co za noc (III)

[Gość: meg]

cieszę się, że przybyło osób w tym wątku, więc żeby był łatwiejszy dostęp -
otwieram trzecią setkę:

Przychodzisz zawsze do mnie,
gdy zapada zmrok.
Zapalasz rzekę tęczy
i przerywasz noc.
Nie pytasz nigdy o nic,
a jednak wiesz co chcę:
Przepłynąć w poprzek tęczę
na jej nieznany drugi brzeg.
Zobaczyć słońce w nocy, zobaczyć latem śnieg,
królika trzymać w dłoniach i głaskać dłonią jego sierść.

(Breakout - czy słyszycie tę wspaniałą muzykę?)

NOC ELFOW

[Gość: Hobbit]

Tak w elfow bioue go oblykli
I siedym swiateu go kludziouo
Do oczow w skryte go przywlykli
A ino jymu tak sie dziouo
Az wloz do izbow wielkich fest
Kaj zycie wartko plynie
Kaj Krol bez lot od wiekow jest
Na wiyrchu w Ilmarinie
Pieronym wiela sie godauo
O elfach i o ludziach z ziymi
I mocka rzeczy poznowauo
Niy wiedzom ale tego te co stojom zowzdy w siyni

Pyrsk !

NOC ELFOW

[Gość: Hobbit]

Cesta Hobbita

I kery wiy , co zakrynt krou ,
Dzwiyrza tajymne , dziwow cesta .
Telas niom przeca w zyciu szou ,
Toc przindzie do cia bojek reszta
Roztworzy ci zaspane slypia
Tam kaj miesionczek snom sie chowo
A bydziesz spou to cie uszczypia
Bo zas od elfow pora wstowo
Elfow , utopcow , jakis trolli
Jak bojka abo jak beranie
Zodnego serce niy zaboli
Kaj bojka zyciym goni spanie

Hobbit Szwager

PS

Czimcie sie i do Wiliji !

[Gość: Jimi]

Noc jest dla nas, ciemność nasza tylko
noc jest w nas a niej tylko my
jak welwet miękki i ciężki dokoła otacza
poduszki mości z wieczornej mgły

Cisza kocha, szeleści
zza półcieni snu
tu rozmywa się granica
naszych dwóch światów.. i tu

Tu tylko sami a poza nami
cały wszechświat, ale któż o to dba
cóż...liczy się tu i teraz
świato latarni, mgła...

pół-sen, pół-życie, pół-teraz
półcień półsłodka jawa
czy chcemy wrócić? - nie.. nie teraz... nie
niech noc nam będzie jedynym świadkiem
w świetle latarni, mgle

i tylko żalu trochę
za tym światem co zaśnie we mgle
tego co zmyje poranna rosa
co zostanie w twoich oczach
jak błękit, jak noc w twoich włosach
i świetle latarni... mgle

[hanys_hans]

Śpioch

Już od rana słychać szloch -
Co się dzieje? Wstaje śpioch ...
Więc go pytam: - Co się stało?
I czy mu się dobrze spało?
- Też pytanie - "Jak się spało?"
Bardzo dobrze. Tylko mało...

Tam pod kołdrą tak milutko,
Tak rozkosznie, tak cieplutko.
Żal choć jedną wyjąć nogę...
Pan się dziwi, że nie mogę?
Mógłbym jeszcze smacznie spać,
A tu budzą - każą wstać...
Właśnie wtedy, kiedy śniłem,
Że bramkarzem-super byłem ...

Zawsze, w samym środku spania,
Mama z łóżka mnie wygania.
Ja się pytam: - po co? Na co?
Czy też mamie za to płacą,
By przerywać sen w połowie?
Niech się świat o wszystkim dowie
I potępi - mam nadzieję -
Krzywdę, jaka mi się dzieje.
Kto to widział, proszę pana,
Aby zrywać się tak z rana?
I codziennie! W tym jest sęk.
Nie rozumiem, choćbym pękł.
Niech pan spisze moje męki
Zanim pójdę do łazienki ...

I wstał z łóżka, lejąc łzy.
Straszny śpioch. Czy to nie ty?

[Gość: meg]

a ja go rozumiem :-)

[Gość: Mirek]

STANISLAW BALINSKI


GODZINA NOCY


Kazda godzina nocy ma inne oblicze.

Szosta wieczor, na przyklad, gdy sie wolno zmierzcha
Jest godzina przeszlosci, do ktorej mysl pierzcha
Odnajdujac w rozowym mlodosci koralu
Jakies dnie bez goryczy i smutki bez zalu.

Godzina osma wieczor jest zupelnie inna
I najdzwieczniej wybija w stolowym pokoju,
Gdzie schodzi sie domowa gromadka rodzinna,
Zeby w cieniu herbaty pogadac w spokoju.

Odwrocmy od niej glowe, przyslonieta mglami.
Ta godzina jest dzisiaj nie dla nas, nie z nami.

Potem idzie dziewiata, poczatek wieczora.
Jestes sam. Drzwi zamkniete. Nocnej pracy pora.
Lampa, ksiazka i cwiartka papieru przed toba -
Sa przyjaznego biurka jedyna ozdoba.
Nie slyszysz kropel deszczu, ani glosow miasta,
Tylko cichy szmer piora, co wiernie szelesci,
Nie slyszysz, jak przyplywa z wolna jedenasta,
Godzina lamp i swiatel, godzina srodmiescia.
Miedzy ostatnim - w modnym teatrze - oklaskiem
A pierwszym powitaniem gosci przez kelnera
Ulice dzwiecza gwarem i musuja blaskiem. -
Lecz godzina to krotka i predko zamiera.

Dwunasta byla kiedys pora zlego ducha,
Zrodzila ja noc dziadow i noc swietojanska.
Dzis mija bez znaczenia, dzis nikt jej nie slucha,
To po prostu zwyczajna godzina mieszczanska,
Gdy szczesliwe malzenstwa w poscieli dosytu
Naciagaja pierzyne, zeby spac do switu.

Druga w nocy wydzwania wolno w oddaleniu
Dla tych wszystkich, co jeszcze pracuja w skupieniu.
Dobrze jest wtedy w oknie odetchnac szeroko
Powietrzem, ktore pluca nasyca gleboko.
I poczuc moc tworczosci, ktora wlasnie z ziemi
Unosi sie ku gwiazdom i jest miedzy niemi.

To jest godzina szczescia. O, daleki bracie,
Ktory ja znasz, wiesz dobrze, jak sie za nia placi.

Potem noc zwalnia biegu, skreca boczna droga,
Zblizaja sie godziny tych, co spac nie moga,
Tych, co leza w poscieli, a posciel nie chlodzi,
Ktorzy laski snu pragna, a sen nie przychodzi.
Czasami szpara swiatla w drzwiach od korytarza
Jakies zludzenie nocy przespanej im stwarza.
"Moze swit - mysla wtedy - moze sen juz zlecial."
Lecz swiatlo nagle znika. I wybija trzecia.

Wtedy wychudle rece szukaja w ciemnosci
Drugiego juz tej nocy proszka weronalu,
Ktory zakonczy wreszcie pustke bez litosci
I - znekanych - nasyci esencja opalu.
Ale sen, ktory idzie, ma lodowe usta
I spojrzenie zimniejsze od spojrzenia Prousta.
Gdy mu z reki ostatnia wypadala karta
Utraconego Czasu... Wtedy bije czwarta.

Godzina szosta rano nie nalezy do nas,
Nie nalezy do nocy. - Jest dla niej stracona.
Coz o niej tutaj mowic? Chyba to, ze wianek
Wczesnego dnia na niebie wylania z ukrycia
I budzi dzieci, ktore przeczuwajac ranek,
Przez sen sie usmiechaja z ufnoscia do zycia.

A zycie, wschodzac wlasnie, jak gdyby w podziece,
Wyciaga do nich czule sprawiedliwe rece.

[Gość: Mirek]

Meg! Co do minuty! Zaczynam wierzyc w virtualnie-poetyczna telepatie!
Dobranoc :)))

[Gość: meg]

Gość portalu: Mirek napisał(a):

> Meg! Co do minuty! Zaczynam wierzyc w virtualnie-poetyczna telepatie!
> Dobranoc :)))

Tobie - dobrej nocy, mnie daj Boże dobrego dnia, bo ostatnio ich niewiele, a
właśnie wstałam od nowa mierzyć się z rzeczywistością

[Gość: _______]

Już od dzieciństwa

już od dzieciństwa
wszyscy mi mówią
że jestem inna
włosy oczy ręce
cała grzeszna dusza
przepojona innością
z piegowatą kobiecością
ciała
boję się
jutra

tyn konsek szkryknoua M.T.

[Gość: _______]

Wbiegły

wbiegły w moją intymność
nieupoważnione osoby
podeptały mój życiorys
nieskazitelny
od skazy grzechu
pozbawiony
wszelkiego zła

(M.T.)

[Gość: _______]

Zatopiłam

zatopiłam wszystkie smutki
w wodzie procentowej
zachłannością swą potknęłam się
o butelke
życia
po nieprzespanej nocy
z kochankiem snem
pochłonięci rozmową zapomnieliśmy o świecie
złym
topimy nasze jeszcze żywe komórki
szukając nowych pozycji
pleciemy pajęczynę ciał
zatopioną w pościeli słów i gestów
które odbijają się od naszych
oczu
czerwonych od gorącej
pijanej miłości

(M.T.)

[Gość: ________]

Wygryzam

wygryzam zębami
słowa miłości
byś wiedział
że kocham
światku zielony
pełen zła
przegryzam skórę
sina od bólu
odporna na śmierć


(M.T.)

[Gość: meg]

coraz bardziej mi sie podobają jej wiersze, ale nie znalazłam w księgarniach -
- napisałeś dwie wersje nazwiska: Taneta i Teneta, ale Marta - tak?

[Gość: _______]

Schowałam

schowałam wszystkie swoje
myśli pod
poduszkę
aby sie porządnie
wyspały

(Marta Teneta)

[Gość: Jimi]

Gość portalu: meg napisał(a):

> coraz bardziej mi sie podobają jej wiersze, ale nie znalazłam w księgarniach -
> - napisałeś dwie wersje nazwiska: Taneta i Teneta, ale Marta - tak?

Wcale bym się nie zdziwił gdyby okazało się że pytasz o to właśnie ich
autorkę/autora;)) Ciekawe czy "Marta Teneta" to jakiś pseudonim, może nawet
anagram... Nieważne mnie się też zaczyna podobać ;))) Teraz coś, przez osobę
autora, bardzo rodzimego i bliskiego:

Jesteś moim przeciwieństwem
Tak jakby miało to coś wnosić
Jednak próbuję popatrzeć na siebie
z twojej strony.

Istotnie. Z twojego punktu widzenia
mogę robić wrażenie człowieka
który ni ma z sobą nic
wspólnego

Nic ci do tego?
Każdy ma swój świat
osobisty, chociaż świadczy o nas jeden
dowód.

Krzysztof Siwczyk
"Wiersze dla palących"

[Gość: Mirek]

WISLAWA SZYMBORSKA


WIERSZ KU CZCI

Byl sobie raz. Wymyslil zero.
W kraju niepewnym. Pod gwiazda
dzis moze ciemna. Pomiedzy datami,
na ktore ktoz przysiegnie. Bez imienia
nawet spornego. Nie pozostawiajac
ponizej swego zera zadnej mysli zlotej
o zyciu, ktore jest jak. Ani legendy,
ze dnia pewnego do zerwanej rozy
zero dopisal i zwiazal ja w bukiet.
Ze kiedy mial umierac, odjechal w pustynie
na stugarbnym wielbladzie. Ze zasnal
w cieniu palmy pierwszenstwa. Ze sie zbudzi,
kiedy juz wszystko bedzie przeliczone
az do ziarenka piasku. Coz za czlowiek.
Szczelina miedzy faktem a zmysleniem
uszedl naszej uwagi. Odporny
na kazdy los. Straca ze siebie
kazda, jaka mu daje, postac.
Cisza zrosla sie nad nim, bez blizny po glosie.
Nieobecnosc przybrala wyglad horyzontu.
Zero pisze sie samo.

z tomu Sol (1962)

[Gość: Mirek]

Zmarly, 4 stycznia 2001 w Toronto, Waclaw Iwaniuk (ur. 1912), wybitny polski
poeta.


WACLAW IWANIUK

MOMENT


Jest cisza ziemi i szept
spadajacych lisci
gdy zegnaja sie z drzewem.
Slucham mowy wiatru
bo moze ostatnia to juz jesien
przeorana krzykiem
odlatujacych ptakow
ich lakoniczna mowa.
Wiatru nikt nie uwiezi
jego wolnosc jest inna od mojej
wciaz na bezdrozach
obcych sumien.
Gdy slucham mowy wiatru
slucham wlasnych slow
a te kryja zasadzke
bo w kazdej sylabie wiersza
jest moja prywatna prawda
o ktorej nic nie wiesz.

Jak blisko jestesmy boskich praw
i jak daleko od samych siebie.

[Gość: Mirek]

ANNA FRAJLICH

MGLA

Nad ranem nad jeziorem
nad lakami zawisa mgla
i w sen przenika tez
tam widze ja
jak snuje sie i mami
i dzikich gesi kanadyjskich zew
nie ploszy jej
gdy gnane skads kluczami
z biciem swych skrzydel
opadaja w nia.


1999

[Gość: meg]

a śnieg pada i pada, na dworze biało i świątecznie, gorzej będzie jutro, gdy
przyjdzie wsiąść w samochód, mam przed sobą tyle prozy, że już nawet poezja mi
się nie udziela, ale miło Cię spotkać

[emma1]

Gość portalu: Mirek napisał(a):

> ANNA FRAJLICH
>
> MGLA
>
> Nad ranem nad jeziorem
> nad lakami zawisa mgla
> i w sen przenika tez
> tam widze ja
> jak snuje sie i mami
> i dzikich gesi kanadyjskich zew
> nie ploszy jej
> gdy gnane skads kluczami
> z biciem swych skrzydel
> opadaja w nia.
>
>
> 1999
>

Kurde Mirek, musze sie przyznac, ze juz od lat nie czytam wierszy, ale ja bym w
TAKA noc mogla o wszystkim rozmawiac, ale o mgle....?

[Gość: Szwager]

Widza co sam kopa ludzi niy poradzi usnonc

[Gość: meg]

bo też dnia brakuje na wszystkie sprawy

[Gość: Szwager]

ale, ale, merkuech cos Ty je tako konsek nocno marka.

[Gość: Szwager]

dobranoc !

[Gość: Mirek]

Emma! Balans musi byc, bo inaczej byloby za goraco ;))

[Gość: Mirek]

KAZIMIERZ TETMAJER


DANAE TYCJANA


Na miekkim puchu bialego poslania
promienna cala od slonca pozloty,
Danae, Zeusa spragniona pieszczoty
z oslon swe cialo dziewicze odslania.

Z niebios sie ku niej swietlny oblok slania
i nagle deszcz zen na nia spada zloty:
to bog, milosnej czujac zar tesknoty,
zwisl nad cichego pelnia pozadania.

Nagie jej cialo widzi i blekitu
jej wielkich cudnych zrenic blask przymglony,
senny, wsrod boskiej rozkoszy zachwytu.

Przed zlotym deszczem, od slonecznej strony,
u stop jej bialych, podobny do switu
gdy dnieje: Amor uchodzi sploniony.

[Gość: meg]

jest tu jeszcze ktoś?
jak tak dalej pójdzie, nie zauważę zmiany roku :-((

[emma1]

Mirek, wszystko ladnie pieknie, ale jestem ciekawa, jakby ten caly Zeus sie z nia
ozenil, zamiast ja tylko ....., to ciekawe czy po 17-stu latach ciagle by tak ja
widzial i pozadal? Z tym Zeusem to i tak przegrana sprawa. On przeciez zadnej nie
przepuscil!

[Gość: meg]

emma1 napisał(a):

> ciekawe czy po 17-stu latach ciągle by tak ją
> widział i pożądał?

ciekawe czemu piszesz akurat o 17-stu latach - doświadczenia własne? (bo u mnie
właśnie 17)

[Gość: Mirek]

WIESLAW JANUSZ MIKULSKI


WIERSZE
(z cyklu Sloneczny usmiech)


* * *

Noc rozklada ramiona chmur
na niebie
zaklada srebrne korale
gwiazd

oczarowana ksiezycem tanczy wiruje
a my wpatrzeni w ich milosc
nie mozemy spac

[Gość: Troll]

kerys sam kedys cosik tyj autorki cytowou. no to wos zbulwesuja.

Fragment rodziału "Wisława Szymborska głosi chwałę Polskiej Zjednoczonej Partii
Robotniczej".

(...) Kandydat, który poważnie myśli o zostaniu członkiem Polskiej
Zjednoczonej Partii Robotniczej powinien sobie do końca uświadomić, że nie jest
ona tylko zwykłą partią polityczną, ale czymś więcej:

Partia. Należeć do niej,
z nią działać, z nią marzyć,
z nią w planach nieulękłych,
z nią w trosce bezsennej -
wierz mi, to najpiękniejsze
co się może zdarzyć
w czasie naszej młodości
- gwiazdy dwuramiennej.


Pyrsk !

[Gość: Szwager]

A znocie Wijaczka ?


Jak niy to ...



Ballada bezbożna

Gdzie mojej ręki lewej z niebem igra samiec
Tam stado dojnych gwiazd i moja śmierć się pasie
Gdzie mojej ręki prawej ogródek się szerzy
Tam żonę martwą zakopują w ziemi
Gdzie moich jąder krązy podwójna planeta
Tam wieszają człowieka za to że poeta
Gdzie nasienie pośpiesznie porzucone gnije
Tam kobietę do spazmu pobudzają kijem
Gdzie mojego mózgowia cieknie wrąca struga
Tam pijak pijąc wie już co jest dobra wódka
Gdzie moja stopa lewa bieg planet popędza
Tam nie ma Boga tylko jego impotencja
Gdzie moja stopa prawa bieg planet wstrzymuje
Też nie ma Boga tylko nieskończony smutek
Gdzie moja męskość głową fioletową straszy
Poślubiona dziewica regularnie krwawi
Gdzie patrzę lewym okiem tam widzę: jest Polska
Biskup na świni tyłem wjeżdża do kościoła
Gdzie patrzę prawym okiem moje życie marne
Jak zwykle z przyjściem zmroku idzie pod latarnię


--------------------------------------------------------------------------------

[Gość: Szwager]

i zaro jeszcze cosik od niego



lBallada o lęku

Zbliża się do nas
lęk: ma twarz
ze śniegu zielonego jak fosfor lub kość
spróchniałego drzewa.
Wkłada nam do ust
dłoń i już
jemy ją wysysając jakby z sopla sok
idący do serca.
Daje nam swej pić
krwi i szpik
mózgu wyjeć musimy mu z czaszki aż dno
o zęby zazgrzyta.
Wiemy, że to jest
krew, co nie
przyjmie się w naszych żyłach, żeby mogły nią
do woli oddychać.
Wiemy, że to jest
szpik jak krew
trujący: po nim nasze trzewia będą w głos
zawodziły: zdrada!
Ale lęk jak ból
nie być już
nie może: nas bez niego nie ma a i on
bez nas nie przeraża.

[Gość: Szwager]

dalyj ...



Ballada o prawdziwej krwi

nie ciemna ani plemienna
niepobożna krew się czołga
nie podległa gazom watom
plastrom bandażom księżycom
niezależna od postrzałów
ran ciętych szarpanych kłutych
bielmooka lecz widząca
jasno owa siostra słońca
nie miesięczna nieustanna
niczym niepohamowana
nie struga nie rzeka nawet
nie mierzyć jej oceanem
nie kobieca i nie męska
ani czarna krew dziewczęca
nie tętnicza ani żylna
nie sterylna ani krwawa
bezbolesna i nie w wiadrze
nie w szpitalu ani w rzeźni
nie na polu bitwy także
nie na żadnym prześcieradle
bowiem nie ta oswojona
krew co w klatce pulsu mieszka
regulaminowi serca
posłuszna oraz wymierna
nie ta która cieknie z wargi
przegryzionej przy orgazmie
nie ta którą wieprze broczą
na użytek kaszanki
także nie almanachowa
krew błękitna nie plebejska
nie aryjska nie żydowska
niewinna czy chrystusowa
nie dekoracyjna cyfra
ozdobnik z cudzego snu
ukradziony przez poetę
na użytek poematu
ale krew co bez sztandaru
taborów i awangardy
bez posłów listów żelaznych
czy uwierzytelniających
bez wywiadu kontrwywiadu
oraz wojowniczych not
bez reklamy prasy sławy
lekarza i markietanki
co to ustalony front
nie wiedząc lecz wiedząc: pełzać
nieprzetartym duktem nieba
trzeba nieprzerwanie wciąż
więc czołgając się cierpliwie
bo cóż ją obchodzi czas
żywiąc się igliwiem gwiazd
poszerza swoją dziedzinę

[Gość: Szwager]

Bądź mi

Bądź mi od stóp do głowy, od pięty do ucha
Od kolan do pachwiny, od łokcia do paznokci
Pod pachą, pod językiem, od łechtaczki do rzęs
Bądź biegunem mojego pomylonego serca
Rakiem, który mózg jedząc pozwoli poczuć mózg
Bądź wodą tlenu dla spalonych płuc
Bądź mi stanikiem, majtkami, podwiązką
Bądź kołyską dla ciała, niańką co kołysze
Jedz mi brud zza paznokci, pij miesięczna krew
Bądź żądzą i spełnieniem, rozkoszą, znowu głodem
Przeszłością i przyszłością, sekunda i wiecznością
Bądź chłopcem, bądź dziewczyną, bądź nocą i dniem
Bądź mi życiem, radością, bądź śmiercią, zazdrością
Bądź złością i pogarda nieszczęściem i nudą
Bądź Bogiem, bądź Murzynem, ojcem, matka synem
Bądź- i nie pytaj, jak Ci się wypłacę
A wtedy darmo weźmiesz najpiękniejszą zdradę:
Miłość, która obudzi śpiącą w Tobie śmierć




Zasmakowaliscie juz Wojaczka. To jedyn z najbardziej kontrowersyjnych poetow
ostatnich czasow w Polsce. Niywiym eli wiycie ale mozna go byuo kedys spotkac w
Gliwicach.

Pyrsk !

[Gość: Szwager]

ale i to jest Wojaczek


Czy wiersz może nie być kobietą

Ileż to jeszcze stronic nie zmazanych krwią głodną!
Lecz ten, co stał się, mnie jedząc,
Wiersz rankiem napisany, nakarmiony nocą
Czyz może nie być kobietą?

[Gość: meg]

czy na dwie godziny warto kłaść się spać?

[Gość: Szwager]

Pyrsk !

no to chyba spomna sam moj stary konsek (kery sam kajs juz bou)

Papla przi zygowku
W slypiach polno piosku
W cieple se tak lygom
Fajne sny zas bydom
Ciche z nocy dajom
Wele mie lygajom
Konsek tyn od ciebie
Gwiozdko srebno w niebie
Troski niy chytajom
Som sam , abo bajom
Bajom , som i boly
Abo mi sie snioly ?

[Gość: Szwager]

Nazod

W galotach na kanta biglowanych
Niy na beztydziyn ino na niydziela
Pol fonta bonbonow w tytce z papioru
Kozdy bajtel cyckol kopalnioka
Po odpuscie szczylaly placpatrony
W doma czekol slonski obiod
Nudelzupa
Modro kapusta
Czorne kluski i rolady
A kompot bol ze jabkow

Pyrsk !

[Gość: Szwager]

Aniele Bozy, Strozu moj,
do zony mojej steruj
na swej lodce z niebieskiego papieru
i powiedz jej, ze kocham ja,
Aniele Strozu moj.

Musnieciem pior w kolede zmien
troski jej wszystkie ziemskie,
a rozsyp przed nia srebro betlejemskie,
miekkie jak zielen serce jej
raduj spokojnym snem.

Aniele Bozy, uczyn mnie
chociazby niskim progiem,
ale szkarlatnym pod jej stopy drogie,
i w prog tchnij spiew na chwale stop,
Aniele Strozu moj.

[Gość: Szwager]

Hymn o milosci
Gdybym mowil jezykami ludzi i aniolow, a milosci bym nie mial, stalbym sie jak
miedz brzeczaca albo cymbal brzmiacy.
Gdybym tez mial dar prorokowania i znal wszystkie tajemnice, i posiadal wszelka
wiedze, i wszelka [mozliwa] wiare, tak izbym gory przenosil, a milosci bym nie
mial, bylbym niczym.
I gdybym rozdal na jalmuzne cala majetnosc moja, a cialo wystawil na spalenie,
lecz milosci bym nie mial, nic bym nie zyskal.

Milosc cierpliwa jest,
laskawa jest.
Milosc nie zazdrosci,
nie szuka poklasku,
nie unosi sie pycha;
nie dopuszcza sie bezwstydu,
nie szuka swego,
nie unosi sie gniewem,
nie pamieta zlego;
nie cieszy sie z niesprawiedliwosci,
lecz wspolweseli sie z prawda.
Wszystko znosi,
wszystkiemu wierzy,
we wszystkim poklada nadzieje,
wszystko przetrzyma.

Milosc nigdy nie ustaje,

[nie jest] jak proroctwa, ktore sie skoncza,
albo jak dar jezykow, ktory zniknie,
lub jak wiedza,
ktorej zabraknie.
Po czesci bowiem tylko poznajemy,
po czesci prorokujemy.
Gdy zas przyjdzie to, co jest doskonale,
zniknie to,
co jest tylko czesciowe.
Gdy bylem dzieckiem,
mowilem jak dziecko,
czulem jak dziecko,
myslalem jak dziecko.
Kiedy zas stalem sie mezem, wyzbylem sie tego, co dzieciece.
Teraz widzimy jakby w zwierciadle, niejasno; wtedy zas [zobaczymy] twarza w
twarz:
Teraz poznaje po czesci, wtedy zas poznam tak, jak i zostalem poznany.

[Gość: meg]

o rany - taki romantyczny nastrój w środku dnia ? - co to się będzie działo
wieczorem?

serdecznie pozdrawiam

[Gość: Szwager]

O nieba płynnych pogód,
o ptaki, o natchnienia.
Nie wydeptana ziemia,
nie wyśpiewane Bogu
te drzewa, te kaskady
iskier, ten oddech nieba,
w ramionach jak w kolebach
zamknięty. Jak cokoły
drzewa z szumem na poły;
serca jak dzbany łaski,
takie serca jak gwiazdki,
takie oczu obłoki,
taki lot - za wysoki.

Słońce, słońce w ramionach
czy twego ciała kryształ
pełen owoców białych,
gdzie zdrój zielony tryska,
gdzie oczy miękkie w mroku
tak pół mnie, a pół Bogu.


Twych kroków korowody
w urojonych alejach,
twe odbicia u wody
jak w pragnieniach, w nadziejach.
Twoje usta u źródeł
to syte, to znów głodne,
i twój śmiech, i płakanie
nie odpłynie, zostanie.
Uniosę je, przeniosę
jak ramionami - głosem,
w czas daleki, wysoko,
w obcowanie obłokom

[Gość: Szwager]

Tak wyglada moj wielki maturalny sen:
siedza w oknie dwie malpy przykute lancuchem,
za oknem fruwa niebo
i kapie sie morze.

Zdaje z historii ludzi.
Jakam sie i brne.

Malpa wpatrzona we mnie, ironicznie slucha,
druga niby to drzemie -
a kiedy po pytaniu nastaje milczenie,
podpowiada mi
cichym brzakaniem lancucha.

[Gość: Szwager]

BAJKA


"Najlepsza rzecz żyć w zgodzie, bez twierdzeń, bez sprzeczki,

Po cóż bo gwar ustawny dla kropki lub linii?

I urabianie ciągłe publicznej opinii ?" -

Siennik-dziurawy mówił tak do Torby-sieczki.

Tymczasem osły, najmniej nie myśląc o szkodzie,

Siano i sieczkę w cichej pożywały zgodzie,

A stąd zdaje się prawda ta być oczywistą,

Że i człowiek zyskałby... będąc legumistą

[Gość: ?]

TWÓJ SEN


Zamykam oczy i znów to widzę jak za kratami
Czerwoną ciężarówke w niej akwarium z trupami ,
I choć wiem,że bać się wcale nie powinnam
Wtargnęłam do Twego snu! sama sobie jestem winna

Moje dłonie stały się wilgotne w ciągu jednej chwili
Nie jestem pewna, ale chyba nie przeszłabym nawet jednej mili ,
Strach miota mną ,jak flagą na wietrze
Ten dreszcz opętał moje ciało na każdym jego milimetrze

Oczy krwią zaszły , powieki drzeć zaczęły
Serce zabiło tak mocno , obawy nie minęły
Pazurki w dłoń się wbiły ,myśli przefrunęły
Niektóre z nich tak mocno mnie dotknęły

Prosze mów tylko do mnie , bym była spokojna
Przecież to Twój sen Tig , a nie wielka wojna
Mów do mnie cicho uspokój mą smutną duszę
Przecież wiesz o tym dobrze ,ze spotkać go muszę.....naprawdę muszę

[Gość: Szwager]

"Modlitwa na dobranoc"

Aniele Stróżu pilnuj nie tylko
kładki nad przepaścią
ale chroń komputery przed złym wirusem
wilka broń przed człowiekiem
a człowieka przed ludźmi

w sierpniu niech gwiazdy spadają
daleko od złej jabłoni
ale siekierę oddal od pnia

daj nam ręce które będą głaskać
przestrzeń poszarpaną aż się wysrebrzy

i czas obłaskawiony
niech nam czasem zamruczy jak kot


"Komu jest potrzebna poezja"

poezja jest potrzebna tylko bardzo nielicznym
ale ci nieliczni potrzebni są przechodniom
którzy ocierając się o uliczną gwiazdę
zapalają się na chwilę
żeby świecić na stoku dnia

ten blask spływa wieczorem
jego wąskie strugi łączą się tworząc warstwę
niedostrzegalną na zmęczonych twarzach
a obecną
także na szczycie dachu
i kubkach z herbatą

palce trzymające kubek wróble na dachu iskry w kominie
potrzebują tej warstwy
bez niej wszystko leciałoby nam z rąk
liście bez gałęzi ptaki bez gniazd
i dym nie trzymałby się nieba

więc może spoiwo i gwarancja
ale nagle wszystko wywrócone na lewą stronę
siła przyciągania siła odlotu
dlatego właśnie tak są niedokładne
statystyki mówiące komu potrzebna jest poezja


"Nikt tak jak noc"

nikt tak bardzo jak wieczór
nie zachęca do stawiania pytań

ale różne są pory dnia
nieba i krążącej krwi

odmieniają się wiatry i ptaki
słychać jak rośnie trawa i cisza

czasem jest pora samych odpowiedzi
wstydliwej pewności niemodnej jak falbanki

nawet czarne chmury śpiewają wtedy hymn
potem znów obraca się kompas w bolącej głowie

stukot kropli albo kroków albo
nikt
tak
jak
noc

[Gość: Szwager]

"Żeby się obudzić"

żeby się obudzić rano
doprowadzić włosy do opamiętania
umyć się i ubrać
postawić czajnik z gwizdkiem
odgarnąć z okna samotny deszcz
trzeba się oprzeć na tym co wymyka się jak mokry kamyk
na sekundzie której już nie ma
na myśli której nie sposób dotknąć
na sile ciążenia co oddala tego kogo się kocha

kochamy od razu dwie osoby niemożliwe do kochania
bo tę co za blisko i tę co za daleko
i chyba nawet dlatego umieramy
żeby nas było widać i nie widać


tyn konsek nastkryflou ksiondz.

[Gość: Szwager]

tego samego autora


"Aby się stało"

Gwiazdy by ciemniej było
smutek by stale dreptał
oczy po prostu by kochać
choć z zamkniętymi oczami

wiara by czasem nie wierzyć
rozpacz by więcej wiedzieć
i jeszcze ból by nie myśleć
tylko z innymi przetrwać

koniec by nigdy nie kończyć
czas by utracić bliskich
łzy by chodziły parami
śmierć aby wszystko się stało
pomiędzy światem a nami

[Gość: Hermann]

SEN

Słońce śpi - nie wstanie już
Księżyc bombą wysadzony
Srebrny król rozbity w proch
Resztki gwiazdy tylko w snach
Na ziemi noc panuje wieczna
Nadszedł czas dla nocnych marków.

[emma1]

Kurde, chopcy nie mocie innych zmartwien?

[Gość: Szwager]

Pyrsk !

Emma zycza Ci coby ci Twoi dzisiej do zygowka tak pedziou:



NOC MIŁOŚCI BEZSENNEJ

Noc w górze. Księżyc w pełnię się przemieniał.
Jam płakał, śmiech twój o to nie dbał wcale.
Twa wzgarda była jak bóg. Moje żale -
gołębie w pętach, chwile bez znaczenia.

I noc pod nami. Kryształem cierpienia
przepływał płacz twój przez otchłanne dale.
Ból mój - tłum zgonów - toczył swoje fale
na słabe serce twe z piasku i cienia.

Świt nas połączył w łożu. Nasze głowy
i usta więził, spływając aż w gardło
bezkresnym nurtem, krwi strumień lodowy.

Słońce balkonem zamkniętym się wdarło,
i koral życia rozchylił się nowy
nad moim sercem, które już umarło.

[Gość: Szwager]

suowo sie pedziauo - obiecany konsek


Marzenie poranne


Siedziała w ogrodzie w półświetle, w półcieniu,

Przy blasku wschodzącej jutrzenki,

Wśród ciszy porannej oddana marzeniu,

Słuchając słowika piosenki.



Marzyła o szczęściu, miłości - tak trocha,

Bo o czymże można by innym?

Wszak każda dziewczyna, choć jeszcze nie kocha,

Marzeniem się bawi niewinnym.



Tęsknota, niepokój i dziwne żądania

Nieznanych a słodkich upojeń

Budziły w jej sercu odblaskiem świtania

Girlandy tęczowych urojeń.



I piła skwapliwie te wonie, te fale

Powietrza, co pierś jej wznosiły,

I mocniej błyszczały jej ustek korale

I żywiej się oczy paliły.



Patrzała na kwiaty, co jasne z uśmiechem

Skłaniały kielichy miłośnie,

I dzieląc się wonnym rozkoszy oddechem,

Szeptały o szczęściu i wiośnie.



Widziała konwalię dziewiczą, jak drżała,

Łzy lejąc z drobnego kielicha,

W objęciach wietrzyka, a choć tak nieśmiała,

Jednakże coś pragnie i wzdycha.



A dalej narcyzy tak piękne, urocze...

Że muszą samotne pozostać,

Więc główki zwiesiły nad wody przeźrocze,

Ścigając odbitą w niej postać.



Tam znowu fijołki, kryjące się w trawie;

Tak dobrze tej cichej rodzinie!

Nie myśli o próżnej wielkości i sławie,

Lecz żyje dla siebie jedynie.



Tak marząc o kwiatach i tonąc w marzeniach,

Oparła na ręku swą głowę

I chmurki śledziła w słonecznych promieniach

To srebrne, to znowu różowe.



Wtem widzi zdziwiona: że z słońca promieni

W jej oczach gmach staje złocisty,

Z kopułą szafirów, z ścianami z zieleni,

A cały jak kryształ przejrzysty.



Kolumny - to palmy splecione w arkady

Przez liany i bluszcze wiszące,

Schodami - srebrzyste ściekają kaskady,

Posadzką - mozajki kwitnące.



I widzi strwożona, jak kwiatów kielichy

Ludzkimi ją mierzą oczami,

I widzi rój sylfów skrzydlaty i cichy -

Jak igra w powietrzu z tęczami.



A jeden z narcyzów rosami wilgotny

W pięknego młodzieńca się zmienia,

Lecz skrzydeł nie dostał i usiadł samotny

Nad brzegiem srebrnego strumienia.



I widzi wzruszona, jak wiatrom się skarży:

Że nie ma na świecie nikogo...

I słyszy westchnienia i w myślach się waży,

A tak jej smutno i błogo.



Nad litość nic nie ma na ziemi świętszego,

Więc litość skłoniła dziewczynę,

Że wstała powoli i poszła do niego

Zapytać o smutku przyczynę.



Słyszała jak przez sen wyrazy namiętne,

Co śpiewnym pieściły ją echem,

I oczy widziała tak piękne a smętne,

Że odejść byłoby, ach! grzechem.



Słyszała, jak mówił: "Ty jesteś wybraną,

By nowe ukazać mi życie

I duszę na wieczną tęsknotę skazaną

W niebiańskim pogrążyć zachwycie.



Ty jedna! ach! możesz, na ziemi ty jedna!

Otworzyć mi nieba podwoje,

Twa miłość nam władzę cudowną wyjedna,

I skrzydła dostaniem oboje".



To wszystko słyszała jak w sennym marzeniu -

I uciec, i zostać by chciała,

Aż wreszcie uległa słodkiemu wzruszeniu

I rękę nieśmiało podała.



Podała - i nagle spostrzegła z podziwem,

Że lecą oboje dłoń w dłoni,

Złączeni swych skrzydeł tęczowym ogniwem

W obłoku jasności i woni.



A wszystko się przed nią roztapia w blask słońca,

Pierś samą oddycha rozkoszą,

Kraina cudowna, bez końca - bez końca,

A skrzydła ją w górę unoszą;



I płyną wciąż razem w błękitne etery

Po szlakach przestrzeni gwiaździstych,

A pieśni - nadziemskie śpiewają im sfery

O ducha pragnieniach wieczystych.



Więc czuje: że serce wyrywa się z łona,

Że nadmiar uczucia pierś tłoczy,

Wśród jasnych błękitów, gwiazd złotych, stęskniona

Na niego podniosła swe oczy.



I wzrokiem spoczęła w młodzieńca spojrzeniu,

Co ognia płynęło falami,

I w sennej ekstazy bezbrzeżnym pragnieniu

Ust jego dotknęła ustami.



Wtem wszystko przepada... i widzi, o dziwy -

Świat jasnych urojeń znikniony!

I siebie zmienioną w krzak brzydkiej pokrzywy,

A młodzian stał w oset zmieniony.



W rozpaczy i wstydzie chce płakać - nic zdoła;

Cóż będzie nieszczęsna robiła?

Wtem słyszy z radością, że matka ją woła,

I nagle się ze snu zbudziła -



I poszła zapytać do matki, co znaczy

Sen dziwny o takiej przygodzie.

A matka z uśmiechem swej córce tłumaczy,

Że marzyć nie trzeba w ogrodzie.

[Gość: meg]

i już się prawie wzruszyłam, a ten mi z pokrzywa wyjeżdża :-)

[Gość: oset]

a takech sie starou ?!!!

[Gość: Szwager]

xxx

nie
nie zniosę
tej nocy
długiej
samotnej
z białą pigułką
księżyca
w moim żołądku
ból
przecina mnie
wszystkie drogi
zagubione w ciemności
pusta butelka
wino w szklance
kolor krwi
na poduszce
spragnione usta
głodne ciało
nie
nie przetrwam
tej beznadziejnej nocy
tonę
w morzu
mojego pustego
łóżka

tak szkryklo modo poetka, keryj je Kasia.

[Gość: Szwager]

Motyl
Siostrzyczce

W skwarny dzień
w spoconym bezduchu południa
marzącym o cieniu
i o szklance wody
z brylantami lodowych kostek
w dzień zamarłego życia
na kwiecie ostu
usiadł motyl
Zamrugał wesoło skrzydłami
aż roziskrzyła się rosa marzeń
Hojnie rozpostarł swą tęczę
jak sprzedawca lodów ramiona przed dziećmi
na odpustowym jarmarku
roztańczył oset
powiewem leciutkim
spełnionego piękna
pieszczotę dał swej bliskości
zadziwionemu kwiatu
który dopiero teraz poczuł
iż wszak nie tylko ma kolce
Motylku zostań, nie odlatuj!
Już go nie ma
Nie tylko oset zapomniał, że jest kwiatem
w ten dzień zamarłego życia


Tyn konsek mi sie pieronym podobo - wiy ktos kto to szkryknou, bo jo straciou
ta adresa.

Dobryj nocy !

Fraszka

[Gość: Pieron]

Bezsenne noce
I znow się wlokła noc bez końca,
Darmo czekałem snu lub słońca.

[Gość: Pieron]

Jesteś wspaniała
Jesteś wspaniała! Jak róża. Jak łania,
Za którą jeleń po kniejach ugania.
Napatrzeć ci się nie mogę do syta,
W mym sercu jesteś jak rzeźba wyryta,
I jak melodia świerszczy, jak muzyka,
Która wraz z serca biciem cicho cyka.

[Gość: ?]

thehand.republika.pl/antologia/dobranoc.ram