Gość: FARORZ
IP: *.dip.t-dialin.net
23.09.01, 11:28
Coby niy stracić nadzieje.
Co sie dzieje z takim człowiekiym, kierymu wszysko co chcioł zrobić zaczyno się
bulić? Abo tak, jak my komu pszali i tyn ftoś noroz łobraco sie do nos zadkiym?
Abo jeszcze inaczyj, jak tak nasz roztomiły nogle umiyro?
Nojczynścij spadomy wtedy nazot na ziymia, do naszego codziynnego dnia i tukej,
w szarości i we monotonji siłujymy sie z naszymi wspominkami, a czasym z
wyrzutami sumiynio. I niy idzie oszukać tego, co sie jusz przeżyło, swojij
historii, wszyskich doświadczyń. Pocyganić idzie innych, ale niy swoji serce,
kiere durś bydzie spominać, wrocać do tego, co jusz było, a jak fto wejrzy na
nasza gymba, to łobejrzy ino smutek i boleść, łobejrzy krziwda, kiero sie nom
stała, abo kiero my zrobili inkszym. Stanymy sie wtedy ludziami ło smutnych
gymbach, ludziami, kierym ftoś zebroł łostatnio nadzieja.
Cosikej takigo przitrefiło sie tysz Apostołom. Łoni tysz po śmierci Chrystusa
stracili nadzieja. Zawalił sie cołki ich świat, wszyski plany i ambicje. A łoni
przeca “sie tela spodziywali”. Skończyła się nadzieja a zaczyło zwykłe,
codziynne życie, dziyń za dniym, godzina za godzinom ciongły sie choby cołko
wieczność. Ale żyć trzeba dali. Co zrobić? Możno przi robocie zapomni sie ło
tym. Pyjter, choby z nudow abo skiż tyj pustki, kiero mioł w sercu godo: “Ida
chytać ryby”; za nim idom inksze Apostoły, “idymy i my z tobom”. Może w kupie
bydzie lżyj? Nojgorszo w takich chwilach jes samotność, a w sercu poczucie
winy. Tak tysz było z Pyjtrym. Jak zapar sie Ponjezusa to jakby zdradził,
poszoł łod Niego. Ponjezus jusz niy żyje, nie idzie naprwić tego nojwiynkszego
w życiu błyndu. Dobrze, że byli z nim wtedy inksze Apostoły, bo nima nic
gorszego nisz mynczyć sie ze swojim sumiyniym samymu.
Tak to wyglondało w tyn dziyń z rana, kiedy po cołkij nocy nic niy złowili.
Cołko noc roboty niy prziniosła nic, ani konska spokoju do ich serc. Noroz, ino
zaświyciło słonko, Ponjezus stanoł zaś miyndzy nimi na brzegu. Musi, Ponjezus
polubił tak wczesno pora. Bo kożdy poranek to jakby świtanie nowyj nadzieje,
jak głos świata, kiery sie budzi do życio. Bo kożdy poranek – łod tego
pamiyntnego wielkanocnego poranka – świadeczy o sile nadzieje, o sile życia,
kiere sie na nowo budzi. Tak tysz wiosna jest takim porankiym do całego świata.
Dobrze, że nasz Ponjezus zmartwychwstoł nom na wiosna! Dobrze, że stanoł wtedy
na brzegu i zatroszczył sie ło swojich uczniow. Zaś cud. Apostoły na jedno Jego
słowo wyciągli z wody sak pełny rybow.
Dopiyro wtedy poznali, że to Łon. Że naprowda żyje, że zmartwychwstoł i jes
śnimi. Jan piyrszo poznowo Chrystusa. Po cichu godo Pyjtrowi: “To jes Pan”.
Skiż miłości lotwarły sie szyroko łoczy jego serca i zaczon coroz wiyncyj
rozumieć. Skiż miłości Jan poradzi być taki delikatny do Pyjtra i niy wygaduje
mu jego zdrady, ale chce pomoc i po cichu podpopwiado: “To jes Pan”.
Choć Pyjter i Jan so cołkiym inksi to pasujom do siebie jak nikt inny. Pyjter -
nerwus, zawsze wszyndzie ciśnie sie piyrszy, za to dobry oraganizator ale przi
tym człowiek słaby. I Jan - cichy, spokojny, delikatny, może fto
pedziołby “laluś”, ale to człowiek kiery na świat patrzi bardzij sercym nisz
łoczami.
Pyjter i Jan majom być dlo nos wizerunkiym, łobrazym Kościoła, jednego
Kościoła. To jakby wejrzeć na Kościoł ze dwóch stron. To samo a jednak inaksze.
Pyjter, to je to, co widać na codziyń, ludzi, cołko hierarchia, robota, to, jak
to wszysko działo. Zaś Jan, to jes nasze duchowe wnyntrze, to ci ludzie, kierzy
troszczom sie bardzij ło poszyrzynie swojigo serca, kierzy wolom “siednonć sie
u stóp Pana”, “położyć gowa na Jego piersi”, po to, żeby dońść do mondrości
życia.
Pyjter i Jan – to jes jedyn Chrystusowy Kościoł, w kierym jes miejsce dlo
roztomajtych powołań, wybranio sie drogi do Boga, kiero nom nojbardzij pasuje.
To jes tysz tajymnica Kościoła – wspolnoty, kiero mo swoja hierarchia, swoji
prawo, ale tysz – a może nojpiyrw wspolnoty życio.
Wiycie jak to jes piyknie, że kożdy z nos jes inkszy. Że som i te
nerwusy “raptusy” Pyjtry, że som durś zamyślone Jany, i że som niywierne
Tomasze i durś zarobione Marty. Piyknie, że som miyndzy nami nawracajonce sie
łotry i pokutujonce Magdalyny. Bo to jes ta prawdziwo tajymnica Kościoła, kiero
błyszczy bogactwym naszych charakterow i życiowych doświadczyń. Miołech kiejś
ksionżka ło wymownym tytule “So bunte ist unsere Glaube” - “Jak kolorowo jes
nasza wiara”. I to jes cheba istota naszyj wiary, bo ino Pon Bog poradzi ze
takij kupy nacji, roztomajtości stanowisk i pozycji we świecie wyrychtować tako
piykno mozajka jakom jes nasz Kościoł. I dowej pozor, moja siostro i mój
bracie - jak Ciebie w nij braknie – to nasz Kościoł jusz niy bydzie taki piykny.
I możesz mi godać, że twoji życi to bardzij potrzaskane szkorupy nisz piykno
mozajka. Że mosz coś z Pyjtra, bo czasym ci sie zdarzy zdradzić Pon Boczka abo
kompla, twoja baba abo chopa. Że mosz coś ze Tomasza, tako słabo wiara bo durś
byś chcioł wszysko pomierzyć, porachować abo zaplanować. Abo coś z Nikodyma,
kiery z Ponjezusem godoł ino po cimoku, coby go nikt niy widzioł, boisz się
pokozać inkszym że wierzysz, godosz, że to je twoja prywatno sprawa. Godosz, że
w ciebie jes tysz i trocha ze Maryje Magdalyny i z tego łotra, kiery z
Ponjezuskiym umiyroł na krziżu.
A jo ci godom, dzisiejszy Pyjtrze, Tomaszu, Maryjko Magdalyno, wejrzijcie dzisi
na Ponjezuska. Posuchejcie jak trzi razy godo dzisiej do wos: “Czy przajesz
mi?” Czy pszajesz mi niy łoglondajonc sie na reszta świata? Czy mosz do mje
choć troszka zaufanio, do mojich planow jakie mom do cia? I co powiysz
Ponjezusowi? Ni ma leko. Ale idzie. Możesz tak jak i Pyjter, jak Maryjka z
Magdalii, możesz jak dobry łotr ze krziża. Bo to jes gynau nadzieja. Nadzieja,
kiero pocisła Pyjtra do tego, że Ponjezusowi trzi razy pedzioł “ja”, choć
wiedzioł, że najsamwprzod sie Go wypar, a Łon mu to wyboczył. I chyba skiż tego
za trzecim razym pado: “Panie, Ty wszysko wiysz, Ty wiysz, co Ci pszaja”.
Bog zapłać. Piyknie Ci dziynkuja, Pon Boczku, za to co pedzioł Ponjezusowi
Pyjter. To mi styknie. Niych to bydzie moji życi…
Amen.
