Macierzyństwo - dramat z chórem w tle

[esada]

No cóż - bycie dorosłą to fajna sprawa. Oznacza, że decydujesz o
sobie, a jeżeli jestes w związku - obie osoby decydują, w którą
strone pójść. Myślę, że nie ma problemu, jeżeli wie się, czego się
chce. Nie można oczywiście dać się wmanewrować w jakieś dziwaczne
dyskusje na argumenty. Zauważyłam, że często jest tak, że ludzie nie
szanują stanowiska drugiej osoby. Np. jestem wegetarianką -
absolutnie nie zdarzyło mi się kogokolwiek namawiać do nie jedzenia
mięsa. Ale bardzo często słucham wykładów pt.: nie jesz miesa - na
pewno będziesz miała anemie, warzywa sa niezdrowe, bo nawożone, jak
mozna nie lubic mięsa, marchewka też czuje,ale ją zjadasz itd...a ja
co? nic - milczę, łagodnie się usmiecham, bo szkoda moich nerwów i
strzępienia jezyka. Z macierzyństwem, czy z decyzją o macierzyństwie
jest tak samo. Mam 30 lat, nie mamy jeszcze dziecka, ale zdarzało
się że ktoś sugerował że zna dobrego lekarza od leczenia
niepłodności, czy ze pownnismy sie "brac do pracy", bo coraz starsi
itd. I co? NIC. Mam te uwagi w dupie - bo mam 30 lat, mam macicę i
sama o jej zawarosci decyduję - sama stwierdzę, czy jestem gotowa na
dziecko - nie podejmę tej decyzji tylko dlatego, że moja mama chce
byc babcia itd. Dorosłość to fajna sprawa. A co do sprzatania i
gotowania obiadów - zawsze powtarzam, że mój mąż nie żenił sie z
etatową kucharką i sprzątaczką - wie gdzie stoi lodówka i gdzie jest
odkurzacz - skoro przebywa w mieszkaniu ma taki sam obowiązej
utrzymania czystosci, jak pozostali domownicy. Dziewczyny - patrzcie
bacznie i uważnie, z kim planujecie zwiazać swoja przyszłość.
Pozdrawiam.

Macierzyństwo to wybór

[boaconstrictor]

Ciekawy tekst. Ja osobiście jestem tuż przed ślubem. I zaznaczam moje granice.
Oczekuję związku partnerskiego. Dałam do zrozumienia, ze nie uwłacza mi
sprzątanie, ale oczekuję, że On też będzie dbał o porządek. Nie stać nas na
kogoś, kto nam posprząta, więc będziemy robić to razem. Wierzę, że płeć nie
determinuje umiejętności posługiwania się mopem. Co do macierzyństwa mam nieco
inny stosunek. Jestem jeszcze dość młoda (24), przynajmniej tak mi się wydawało
;) Ale ku mojemu zaskoczeniu usłyszałam już kilka razy pytanie "a kiedy wy sobie
zrobicie dziecko? Zaskakujące. Szczególnie, że nie pochodziło to z ust starszych
ciotek czy babć, ale kuzynek, koleżanek... Rozumiem więc o jakiej presji jest
mowa. Z natury jestem uparta jak koza. Nigdy nie idę tam, gdzie inni by chcieli,
żebym szła. Na złość. Trochę dziecinnie. I pierwsza moja myśl, gdy pada pytanie
o dziecko- Nie w tym 10-leciu. Ale jest jedno ale. Studiuje kierunek medyczny.
Trochę znam się na rzeczy. Nie są mi obce techniki in vitro, sztuczna
inseminacja, embryotransfer. I wiem, że obecnie można walczyć z niekorzystnym
wpływem czasu i przedłużyć sobie lata "kawalerki", aż spokojnie dojrzejemy do
decyzji o dziecku. Mimo wszytko- ja nie mam zamiaru zwlekać. Uważam, że walka z
naturą (w biologicznym sensie) jest skazana na przegraną. Może nie w tym
pokoleniu, ale obawiam się że całkiem niedługo to wszystko odbije się jakąś
czkawką. Już się chyba niektórym odbija. Bezpłodność, komplikacje przy porodzie
czy w ciąży, problemy z donoszeniem, choroby wrodzone... Sporo tego. I moim
nieco proroczym zdaniem- będzie coraz gorzej. Przepraszam, jeśli ktoś się
poczuje urażony tym co powiem za chwilę. Mamy pełne fora kobiet wypłakujących
oczy, bo nie mogą mieć dzieci. Ale gdyby zapytać, jak długo przeciagały decyzję
bo wolały egzotyczne wakacje i szaleństwa pod palmami, nowe auto, większy dom,
to może się okazać, że odkładały to w czasie nie ze strachu przed
macierzyństwem, czy po prostu niechęci do bycia matką, ale z wygody, tego luxu i
lansu, który jest niezmiernie kuszący. A potem płacz. Ja rozumiem strach.
Rozumiem to, że ktoś nie chce być rodzicem. Ale takie zwykłe zwlekanie i
czekanie na dobry czas ( bo nie mamy dużo kasy, bo nie mamy tego i owego, bo nie
byłam jeszcze tu i tam) to nie jest nic dobrego. Oczywiście winę ponosi też
nasze nieopiekuńcze państwo oraz pracodawcy. Ja sama też mam wizje: dziecko albo
praca. Ale postanowiłam z tym walczyć. Nie będę patrzeć biernie jak strach przed
zwolnieniem zabiera mi kogoś, kogo chcę mieć. Bo ja chcę mieć dziecko. Kobieta w
Polsce żyje średnio 79 lat. Za 55 lat chcę spojrzeć za siebie i nie chcę widzieć
siebie przestraszoną za biureczkiem, albo siebie płaczącą w poduszkę bo nie mogę
mieć dziecka. Chcę zobaczyć siebie, z dzieckiem. Siebie pełną spokoju. Już teraz
wiem, że praca owszem, może satysfakcjonować, ale praca nie przytuli nas, nie
powie Kocham Cię. Mamy jedno życie. Tworzymy piękne rzeczy. Dzieci też mogą być
piękne.

Klapki na oczach ?

[iluminacja256]

Mamy pełne fora kobiet wypłakujących
> oczy, bo nie mogą mieć dzieci. Ale gdyby zapytać, jak długo
przeciagały decyzję
> bo wolały egzotyczne wakacje i szaleństwa pod palmami, nowe auto,
większy dom,
> to może się okazać, że odkładały to w czasie nie ze strachu przed
> macierzyństwem, czy po prostu niechęci do bycia matką,


A moze KTOS WRESZCIE ZAUWAZY, ZE DZIECKO MAJA dwie osoby, a nie
tylko kobieta? To jest tak trudno zrozumiec? Dziecko jest
przyrosnięte tylko do kobiety, czy co?

Moze ktoś wreszcie zauwazy, ze sa w tym kraju kobiety, ktore
szaleństwa pod palmami widziały na zdjeciach, bo najdalej dotarły
nad Baltyk co drugi rok, auta nie mają a ich nowy dom, to kredyt na
25 lat na dwupokojowe mieszkanie w blokach? Luksus to dla nich
KOSMETYK kupiony za 50 zł, po którego zakupie mają wyrzuty sumienia
przez kilka dni.

Moze wreszcie ktoś zapyta męzczyzn, jak dlugo odkładali decyzję o
slubie, albo jak alergicznie reagują na wieść o spózniajacym sie
okresie partnerki i jak traktują dziecko - jak moment utraty
wolnosci.

Moze ktoś zauwazy, ze partnera, z ktorym chce sie miec dziecko i
który w ogóle chce mieć dziecko nie spotyka się nagle i radosnie
zawsze w 22 roku zycia, a w 24 wychodzi z a niego za maż. Są kobiety
po przejsciach, które kogoś w miarę dla nich dobrego - juz nawet nie
kochajacego, akle DOBREGO jako człowieka spotykaja w 35 roku zycia
lub pózniej. Niekóte nie spotykaja go wcale, spotykają za to na
swojej drodze jako pierwszego kochanka - gwałciciela. Niezapomniany
bagaz na lata.


I wreszcie są mezczyzni, którzy SA BEZPLODNI, ale przeciez zanim
oni pójda do lekarza to ich partnerka bedzie się leczyła na
niewiadomo co od 5 lat i będzie obarczana całą winą. A potem nagle
zonk.

Ale co tam - najlepeij wszystko zwalić i tak na klobiety i ten
cudowny luksus, który maja w kraju, w którym w luksusie zyyje moze
20% społeczństwa... A reszta tyra w sklepach, na kasach, w
marketach,jako salowe, sprzataczki, nauczycielki, pielęgniarki -
robiąc KARIERE.

[sid.leniwiec]

A ja nie lubię, kiedy zwyczajną i normalna chęć prowadzenia fajnego, przyjemnego
życia i niekomplikowania go sobie, traktuje się jak jakąś fanaberię i objaw egoizmu.

[pinup]

niestety szukanie odpowiedniego partnera, czyli takiego, ktory
spelnialby chocby to kryterium bycia dobrym czlowiekiem, to nadal dla
wiekszosci jedynie durne fanaberie. zdumiewaja mnie te 'zarzuty'
zwiazane z robieniem kariery i egoizmem, kiedy tak naprawde - stawiam
na to swoje wszystkie pieniadze - wiekszosc przypadkow tzw. poznego
macierzynstwa, to wynik szukania, kogos, z kim bedzie mozna bedzie
chociaz normalnie rozmawiac jezeli zwiazek sie rozpadnie, a bedzie
dziecko.


> Moze ktoś zauwazy, ze partnera, z ktorym chce sie miec dziecko i
> który w ogóle chce mieć dziecko nie spotyka się nagle i radosnie
> zawsze w 22 roku zycia, a w 24 wychodzi z a niego za maż. Są kobiety
> po przejsciach, które kogoś w miarę dla nich dobrego - juz nawet
nie
> kochajacego, akle DOBREGO jako człowieka spotykaja w 35 roku zycia
> lub pózniej. Niekóte nie spotykaja go wcale, spotykają za to na
> swojej drodze jako pierwszego kochanka - gwałciciela. Niezapomniany
> bagaz na lata.

pinup

[gonia_29]

To co napisałaś też prawda. I już nawet nie chodzi o te dzieci tylko kogoś
sensownego do życia i nie tylko. I masz rację, że niektóre uważają, że jak nie
chleje i leje to jest ok.

[sid.leniwiec]

No patrz, zaczęłaś całkiem sensownie, ale im dalej, tym gorzej.

[dididi124]

Dawno nie czytałam równie głupiego posta. Na dziecko powinni decydować się
ludzie, którzy do tego dojrzeli i są na to gotowi. A nie ludzie którzy myślą, że
być może za 10 lat zapragną mieć dziecko to na wszelki wypadek sobie zrobią
teraz. Ludzie, którzy wolą podróże, czy większe mieszkanie niech podróżują i
mieszkają w pałacach. Niech nie krzywdzą dzieci powołując je na świat mimo, że
nie są na to gotowi. Za dużo jest dzieci, na których dorośli odreagowują swoje
frustracje i niespełnione ambicje. Co do późnego macierzyństwa - owszem trudniej
zajść w ciążę, ale badania naukowe pokazują że dzieci matek 30+ osiągają lepsze
wyniki w nauce i są stabilniejsze emocjonalnie ponieważ dla tych kobiet jest to
świadome macierzyństwo, kobiety te bardziej dbają o siebie w ciąży i łatwiej im
zrezygnować z pracy, dłużej karmią piersią, rzadziej mają problemy finansowe i
mają więcej cierpliwości.

[wildor]

> Na dziecko powinni decydować się ludzie, którzy do tego dojrzeli i
są na to gotowi.

Pobożne życzenie. Akurat tutaj najwięcej do powiedzenia ma (wciąż)
natura. Nie pamiętam już statystyk, ale zdaje się, że w Polsce
przeważają dzieci z wpadek albo z planów typu "będzie, kiedy
będzie", dużo mniej jest poczęć dokładnie planowanych.

[dididi124]

Zgadzam się z Tobą, że dużo w mamy nieplanowanych ciąż (w sumie to temat na
osobną dyskusję), jednak moja wypowiedź odnosiła się do posta koleżanki, która
nie zamierza "zwlekać" do momentu aż dojrzeje psychicznie i emocjonalnie do
macierzyństwa tylko zrobi sobie dziecko już teraz żeby jak dojrzeje w
przyszłości było jak znalazł.

[wildor]

Trudna sprawa. Tak samo jak poddanie się wcześniejszemu
rodzicielstwu, chociaż nie czuje się w pełni gotowym, ze strachu
przed tym, że później będzie już "za późno" i nie da rady zajść w
ciążę (co zresztą jest bardzo realne). Mnie osobiście, gdy miałam
jakieś 20 i parę lat, zbulwersował kolega, który chcąc dobrze i żeby
mnie pocieszyć po nieudanej znajomości argumentował, że przecież nie
muszę mieć nikogo teraz (tj. w wieku 20 lat), a równie dobrze mogę
wejść w związek w wieku lat 40-stu. Poczułam się tak, jakby życzył
mi macierzyństwa dopiero po 40-stce z ryzykiem poważnej choroby u
dziecka lub w ogóle odmawiał mi szans na bycie matką. Żachnęłam się
wtedy, pamiętam.

Mi się wydaje, że nigdy nie ma idealnej sytuacji na decyzję o byciu
rodzicem. Zawsze przecież może być lepiej, można jeszcze trochę
poczekać, jeszcze trochę dojrzeć, jeszcze trochę się ustabilizować,
jeszcze trochę dorobić, itd. Jednym się wydaje, że już osiągneli ten
stan, dla innych - nie osiągnęli go. A potem i tak w większości
przypadków kończy się na zaskoczeniu ciążą.

[dididi124]

Tak już jesteśmy skonstruowani, że w życiu większości z nas przychodzi taki
moment, że odczuwamy ogromną potrzebę posiadania potomstwa. Nie potrzebujemy
wówczas wymówek typu jeszcze jedne egzotyczne wakacje, czy większy dom. Wszystko
schodzi na dalszy plan. Czysta biologia. Jeśli szukamy wymówek i odpowiednich
momentów to znaczy, że nie jesteśmy gotowi. Oczywiście są wyjątki, jak od każdej
reguły. Niektórzy tego nigdy nie poczują i oni nie powinni decydować się na
dziecko bo "co ludzie powiedzą". Inni poczują za późno... Takie życie

[sid.leniwiec]

Nareszcie jakiś mądry list.

Mnie najbardziej zdumiewa to wpiep...nie się (bo inaczej trudno to nazwać) w
cudze życie. Co ciocię Jadzię czy panią Zuzie z pracy obchodzi, że ktoś nie ma
dzieci lub nie je mięsa? Takie osoby chyba są nudne i maja nieciekawe życie,
innego wytłumaczenia na takie interesowanie się decyzjami inny nie widzę. Chyba,
że utwierdzenie w słuszności swoich wyborów, kiedy nie jest się ich do końca pewnym.

[dididi124]

A mnie właśnie takie listy wkurzają. Pisza je panie Dulskie, które po nocach nie
śpią bo martwią się co o nich myślą ciocia Jadzia i pani Zuzia z pracy. Ile te
baby maja lat? 16? Że swoją wartość mierzą zdaniem innych? Dla mnie to żałosne i
niedojrzałe.Uważam, że te ciocie Jadzie i Zuzie z pracy są normalniejsze niż te
niepewne wszystkiego (siebie i swoich wyborów przede wszystkim) mimozy, które
pozwalają aby zadnie innych decydowało o ich losie! Myślę że dopóki nie
uświadomią sobie, że nie każdy będzie je "lubił" i ze wszystkim co robią się
zgadzał to powinny mieć wręcz zakaz płodzenia dzieci, bo do tego po prostu nie
dorosły.

[sid.leniwiec]

Ale tu nie musi chodzić o drżenie o to, co mówią ludzie, tylko o zwyczajny wk...
kiedy ciągle Ci trują tyłek na te same tematy i wtrącają się do Twojego życia.
Poza tym ludzie na świecie są bardziej i mniej asertywni, co nie znaczy, że tym
drugim nie ma prawa coś się nie podobać w zachowaniu innych. Nie każdy ma gdzieś
presje społeczną.

[dididi124]

Och,ale ludzie tak już mają i to nie tylko w kwestii dzieci. Dlaczego idziesz na
takie studia a nie inne (bądź nie idziesz na żadne)? Dlaczego nie masz męża?
Dlaczego karmisz butelką a nie piersią bądź odwrotnie? Ile zarabiasz? Dlaczego
nie chodzisz co niedzielę do kościoła? Nie używaj pigułek antykoncepcyjnych bo
szkodzą! Ludzie są wścibscy i ciekawscy i dotyczy to praktycznie każdej
dziedziny życia. Ale żeby od razu z tego powodu pisać o "zmuszonych do
macierzyństwa ubezwłasnowolnionych kobietach" to moim zdaniem żałosna przesada i
niedojrzałość. Nie uważasz?

[sid.leniwiec]

Trochę przesada, a trochę nie - są takie kwestie w których presja społeczna jest
gigantyczna, np. właśnie macierzyństwo, religia, małżeństwo, czasami określone
zachowania społecznie i towarzyskie. I nawet będąc osoba bardzo asertywną,
słysząc coś na każdym kroku można dostać fioła. I masz rację, że niestety ludzie
tak mają, ale to może (albo i nawet powinno) się nie podobać.

[dididi124]

Wymieniasz strefy życia, w których presja społeczna jest gigantyczna i wiesz co
wychodzi na to że są to te wszystkie najintymniejsze. Takie życie. Ludzi nie
zmienisz, ale możesz zmienić swoje podejście. Nie zrozum mnie źle, to wścibstwo
też mi się nie podoba. I masz rację, że nie powinno. Jednak nie determinuje też
mojego życia i wyborów. Późno urodziłam pierwsze dziecko. Też słyszałam różne
komentarze (np. najpierw myślą o karierze a potem je trzeba zapładniać jak
krowy). Mam starszą dwa lata siostrę i ona ma jeszcze gorzej bo nie ma dzieci.
Ale tak jest naprawdę nie tylko w kwestii macierzyństwa. Zawsze jednak w
zależności od osoby i kontekstu można sobie powiedzieć "tego chama nie warto
słuchać" albo, że wynika to z troski i tego że dana osoba życzy mi dobrze.
Wszystko zależy od Twojego podejścia i reakcji.

[sid.leniwiec]

Zmieniając swoje podejście możesz zmieniać też ludzi - tak, że nie będą sobie
pozwalać na wścibstwo.:)

[dididi124]

Dokładnie tak! O tym cały czas piszę :)

[sid.leniwiec]

Ale autorka listu wcale temu nie zaprzecza. Czy chcemy czy nie, żyjemy w
społeczeństwie. Możemy wpływać na sposób w jaki ludzie nas traktują, ale nie
ustawimy wszystkich żeby tańczyli tak, jak chcemy. Zawsze znajdzie się jakiś
upierdliwiec. To, że wkurza taka postawa jak opisana w liście nie jest złe - to
też sposób na zmianę tego typu myślenia, właśnie mówienie na ten temat. Nie
oznacza to wcale szlochania w poduszkę "ciocia Basia mnie obgadała".

Macierzyństwo - dramat z chórem w tle

[minkat]

I tak trzymac.

Jezeli Pani kiedys zapragnie miec dziecko, to to bedzie jedyny wazny argument
za tym, zeby je miec.

[monika790]

Swietny list, zgadzam sie ze wszystkim, co napisalas, dawno tak madrego listu i
rzetelnie nakreslajacego sytuacje nie czytalam,ja rowniez czuje presje, bardziej
moze ze swojej strony:), gdyz cierpie na taka choroba, ktora za pare lat moze
uniemozliwic mi zajscie w ciaze,ale presja ze strony otoczenia tez jest, ciocie,
kolezanka,ktora urodzila dziecko ciagle truje,co to kogo obchodzi, mi by nawet
do glowy nie przyszlo pytac sie kogos o to, czemu dziecka nie ma, kobiety
decydujcie za siebie, to wasze decyzje, wasze wybory.