problem w rodzinie

[lavonne]

Witam, nie wiem czy to właściwe miejsce, ale potrzebuję pomocy kogoś
doświadczonego.
Mam 19 lat i mieszkam z rodzicami (jedynaczka).
W tym roku zdałam maturę (bdb wyniki), zawsze wysoka średnia, wzorowe
zachowanie, 100% frekwencja na zajęciach. W domu robię co mogę - sprzątam,
poleruję, pucuję, pomagam codziennie we wszystkim. Zawsze jestem grzeczna, nie
słucham muzyki, nie palę, nie piję, usługuję jak mogę wszystkim.
Wiele razy wygrywałam w różnych humanistycznych konkursach, a teraz wygrałam
darmowe studia na płatnej uczelni w Sopocie.
Ale moi rodzice wogóle tego nie doceniają. Nie wiem co robić. Nie wiem co oni
powinni robić.
Mój ojciec cały dzień siedzi przed komputerem i się do mnie wogle nie odzywa.
(alkoholik - chyba były), a matka nie zauważa tego co osiągam i tego co robię,
wypominając mi codziennie moją chorobę (ze stresu zachorowałam na chorobę
psychiczną, ale walczę z tym jak mogę).
Mówi, że nie będę szczęśliwa dopóki jestem chora.
Nie pozwala mi się cieszyć, ani być szczęśliwą, bo przecież CHOROBA.
Ma do mnie pretensje, że rzadko wychodzę spotykać się z ludźmi i uważa to za
wielki "grzech" z mojej strony.
Wszyscy moi znajomi wyjechali gdziekolwiek na wakacje, a ja mimo dość wysokich
dochodów w rodzinie - siedzę w domu - jakby za karę.
Nie mam nic. Nie dostaję kieszonkowego, nie kupują mi nowych ubrań, nie
pomagają mi wygrać z chorobą, a jak ja sama cos zdziałam, mówią "Jeszcze tyle
przed tobą do zrobienia"
Nie chwalą mnie, możliwe, że nawet się mnie wstydzą.
Nie wiem co robić. Wiem, że z ich pomocą byłabym w stanie żyć lepiej, ale oni
tego nie chcą nawet słuchać. "Sama musisz sobie poradzić"
Moja babcia jest taka sama. Mimo, że oglądam praktycznie tylko wiadomości,
popularnonaukowe programy, nie pozwalam sobie na rzaden luz nawet w wakacje -
uważa mnie za DEBILA. Mówi, że jest tyle lepszych ludzi ode mnie, mądrzejszych
i bardziej WARTOŚCIOWYCH.
Jak tylko powiem cos śmiesznego to ona z sarkazem : "A ty jak zawsze śmiejesz
sie z głupot. Tfu!"
Pomocy! Jak mam z nimi rozmawiać? Kiedy próbuję to oni odbieraja to jako atak,
albo fanaberię chorej psychicznie osoby.
Co mam robić? Jak postąpić?

[anusia29]

wyjśc z tego układu, bo to on jest bardziej chory niz zapewne ty.
Jesteś dorosła - podejmij pracę, wynajmij mieszkanie i studiuj -
zapewne w sytuacji, gdy będziesz musiała pracować - zaocznie. jesteś
bardzo młoda, ale możesz sobie dac radę. lepsze to niż niszzcenie
własnego poczucia wartości w dysfunkcjnalnej rodzinie. :)
Ja wyprowadziłam siez domu bardzo dawno temu jako 19 latka.
Skończyłam studia, a moje kontakty z rodzicami uległy znacznej
poprawie po wyprowadzce właśnie :)

[lavonne]

mam nadzieję, że tak będzie, bo teraz wyprowadzam się na studia.
Tylko boję się, że nie będę umiała żyć z ludźmi.

[kag73]

Nie martw sie na zapas. Jasne, ze bedziesz umiala zyc z ludzmi. Co
masz za chorobe? Wydajesz sie zupelnie do rzczy.
Nie bierz Twoich rodzicoe tak na serio. Mnie tez nigdy nikt nie
chwalil za moje osiagniecia, brali je za norme, przyzwyczajenie.

Nastaw sie na studia, na kontakty z ludzmi, w konkursach tez bralas
udzial a zatem nie jestes zastraszonym odludkiem.

[mamamira]

Nie martw się na zapas.Ludzie nie są tacy straszni ,pamiętaj świat do odważnych
należny.Wyjazd na studia na pewno zmieni relacje miedzy wami .Jesteś młoda dasz
rade,życzę więcej wiary w siebie i powodzenia na studiach.

[miacasa]

o, serdeczne gratulacje, zaczynasz cudowny, niepowtarzalny czas odkrywania
siebie, poznawania ludzi, zgłębiania wiedzy - ja Tobie ZAZDROSZCZĘ (tak
życzliwie, bez zawiści), przygotowuj się do wyjazdu, zrób listę potrzebnych
rzeczy, porozmawiaj z rodzicami o tym czego Ci potrzeba i fruń śmiało na studia,
z dystansu łatwiej ci będzie spojrzeć na swoją rodzinę i część problemów, powodzenia

[szachula30]

Współczuję, bo z pewnością kochasz rodziców, a każdy człowiek chce
być doceniany. Czy masz jakąś przyjaciółkę? Może spotkasz kogoś na
studiach. To fajny okres w życiu. Każdy się boi czegoś nowego,
niezależnie czy choruje czy nie. Wyprowadź się z domu, z zewnątrz
spojrzysz na wszystko inaczej. Może Ci będzie łatwiej a może nie.
Możliwe, że to rodzina nie może sobie poradzić z Twoją chorobą i
niejako "atakując" Ciebie, próbuje sobie z tym poradzić. Odpuść.
Nikogo nie zmienisz na siłę, nawet, jeśli bardzo chcesz. Kochaj ich i
tyle. Ułóż sobie życie. Pracuj dalej, ciężką pracą można wiele
osiągnąć. Pozdrawiam i powodzenia!

[weronika.3]

Jesteś młoda, zaczynasz własne życie. Można powiedzieć, ze wyruszasz odkrywać
świat i poznawać ludzi. Twórz własne zasady. Nie oglądaj się na przeszłość.
Przecież i tak z "gniazda" rodzinnego musisz kiedyś "odlecieć". Wyjazd do Sopotu
potraktuj jako taki próbny lot.
A że w Twoim domu jest tak, a nie inaczej...No cóż, być może Twoim rodzicom,
kiedy jeszcze byli młodzi, nikt nie umiał okazać uczuć, nie umiał docenić ich
starań, osiągnięć. Nikt ich tego nie nauczył...Więc oni nie potrafią Tobie tego
okazać.
Powodzenia.

[4sylwia]

Wiem co czujesz. Ja w Twoim wieku przezywałam dokładnie to samo .

Zaczęło sie juz w szkole podstawowej. Byłam wzorową uczennicą, świadectwo zawsze
z czerwonym paskiem itd. Gdy dostałam w szkole 5 rodzice porównywali mnie do
tych co dostali 6 i byli niezadowoleni ze nie dostałam 6 zamiast cieszyc sie tym
ze dostałam bardzo dobra ocenę.
Jestem osobą przy kości i było tak od zawsze...nie grubą ale puszysta. Już od
podstawówki rodzice bardzo mi dogryzali ze względu na mój kompleks, nie pomagali
tylko krytykowali. Było mi cieżko z moja nadwagą tak samo jak Tobie ze choroba.
Całe zycie słyszałam tylko ze do niczego nie dojde ze nigdy nie znajde sobie
chłopaka...itd
W liceum uczyłam sie tak sobie..ale udało mi sie je skończyć i zdac mature.
Bardzo chciałam isc na studia. Udało sie, dostałam sie na pierwszy rok. chciałam
studiowac zaocznie bo chciałam sama płacić sobie za studia. Mój ojciec sie nie
zgodził, powiedział ze stac go na opłacenie studiów. Przeprowadziłam sie do
Wrocławia Fakt stosunki z rodzicami sie poprawiły, zdobyłam wiare w siebie i w
to że moge byc w zyciu szczesliwa. Tak było przez pierwszy rok studiów.
Gdy byłam na drugim roku dowiedziałam sie ze mój ojciec nie płaci za studia...i
mam dług wobec uczelni... I na tym niestety musiała sie zakończyc moja edukacja
poniewaz nie miałam pieniedzy zeby zapłacic tern dług. W miedzy czasie mój
ojciec trafił do więzienia za długi...okazało sie ze jest bardzo zadłuzony a
jego firma straciła płynnośc finansową... Moja mama od zawsze zajmowała sie
domem, nigdy nie pracowała, nigdzie nic nie załatwiała, zawsze robił to
ojciec...a wtedy go zabrakło...A że ja zawsze byłam wygadana i umiałam załatwic
wiele spraw przejełam rolę głowy rodziny. Podjęłam prace, zarabiałam na dom,
robiłam zakupy...było cholernie cieżko. Brat był jeszcze małyy nie mógł pomóc a
mama hmm... wolała płakac i uolewac niz cos zrobic. To ja jeżdziłam po
prokuratorach,to ja załatwiłam ojcu przeniesienie do lekkiego otwartego
wiezienia gdzie mógł pracowac i "wypoczywac". żeby odreagowac w soboty jezdziłam
ze znajomymi na imprezy bo inaczej chyba był ozalała... i wiecie co ...nikt nie
widział tego co dla niech robiłam...nikt nie widział ze 19-letnia dziewczyna
utrzymuje brata i matke i pomaga ojcu który trafił do wiezienia...nikt tego nie
docenił... po latach usłyszałam tylko ze zamiast siedziec w domu to szlajałam
sie po imprezach... a ja musialam, musiałam odreagowac ... bo w srodku mi sie
wszystko zawaliło....
Własnie w tym najtrudniejszym okresie w moim zyciu poznałam kogos. Zakochałam
sie z wzajemnoscią. Wszyscy drwili z tego uczucia...no bo jak taki przystojny
facet mógł sie zakochac w dziewczynie z nadwagą... Mama powtarzała daj sobie
spokój i tak cie zostawi... Nie dla Ciebie taki chłopak... Ja jednak sie nie
poddałam....Gdy ojciec wyszedł z wiezienia zostawiłam to wszystko i
przeprowadziłam sie do odległego o 250km miasta by zamieszkac z NIM. Tuż przed
wyjazdem maka powiedziała mi ze nawet sie nie spodziewam jak szybko wróce do
domu bo to niemozliwe zeby mi sie udało...Zaryzykowałam, mimo iż znałam go
zaledwie 5 miesięcy...

Dziś od 2 lat jestesmy małżeństwem...Mamy wspaniałego synka i jestesmy
szczesliwą kochajaca sie rodziną. Fakt wróciliśmy w moje rodzinne strony...ale
mimo iz moi rodzice maja ogromny dom i mieszkaja tam sami z bratem...my
wynajmujemy mieszkanie... Czasem jest ciezko ale mamy siebie i nazwajem sie
wspieramy.
Rodzice czasem nadal traktuja mnie jak kiedys....za osobe która jest zła, która
wszystko robi żle, która i tak do niczego w zyciu nie dojdzie... Ale teraz to ja
juz sie tym ne przejmuje...niech sobie gadają....ja obracam sie na pięcie ide do
swojego mieszkania, gdzie czeka na mnie mój mąż i synek i jestem szczęśliwa bo
oni mnie doceniają, kochają i bea ze mna juz zawsze.
Nieskromnie napisze ze jestem inteligentna osoba, przed laty na studiach szło mi
świetnie wiec postanowiłam od tego roku zapisac sie na sudia...i wiecie czego
sie dowiedziałam od mojego ojca jak mu o tym powiedziałam....że już raz byłam na
studiachi przez moje imprezowanie we wrocławiu i przez to ze nie chciało mi sie
uczyc rzuciłam studia.....zabolało...bo do dziś spłacam ten dług sprzed lat...
Ale mam to gdzies ...mój mąz we mnie wieży i to sie liczy :). Bo moja rodzina to
teraz mąż i synek i to własnie oni nadaja sens mojemu zyciu, pozwalaja sie
cieszyc i byc szczęśliwą. Pewnie gdybym nie poznała wtedy mojego meża dziś by
mnie juz nie było na tym świecie. To on wyciagnał mnie z depresji, pokazał ze
takie osoby jak ja tez mogą byc kochane i doceniane. Dziekuje mu za to każdego dnia.

Przepraszam ze tak duzo napisalam...ale ciesze sie ze mogłam to z siebie wyrzucić...

Do Autorki Postu:

Głowa do góry, człowiek w zyciu potrafi naprawde dużo znieść i uwierz ze mimo
wszystkich przeciwności kiedys zaświeci słońce...
Jedz na studia, ucz sie baw, nie zadreczaj sie rodzicami. Napewno poznasz tam
kogos kto cie pokocha i doceni w 100% bo z tego co piszesz uwazam ze jestes
bardzo wartościową osoba. Zobaczysz za jakis czas bedziesz miała swoja rodzine i
wtedy spjrzysz na wszystko pod innym kątem. Pozdrawiam Cie bardzo serdecznie i
życze wytrwałosci, powodzenia na studiach i tego bys znalazła swoją wielką
miłośc....bo wtedy poczujesz sie doceniona i co ważniejsze kochana i szczęśliwa.

[czerwcowa.2]

Jeżeli to studia dzienne i nie pracujesz to rodzice MAJĄ OBOWIĄZEK
Cię utrzymywać. Wyjaśnij rodzicom, że jeśli dobrowolnie nie chcą,
to możesz nawet pozwać ich o alimenty (chyba i tak nie pogorszy to
Waszych stosunków, bo gorsze już chyba być nie mogą). Możesz się
wyprowadzić na stancję, wynająć mieszkanie ze znajomymi...