Wambierzyce i Polanica Zdrój

[sloneczko1]

byłam wczoraj ,w ten piękny i ciepły jesienny dzień w naszych
Sudetach-------Wambierzyce -Sanktuarium Matki Boskiej Patronki Rodzin
www.sudety.info.pl/npl/miasta/wambierzyce.shtml
www.ga.com.pl/wambier1.htm dolnyslask.org/miasta/wambierz.html
pl.wikipedia.org/wiki/Wambierzyce i piękne uzdrowisko Polanica z
największym źródłem Wielką Pieniawą
www.sudety.info.pl/npl/miasta/polanica.shtml www.polanica.pl/
polecam,nie jest to tak daleko a odpocząć można

[somepoint210]

Grupa ruchomych szopek slusarza Ludwika Wittiga w Wambierzycach. Mozesz opisac
to cudo, i moze masz wiecej informacji o samym Wittigu?.

Pozdr.

[ballest]

opisz te niemieckie cudenka, suoneczko ;)

[sloneczko1]

Duże zainteresowanie zwiedzających budzi ruchoma szopka. Mieści się ona w
budynku u podnóża Kalwarii. Tradycje budowy ruchomych szopek w Wambierzycach
sięgają XVIII wieku. Obecna szopka powstała w drugiej połowie XIX wieku, a jej
twórcą jest Longinus Wittig, ślusarz z zawodu a rzeźbiarz z zamiłowania.
Traktując struganie lipowych figurek jako życiowe hobby Longinus przez 28 lat
wyrzeźbił ok. 800 postaci, z tego 300 jest ruchomych. Napęd stanowi zachowany w
dobrym stanie technicznym mechanizm zegara wagowego. Obok pięciu scen o tematyce
religijnej (Boże Narodzenie, sceny z życia Jezusa, święta Rodzina i sceny Męki
Pańskiej) dwie sceny przedstawiają pionowy przekrój kopalni węgla kamiennego
oraz zabawę ludową.

[ballest]

Byl napewno POLAKIEM ! prawda suoneczko?

wittig

[sloneczko1]

almaz.com/nobel/chemistry/1979b.html

[sloneczko1]

www.joseph-wittig.de/

[sloneczko1]

Georg Wittig (16 czerwca 1897 - 26 sierpnia 1987), chemik niemiecki, laureat
Nagrody Nobla 1979.

Był profesorem uniwersytetów w Tybindze (1944-1956) i Heidelbergu (1956-1967)
oraz członkiem wielu towarzystw naukowych, m.in. Akademii Nauk w Heidelbergu,
Akademii Przyrodników w Halle, Akademii Nauk w Nowym Jorku.
Medal Nagrody Nobla

Opracował m.in. metodę syntezy alkenów ze związków karbonylowych, nazwaną
reakcją Wittiga. Za badania dotyczące zastosowania związków boru i fosforu w
syntezach organicznych został uhonorowany Nagrodą Noblą w dziedzinie chemii w
1979, razem z Amerykaninem Herbertem C. Brownem.

[sloneczko1]

Profesor Joseph Wittig 1879 - 1949

Przyszedł na świat 22 stycznia 1879 roku w Słupcu Dolinie jako szóste dziecko
Eduarda Wittiga i Hanne Wittig z domu Stranfeld.
W szkole podstawowej Joseph Wittig był zdolnym uczniem, lecz nie
prymusem. Od wczesnych lat szkolnych interesowały go przedmioty, które
rozbudzały jego wyobraźnię. Interesowała go geografia nie z powody treści
przedmiotu, ale z powodu barwnej mapy.
Na czas młodzieńczego poszukiwania przypadło zdarzenie, które w duszy
chłopca pozostawiło niezatarty ślad. Było to spotkanie księdza Henryka May'a
który jako neoprezbiter podczas kilkutygodniowego zastępstwa w Słupcu wywarł na
chłopcu duże wrażenie. Ksiądz Henryk May podjął się przygotować Wittiga do
gimnazjum. Wprowadził go w tajniki matematyki i literatury uczył języków obcych
i kultury.
W kwietniu 1893 roku pomyślnie zdał egzaminy wstępne. Rozpoczął naukę
w Gimnazjum św. Macieja we Wrocławiu. Zamieszkał u sióstr Jadwiżanek gdzie
mieszkały trzy jego krewne, którym w znacznej mierze zawdzięczał studium i
utrzymanie Egzamin dojrzałości zdał w 1899 roku a następnie rozpoczął studia na
Uniwersytecie Wrocławskim. Podczas studiów mieszkał w konwikcie teologów przy
Placu Katedralnym we Wrocławiu.
Jego ulubionymi dziedzinami nauki były: historia kościoła
starożytnego, archeologia oraz patrystyka.
W osobie księdza profesora M. Sdralka znalazł przewodnika życiowego,
który wyzwolił w nim zamiłowanie do pracy naukowej a w końcu utorował drogę do
katedry uniwersyteckiej. Podczas studiów Wittig koncentrował się na badaniu
starożytności chrześcijańskiej wraz, z którą otwierało się mu i pogłębiało
zrozumienie pozostałych dyscyplin teologicznych. Studia ukończył w 1902 roku.
Nastały dni radości, które neomysta spędził w rodzinnym Słupcu i Nowym
Gierałtowie. W tym samym roku został doktorem teologii broniąc pracy na temat
papieża Damazego I.
Na drogę kapłaństwa wszedł 22 czerwca 1903 został wyświęcony przez
kardynała Koppa w kościele św. Krzyża we Wrocławiu, a następnego dnia pierwszą
swš mszę (prymicyjną) odprawił w kaplicy sióstr Jadwiżanek. Następnie został
skierowany na nowoutworzony wikariat w Lubaniu Śląskim. Jego działalność
duszpasterska trwała tam zaledwie czternaście miesięcy.
W latach 1904-1905 dzięki staraniom księdza profesora M. Sdralka
studiował w rzymskim Kolegium Germanicum w Campo Santo jako stypendysta
Instytutu Archeologicznego w Berlinie. Jako historyk i archeolog zainteresowany
był starożytnością Kościoła. Podczas rzymskich studiów prowadził badania
dotyczące grobu św. Sotery. Badaniami objął także statuę św. Piotra w bazylice
watykańskiej oraz proces Izaaka przeciw papieżowi Damazemu I. Wyniki tych prac
publikował na łamach fachowych czasopism. W roku 1909 habilitował się,
przedstawiając studium o Ambrojastrze.
Po powrocie na krótko podjął pracę duszpasterską w Paczkowie a
następnie we Wrocławiu w kościele NMP na Piasku. Przerwał pracę duszpasterską i
rozpoczął karierę uniwersytecką.
W 1911 został mianowany profesorem nadzwyczajnym historii Kościoła, a
14 stycznia 1915 roku zwyczajnym Wydziału Teologii Uniwersytetu Wrocławskiego.
Teologia uprawiana metodą narratywną przyczyniła się do ujawnienia
jego talentu pisarskiego. Obok działalności pedagogicznej i naukowej profesor
Wittig zajmował się pisarstwem popularno - religijnym. Rozkwit twórczości
pisarskiej Wittiga przypadł szczególnie na lata 1922-1924 i 1928-1932.
Publikował wiele opowiadań o Bogu, w których Ewangelię przedstawiał jako radosną
i zbawienną nowinę. Tematem jego opowiadań często było jego ukochane hrabstwo
kłodzkie i życie chrześcijańskie Dolnego Śląska. Opowiadania Wittiga opiewają
urodę naszych stron piękno Kotliny Kłodzkiej, pisane są z wielką miłością ku
czci Stwórcy gór, kościółków, olchowych dolin, kapliczek, kwiatów.
W 1922 roku ukazał się w czasopiśmie "Hochland" głośny artykuł
"Zbawieni", krytykujšcy oficjalną wykładnię kościelną grzechu i spowiedzi.
Pojawiające się elementy polemiczne w jego dziełach wywołały protest władz
kościelnych. Narastajšcy konflikt doprowadził do wciągnięcia części jego
twórczości na indeks ksišg zakazanych i ostatecznie do ekskomuniki w 1925 roku.
Wittig żył jako wolny pisarz religijny. Mimo wykluczenia ze wspólnoty religijnej
pozostał nadal wierny Kościołowi katolickiemu.
W 1927 roku Joseph Wittig ożenił się z Bianką Geisler. Po ożenku
poczuł przypływ nowych sił. Na lata 1928-1932 przypada kolejny szczyt w jego
pisarskiej twórczości. Profesor jak zwykło się nazywać Wittiga powrócił z żoną
do swojego rodzinnego Słupca - Doliny (Neusorge) i osiadł wśród rolników,
robotników i rzemieślników. Małżonkowie przenieśli się do nowo zbudowanego
częściowo własnoręcznie domu z wysokim szpiczastym dachem "żeby mu nikt po
głowie nie chodził", (w domu tym obecnie mieści się Muzeum Josepha Wittiga) i
wychowali trójkę dzieci Jana Rafała, Biankę Marię oraz Krzysztofa Michała.

Dom profesora Josepha Wittiga w Słupcu - Dolinie, obecnie znajduje się w nim muzeum


Obok działalności literackiej jego codzienność wypełniały liczne
kontakty z ludźmi poszukującymi.
W latach 1937-1943 występował z prelekcjami wśród różnych
protestanckich ugrupowań zwłaszcza w Niemczech Północnych. Działalność
teologiczna wyrażała się obok twórczości literackiej w bardzo rozległej
korespondencji i aktywności odczytowej. Prowadził dyskusję między innymi z
historykiem prawa i socjologiem profesorem E. Rosenstock-Huessy, współtwórcą
psychosomatyki Viktorem von Weizaecker utrzymywał też związki z filozofem i
teologiem Martinem Buberem.
W 1946 roku został zwolniony z ekskomuniki i powtórnie przyjęty do
wspólnoty kościelnej. Radość z tego powodu przysłoniło mu jednak przymusowe
wysiedlenie do Niemiec. Wittigowie dnia 1 kwietnia we wczesnych godzinach
rannych zmuszeni zostali do opuszczenia swego domu w Słupcu - Dolinie. W domu
Wittigów pozostały wszystkie manuskrypty pisarza. Chorego Profesora
transportowano na noszach. Przymusowa podróż w nieznane zakończyła się dopiero
10 kwietnia na stacji kolejowej w Altena w Westfalii. Rodzina Wittiga
zamieszkała w Göhrde w rejonie Lüneburga. Na trzeci dzień po przeprowadzce do
Altena trzeba było przewieźć Wittiga z objawami skrajnego wyczerpania do
szpitala. Trzy lata później 22 sierpnia 1949 roku Joseph Wittig zmarł na zawał
serca w przeddzień przeprowadzki do domu w Meschede ufundowanego przez
przyjaciół. Proboszcz parafii w Meschede miał opory, co do katolickiego pogrzebu
kontaktował się z wikariuszem generalnym w Paderborn. Zapewniono go, że Joseph
Wittig odszedł pojednany z Kościołem, więc ma prawo do chrześcijańskiego
pogrzebu i został pochowany na cmentarzu w Meschede.

[rado10]

Dziekuje Sloneczko,bardzo interesujace!!

[rado10]

To jak mu w koncu bylo,Longinus czy Ludwik, he,???????

pozdrawiam

[szwager_z_laband]

Longinus to po polsku Longin jak sie niy myla