Rzeczy

[alice79]

Pani Joanno
Dziękuję za ten felieton.
Ja już od 7 lat patrzę na przedmioty, należące kiedyś do Mojego Taty-już bez
niego.
Ta rozłąka jest okropna, jednak niech się Pani trzyma. Ważne, że ma Pani w
sercu milość - i wie Pani, że Mama Panią kocha.
Pozdrawiam ciepło

Rzeczy

[drzola]

Szanowna Pani Joanno, ciagle i wciaz wzruszam sie na wspomnienie moich
Bliskich, ktorych nie ma i nie bedzie juz nigdy... Pozdrawiam.

[dorota_elzbieta]

A ja powiem tak:

Śmieją się rzeczy z naszej skończoności
czekają cierpliwie aż przelejesz swoją obecność w ich szyk
— niby na marginesie czynione notatki z obecności —
byś została w konturach porządku
po tej stronie czasu

powiem wtedy:
jesteś jeszcze

i nie dotknę zeszytu w kratkę
zamkniętego pośpiesznie Twoją dłonią
śmieją się rzeczy z naszej pewności czasu przyszłego
lecz czekają w nieruchomym zapatrzeniu
potrafią zanurzyć się w byciu
gardzą pamięcią potomnych

Anna Maria Werenc

Rzeczy

[caerme]

Witam,
czytam czasem w robocie stare artykuly i te ktorych niedoczytalem wczesniej...
... tak sie ma i to sie nie zmieni, podejrzewam ze za iles lat jak ktos cos
podobnego napisze to i tak lza zakreci sie w oku, kilka slow sprawi ze
czlowiekowi cos w gardle stanie, a wiele rzeczy bedzie traktowanych jak
swietosci - chocby drzewo zasadzone "ku pamieci", pies przygarniety do domu by
ktos z letargu nas wyrywal kiedy pracy jest tylko na 36 godzin dziennie
... przegladanie poczty listow moze nigdy nie nastapic ale duzo czasu minie
zanim nauczymy sie mowic o bliskiej osobie spokojnie bez bolu i placzu, do jej
braku obok nas najwyzej przyzwyczaimy, choc i tak bedziemy wiedzieli ze duch
jest, a jej pomoc zawsze wtedy kiedy najbardziej potrzeba.
potem odkryjemy wiele rzeczy o ktorych nie wiedzielismy nie znalismy w najmniej
oczekiwanej chwili.
pozdr