Od tego jest matka, nie?

[cytrynka3]

Cześć
Po napisaniu tego listu pewnie spadną na Ciebie gromy i padną nieprzyjemne
słowa ze strony czytaczy. Wiesz, przeraził mnie Twój list. Bardzo mi szkoda i
Ciebie i Twojego dziecka. Życzę Ci abyś pokochała swoją córeczkę i aby Wasze
wspólne życie było nie tylko z obowiązku ale i z wyboru.

Cytrynka, mama Julci (22.04.2003, Domisia (01.10.2004) i Adasia (09.10.2006)

forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=24707

[aurita]

Przeczytalam to i plakalam. Nad Twoim dzieckiem i na Toba.
Nie wiem co powiedziec, :(

Od tego jest matka, nie?

[kamalaska]

Jakie to smutne:(,że ktoś cię kocha- a ty jego nie!

[echtom]

Ten list to de facto przestroga, by ważnych życiowych decyzji nie
podejmować dla kogoś.

[meg303]

Ten list jest pisany do tych, którzy nie chcą mieć dzieci. Nie ma większego
dramatu niż urodzenie dziecka, którego sie nie chce. Jestem takim dzieckiem,
wiem jak bardzo utrudnia to życie.

[mama.dwojki]

Jestem dzieckiem "bo tata zagroził mi, że odejdzie jeśli nie urodze
dziecka". To bardzo boli. Że można powołac na świat dziecko tylko po
to, aby zatrzymać męża. Autorko, dziecko to nie prezent, to nie
rzecz. I 10 sukienek na bal szytych po nocach nie zatrze wrażenia,
że Twoja mała jest niechciana. Im bardziej się starasz, im więcej
tych języków, balów, zabawek, drogich prezentów tym bardziej mała
czuje, że coś jest nie tak. Dzieci musza cos jeść i miec ubranie itd
podstawowe potrzeby zapewnione, ale równie ważne jest aby poświęcać
im czas z miłością i chęcią a nie z obowiązku, jak psu oddanemu pod
opiekę.
Masz prawo miec dzieci czy nie mieć, ale aby jeśli już masz i
traktujesz w ten sposoób dziecko to oczekuj takiego samego
traktowania od córki.
Tez długo nie chciałam miec dzieci i nie miałam, bo dziecko nie jest
rzeczą!! Nie zwykłam innych ludzi traktować podmiotowo.

Chciałabym, zaproponować coś... Ale nic konstruktywnego mi się nie
nasuwa, nic. Tylko może to, że terapia psychologiczna mogłaby chyuba
dużo zdziałać. Nie pokochasz na zawołanie bo to niemozliwe. Ale da
się niektóre rzeczy oswoić a niektóre chwile z małym dzieckiem są
fajne /niestety, jest ich mało :-/

Tak, żeby się nie poświęcać

[sir.vimes]

bo to nigdy nie przynosi nic dobrego.

Od tego jest matka, nie?

[olja.b]

Dzięki, że to napisałaś. Jesteś jedną z niewielu, która łamie
kolejne tabu. Doceniam odwagę :) Pozdrawiam, trzymaj się

Nie wierzę

[awroble]

Nic z tego. Nie wierzę i nikt mnie nie przekona, że ten list jest
prawdziwy. Tylko po co go wydrukowaliście?

[pan_i_wladca_mx]

a w co tu nie wierzyc? ze z bezdzietnej mentalnie mezus zrobil dzietna? malo to
kobiet poswieca sie dla meza? od prasowania mu spodni o 3 nad ranem bo biedaczek
byl w barze po wszelakie przejawy "niesienia krzyza"? w dupie to mam, ten list
jets dobry, moze nie byc prawdziwy ale jets dobry, niech kazda kobieta, ktora
nie mdleje na widok malych nozek nie godzi sie na takie rozwiazanie, facetowi
zawsze latwiej uciec od odpowiedzialnosci a ta kobieta co? dala mezowi
najwiekszy prezent na swiecie, a potem z nim zostala.

i nie, nie pokocha juz tego dziecka

[ambivalent]

Bo madrosc ludowa mowi, ze jak sie przytuli to pokocha?

awroble napisała:

> Nic z tego. Nie wierzę i nikt mnie nie przekona, że ten list jest
> prawdziwy. Tylko po co go wydrukowaliście?

[p.s.j]

> Nie wierzę i nikt mnie nie przekona, że ten list jest
> prawdziwy.

Z takim nastawieniem, to po kiego grzyba w ogóle zabierasz głos w dyskusji na
forum? Bo trudno jest prowadzić "dyskusję" z kimś, kto w ogóle odrzuca istnienie
jej tematu.

[rychu_taxi_drajwer]

Jak to po co? Promocja zboczeństw to misja GW.

[gondra]

Smutna historia i mądre przesłanie.
Ten list powinni przeczytać (i zrozumieć) ludzie, którzy narzucają innym swoje
wizje "prawidłowego" życia. I próbują wmówić kobietom, że o ich wartości
świadczy posiadanie chłopa i urodzenie dziecka, a kobiety, które nie chcą mieć
dzieci, kiedyś zmądrzeją/dorosną.

[jaroslawjerzy]

Masz całkowitą rację...

To życiowa tragedia. I dla matki i dla dziecka. I trudno obwiniać
matkę, bo za co? Za to, że nie ma instynktu macierzyńskiego? To tak,
jakby obwiniać np. mnie za to, że mam astmę. I ja np. nie mam
instynktu ojcowskiego (istnieje coś takiego w ogóle?) i nie
potrafiłbym pokochać własnego dziecka... I co? Kamienie już w
łapkach?

Współczuję... To jedyne, co mogę zrobić.

[majself]

jaroslawjerzy napisał:

> Masz całkowitą rację...
>
> To życiowa tragedia. I dla matki i dla dziecka. I trudno obwiniać
> matkę, bo za co? Za to, że nie ma instynktu macierzyńskiego? To tak,
> jakby obwiniać np. mnie za to, że mam astmę. I ja np. nie mam
> instynktu ojcowskiego (istnieje coś takiego w ogóle?) i nie
> potrafiłbym pokochać własnego dziecka... I co? Kamienie już w
> łapkach?
>
> Współczuję... To jedyne, co mogę zrobić.

Ale mądrość ludowa mówi, że jak będziesz miał własne, to ten instynkt
poczujesz... I to jest właśnie najstraszniejsze. Biedne dziecko, ofiara braku
asertywności. A może - ofiara bezmyślnej miłości?

Od tego jest matka, nie?

[czarnyewa]

Bardzo Ci dziękuję za ten artykuł. Nigdy nie chciałam mieć dzieci.
Wiem, że gdybym je miała to bym je porzuciła prędzej czy później.
Mój były nalegał na dzieci i zastanawiałam się czy się dla niego nie
złamać. Okazał się totalnie nieodpowiedzialnym egoistą i jestem
pewna, że gdybym mu wtedy uległa to by mnie porzucił samą z
dzieckiem. Nie podziwiam Cię, że je wychowujesz, bo to dla mnie
frajerstwo. Mężczyźni nigdy nie ponoszą konsekwencji i duża część
kobiet też nie - ja też nie zamierzam ponosić konsekwencji swoich
błędów. Współczuję Ci bardzo.

[kaska82]

To wielka odwaga napisać taki list, mając zapewne świadomość, że
zostanie się wystawioną na osąd tabunu Polaków i Polek z wypisanym
na sztandarach "JAK TO TAK TO...!!!" Nie usprawiedliwiam Ciebie.
Wiesz, że krzywdzisz swoje dziecko. Współczuje mu. Nikt jednak nie
skupia się na osobie twojego partnera. Zła matka zawsze idzie na
pierwszy ogień. Tak jak w przypadku pięciorga matrwych dzieci w
beczkach sąd przez długi czas ani myślał postawić zarzuty ich ojcu.
Dlaczego? A bo "od tego jest matka, nie?".
wielu z nas nie ma wystarczająco silnej woli by nie dać się wtłoczyć
w schemat. Żyjemy w społeczeństwie gdzie miarą sukcesu jest wyjść za
mąż w wieku lat 25. Mając 28 należy koniecznie postarać się o dwójkę
blond aniołków o niebieskich oczkach i nie zapomnieć - Broń Boże -
wrzucić odpowiednie fotki na któryś z portali społecznościowych. Aby
dopełnić obrazek powszechnie akceptowany należy jeszcze zakupić psa
labradora, kredyt mieszkaniowy na 30 lat i wakacje pod palmami.
Moja ciotka suszy głowę swojej wnuczce , bo ta zamiast posłusznie 5
(!) lat po ślubie postarać się o "brakujący element", zajmuje się
jakimś głupawym hobby. Nasłuchała się przy tym, że jest egoistką.
Ciotka sama postarała się o kilkoro dzieci by, jak sama
mówi, "zawsze któreś było na jej zawołanie". Żyć w zgodzie ze sobą w
takim społeczeństwie jak nasze to wielka, trudna sztuka.

Polska tradycja

[jus1981]

Zgadzam sie z Toba w calej rozciaglosci. Odpowiedzialnosc za rodzine jest w
naszym kraju z reguly zrzucana na kobiete. To standard. Natomiast mezczyzna
(sam) wychowujacy dziecko to prawie heros. Jako kobieta nie wyobrazam sobie
nagiac sie do oczekiwan naszcego zaklamanego spoleczenstwa. Ale wiem, ze w wielu
srodowiskach pojscie swoja droga baaardzo wiele kosztuje. Trzymajcie sie odwazne
kobiety!

Od tego jest matka, nie?

[old_ewa]

To tak jakbym to ja pisała ten list. Nigy nie chciałam dzieci, kiedy
byłam mała byłam gotowa zostać zakonnicą, żeby ich nie mieć (głupia,
myślałam że tylko to mnie uchroni przed macierzyństwem). Mój facet
też się zmył i też na drugi koniec świata. To, co różni oba nasze
przypadki, to fakt, że ja byłam bardziej wredna dla mojego dziecka
niż ty. I też chciałam żeby wreszcie dorosło, poszło sobie i dało mi
święty spokój. Nie poszło, choć dorosło. To ja poszłam i tak się
teraz włóczę po świecie. Nasze kontakty są poprawne, choć czasem z
przewagą wzajemnych pretensji, kiedy się widzimy. Jedyne co naprawdę
mamy wspólnego to to, że obydwie uważamy, że dzieci o zakała
ludzkości.
Jakoś się ułoży. Jesteśmy dzielne i obowiązkowe, i opinia
nawiedzonych matek tego nie zmieni. Pozdrawiam.

Od tego jest matka, nie?

[cherry07]

Wolałabym już aby moja matka była alkoholiczką lub złodziejką która mnie
kocha, niż taką osobą jak ty, która w każdej chwili może wykrzyczeć mi w twarz
jak ją zdenerwuje (np. przy nieposprzątaniu pokoju) ze mnie nie kocha, nie
chciała i nigdy nie potrzebowała, że urodziła mnie po to aby zatrzymać swojego
faceta a poźniej opiekowała sie mną z łaski bo nie było mnie komu oddać.I to
żałosne wymawianie sie tym że mąż chciał, bo odszedłby itp itd i tak cie
zostawił a dziecko ci jeszcze bardziej przypomina to co cie boli. Potrafiłas
zrobić wszystko dla jakiegoś faceta, który i tak cie wystawił a nie potrafiłas
pokochac swojego dziecka, które i tak bezwarunkowo cie kocha? Nosz fak... brak
słów.

[gondra]

Zła kobieta, dla faceta zrobiła, a dla dziecka nie. A przeciecz polska kobieta
jest na 1. miejscu matką, dopiero na 2. żoną, a gdzieś tak na 8. osobą. Niech
się zmusi i pokocha. A później zostanie alkoholiczką.

[cherry07]

Nie opowiadaj głupot, co tu do rzeczy ma ten sterotyp "matki polki". Wygodna
wymówka, bo tylko matki polki kochają ponad życie swoje dziecko, faceta
stawiając w drugim szeregu. Miłośc do dziecka nie przekreśla miłości do męża, tu
jest inny problem. Już u zwierząt samice oddałyby życie za swe młode, czego ta
kobieta w zyciu by nie zrobiła.

[princess_yoyo]

wybacz ale pier... jak potluczona! domyslam sie ze bierze sie to z
ignorancji, ale to tez niczego nie tlumaczy.
takie sytuacje sie zdarzaja i to czesciej niz myslisz i glownie z
powodu tego glupiego kompleksu matki polki ktorym sie kiedys karmilo
dziewczynki od dziecka. moja matka tez mnie nigdy nie lubila, bylam
dla niej wiecznym problemem, rozczarowaniem itd. oczywiscie przy tym
karmila mnie frazesami jak to by dla mnie zrobila wszystko bo matka
dla dziecka to da sie pokroic blablabla, najczesciej przy ludziach
zeby nikt nie pomyslal ze nie jest 'dobra matka'. a prawda byla taka
ze zaszla w ciaze zeby wyjsc za maz (nie ona jedna oczywiscie).
teraz kiedy zostalo jej kilka miesiecy zycia, przykro mi bo kazda
osoba chora wzbudza we mnie taka reakcje ale rownoczesnie nie jest
to dla mnie traumatyczne przezycie, natomiast dgyby moj ojciec zyl z
wyrokiem smierci bardzo trudno byloby mi sie pogodzic z sytuacja.
ciesze sie ze twoje doswiadczenia zyciowe sa lepsze ale wypadaloby
troche dorosnac i zrozumiec ze nie wszyscy sa tak prosci jak ty.

[mondego1]

z tym porownywaniem do natury to uwazaj, czesto w przyrodzie jest
tak , ze albo samice bronia do upadlego swoich mlodych lub same je
zabijaja jezeli nie moga ich wykarmic, lub gdy miot jest za duzy a
mlode za slabe

[annubis74]

>Już u zwierząt samice oddałyby życie za młode (...)

to akurat rzadko się zdarza, oczywiście samice chronią młode z
narażeniem życia, ale też chronią siebie, by przekazać dalej swoje
geny
poza tym zamiast od razu wychodzić z argumentami oddawania życia (co
niestety jest wpisane w macierzyństwo, ponieważ ciąża zawsze jest
potencjalnym zagrożeniem dla matki) wystarczyłoby żeby matka dziecko
wychowywała (bez poświęcania się) i dbała o jego dobro. Kochając je.
nie zgodzę się jednak że lepsza jest alkoholiczka, która kocha
dziecko i regularnie je leje, niż troskliwa matka która o nie dba
(mimo, że twierdzi że go nie kochA)

[jaroslawjerzy]

cherry07 napisała:

> Już u zwierząt samice oddałyby życie za swe młode, czego ta
> kobieta w zyciu by nie zrobiła.

No i? Nie ma instynktu macieżyńskiego. Po prostu. Tego się nie da nauczyć, tak samo jak nie da się pokochać na zawołanie. Czyja w tym
wina? Niczyja. Jedynym (i niestety ogromnym) błędem autorki było to,
że dała się złamać mężowi, że uległa mu mimo że było to tak bardzo
wbrew niej samej...

[kshak]

ale brednie....nawet zwierzęta zabiją swoje młode. przykład? suka u znajomych
zadeptała i zadusiła szczenięta. i co ty na to?

[bene_gesserit]

cherry07 napisała:

> Wolałabym już aby moja matka była alkoholiczką lub złodziejką
która mnie
> kocha, niż taką osobą jak ty, która w każdej chwili może
wykrzyczeć mi w twarz
> jak ją zdenerwuje (np. przy nieposprzątaniu pokoju) ze mnie nie
kocha, nie
> chciała i nigdy nie potrzebowała, że urodziła mnie po to aby
zatrzymać swojego
> faceta a poźniej opiekowała sie mną z łaski bo nie było mnie komu
oddać.I to
> żałosne wymawianie sie tym że mąż chciał, bo odszedłby itp itd i
tak cie
> zostawił a dziecko ci jeszcze bardziej przypomina to co cie boli.
Potrafiłas
> zrobić wszystko dla jakiegoś faceta, który i tak cie wystawił a
nie potrafiłas
> pokochac swojego dziecka, które i tak bezwarunkowo cie kocha?
Nosz fak... brak
> słów.

Tak. Wez i pokochaj, tak na rozkaz, bo trzeba.
Pewnie, ze byloby latwiej, gdyby ona to dziecko kochala, ale milosc
nie da sie wytresowac. Imho autorka listu robi to, co w tej
sytuacji najlepsze, chociaz pewnie dzieciak bedzie mial spieprzone
zycie albo bedzie tulal po terapiach, jak dorosnie.

[p.s.j]

> Wolałabym już aby moja matka była alkoholiczką lub złodziejką

Jestem przekonany, że wiele osób, które nie mają rąk lub nóg, wolałyby jednak je
mieć. Co to jednak za argument? Masz sytuację daną, i twoja wola nie zmieni jej
wstecznie - dziękujemy za podzielenie się z nami "pobożnymi życzeniami", chociaż
dla omówienia problemu wnosi to tyle, co zrobienie makijażu ofierze wypadku. Co
najwyżej odwraca uwagę.

> Potrafiłas
> zrobić wszystko dla jakiegoś faceta, który i tak cie wystawił a nie potrafiłas
> pokochac swojego dziecka, które i tak bezwarunkowo cie kocha?

Po pierwsze - jeśli uznajemy miłość za jakieś uczucie wyższe i powiązane z wolną
wolą, to nie da się "zmusić do pokochania" (ani siebie samego, ani innej osoby).
Albo się kocha, albo nie - podział dychotomiczny.

Po drugie - bezwarunkowość miłości dziecka nie ma nic do rzeczy. Czy jeśli w
podstawówce czy liceum zakochałem się w jednej czy drugiej koleżance, to ona z
tego tylko powodu automatycznie powinna zapałać pasją miłosną do mojej osoby?

Właśnie dlatego nie wierzę

[awroble]

Piszą tu kobiety, które nie chciały mieć dzieci i ich nie mają. I
bardzo dobrze. Po to mamy wolną wolę.

Ale urodzić i wychowywać dziecko, będąc dla niego jedyną, najbliższą
osobą nie obdarzając go uczuciem??? A CÓŻ ONO ZAWINIŁO?

Jestem przekonana, że nie tylko każda matka, ale każdy człowiek,
który ma bijące serce, pośród największych nieszczęść życia ma
chwile, w których potrafi dopóścić do głosu swe prawdziwe ja - i
poczuć i okazać, że naprawdę kocha. I dla tych chwil warto żyć.

Najbiedniejsze dziecko z patologicznej rodziny żyje dlatego, że jego
niedobra matka nie chce jego krzywdy i w końcu przytuli je i całą
sobą powie: kocham Cię!

[gondra]

Sorry, ale to co piszesz to jakiś bełkot.:/

[meg303]

Zapewniam cię, ze nie przytuli, nie pokocha, nie pochwali. Będzie je
nienawidzić świadomie lub nie.
Wiem to z autopsji niestety. Moja matka robi to od blisko czterdziestu lat.
Dla tego lepiej nie rodzić niechcianych dzieci.

A jak się zmusić do uczuć, których się nie czuje?

[sir.vimes]

"Ale urodzić i wychowywać dziecko, będąc dla niego jedyną, najbliższą
osobą nie obdarzając go uczuciem??? A CÓŻ ONO ZAWINIŁO? "

Znasz sposób?

[nett1980]

Jesli dyskusja ma zmierzac do tego, czy matka ma prawo nie kochac
swego dziecka, to coz oczywiscie, ze ma prawo do takich uczuc. Nie
ma jednak prawa go zabic, gdy jej sie wyczerpie cierpliowsc, gdy
wyczerpie sie konformizm wobec reszty spolecznosci i zawracanie
sobie glowy tym co ludzie powiedza? . Moze autorka poczula
sie lepiej po tym, jak wyrzucila z siebie gorzka prawde?
Dziwne to jest dla mnie jednak, bo nawet moj maz, ktory nie lubi
kotow, po 4 latach bardziej niz polubil przygarnieta kocice.

[ambivalent]

Mysle, ze to jednak kolosalna roznica. Nielubienie kotow a niechec
do posiadania potomstwa. Kocica nie zyla w Twoim mezu przez 9
miesiecy, nie bedzie tez na jego glowie przez kolejne 18 lat
(conajmniej) 24 godziny na dobe. I jestem pewna, ze ta
kobieta "bardziej niz lubi" swoja corke, ale do milosci temu daleko.

Nie mozna zaczac kogos kochac na sile.






nett1980 napisała:

> Jesli dyskusja ma zmierzac do tego, czy matka ma prawo nie kochac
> swego dziecka, to coz oczywiscie, ze ma prawo do takich uczuc.
Nie
> ma jednak prawa go zabic, gdy jej sie wyczerpie cierpliowsc, gdy
> wyczerpie sie konformizm wobec reszty spolecznosci i zawracanie
> sobie glowy tym co ludzie powiedza? . Moze autorka poczula
> sie lepiej po tym, jak wyrzucila z siebie gorzka prawde?
> Dziwne to jest dla mnie jednak, bo nawet moj maz, ktory nie lubi
> kotow, po 4 latach bardziej niz polubil przygarnieta kocice.
>

[nett1980]

> Mysle, ze to jednak kolosalna roznica. Nielubienie kotow a niechec
> do posiadania potomstwa. Kocica nie zyla w Twoim mezu przez 9
> miesiecy, nie bedzie tez na jego glowie przez kolejne 18 lat
> (conajmniej) 24 godziny na dobe.

A czemu? Musial ja zaakceptowac, bo ja uznalam, ze trzeba sie
malenstwem zaopiekowac( czyli postawialam go w podobnej sytacji jak
byly maz autorke listy). Kocica zyje z nami juz 4 lata i pozyje co
najmniej kolejne 10. To jest zywe stworzenie i dziecko tez, wskoczy
na kolana, sie lasi, prosi o karme, rozsmiesza minami i pozami :)Nie
zostawisz jej w domu samej dluzej niz 2 dni, trzeba brac ze soba na
kazdy urlop. Sa ludzie, ktorzy kochaja swoje zwierzaki, tak jak inni
swoje dzieci. Moze az takim ludzmi nie jestesmy, ale pociesze cie,
ze widze niewielkie, ale jednak roznice miedzy zwierzakiem a
dzieckiem.

> Nie mozna zaczac kogos kochac na sile.

A czy ja uwazam inaczej? Przygarnelismy tez kiedys psice,
traktowalam ja doslownie, jak ta matka swoja corke. Szczepienia,
spacery, karmienie. Jak kochalam od dziecinstwa inne psy, tak do tej
suki nic nie moglam wykrzesac. Musielismy ja w koncu oddac na wies,
do domu z ogrodem, ona meczyla sie z nami w malym mieszkaniu, a my z
nia. Tylko wiem, ze do mnie sie przywiazala, okazywala to co roku,
gdy jezdzilismy do miejsca, gdzie wydeptywala sciezki wkolo podworka.

[gondra]

Lol...

Nett1980, nie rozumiesz jak można nie pokochać/nie przywiązać się do dziecka,
które się wychowuje. Nie rozumiesz również jaka jest różnica między nielubieniem
kotów i niechęcią do posiadania dziecka. Ok, Twoja sprawa, ale komentarz na ten
list "dziwne, bo mój mąż nie lubi kotów, a naszego polubił" - no wymiękam.:)))

[nett1980]

>Sa ludzie, ktorzy kochaja swoje zwierzaki, tak jak inni
>swoje dzieci. Moze az takim ludzmi nie jestesmy, ale pociesze cie,
>ze widze niewielkie, ale jednak roznice miedzy zwierzakiem a
>dzieckiem.

Serio, serio widze drobne roznice. A autorka listu, ma podejscie
jakie mial moj maz, czyli mam to zlo konieczne w domu, bo zona
kolki na glowie strugala, ze male, ze bezbronne, ze bezdomne
. Pewnie, ze to analogia na sile, mysle jednak, ze jako ktos,
kto urodzil chciane dziecko, sam bedac owocem letnich uniesien, mam
prawo tolerowac to, ze sa ludzie, ktorzy nie kochaja swoich dzieci,
bo frajer do wiatru wystawil. Mam tez prawo akceptowac
decyzje ludzi, ktorzy nie chca miec dzieci. Prawa do dziwienia sie
tez prosze mi nie odmawiac, bo kto sie dziwi, ten zyje (CHYBA?).

no i nie robi nic

[sir.vimes]

złego. Nie zabija. Nie kocha.
Tylko i aż tyle.

Bardzo mi szkoda tej kobiety, bardzo mi szkoda tego dziecka.

> Jesli dyskusja ma zmierzac do tego, czy matka ma prawo nie kochac
> swego dziecka, to coz oczywiscie, ze ma prawo do takich uczuc. Nie
> ma jednak prawa go zabic,

[mondego1]

co ty palilas albo pilas zeeby pisac takie grafomanskie bzdety

[mondego1]

to bylo do awroble mondego1 napisała:

> co ty palilas albo pilas zeeby pisac takie grafomanskie bzdety

[fotel_bujany]

>ale każdy człowiek,
>który ma bijące serce,

nosz q...
Widziałaś kiedyś człowieka, który miał nie-bijące serce?
co to za bzdury quasi-katolickie?

A co z matką która nigdy w życiu tego "kocham" dziecku nie powie? Pewnie nie
istnieje w twoim świętym i jedynie słusznym wyobrażeniu świata więc możesz
spokojnie to zignorować i udawać że to się nie dzieje? Bo nie pasuje do twoich
wyobrażeń?
Dorośnij. Życie tak nie wygląda.

[megg2003]

Rany, co za naiwność!!!

Od tego jest matka, nie?

[kachulinda]

Chciałam ogromnie podziękować za ten list.

Parę dni temu podjęłam "życiową" decyzję wewnętrznie czując, że to dobra decyzja. Nie uwolniło mnie to jednak od bezsennych nocy przepełnionych rozmyślaniami czy dobrze zrobiłam i co by było gdyby....a wszystko przez to co myślą inni..Bo inni mówili, że to idealny wiek, że przecież mam cudownego faceta, prace i właściwie czego mi więcej potrzeba? No właśnie - czego? Na pewno nie tak ogromnej zmiany, na pewno jeszcze nie teraz.

Dzięki. Wiem, że nie jestem sama i że są kobiety, które nie pomyślą o mnie w kategoriach ułomnej emocjonalnie osoby.

Od tego jest matka, nie?

[cartahena]

Po pierwsze nie wydaje mi sie, zeby ten list napisala czytelniczka
WO. Raczej popelnila go ktoras z Pan redaktorek. Przecietne kobiety
zyjace w rozpaczy nie uzywaja takiego zgrabnego stylu.
Ale, zalozmy, ze taka osoba istnieje. Mam w zwiazku z tym do niej
pytanie: dlaczego nie oddala dziecka do adopcji? Wiele kobiet
daremnie czeka w kolejce po niemowle. Pewnie bylyby lepszymi
matkami, dziecko szczesliwsze, a autorka listu nie przezywalaby
takiego dramatu.

[nett1980]

Myślałam o oddaniu dziecka komuś, ale nikt w otoczeniu się nie
nadaje


Przeciez wyjasnila, a w pierwszych latach maz byl przy niej, a potem
nie znalazla kogos, kto sie nadaje. Mysle, ze nie dzialal tu syndrom
psa ogrodnika, tylko cos wiecej niz lubienie.
A z uwagami, ze listy pisza panie z redakcji tez czesto tu sie
spotkac mozna. Calkiem prawdopodobne.

[mamacat]

bzdura, maz odszedl od niej jak dziecko bylo jeszcze w pieluchach,
wiec nie lata...mogla oddac do adopcji obcej osobie, ktora bardzo
chciala a nie mogla... ta kobieta mnie rozsmiesza--nikogo w
otoczeniu nie bylo kto by sie nadawal, wiec zostawila przy sobie! a
ona sie nadawala??? wtretna egocentryczka i megalomanka: zobaczcie
jak cierpie, szyje sukienki do przedszkola po nocach, jestem
niewyspana, nie moge wyjechac na wakacje, poswiecam sie wbrew
siebie, buuuuuuu...napiszcie kilka dobrych slow, poglaskajcie po
glowce...bla bla bla...rzygac mi sie chce. mam nadzieje, ze mala
odejdzie od ciebie jak tylko dorosnie i nigdy sie do ciebie nie
odezwie. a jak bedzie za pozno to zdasz sobie sprawe ze zalujesz ze
jej nie ma w ostatnich chwilach twojego zycia.

[gondra]

Mało zrozumiałaś z tego listu.

[kola]

wrecz przeciwnie, mamacat ma zupełną słuszność- kobieta jest egoistką,
tchórzem i ma coś z Dulskiej do tego; bardzo współczuję jej dziecku.

[gondra]

Ty chyba też mało zrozumiałeś. Z reszta whatever, każdy interpretuje po swojemu.

[zdanka1]

Bo moze ludzie nie chca, albo nie potrafią zrozumiec, za to ocenić
chcą bardzo.

To o wiele łatwiejsze,zawsze czlowiek moze poczuć sie lepszy i
powiedzieć sobie, no na szczęscie ja jestem normalny/-lna,
altruistyczny od 8 rano do 20, a to egoistka jakaś.


Całe pisanie Jelinek to pisanie dorosłego dziecka, ktorego sie nie
kochało, ale wychowywało i tresowało na kobietę.

[tyr-em]

Kola, aleś Ty głupia!

Od tego jest matka, nie?

[bertrada]

Jakaś podpucha. Nie mniej jednak naprawdę zdarzają się takie kobiety.
Dla mnie jednak nie jest to powiastka o kobiecie, która musi cierpieć w wyniku
takich a nie innych uwarunkowań społecznych, tylko historia chorej psychicznie
osoby, która nie potrafi odnaleźć się w życiu. Która nie wie czego chce, ulega
presji otoczenia a potem robi z siebie poświęcającą się nieszczęśnice. Zdrowy
człowiek, nawet jak z obcą osobą zaczyna dzielić życie, to wcześniej czy
później przywiąże się do niej i nawiąże z nią jakieś emocjonalne relacje.
Natomiast karmienie się nienawiścią do drugiego człowieka i obwinianie
wszystkich tylko nie siebie o swoje niepowodzenia i jeszcze tkwienie w miejscu
bez żadnej próby znalezienia optymalnego rozwiązania problemu, kwalifikuje się
do leczenia.
Dziecko zawsze można oddać do adopcji, do rodziny zastępczej, a nawet odesłać
ojcu.

[sir.vimes]

Dziecko zawsze można oddać do adopcji, do rodziny zastępczej, a nawet odesłać
ojcu.

Ale tutaj ewidentnie ten "chcący" ojciec nie nadaje się na opiekuna. A matka
mogła potraktować sprawę zadaniowo. Jak wiele matek przez wieki. Czy list jest
prawdziwy - nie wiem, ale sytuacja raczej prawdopodobna.

[bertrada]

>> Dziecko zawsze można oddać do adopcji, do rodziny zastępczej, a nawet odesłać
ojcu.
>
> Ale tutaj ewidentnie ten "chcący" ojciec nie nadaje się na opiekuna.

Nie chcąca matka też na opiekunkę się nie nadaje. A jednak jakoś sobie radzi.
Ojcu nikt szansy na bycie opiekunem nie dał. Wszyscy od razu wyszli z założenia,
że sobie nie poradzi a matka, jako że jest kobietą, poradzi sobie na pewno.
Jakby pobył z dzieckiem sam na sam, to kto wie?

[sir.vimes]

> Ojcu nikt szansy na bycie opiekunem nie dał.

Z tego co czytamy w liście to sam sobie nie dał. Bo nie chciał.

[pinup]

bo sobie mogl pozwolic na to, zeby nie chciec.

zaden facet nie zastanawia sie odchodzac z walizka, co jego dziecko
jutro zje, albo w co sie ubierze. porzucona kobieta musi sobie
poradzic z wlasnymi uczuciami, nadal wykonujac codzienne czynnosci
opiekunczo - wychowawcze, bo zycie toczy sie dalej. tatus za to fika
juz z nowa panna, nierzadko "zapominajac" nawet o placeniu alimentow.

czesto sie zastanawiam, czy faceci byliby tacy sklonni do porzucania
zon, gdyby to im przypisywana byla automatycznie opieka nad dziecmi.
jakos trudo mi sobie wyobrazic, jak rwa sie do samodzielnego
wypelniania obowiazkow rodzicielskich. mam kolezanke, ktorej mezowi
zdarza sie straszyc ja rozwodem. ucina spory krotko "prosze bardzo,
ale ty bierzesz dzieci":)

[gondra]

> Zdrowy człowiek, nawet jak z obcą osobą zaczyna dzielić życie, to
> wcześniej czy później przywiąże się do niej i nawiąże z nią jakieś
> emocjonalne relacje.

Lol, ale to proste, nie? Tym bardziej, że to nie jest jakaś tam relacja, tylko
relacja matka-córka, ta kobieta jest matką dla tego dziecka, chociaż nie chciała
nią być i popełniła błąd pod presja (do czego się przyznaje). Ja nie widzę w tym
liście postawy o której piszesz, a raczej ostrzeżenie.

[bertrada]

A pewnie, że proste. Bo to nawet nie chodzi o to, że autorka listu nie nawiązała
relacji matka-dziecko. Nie nawiązała relacji człowiek-człowiek. Nie nawiązała
nawet relacji człowiek-istota żywa ani człowiek-otaczający go świat.
Zdrowy człowiek po ok 2tyg zaczyna nawiązywać więź z osobami z którymi przebywa.
I nie tylko z osobami. Jak się przypląta zagubiony pies to jeśli w ciągu 2tyg
nie znajdzie nowego lub dotychczasowego opiekuna, to później trudno jest się z
nim rozstać. Mimo, że był niechciany i nieplanowany a do domu trafił wbrew woli
domowników lub nawet przy ich zdecydowanym sprzeciwie. I ten mechanizm jest
powszechnie wykorzystywany przez osoby, które na co dzień zajmują się szukaniem
domów dla zwierząt.
I podobnie jest z dziadkami, którzy nie akceptując wyboru partnera swoich
dorosłych dzieci albo tego, że wnuk będzie nieślubny, z góry zakładają, że
takowego nie chcą i że takowy to dla nich tragedia i porażka życiowa. I nawet
oni, w momencie jak się ten niechciany przez nich wnuk pojawi i pobędzie z nimi
przez jakiś czas, albo trafi pod ich stałą opiekę, potrafią nawiązać z nim więź
i pozytywne relacje.
Ludzie przywiązują się nawet do mebli, ubrań, samochodów, itp. Tak działa ludzki
mózg. A mózgi osób z zaburzeniami osobowości działają inaczej.

[gondra]

Nie zgodzę się z Tobą. Autorka nawiązała pewną więź z córką - zajmuje się nią,
dba o nią. Więź nie musi oznaczać miłości. Nie wiesz jak wygląda ich
codzienność, a z opisu wynika, że przebywają razem, nie ma tak, że jedna w
jednym pokoju, druga w drugim i ani be, ani me. Po prostu autorka buduje relacje
na poczuciu obowiązku, nie na miłości i przywiązaniu - Ty też nie pokochasz
każdego z kim zamieszkasz pod jednym dachem, ba - nawet możesz nie lubić tej osoby.
Owszem, ludzie przywiązują się do ludzi, zwierząt, rzeczy. Ale przywiązanie czy
przyzwyczajenie nie wyklucza oschłości. I powtórzę się - imo zamieszanie stąd,
ze to kobieta i ze mówi wprost. Bo coś mi się zdaje, że rodzin o podobnych
wzajemnych relacjach jest wiele.

Bertrada ma rację

[echtom]

Autorka listu sama zresztą mówi, może trochę prowokacyjnie, o swoim
kalectwie emocjonalnym. A przywiązanie to relacja pozytywna i
ciepła, więc wyklucza oschłość (chyba że ktoś ją udaje, by
zamaskować prawdziwe uczucia i nie wyjść na mięczaka). Można się
spierać, czy zaistniała sytuacja jest w jakiś sposób zawiniona przez
autorkę, czy też wynika z funkcjonowania jej mózgu, na co ona nie ma
wpływu, niemniej odbiega od uczuciowej normy. Pełna zgoda, że osoba
o takiej emocjonalnej konstrukcji nie powinna mieć dziecka.

Od tego jest matka, nie?

[shiringol35]

Myślę, że to jest bardzo trudna sytuacja dla tej kobiety. A jednak: jest to
także olbrzymia odpowiedzialność. Jako mama wiem, że dziecko zauważa więcej
niż myślimy. Ono sobie kształtuje świat przez pryzmat doświadczeń z własnego
domu: jak ta perspektywa jest krzywa to i ładna sukienka nie pomoże, ani
język. Bardzo mi żal tej małej - jednak najważniejsza dla malucha jest
potrzeba bezpieczeństwa.

[mamacat]

amen siostro, dobrze piszesz, shiringol35

Od tego jest matka, nie?

[geelongman]

kompletnie Cie rozumiem. Nie wszyscy nadaja sie do pewnych ról i nie nalezy
ich za to potepiac. Milosc do dzieci nie jest dana z natury. Sama zastanawiam
sie czy chce je miec. Juz dawno przestalam sie wypowiadac na ten temat, bo od
razu pojawiaja sie komentarze, ze sie naucze jak zobacze to malenstwo albo ze
jestem zimna, itp. A jest odwrotnie, jest we mnie duzo radosci i milosci do
swiata. Niekoniecznie pragne dziecka.

Od tego jest matka, nie?

[mhm6]

współczuję Pani...
i dziecku, bo się niestety z Wami obiema utożsamiam...

a byłemu mężowi bym jaj obcięła i przyszyła na czole

Od tego jest matka, nie?

[bamawe]

Z tego, jak dbasz o dziecko wynika, że jesteś Wystarczająco Dobrą
Matką, wiesz? Brakuje Ci tylko wsparcia, kogoś bliskiego, komu
mogłabyś opowiedzieć o swojej rozpaczy i swoich wątpliwościach. Nie
musisz być matką perfekcyjną, cudowną etc. Może nawet lepiej, żebyś
taka nie była, bo to najlepszy sposób, by unieszczęśliwić dziecko. Z
całego serca Ci życzę, byś potrafiła zawrzeć ze swoim dzieckiem
przymierze i w przyszłości zaprzyjaźnić się z nim. Wszystkie
zaległości nadrobisz, wierz mi! Życzę Ci dużo wyrozumiałości dla
samej siebie!

[oldbay]

Ja myślę podobnie. Sam fakt, że ona się boi, ze dziecko coś wyczuje
świadczy o tym, że jednak chyba są tam jakieś uczucia. I ze nikt ze
znajomych się według niej nie nadaje na opiekuna dla dziecka. To
znaczy, że nie odda małej byle komu, zeby tylko się jej pozbyć, bo
inaczej już dawno by to zrobiła. Mi sie wydaje, że ona kocha tego
dzieciaka i to bardzo ale wściekła jest na byłego męża za to ze ją
porzucił.
Współczuję historii życiowej i współczuję dzieciakowi.
-
oldbay

Od tego jest matka, nie?

[kingaesden]

Mnie ten list przeraził. Społeczeństwo nam się atomizuje, żyjemy wśród coraz większej ilości "indywidualistów". Dookoła tylko: ja, moje życie, moja kariera, moje ...
Autorka tego listu najwyraźniej ma głęboko gdzieś wszystkie inne osoby poza samą sobą. Sądzę, ze granica naszej wolności jest drugi człowiek, którego krzywdzić nam nie wolno. Ktoś nie chce/nie lubi dzieci -ok. Ale pełne hipokryzji wyznanie, ze się nie chciało, ale się zrobiło, bo maż by odszedł, a potem użalanie się nad sobą, ze to dziecko to życie i karierę złamało jest obrzydliwe. i jeszcze to zadowolenie z siebie, że się jest kaleką emocjonalną i to wszystko usprawiedliwia.
Jeżeli ktoś Ci, autorko tego listu życie i karierę złamał zrobiłaś to Ty sama. Nie użalaj się nad sobą, bo ponosisz konsekwencje swoich własnych decyzji. Pewnie, ze nie jest łatwo, miło i przyjemnie wychowywać samotnie dziecko, ale to też Ty sprowadziłaś córkę na świat i jesteś za nią odpowiedzialna. Obudź się dziewczyno i dorośnij. Już nie ma "ja" a jest "my". To się nazywa rodzina, nawet jeśli ojciec głupek uleciał w siną dal. I nie chodzi o to,że trzeba szyć sukienki na bal do 3 nad ranem.

[sasetka_19]

"Nie groził rozwodem... (...) Mamy być razem do końca życia, a dla niego to jest
ważne. (...) Zdecydowałam się na dziecko dla niego."

W liście nie było mowy, że odejdzie, jak mu nie da dziecka. Może gdyby ten,
który tego dziecka tak pragnął, nie zostawił tej, która wbrew sobie urodziła mu
je, sytuacja wyglądałaby inaczej? Nie uważasz, że ta kobieta poświęciła się dla
tego "złamasa"? On jakoś nie poświęcił się dla niej i nie zrezygnował z dziecka,
którego tak bardzo pragnął, że aż zostawił. A w liście jest dalej, że
prawdopodobnie wyjechał do Australii, autorka nie wie tego na pewno. A dlaczego?
Bo on się właśnie tak intensywnie interesuje tym bardzo przez niego chcianym
dzieckiem. Powinniśmy współczuć tej kobiecie, a nie jej wypominać. To ona
stanęła na wysokości zadania i dalej wychowuje to dziecko.

[gondra]

A ja uważam, że indywidualizm i stawianie siebie na pierwszym miejscu to zdrowa
postawa i nie musi oznaczać od razu, olaboga, egoizmu i deptania po innych
ludziach, jak wynika z czarno-białych wypowiedzi.

Od tego jest matka, nie?

[sasetka_19]

Bardzo dziękuję za ten list. Czytając go, czułam jakbym to ja miała napisać,
jeśli urodziłabym dziecko za kilka lat. Ja czuję dokładnie to samo. Mam 24
lata, jestem już 5 lat w związku, kocham mojego narzeczonego, ale dzieci nie
chcę mieć żadnych. Nikt tego nie rozumie, ludzie zaraz pytają, a dlaczego nie
weźmiecie ślubu i kiedy chcecie mieć dzieci, przecież już czas. Dla świętego
spokoju odpowiadam, że "na razie" nie. To "na razie" mam nadzieję rozciągnąć
na wiele lat. Rozumiem, że autorka listu nie kocha córki. Ja mam bardzo
podobne sny do jej, że ją w środku coś rozrywa. Na samą myśl o ciąży bolą mnie
wnętrzności. Mam też ogromną nadzieję, że okaże się, że jestem bezpłodna.
Potraktowałabym to jak wybawienie. Ale ludzie nie rozumieją, że czyjeś decyzje
należy uszanować. Autorce bardzo współczuję sytuacji.

[sonajda]

Autorka tego listu, jest moim zdaniem, bardzo odpowiedzialną i
uczciwą osobą. Popełniła błąd - uległa w kwestii dziecka dla
ukochanego mężczyzny, ale któż z nas nie podejmuje błędnych decyzji!
Postanowiła, jednak ponieść konsekwencje swojej decyzji i stara się
robic to jak najlepiej potrafi. A, że nie potrafi lepiej, to się nie
ma co bulwersować.
Ja sama nie chcę mieć dzieci. Jestem tego pewna na 100 %. Na
szczęście mój mąż też nie chce. Natomiast, na każdym spotkaniu
towarzyskim, czy rodzinnym muszę wysłuchiwać tekstów pod
tytułem "jeszcze zachcesz", "później będzie za późno", "zrób, bo
będziesz żałowała"....
Ale tak, jak nie można się najeść na zapas, tak nie można sobie
zrobić dziecka na zapas. Co, prawda teraz nie chcę, ale sobie
zrobię, bo a nóż się przyda....
Współczuję Pani i podziwiam. Trzymam kciuki za Panią i córkę. Wiem,
że ciężko jest czasem nawiązać relację z dzieckiem, zwłaszcza małym.
Ja i moja mama zaprzyjaźniłyśmy się dopiero, kiedy byłam w szkole
podstawowej, a nie mogę odmówić mojej mamie troski i miłości w
stosunku do mnie kiedy byłam mała. Jednak, przyjaciółkami i
wsparciem stałyśmy się dla siebie o wiele później.
Mam nadzieję, że autorce (czy też kobietom do niej podobnym) też się
to uda.
Powodzenia :)

[gondra]

> Autorka tego listu, jest moim zdaniem, bardzo odpowiedzialną i
> uczciwą osobą. Popełniła błąd - uległa w kwestii dziecka dla
> ukochanego mężczyzny, ale któż z nas nie podejmuje błędnych decyzji!
> Postanowiła, jednak ponieść konsekwencje swojej decyzji i stara się
> robic to jak najlepiej potrafi. A, że nie potrafi lepiej, to się nie
> ma co bulwersować.

Zgadzam się z Tobą.

Od tego jest matka, nie?

[cigala]

Odwaznie i uczciwie, choc takie zycie jest straszne. Mala sie
zorientuje, prawdopodobnie juz sie zorientowala. Zal mi jej, bo
zadnemu dziecku nie nalezy sie taki los. Pewnie, sporo dzieci ma
gozej, ale kazde chce byc kochane.

Mam jednak nadzieje, iz z czasem bedzie Pani lepiej w zyciu i zycze
jednak mimo wszystko zmiany wewnetrznej... ja wierze w sile
pozytywnej mysli - wszystko sie da, jesli sie chce.

Od tego jest matka, nie?

[nola9]

Najgorsze ze takie nie zdolne do uczuc wyzszych psychopatki rodza zdrowe
dzieci i łamią im życie a te ktore bylyby wspanialymi matkami maja albo
problem z zajsciem w ciaze albo dziecko jest martwe itp itd nienawidze
psychopatów, socjopatów i wszystkich zboczencow niech zdychaja w piekle!!

[nola9]

Zastanawia mnie dlaczego zdrowe na umyśle kobiety ktore są zdolne do uczuc
wyzszych nazywacie nawiedzonymi?? normalnym, zdrowym jest posiadac uczucia
wyzsze takie wlasnie jakie odczuwanie milosci do swojego dziecka, zdolnosc do
epmatii itp itd a chorobą jest urodzic dziecko i wychowywac je latami i po
prostu nic do niego nie czuc...patologia i to jest fakt a nie opinia nawidzonej!
opinia ZDROWEJ!

[gondra]

> nienawidze psychopatów, socjopatów i wszystkich zboczencow niech
> zdychaja w piekle!!

To masz problem, bo chyba sama się do nich zaliczasz.

[jaroslawjerzy]

nola9 napisała:

> nienawidze
> psychopatów, socjopatów i wszystkich zboczencow niech zdychaja w
piekle!!

Piekło to inni ludzie. W tym przypadku Ty.

A ja chcę mieć dziecko i mnie odwodzą :(

[moofiaczek]

Mam 25 lat właśnie skończyłam studia i od jakiegoś czasu już chcę
mieć dziecko. Mój chłopak też chcę ale mówi, że za 2-3 lata będzie
go stać na dom to lepiej wtedy. Wychowałam się w biedzie, w
mieszkanku połowę mniejszym niż nasze i uważam, że mieszkanie, praca
i samochód to więcej niż dość aby mieć dziecko. Mama wychowywała nas
sama, ale było naprawdę super i też chcę mieć rodzinę. A wszyscy są
przeciw mama chłopaka, że ona chciała podróżować a miała dzieci
musiała chować. Moja mama żebym nieco bardziej rozhulała karierę
zanim pójdę na macierzyński. Ciągle można mieć coś więcej lepiej. I
wszyscy mi mówią, że dla mojego dziecka będzie lepiej jak będę
wyszumiana, spełniona, bogatsza. A ja chciałabym mieć je teraz
najdalej naprawdę za te 2 lata, ale czuję, że wciąga mnie praca im
dłużej pracuję tym bardziej chcę pracować i boję się, że
następna "okazja" będzie za 10 lat :(
Dlaczego zawsze wszyscy wiedzą lepiej co dla mnie dobre :S

I najgorsze, że ciągle mi mówią (rodzina koleżanki), że teraz się
tak wcześnie nie rodzi dzieci, że 30 to ten czas. A ja nie chcę
czekać i czekać frustruje mnie to.

[katerina24]

Proszę pani to jest prywatna sprawa każdego człowieka - trochę dojrzałości, czy
będzie się pani zawsze sugerowała tym co inni mówią?

A ja chcę mieć dziecko i mnie odwodzą :(

[moofiaczek]

Może tak jest,
Ale to nie jest tylko moja decyzja do podjęcia. Nie chcę aby
ktokolwiek czuł się oszukany czy "wrobiony". Nie chcę też
rozczarować mojej rodziny i wstydzę się, że wcale nie chcę robić
tych wszystkich rzeczy, które jako nowoczesna kobieta powinnam
chcieć "dla siebie" zrobić. Wcale nie mam ochoty "podróżować po
świecie" ani "wyszumieć się" zanim będę miała dziecko.

Nie chcę też aby koleżanki patrzyły na mnie z góry. Albo żeby mama
mi mówiła, że się po mnie więcej spodziewała. Nikt nie żyje tylko
dla siebie a ja żyję bardzo blisko z moją rodziną i nie chcę
podejmowac decyzji, której one są zdecydowanie przeciwne.

[katerina24]

moofiaczek napisała:

> Może tak jest,
> Ale to nie jest tylko moja decyzja do podjęcia. Nie chcę aby
> ktokolwiek czuł się oszukany czy "wrobiony". Nie chcę też
> rozczarować mojej rodziny i wstydzę się, że wcale nie chcę robić
> tych wszystkich rzeczy, które jako nowoczesna kobieta powinnam
> chcieć "dla siebie" zrobić. Wcale nie mam ochoty "podróżować po
> świecie" ani "wyszumieć się" zanim będę miała dziecko.
>
> Nie chcę też aby koleżanki patrzyły na mnie z góry. Albo żeby mama
> mi mówiła, że się po mnie więcej spodziewała. Nikt nie żyje tylko
> dla siebie a ja żyję bardzo blisko z moją rodziną i nie chcę
> podejmowac decyzji, której one są zdecydowanie przeciwne.

Proszę pani w takim razie z całym szacunkiem nie jest pani dojrzała z
psychicznego pkt widzenia ponieważ to pani a nie pani matka/znajomi/dalsza
rodzina będą ponosili konsekwencje pani wyborów i ZAWSZE ale to zawsze komuś się
będzie coś nie podobać ktoś będzie miał inne potrzeby i priorytety - ja jestem
teraz bardzo chora wskutek leczenia mnie przez pewną dr i z perspektywy czasu
{jestem parę lat od pani starsza} powiem pani, że jeśli nie umie się żyć i
dokonywać wyborów na własny rachunek nawet przy dezaprobacie najbliższych to
będzie pani, w skrytości ducha -bo na zewnątrz można udawać, nieszczęśliwa}.
Jeśli ktoś nie lubi/kocha pani za to jaka pani jest i za wybory które pani
podejmuje a nie są tożsame z tym co wybrała Kasia albo Joasia to nie jest pani
przyjacielem. Ja nigdy np nie chcę mieć dzieci ale to jest mój wybór i gdy ktoś
myśli inaczej nie uważam, ze jest zły, jest wariatem albo inne łatki tego typu.
Pani ma już 25 lat a pani Mama swoje lata i jeśli jutro ona będzie biegać nago
po mieście zrobi to iwyłącznie na swój rachunek i nie pani będzie za to
odpowiadać choć to pani matka. Podobno rodzimy się jako oryginały a umieramy
jako czyjeś kopie czy pani chce uzależniać swoje życie od tego co ONI {choćby
nie wiem jak dobre relacje pani miała z nimi i jakby ich kochała nie jest ZDROWE
psychicznie, że bierze pani aż tak pod uwagę zdanie kogoś na swój temat i swego
życia!!!!} "Wrobiony" jak to pani określa mógłby się poczuć pani partner gdyby
np. miała pani jak to robię pewne kretynki etc. wpadkę kontrolowaną i inne temu
podobne opcje a nie pani znajomi czy matka - na boga proszę spojrzeć z dystansem
na swój wpis to jest przerażające! Nie uważa pani i serio to piszę, że coś jest
nie tak w tej całej sytuacji? Sama pani napisała, że facet nie ma nic przeciwko
abyście mieli dziecko!
Proszę pani oczywiście, że głównie aby żyć trzeba rozpoznać siebie - nie jest
pani niańką matki ,koleżanek. Ludzie i ja sama zresztą mają problem z tak zwanym
zdrowym egoizmem. To nie polega na tym, że tylko ja od pon do niedzi., nie ale
jeśli nie umie się żyć i odnajdywać radości w swoim własnym towarzystwie i
robieniu rzeczy rozmaitych na własne konto i dla siebie to jest to tragedia.
Traktuje pani siebie tak wynika z tego postu jako przedłużenie swej matki - jak
by miała pani jej coś zrekompensować swoimi wyborami {być może ona też tak o
zgrozo uważa, albo radzi tak pani z racji swego wieku i doświadczenia -to jest
ok ale tylko do pewnego stopnia - nikt za nikogo życia nie przeżyje i człowiek
-pani nie jest niczyją własnością etc. Juliet Binoche powiedziała kiedyś ładne
zdanie: "że dzieci są jak kwiaty w wazonie należą do siebie nie do wazonu". Pani
niestety należy do wazonu -proszę wybaczyć - ja wiem, że permanentnie tak nie
jest, że nie bierze pani non stop pod uwagę racji innych. I wiem, że nie jest
pani bezwolna lalką. Ale nie jest dobrze traktować siebie {ze strachu/niemocy}
jako wypadkową czyichś postanowień, dążeń!
Każdy ma w życiu różne priorytety, dążenia. Może się okazać, że to do czego się
dążyło,pożądało okaże się koniec końców mrzonką - dobrze jest nawet przy
chichocie i szyderstwach innych podnieść się {można dłuugo poleżeć} otrzepać
mundurek, zweryfikować plany i ruszyć w drogę - to uniwersytet życia! Nie będzie
piątek, dyplomów ale może PANI zrobić coś dla siebie -bez poczucia winy, blasku
i akceptacji. Może to pani zrobić dla siebie i często gęsto tylko pani będzie
wiedziała jak coś osiągnie/zrobi ile to panią kosztowało ale jaka pani jest
szczęśliwa. Nie żeby się komuś przypodobać, wrócić w aureoli- nie żyje pani po
to zresztą, wielu nie powinno tylko dlatego żyć! Arystoteles powiedział kiedyś
"nie znam niezawodnego przepisu na sukces ale znam jeden na porażkę :próbować
zadowolić wszystkich". Proszę przemyśleć czy pani naprawdę jest gotowa żeby
zostać matką i czego pani naprawdę chce. Nie da się zadowolić oponentów - jeśli
są na nie dla samego tylko faktu aby to powiedzieć to zawsze coś znajdą. A
powiem pani z własnego doświadczenia najgorzej jest zawieść samego siebie -prócz
problemów ze zdrowiem to jest straszna rzecz bo innych się zawsze oszuka siebie
niekoniecznie!

[malila]

Obawiam sie, że wychodzisz z błędnego założenia, iż zawsze da się
znalexć takie rozwiązanie, którego będziecie chcieli wszyscy. Że nie
będzie sprzeczności między tym, czego Ty chcesz, a tym, czego od
Ciebie chcą inni.
Nikt Ci nie mówi, żebyś żyła tylko dla siebie. Rzecz w tym, że to, o
czym piszesz, to życie dla innych, a nie pogodzenie jednego z
drugim. To tak jakbyś nie istniała, bo nie ma Twoich decyzji, Twojej
woli, Twojej chęci. Są decyzje i chęci Twojej rodziny, znajomych,
koleżanek.

Od tego jest matka, nie?

[p.wieslawa]

Nie mogłam się doczekać możliwości skomentowania ale tak się złożyło,że mogę to zrobić dopiero teraz,toteż watki,które moją uwagę przykuły zostały już poruszone .Pewnie się powtórzę.Też pomyślałam,że ten tekst nie jest prawdziwy ale jeśli ,to poruszył mnie i może Autorce będzie łatwiej po napisaniu,nazwaniu problemu.Nie oddała córki -dobrze rokuje albo miała zbyt mało odwagi ,by to zrobić? Zastanawia mnie jakie było je dorastanie? Uczymy się wielu rzeczy ,poradniki rozmaite ale jak być rodzicem ? trudne,można się tego uczyć i nauczyć( w swoim osądzie)i zazdrościć,że inni pełnią tę rolę intuicyjnie niejako.Nie jest chyba sama,bo skoro pisze o depresji i słabościach to córką ktoś się wtedy musiał zajmować,gdy ona dochodziła do siebie.Córka może zorientuje się o braku uczucia albo i nie bo tyle może dziać w naszej głębi bez uzewnętrzniania wewnętrznej walki.I jeszcze jedno-nie wydaje się dziecka na świat dla kogoś!

Od tego jest matka, nie?

[prowodyra]

hmm, mam wrażenie, że ten list nie jest prawdziwy... wygląda raczej na zręczne
prowokowanie dyskusji. Jak widać na tym forum - udane. Pewnie niedługo pojawi
się na ten temat większy artykuł w 'Obcasach'.
Tak czy inaczej temat "wymuszonego macierzyństwa" jest istotny i warto by się
nim zająć.