O WARSZAWIE, znowu...

[1agfa]

forum.gazeta.pl/forum/w,92813,163345492,163345492,WARSZAWA_Z_kosmosu_i_nie_tylko.html
Link powyżej dla przypomnienia niektórych spraw opisanych dawniej, a szczególnie jątrzącej
sprawy "metropolitalnej" czyli Warszawy od-morza-do-morza, projektu Pis.
A dzisiaj...dzisiaj sprawa cennej warszawskiej pamiątki. Może osoby spoza Warszawy ta sprawa również zainteresuje, bo tyczy plebańskich gustów, które (niestety, bezkarnie)objawiają się wszędzie.
Podobno o gustach nie powinno się dyskutować, ale nie w takim przypadku!!
Warszawa straciła gmach wyjątkowy, świadectwo historii...

warszawa.wyborcza.pl/warszawa/7,54420,21672579,po-przebudowie-kosciola-zal-osmalonych-scian-komentarz.html#BoxLokWawLink

[1agfa]

"...Artykuł otwarty w ramach bezpłatnego limitu prenumeraty cyfrowej

Jedną z ikon Berlina jest ruina wieży zbombardowanego przez aliantów kościoła Pamięci Cesarza Wilhelma z końca XIX w. Stoi w sercu zachodniej części stolicy Niemiec, w pobliżu Ku’dammu i Dworca Zoo. Po wojnie berlińczycy zastanawiali się, co zrobić z resztkami świątyni. Były plany ich rozbiórki i wzniesienia nowego kościoła. Publiczna debata przyniosła inne rozwiązanie: postrzępioną wieżę zachowano jako symbol antywojenny, dobudowując do niej nowoczesną nawę i dzwonnicę. Podobnie postąpiono z ruiną gotyckiej katedry w Coventry, zdruzgotanej podczas nalotów Luftwaffe na Anglię. Zostawiono ją nieodbudowaną, by kolejne pokolenia zobaczyły, jak straszne są skutki wojny.

Tu ukrywali się uciekinierzy z getta

W Warszawie też mieliśmy taki obiekt. Choć dużo mniejszy i skromniejszy niż te w Berlinie i Coventry, nie ustępował im siłą oddziaływania. Jego wnętrze ze ścianami pozbawionymi tynków i osmalonymi dymem robiło ogromne wrażenie. Potęgował je widok stojących po bokach ołtarza dwóch samotnych kolumn. Niewielki kościół pw. Miłosierdzia Bożego i św. Faustyny – bo o nim mowa – powstał blisko 150 lat temu jako kaplica przytułku dla „moralnie zaniedbanych dziewcząt i kobiet”. Prowadziły go siostry Matki Bożej Miłosierdzia. To tutaj w 1925 r. wstąpiła do zakonu Helena Kowalska, późniejsza św. Faustyna. W latach 30. kaplicę powiększono. Po wybuchu wojny schowana w podwórzu świątynia znalazła się w centrum wydarzeń. We wrześniu 1939 r. leżeli w niej ranni obrońcy Warszawy, potem ukrywali się uciekinierzy z getta. W czasie powstania warszawskiego kościół spłonął. Na odbudowę władze zezwoliły dopiero w latach 70. Generalny konserwator zabytków zalecił wówczas: „Ponieważ jest to ostatni w Warszawie nieodbudowany kościół, a jego wnętrze zachowało dramatyczne cechy zniszczenia z okresu powstania warszawskiego – wydaje się za celowe wydanie takich wytycznych konserwatorskich, które pozwolą wyeksponować obiekt jako swojego rodzaju pamiątkę wydarzeń”.

[1agfa]

Mury otynkowano z zewnątrz

Tak się stało. Mury otynkowano tylko z zewnątrz, pozostawiając w środku symboliczną ruinę, którą nakryto przezroczystym dachem wspartym na drewnianych belkach. W 1980 r. prymas Stefan Wyszyński erygował tu parafię. U schyłku PRL kościół przy ul. Żytniej stał się ważnym ośrodkiem kultury niezależnej i miejscem spotkań Komitetu Obywatelskiego przy Lechu Wałęsie. W 1990 r. osmalonym wnętrzem zachwycił się duński artysta Svend Wiig Hansen. Poproszony o ozdobienie ścian malowidłami stwierdził: „Tu niczego nie trzeba dodawać. To wnętrze jest już pomalowane”. O kościele znów zrobiło się głośno w 2003 r., kiedy ówczesny proboszcz, ks. Tadeusz Polak, rozpoczął jego remont i przebudowę. „Chcę, żeby świątynia przestała być ruiną i odzyskała piękny wygląd. By była większa i bardziej funkcjonalna, bo nasza parafia się rozrasta” – tłumaczył. W pierwszej kolejności otynkował wnętrze. Zrobił to mimo sprzeciwu wojewódzkiego konserwatora zabytków oraz protestów licznych architektów, historyków i varsavianistów. Najostrzej remont krytykował badacz warszawskiej architektury Jarosław Zieliński: „Ten obiekt nie ma żadnej wartości architektonicznej. Przed wojną przypominał barak (...). Jedyne, co w nim cenne, to postrzelane ściany. Jeśli ksiądz je zatynkuje, to równie dobrze może zrównać budynek z ziemią”. Proboszcz odpowiadał: „To chyba dobrze, że zacieram ślady zniszczeń dokonanych przez faszystów”.

[1agfa]

Można inaczej przebudować kościół

Jestem przekonany, że można było przebudować kościół, nie niszcząc śladów wojennego dramatu miasta. W żadnym innym miejscu nie były one tak namacalne i tak poruszające. Ale władze kościelne najwyraźniej nie chciały, żeby cokolwiek konkurowało tutaj z kultem św. Faustyny. Być może dziś, gdy metropolitą warszawskim jest kard. Kazimierz Nycz, głos architektów, historyków i varsavianistów zostałby wzięty pod uwagę, tak jak w przypadku planowanego budynku biblioteki seminaryjnej. ..."

Ale już się stało i rzecz jest nieodwracalna.
Popatrzcie proszę na zdjęcie Nr. 2 - tak wyglądało wnętrze kościoła dawniej, przed ingerencją "naprawiacza". Tego niepowtarzalnego, przejmującego nastroju już nie ma i nie będzie...
I nikt nie ma mocy, aby podobne "naprawianie" jak stało się z muranowskim kościołem na Żytniej już się nie zdarzało, tak jak nikt nie ma mocy, aby powstrzymać powstawanie szpetnych mega-brył architektonicznych (patrz wilanowska wyciskarka).

[1agfa]

warszawa.wyborcza.pl/warszawa/7,54420,21672579,po-przebudowie-kosciola-zal-osmalonych-scian-komentarz.html#BoxLokWawLink
Jeszcze raz ten link, zwłaszcza zdjęcie Nr. 2 spośród innych.
I - oczywiście - komentarze.