale i też przepełnione miłością!... Nie mam sposobu na swoje
życie! Nie mam nawet ochoty szukania furtki na dalszą wędrówkę. Nie
mam! Bo po co? Nie daję rady.. brakuje mi sił, opadam..

[tilia7]

Tak, oprócz tęsknoty najgorszy jest brak nadziei brak sensu.I
całkowity brak sił, żeby choc spróbowac ten sens odnaleźc

[wiolawarszawa]

Bea… nie upadaj masz się natychmiast podnieść… jeśli masz dziś jeden
z tych paskudnych dni to się połóż, płacz ale nie upadaj…. Beatko
bardzo Cię proszę abyś się nie pogrążała w swoim bólu… wiem że jest
ciężko wiem, że to wszystko takie trudne i wiem, że jest Ci źle…..
ale dasz radę … bo jesteś potrzebna… Koło ratunkowe masz choćby tu
na forum… chwyć je i nie poddawaj się… proszę.
Ja też mam dziś nie najlepszy dzień… wróciłam ze szpitala… miałam
małą stłuczkę… i też położyłam się do łóżka… bo nie mam sił…. Sama
już czasem niczego nie rozumiem… nic nie wiem… ech….
Odezwij się Bea .... jestem z Tobą i ściskam cieplutko…….

[wdowa120309]

Już mam rozwiązanie dlaczego moje dziecko było tak marudne i płaczliwe.... to
początek anginy....((( W nocy miała gorączke kaszel i katar.... byłyśmy u
lekarza i zapisała leki..(( Strasznie się czuje że sama musze wlaczyc z tym
wszystkim...i jeszcze na dzis musiałam wziąć urlop szef niby nic nie mówił ale
dał mi do zrozumienia żebym lepiej już w poniedziałek była w pracy. A co ja mam
zrobić jak Madzia będzie chora..??? Zwolnic się całkowicie z zakładu i umrzeć z
głodu..??? Normalnie wkurza mnie to wszystko..((((((((

[tilia7]

Tak, to jest właśnie polityka prorodzinna i róznouprawnienie w tym
kraju.Straszne to wszystko:(

[tilia7]

Myślę ile przez te niecałe 5 miesięcy wylałam łez, ile czasu fizycznie
odchorowałam, ile rozpaczy, bólu, tęsknoty, strachu już za mną i widzę, że tego
jest mnóstwo, cały świat by można obdzielić i jeszcze wszyscy mieli by aż w
nadmiarze.A jednocześnie wciąż mam wrażenie, że to jeszcze nie jest dość, że nie
wystarczy, że tak naprawdę to wciąż jest za mała reakcja na taką tragedię:(Wciąż
mam takie wewnętrzne przekonanie, że tylko całkowite szaleństwo albo śmierć z
rozpaczy były by reakcją, która naprawdę oddałaby to, co ja czuję po śmierci
ukochanego człowieka.Strasznie to destrukcyjne.Człowiek niby chce wyjść na
prostą,niby robi wszystko, co można żeby dać radę a wciąż taki wewnętrzny
opór,taka chęć, żeby się położyć i więcej nie wstać...Też tak macie?Czy tylko
mnie dopada jednak prawdziwe szaleństwo?

[justynakm1]

A ja-wlasnie zeby nie oszalec, pracuje, dzialam, ciagle cos robie;
bo jak zaczynam analizowac (to i tak nieuniknione) to mam
wrazenie,ze zwariuje-nie umiem tego opisac, ale czuje ze tuz tuz i
pojade do szpitala psychiatrycznego..ja taran pcham kazdy dzien i
wlasnie sie obejrzalam,ze juz niedlugo pol roku.. Pol roku!!! Jak ja
w ogole zyje? jakim prawem, dzieki czemu? Swiat sie zmienil na
zawsze, ja sie zmienilam, slugotrwaly stres sprawia,ze nie
kontroluje uplywajacego czasu, wysiadla mi pamiec: nie pamietam co
gdzie polozylam, co z kim ustalalam, co uslyszalam, co mi ktos
powiedzial, co do mnie mowia-odczuwam to szczegolnie w pracy. NIby
probuje sie skupic ale myslami jestem gdzie indziej...wieczory sa
smutne, az sie boje myslec o jesieni..nie mam sily mieszkac sama,
choc w tym mieszkaniu razem nie zdazylismy zamieszkac, a nie ma tez
sily byc codziennie poza domem do 22.. strasznie mi smutno..taki
najgorszy z mozliwuych smutkow.. i teskno jak cholera, az oiecze w
srodku... a na zdjecia i filmy i smsy po prostu nie mam odwagi
spojrzec..bo oszaleje z bolu...

[tilia7]

Też mam problemy z pamięcią i mój mózg robi mi straszne psikusy.Są takie
momenty, kiedy mogę myśleć o tej śmierci, o tej tragedii - boli okropnie, ale
myśleć się da.Ale to musi przyjść samo.A jak próbuję świadomie o tym myśleć, to
zdarza się, że nie mam szarych komórek, tylko szary gęsty kleik i mózg po prostu
odmawia myślenia.Nie da się, ja próbuję a on na przykład włącza sobie jakieś
melodyjki typu "szła dzieweczka do laseczka".To jest okropne uczucie, dosłownie
jakby nie dało się "pomyśleć dalej", jakby się doszło do ściany i ani kroku
więcej zrobić się nie da.Już się naprawdę bałam, że to efekt branych wcześniej
leków.Ale to się dzieje tylko w odniesieniu do tego tematu.Jak na przykład
czytam książkę i się nad czymś zastanawiam, to choćby to było zawiłe i
skomplikowane mój umysł sobie z tym radzi bez problemu.Więc doszłam do wniosku,
że to taka reakcja obronna organizmu i kiedy już nie daje rady, to mnie
wyłącza.Ale też wciąż mam wrażenie, że szaleństwo jest dosłownie tuż, tuż.

[tilia7]

Mam takiego doła,że szkoda słów.Cały wieczór ryczę.Nienawidzę teraz wolnych dni,
nie mam co ze sobą zrobić i czuję jak bardzo to wszystko jest bez sensu, jak
bardzo jestem niczyja, jak bardzo osamotniona i samotna.Można zwariować z tej
tęsknoty:(

[wdowa120309]

tilia7....przytulam cie ....bardzo mocno, wiem że to nic nie znaczy ale wiesz
że o tobie myślę. Wiem jakie to straszne uczucie człowieka zdolinowanego...(((
Ja też jakoś ostatnio stale popadam w dołki , ale ja jestem trochę w innej
sytuacji, ja muszę te doliny i łzy ukrywać. Mi bardzo ciężko jest się
zmobilizować ale MUSZĘ ..!! dla Madzi ( Wiem że niby nic nie muszę ale dla
dziecka to co innego). Dziś wybrałyśmy się na małą wycieczkę po naszej
okolicy....byłyśmy nad małym jeziorkiem i w lasku, spędziłyśmy tam dużo czasu
Madzia była zadowolona i wesolutka, ja tez niby radość ale w środku serce mi sie
rwało że byłyśmy tam same. A bolało jeszcze bardziej bo dużo tam rodzin i parek
spacerowało...ale przecież nie mogę wiecznie uciekać, nie mogę dziecka skazać na
siedzenie tylko w domu lub pobliskiej piaskownicy.
Spoglądałam w niebo chcąc wpatrzeć tam mojego męża i ukratkiem wycierałm łzy...(((

[smutna010209]

Widzę Kochane, ze nie tylko ja mam dzis doła!!! Jezu jak ja nie
znosze tych niedziel!!! Takie puste i bezsensu, na dodatek źle mi
sie kojarzą bo mój Maz umarł w niedzielę. W tygodniu czy sobote
zawsze mozna znaleźć jakieś zajęcie,ale niedziele sa dobijające. Mam
dosć, to zycie takie popaprane jest,czemu i czemu ciagle zadaje
pytanie????Ale wiem , że odpowiedź nie przyjdzie. Łączę się Kochane
z Wami w tym bólu.

[wdowa120309]

smutna010209........mamy chyba wszystkie doliny bo my jesteśmy chyba w tym samym
okresie żałoby...(((( Ja nie cierpię czwartków...bo w czwartek zabrali męża do
szpitala i w czwartek po tygodniu zmarł.
Ja nie wyobrażam sobie jesieni i zimy....(((( te straszne szare wieczory...(((
Ja niby mam wiele rzeczy do zrobienia ale jakoś stale sił mi brakuje i
chęci...((( Moim motorem do robienia czego kolwiek jest Madzia.

[tilia7]

Tak, chyba jesteśmy wszystkie na podobnym etapie.
Wdowa, ja Ciebie naprawdę bardzo podziwiam, ja o siebie samą nie potrafię zadbać
a Ty dbasz jeszcze o Madzie z taką czułością i troską

[tilia7]

Mnie też niedziele bardzo bolą.To był zawsze "nasz" dzień.Teraz zawsze już
zostanie "dniem przed"

[tilia7]

smutna010209 ja się staram czytać.Zawsze to było moją pasją i teraz mnie też
ratuje przed całkowitym załamaniem i szaleństwem.Czasem wprawdzie zdarza się, że
zamiast czytać patrzę pustym wzrokiem w ścianę przez pół godziny albo dłużej,
ale czasem się udaje choć na chwilkę zająć myśli czym innym.Ale nie w weekend.Bo
weekend spędzałam z Nim i książka, choćby nawet najciekawsza nie jest w stanie
zapełnić tej pustki.W efekcie, wtedy kiedy mam najwięcej czasu dla siebie i
mogłabym odpocząć, czuję się najgorzej...

[e_l30080]

witam-od dziś mam urlop,jutro jadę sama nad morze do Kołobrzegu-powód,żeby się
cieszyć,a ja od piątku ryczę jak powalona.
W poniedziałek będzie rok jak rozwalił mi sie cały świat,jakoś go
poskładałam,niewiele pamiętam,dobrze,że sa papiery-dowody załatwionych spraw.Ja
wierzę,ze Andrzej jest ze mną,z nami i nie chce zebym była smutna,cieszy się ze
posprzątałam czarne ciuchy i zaczynam życ.Planowałam urlop we wrześniu to też
Jego sprawka że wyjazd jest wcześniej-nie będe na swoich urodzinach(ostatnie
spędziłam w szpitalu) i na rocznicy-przeżyję to z Nim nad morzem.
Bardzo Wam dziękuję ze jesteście,czytając Wasze wypowiedzi wiedziałam,ze nie
jestem sama,że moje reakcje i myśli sa "normalne"do sytuacji.Serdecznie
pozdrawiam do zas Ewa

[tilia7]

wdowa120309 dziękuję i też przytulam.To dużo znaczy, naprawdę.To forum to chyba
jedyne miejsce, gdzie się chociaż jest zrozumianym naprawdę.Ja mam ostatnio
takie fazy, że niby już troszkę spokojniej, ale potem jak dowali, to znowu się
trzeba zbierać z podłogi.Zresztą ten niby-spokój to też jest taki "trudny" - nie
tyle jestem wtedy spokojna tylko po prostu kamienieje z bólu.Człowiekowi się
wydaje, że niby sobie spokojnie siedzi a za chwilę sobie uświadamia, że całe
szczęki go bolą, bo tak je zaciska nieświadomie:(

[wdowa120309]

Ja własnie pomyślłam że szkoda że nie można sobie pomysleć o jakimś miejscy i
sie tam od razu znaleźć ....bo wtedy można było by sie w większym gronie spotkać
częściej, pogadać....wyżalić się i popłakać...tam by cie wszyscy zrozumieli.
Czasami mam takie marzenia...;))

[tilia7]

Też o tym myślałam.Ale jesteśmy jakoś porozrzucane po całej Polsce i trudno
znaleźć dogodne miejsce na spotkanie dla wszystkich.Powinny być jakieś grupy
wsparcia dla wdów, ale trudno mi powiedzieć czy są takie a jak są to pewnie
kościół to organizuje

[wdowa120309]

tilia7...dziękuję za miłe słowa.... Madzie kocham do szaleństwa...bo ona jest
moim wyczekanym i wytęsknionym skarbem który został mi po Jarku.....bo tak
bardzo na nią czekaliśmy......dlatego muszę dbać o to szczęście..... a jej
słodki śmiech i czułości sa rozkoszne...))

[tilia7]

Uściskaj ode mnie tego swojego skarbeczka:)Dobrze, że ją masz i że Ona ma Ciebie

[wdowa120309]

Siedzę płaczę i nie daję rady..((( Jestem przygnębiona i nie mam siły na
NIC..!!!! Boli mnie każda część ciała razem ze wszystkimi kostkami...(((( Brak
mi motywacji i chęci do życia....czuje jak słabne z dnia na dzień. Innych
próbuje pocieszać Dasz radę jesteś silna...a sama co..??? nie potrafię siebie
pocieszyć..((((

[tilia7]

Ja też mam dziś kolejnego doła.Nie płaczę bo uspokajacze poszły w ruch.Jakby mi
było mało smutków, to dziś okradli jeszcze moją babcię i dziadka, na
bezczelnego, w ich własnym mieszkaniu.Jestem rozżalona i wściekła na ten p...y
świat, gdzie starsi, schorowani ludzie nie może czuć się bezpiecznie w swoim
własnym domu.Czasami naprawdę człowiek ma ochotę wysiąść i jeszcze trzasnąć
głośno drzwiami tego świata.
Bardzo dotkliwie w takich sytuacjach odczuwam Jego nieobecność.Bo zawsze był,
zawsze się można było wyżalić, zawsze przytulił, pocieszył.W tej chwili, mimo,
że wiem przecież że nie żyje, czekam aż przyjdzie i przytuli.A Jego nie ma, w
każdym razie nie tak, jak ja potrzebuję...

[inkara]

..od wczoraj totalny dołek.. upadłam znowu!!...a wydawało się,że
lekko podniosłam głowę!! Nie wiem jak wytrzymuję w pracy? Chyba się
wogóle za biurka nie ruszam. Nie pamietam co zrobiłam. co mam
jeszcze do zrobienia. Po wyjściu z pracy ogarnia mnie przeogromny
strach a łzy mi zalewją całą twarz!! Włóczę się po mieście,
obserwuję ludzi, robię wszystko aby jak najpóźniej dotrzeć do
naszego domu!! Cały czas z Jackiem rozmawiam, cały czas mam przed
oczyma jego uśniechniętą, szczerą, twarz, jego piękne niebieskie
oczy! I choć nie widziałam wypadku, wykreowałam sobie to w głowie i
obraz ten towarzyszy mi cały dzień, całą noc!!! To mnie zabija!!!!
Czuję się jak wrak!! Ja nie dam rady!
Jacuś przyjdź do mnie po mnie!!!!!!!

[b.wicia]

okropny tydzień, okropna tęsknota:(((nie chce mi się żyć bez mojego Bartusia:(((

[tilia7]

Ja mam znowu nawroty zwalających z nóg wspomnień, które przychodzą, czy raczej
spadają na człowieka niespodziewanie, w nieprzewidywalnych momentach i są tak
intensywne, że dosłownie czuję zapach powietrza i atmosferę danego miejsca,
danej sytuacji, jakbym tam była teraz.I Jego obecność z "wtedy" tak wyraźną, tak
żywą, że aż chciałoby się wyciągnąć rękę, wtulić się w ramiona...A przecież tego
już nie ma.Nie ma nic...

[wiolawarszawa]

Nie daję rady....choć tak bardzo się staram....

[pidika]

coś mnie tchnęło i oderwałam sie od pracy żeby tu zajrzeć. a dawno
nie zaglądałam. pierwszy post jaki przeczytałam był własnie Twój
wiolawarszawa, więc stwierdiłam, że napiszę coś żeby dodać Ci
otuchy. a skończyło się na tym, że siedzę jak matoł przed monitorem
i nie wiem co napisać:( bo co ja właściwie mogę napisać? że dasz
rade, skoro wiadomo, że dasz, że będzie bolało juz zawsze ale dasz
rade choćby dlatego, że to jedyne rozwiązanie, że jesli nie dla
siebie to dla syna i mamy, dla MĘŻA. ale chciałabym i tego Ci życzę
z całego serca żebyś dała rade dla samej siebie. powodzenia i walcz.

[wiolawarszawa]

pikida.... dziękuję ... walczę każdego dnia...tylko jakoś trudno
walczyć z teraźniejszością...pamiętając przeszłość gdzie świat miał
taki cudowny zapach....

[martuskad]

Myślałam już,że wszystko co złe,cały ból i ta ogromna tęsknota jest
za mną,przecież to już prawie 9 miesięcy jak Wojtka nie ma.Ale
niestety od kilku dni jestem kłębkiem nerwów.Nie radze sobie wcale!
Upadłam tak jak na początku tej drogi!I czały czas sie zastanawiam
czy da sie żyć bez niego?Poległam i nie mam siły i ochoty sie
podnieść.

[edzia764]

"Cóż wie człowiek, który nigdy nie cierpiał" (H.Suzo) ... można
powiedzieć, że niewiele. Cierpienie jest wiernym towarzyszem naszych
dróg, bo prędzej czy później dotyka każdego człowieka i niestety nie
ma przed nim ucieczki ... możemy tylko zastanowić się czy można
jakoś "oswoić" tę bolesną rzeczywistość. Tą rzeczywistością jest
śmierć męża, który tak niedawno był z Tobą i dziećmi. ON odszedł ...
została pustka i związany z nią nieuchronny smutek, wewnętrzny ból i
osamotnienie.Wraz z ukochanym człowiekiem umiera jakaś cząstka nas
samych ...ale TY musisz być silna ... masz dzieci, które musisz
wychować, którym właśnie Ty będziesz mówić o ich Ojcu. Nie trać
nadziei ... dasz sobie radę ... Ty cierpisz dziewięć miesięcy ja
dopiero dwa. Jestem strasza od Ciebie, więc inaczej odczuwam ten
ból, tęsknotę, ale walczę ... bo nie mogę popadać w apatię, nie mogę
izolować się od świata, muszę realnie patrzeć na dalsze życie i iść
tą nową drogą, która została mi wyznaczona ... Każda z nas, która
jest obecna na tym forum zadaje sobie wiele pytań CZEMU ...,
DLACZEGO..., ILE JESZCZE !!!!! życzę Ci wytrwałości w tej trudnej
wlace i nadziei .... na lepsze jutro ....Irena

[sylwiala]

Martuskad - pewnie, że się da, tylko co to za życie...mojego Wojtka
nie ma ponad 11 miesięcy, jak przetrwałam - Bóg jeden wie... jak
wyglądały wieczory, noce, jak trzymałam tabletki, jak zwinięta w
kłębek nie mogłam złapać oddechu w łazience bo łzy wypływały
bezustannie, serce rozrywał ból...coraz więcej wspomnień, coraz
więcej już nigdy..wszystko byle jakie........

[tilia7]

Dzisiaj miałam taką myśl-wizję, na temat mojego życia, a właściwie to chyba taki
przenośny obraz tego, co mam w głowie:pokoik, kwiatuszki na parapecie, kotek
sobie słodko śpi na łóżku, kawa w filiżance,świece się palą,na pozór spokojnie
choć smutno.A przy stole siedzi...śmierć.A właściwie Śmierć, przez duże Ś.Taka
typowa kostucha jak z bajek i wierzeń średniowiecznych.Siedzi, patrzy, uśmiecha
się krzywo i ani zabrać mnie nie chce ze sobą ani zostawić w spokoju.Nie można
jej na sekundę spuścić z oczu, bo jak tylko coś odwróci moją uwagę, da moment
wytchnienia to ona już wściekła zaczyna zwracać na siebie uwagę w natrętny i
makabryczny sposób:(

A cała ta wizja stąd, że piętno Jego śmierci odciśnięte jest dokładnie na
wszystkim,na każdym aspekcie mojego życia.O czymkolwiek myślę, cokolwiek robię,
smaki, zapachy, widoki przywołują Jego obraz i tęsknotę za Nim i świadomość Jego
śmierci.A ja mam dość,po prostu dość wszystkiego

[wiolawarszawa]

oj tilia7... my same jak te kostuchy jesteśmy... tyle tylko, że nie
czyhamy na nikogo ani nie zabawiamy się kosztem innych. Podobieństwo
jest takie, że same nie wiemy czy przeszłość czy przyszłość stoimy
na rozdrożu drogi i niebardzo wiemy co dalej... a moje podobieństwo
polega jeszcze na tym, że same kości ze mnie wystają i niebawem będę
taka chuda jak ta przysłowiowa KOSTUCHA:(:(:(
Mi też jest wyjątkowo źle.... znowu dolina... do dupy to życie. A tą
cholerną kostuchę to kopnij w tyłek i powiedz, żeby spadała i że nie
potrzebujesz jej towarzystwa...
Trzymaj się..

[tilia7]

Wiolawarszawa żeby ona chociaż tyłek miała i dala się w niego kopnąć...Ja
faktycznie sama "kostuchowacieje", schudłam nie za dużo, ale przede wszystkim,
jak pisałam ostatnio, nie mam twarzy tylko maskę pośmiertną, zastygły ból.Tylko
czoło cały czas marszczę ze zmartwienia i ze skupienia na tych wewnętrznych
przeżyciach:( No i stara się czuję taka i umęczona, jakbym tu już setki lat
łaziła bez sensu po tym łez padole.
Też mam doła, cały czas teraz mam doła.Dobija mnie że nadchodzi jesień, zaraz
minie pół roku i już te dni mają taką samą atmosferę, jak ten dzień w którym On
odszedł.Okropne wrażenie to na mnie robi.I wciąż mam potrzebę chowania się w
sobie, wycofania,ucieczki.Do dupy to wszystko, masz rację.

Zawsze bardzo oburzał mnie rytuał Sati, palenia wdów w Indiach.Myślałam z
oburzeniem, jakie to patriarchalne i antyfeministyczne.A teraz to sobie myślę,
że to jednak było z litości dla tych kobiet.Nie musiały ani dalej żyć ani same
uciekać przed cierpieniem.Wiem, wiem, głupoty piszę, ale czasem człowiek już
naprawdę ma dość wszystkiego...

[wiolawarszawa]

tilia7... nic się nie martw.... "o głupoty" mamy do nich prawo w
naszych głowach to huragan szaleje i sztorm taki, że żeglarze o
takim nigdy nie słyszeli.Ja też czoło marszczę i niebawem to
zmarszczek z tysiąc będzie... ale nie możemy tak bo jak tam
na "górę" trafimy to jak będziemy wyglądały... jak stare baby i
Nasze chłopaki nas nie rozpoznają :)... i jeszcze za innymi się będą
oglądać!!! wiesz anielice różne są...
Masz rację ona nawet tyłka nie ma.... to walnij czymś ciężkim, żeby
się rozsypała małpa wstrętna i przestała Cię nękać!!!
Ty masz tu jeszcze być... i dbać o Wasze wspomnienia dbać o Jego
pamięć... nie upadaj tilia... postaraj się trwać. Łatwo mówić jak ja
sama jestem w jakimś transie... Sorki jakieś głupoty piszę... do
dupy!!!!!

[beattrix120309]

Oj dziewczyny...widzę że jesienna pora sprzyja zdołowaniom...(( Ja też mam
dolinę ...kilka dni temu minęło moje 183 dni..((( To wszystko jest dla nas
wykańczające i do dupy tak jak piszecie......ja też czuję się zmęczona
szczególnie psychicznie...(( Zastanawiam się jak ja funkcjonuję....(((( Ja nie
mam wyglądu kostuchy ...chociaż schudłam dużo bo ponad 15 kg.... ale to były
pozostałości po ciąży.... Ale twarz mam szarą a oczy smutne..i nijakie...(((
Dziś byłam na spacerku z Madzią i właściwie to mnie to nie cieszyło..(((
świeciło piękne słońce i było cieplutko ...a ja zamiast się cieszyć .....
miotałam się ze wspomnieniami...czułam tamte chwile i ich zapach.....Tak bardzo
chciałam cofnąć czas...((((

Dziewczyny trzymajcie się .....damy radę...musimy...!

[wiolawarszawa]

oj Bea i tilia ja też dziś jak wróciłam do domu (wcześniej byłam w
pracy i na cmentarzu) to usiadłam w ogródku popatrzyłam na nasze
drzewa, które Robert sadził na zachodzące słońce i nic.... nic nie
cieszy. Psiaki mnie oblepiły one też bardzo tęsknią i tak
siedzieliśmy jak te sieroty... tak się czuję jak sierota, która
zagubiła najcenniejszy dar jaki otrzymała od życia. Martwi mnie to,
że czas mija a lżej nie jest a cierpienie nawet większe ....
Ale mamy tu siebie i razem sobie poradzimy!!! mam nadzieję..

[tilia7]

Oj Dziewczyny,dobrze,że jesteście i chociaż wygadac się można.
Ja wczoraj też wracałam przez park ze łzami w oczach bo pachniało
lasem i ja ten zapach zawsze z Nim kojarzę i z naszymi spacerami.
Z tą Śmiercią to nie jest tak łatwo, nawet nie o to chodzi, że mam
myśli samobójcze, chociaż czasem mam, nie ma co udawac.Tylko o taką
symboliczną obecnośc Jego śmierci, świadomośc tego, co się stało i
wszystkich tych strasznych szczegółów,które się z tym wiążą.Nie da
się nie myślec o tym.Cokolwiek by się robiło ta świadomośc depcze
człowiekowi po piętach.I gdyby to się chociaż dało po prostu umrzec
z rozpaczy.A tu nic.Wciąz od nowa to samo.

Ja ostatnio zamiast czuc się lepiej mam takie poczucie, że choc niby
się udaje przeżyc kolejny dzień to tak ogólnie normalnie życ się nie
da.Boję się, bo wciąż się izoluję i wycofuję do własnego wnętrza.To
takie głupie,ale jak jestem sama i mogę spokojnie o tym wszystkim
myślec to czuję się bezpieczniej,bo wtedy wiem, że nie zaatakuje
mnie to znienacka.Na dodatek wciąż nie umiem w to wszystko uwierzyc
a o pogodzeniu się nawet mowy nie ma.

Pozdrawiam Was serdecznie i przytulam mocno w ten deszczowy jesienny
dzień

[tilia7]

Smutno strasznie, tak rozpaczliwie,przeraźliwie smutno.Czy to tak dużo móc się
przytulić do ukochanej osoby?Czy to jest naprawdę za dużo,że nie mogę już tego mieć?