kaj som te ringi ?

[Gość: Hobbit]

Wloz na uonka, kaj pod wielkim drzewym stou mauy namiot od krola. Na gauynzi
wisiaua wielko, od wiyrchu przikryto latarnia, kero ciepaua na trowa leki
licht. Tam siedziou Theodyn z Eomerym, a przed nimi na ziymi siupnou se blank
maszkytny chopek, obrosniony choby jaki wielko staro skaua, z rzodkom brodom na
jeszcze wiyncyj "maszkytnyj" gymbie. Gyry tysz miou maszkytnie krotke, rynce
rube ze muskuami, kere bouy choby siykyry, a obleczony bou we kecka ze trowy.
Merrymu sie zdowauo, choby go kedys juz widziou, az naroz spomniou se figurki
od Pukelow w Dunharrow. A tera miou przed oczoma jakos choby zywo ta figurka
abo cosik zywego, co sie skludziouo od tych, kere przismykali sie gynau od
tych, kere bouy przikuadym pieruchowi kery rzezbiou blank ale to blank downo
tymu curik. Kei sie Merry prziblizou, bouo blank cicho, aze naroz ..."

[Gość: Hobbit]

... naroz Dziki Chop ze Lasa pedziou choby na odpowiydz. Godou rubom sztimom
ale zdziwiony Hobbit go rozumiou , godou ta samo Godka ino konsek choby sie
jonkou i wciskou rajn jakes maszkytne suowa.
- Suchejcie, fatrze od tych kere rajtujom - pedziou. - My niy robiymy wojny. My
som ino na gonie. Zabijomy w lesie gorguny, niynawidzymy orkow. Wy przeca tysz
im niy przocie. Pomogomy, jak ino poradzymy. Dzike Ludzie majom pieronym dobre
slypia, klapioki tysz niy od parady: znajom wszyske noimynsze cesty. Dzike
ludzie byli sam piyrsze, jeszcze niy bouo wtedy domow z kamiynia, prze Wielkymi
Ludzmi, kere sie skludziyli ze zimi, kero je po drugyj stronie Wielkyj Wody.
- Nom pocza hilfy we bitwie - pedziou Eomer."

[Gość: Hobbit]

Hobbit - z plemiynia Nizioukow(Bunakul)zno tyn konsek:

Trzi ringi dlo krolow elfow pod otwartym niebym,

Siedym dlo wuadcow Krasnali w ich kamiynnych zamkach,

Dziwiync do smiertelnikow, ludzi smierci podleguych,

Jedyn do wuadcy Ciymnosci i na czornym tronie

W Krainie Mordor, kaj zaleguy ciynie,

Jedyn , coby wszyskim rzondzic, Jedyn coby wszyskie odnalysc,

Jedyn, coby wszyske sebrac i w ciymnosci zwionzac

W Krainie Mordor, kaj zeleguy ciynie.


Pyrsk !

[Gość: Elf]

A Elbereth Gilthoniel
o menel palan-diriel,
le nallon si di`nguruthos!
A tiro nin, Fanuilos!

[Gość: Hobbit]

Pyrsk !

A cesta dalyj ku przodkowi
Keis wylys cza nom, zamknonc wrota
Toc ponc juz spiywo, mierzy droga
Tak jo tysz swoje nuciou byda
A sztima samo sie richtuje
Jo leca juzas bez szczewikow
Na trowie ino konsek siedna
I piykne byda miou na oku
A obok piykne cicho slimto
Posuchei konsek, smol gupoty
Na piyknym swiecie piykne boiki
Tam ktosik dudro spiywokowi

[Gość: Hobbit]

A niych dudro i fandzoli
Na koniec przeca stonie mit
Szczewiki syimie, ciepnie wek
I bydzie tyrou z nami

[Gość: Elf]

Wioda, wioda drogi w swiat,
Wsrod lesistych gor zieleni,
W mrocznych grotach znaczac slad,
Wsrod zblakanych mknac strumieni.
poprzez zimny bialy snieg,
Laki kwietne i majowe,
Omijajac skalny brzeg,
I pagory ksiezycowe.

[Gość: Hobbit]

(dalyj)

Wioda, wioda drogi w swiat,
Pod gwiazdami mkna na niebie -
Choc wedrowac kazdy rad,
W koncu wraca w dom, do siebie.
Oczy, ktore ognia dziw
Ogladaly - i pieczary,
Patrza czule w zielen niw
I kochany domek stary.

(koniec)

[Gość: Elf]

O! What are you doing,
And where are you going ?
Your ponies need shoeing!
The river is flowing!
O! tra-la-la-lally
here down in the valley!

O! What are you seeking,
And where are you making ?
The faggots are reeking,
The bannocks are baking!
O! tril-lil-lil-lolly
the valley is jolly,
ha! ha!

O! Where are you going
With bears all a-wagging ?
No knowing, no knowing
What brings Mister Baggins,
And Balin and Dwalin
down into the valley
in June
ha! ha!

O! Will you be staying,
Or will you be flying ?
Your ponies are straying?
The daylight is dying!
To fly would be folly,
To stay would be jolly
And listen and hark
Till the end of the dark
to our tune
ha! ha! O! co tu robicie
I dokąd spieszycie?
Koń zgubił podkowę,
Rzeka rwie parowem!
Tra-la-li tra-lo-le
Doliną w dole.

O! czego szukacie
I dokąd zdążacie?
W piecu niedaleko
Już się placki pieką!
Tra-la-la tra-le-le
W dolinie wesele
ha, ha!

O! czemu milczycie
I brody stroszycie?
Dlaczego pan Baggins,
Tak słynny z powagi,
Z balinem, Dwalinem
Kłusuje w dolinę
W tę noc
hoc, hoc!

O! czy zostaniecie,
Czy też uciekniecie?
Już światło dnia gaśnie,
Jeździec w siodle zaśnie,
Konik się potyka,
A u nas muzyka
ha, ha!

[Gość: Hobbit]

(ta zajta tysz znom !)

Dowod


Roll

Zgodywanki Hobbita

[Gość: Hobbit]

a kery(o) wiy co to je ?


Korzeni nie widziało niczyje oko,
A przecież to coś sięga bardzo wysoko,
Od drzew wybujało wspanialej,
Chociaż nie rośnie wcale.

[Gość: Hobbit]

abo co to je ?

W czerwonej stajni trzydzieści białych koni
Kłapie, tupie, a czasem ze strachu dzwoni.

[Gość: Elf]

o Hobbicie albo ...

Opowiedzialem w ksiazce pod tytulem "Hobbit" o tym, jak pewnego dnia do domu
bilba przybyl Gandalf Szary, Czarodziej, a z nim trzynastu krasnoludow: nie
byle kto zreszta, lecz sam Thorin Debowa Tarcza, potomek krolow, oraz dwunastu
jego towarzyszy wygnania. Z ta kompania Bilbo - ku swemu nigdy nie wyczerpanemu
zdumieniu - wyruszyl w kwietniowy poranek roku 1341 (ery Shire'u) na
poszukiwanie wielkich skarbow, bogactw krasnoludow, ongi wlasnosci Krola Spod
Gory, opodal Ereboru w kraju Dal, hen na wschodzie. Skarby znaleziono, a smoka,
ktory ich strzegl, zabito. Armii, jakkolwiek polegl w niej Thorin, jakkolwiek
dokonano mnostwa chwalebnych czynow - cala ta wyprawa niewiele by wplynela na
dalszy bieg histori I nie zyskalby wiecej niz pare wierszy w obszernych
kronikach Trzeciego Wieku, gdyby nie pewien "wypadek", ktory przytrafil sie po
drodze. Druzyne Thorina ciagnaca ku Dzikim Krajom napadli na wysokiej przeleczy
w Gorach Mglistych orkowie; Bilbo przypadkiem zablakal sie w czarnych
podziemiach orkow, wydrazonych gleboko w skalach, I omackiem posuwajac sie w
ciemnosciach natrafil reka na Pierscien, lezacy na dnie tunelu. Wlozyl
Pierscien do kieszeni. W owym momencie wydalo mu sie to poprostu szczesliwym
trafem.

Szukajac wyjscia, Bilbo zaszedl w glab, az do korzeni gory, I tu musial sie
zatrzymac. Droge przecielo mu lodowate jezioro, do ktorego nie dochodzil ani
promien swiatla; posrod tego jeziora na skalistej wysepce mieszkal Gollum. BYl
to maly, szkaradny stwor: wioslujac szerokimi, plaskimi stopami plywal po
wodzie w lodeczce I bladymi, swiecacymi oczyma wypatrywal slepe ryby, chwytal
je dlugimi paluchami I pozeral na surowo. Zarl zreszta wszelkie zywe istoty,
nawet orkow, jesli zdolal ktorego zlapac I udusic bez walki. Gollum mial
tajemniczy skarb, zdobyty przed wiekami, gdy jeszcze zyl na jasnym swiecie:
zloty Oierscien, ktory czynil swego wlasciciela niewidzialnym. Byl to jedyny
przedmiot milosci Golluma, jego skarb; Gollum przemawial do niego nawet
wowczas, gdy go nie mial przy sobie. Trzymal bowiem Pierscien w bezpiecznej
skrytce, w skalnej szparze na swojej wysepce, a kladl tylko wybierajac sie na
lowy albo na zwiady wsrod orkow w ich podziemiu.

Bylby pewnie od razu napadl na Bilba, gdyby w chwili spotkania z nim mial
Pierscien przy sobie; nie mial go jednak, a hobbit sciskal w garsci noz
zrobiony przez elfow, sluzacy mu za miecz. Zeby zyskac na czasie, Gollum wyzwal
Bilba na turniej zagadek, oznajmiajac, ze gozabije I zje, jesli hobbit nie
odpowie na ktores jego pytanie, jesli natomiast wygra Bilbo - spelni jego
zyczenie I wyprowadzi go z lochow na swiat.

Bilbo, zablokany bez nadziei w ciemnosciach, nie mogoc ani isc na przod, ani
sie wysofac, przyjal to wyzwanie. Zadali sobie nawzajem mnostwo zagadek. W
koncu Bilbo zwyciezyl, co zreszta zawdzieczal bardziej szczesciu (jak sie
zdawalo) niz rozumowi; nie wiedzac bowiem pod koniec gry, jaka wymyslic
zagadke, a natrafiwszy reka w kieszeni na znaloziony Pierscien, wykrzynal " Co
ja mam w kieszeni?" Na to oczywiscie Gollum nie znal odpowiedzi chociaz zazadal
prawa do trzykrotnej odpowiedzi.

Rzeczoznawc roznia sie co prawda w opini, czy ostatnie pytanie Bilba mozna
uznac za zagadke zgodnie z ustalonymi przepisami gry, wszyscy wszakze zgadzaja
sie, ze Gollum - skoro nie zaprotestowal od razu I trzykroc probowal
odpowiedziec - byl obowiazany spelnic obietnice. Bilbo nalegal, zeby stwor
dotrzymal danego slowa, przyszlo mu bowiem na mysl, ze tak oslizly gad moze
okazac sie przeniewiernica, jakkolwiek obietnica tego rodzaju uwazana byla z
dawna za swietosc i tylko najprzewrotniejsze istoty smialyby ja zlamac. Lecz po
wiekach samotnosci I mrokow serce Golluma znikczemnialo I wylegla sie w nim
zdrada. Wymknal sie, wrocil na swoja wysepke, o ktorej Bilbo nic nie wiedzial,
a ktora sterczala w poblizu czarnej wody.

Gollum przypuszczal ze jego Pierscien lezy w kryjowce. Potwor byl glodny I
zly, a gdyby mial swoj skarb przy sobie nie lekalby sie zadnego oreza.

Ale Pierscienia nie bylo na wysepce: zginal, zniknal. Gollum wrzasnal tak, ze
ciarki przeszly po krzyzach hobbitowi, chociaz jeszcze nie rozumial, co sie
stalo. Gollum poniewczasie zgadl ostatnia zagadke. "Co on ma w kieszeni?!" -
krzyknal. Zielony plomien palil sie w jego slepiach, kiedy wracal, zeby
zamordowac Bilba I odzyskac swoj skarb. Bilbo w sama pore dostrzegl
niebezpieczenstwo I na oslep rzucil sie do ucieczki korytarzem, byle dalej od
jeziora. Raz jeszcze ocalil go szczesliwy przypadek. Kiedy bowiem pedzac wsunal
reke do kieszeni, Pierscien sam wskoczyl mu na palec. Dzieki temu Gollum minal
hobbita nie widzac go wcale I pobiegl zagrodzic wyjscie, zeby
uniemozliwic "zlodziejowi" ucieczke. Bilbo ostroznie spieszyl za nim, gdy
potwor wlokac sie korytarzem klal I mowil sam do sieie o swojej cennej zgubie.
Z jego slow wreszcie nawet hobbit zrozumial cala prawde I w ciemnosciach
blysnela mu nadzieja: oto znalazl cudowny Pierscien, mial szanse wymknac sie
zarowno Gollumowi jak I orkom.

Wreszcie obaj zatrzymali sie u wylotu korytarza, ktory prowadzil do nizszej
bramy lochow, otwierajacej sie na wschdnim stoku gory. Gollum przyczail sie
tutaj weszac I nasluchujac, a Bilba korcilo, zeby go usiec mieczem. Przewazala
jednak litosc; wprawdzie zachowal Pierscien, e ktorym tkwila jedyna nadzieja
ratunku, lecz nie chcial pod jego oslona zabijac nieszczesnego Golluma, zdanego
na jego laske. Zebral cala odwage, przeskoczyl w ciemnosci nad glowa Golluma I
umknal w glab korytarza, sciany krzykiem nienawisci I rozpaczy: "Zlodziej!
Zlodziej! Baggins! Nienawidzimy go na wieki!"

Otoz najciekawsze w tej histori jest to, ze Bilbo poczatkowo opowiedzial ja
swoim towarzyszom zupelnie inaczej. Wedlug jego relacji Gollum obiecal mu w w
razie wygranej prezent, ale gdy po niego poszedl na wysepke, stwierdzil, ze
zginal mu klejnot: magiczny Pierscien, otrzymany niegdys w podarku na urodziny.
Bilbo domyslil sie, ze to chodzi wlasnie o ten sam Pierscien, ktory on znalazl,
a ktory uznal teraz za prawowita swoaj wlasnosc, skoro zwyciezyl w grze.
Poniewaz jednak byl w rozpaczliwym polozeniu, nic o tym Gollumowi nie
powiedzial, lecz zazadal zamiast prezentu - wskazania drogi z lochow na swiat.
Tak przedstawil Bilbo te sprawe w swoich pamietnikach I nie zmienil zdaje sie
nic w swojej relacji nawet po Radzie u Erlonda. Tak tez zapisana zostala owa
przygoda w Czerwonej Ksiedze I w licznych jej opisach oraz w skrotach. Niektore
wszakze kopie zawieraja prawdziwa wersje (podana jako alternatywe),
zaczerpnieta niewatpliwie ze wspomnin Froda lub Sama, ci dwaj hobbici znali
bowiem prawde, jakkolwiek niechetnie dementowali slowa, zapisane wlasna reka
starego Bilba.

(...) o Pozniejszych przygodach Bilba niewiele nam to do opowiedzenia. Z pomoca
Pierscienia hobbit wymknal sie strazy orkow u bramy I odnalazl przyjaciol.
Wiele razy podczas wyprawy uzyl Pierscinia, najczesciej poto aby ratowac
towarzyszy; mimo to jak mogl najdluzej zachowal go przed nimi w tajemnicy. Po
powrocie do domu nigdy nie o Pierscieniu nie wspomnial nikomu z wyjatkiem
Gandalfa I Frod, totez zywa dusza w Shire nie domyslala sie, ze skarb ten jest
w posiadaniu Bilba - tak przynajmniej on sam sadzil. Sprawozdanie w wyprawy,
ktore potem spisal, pokazal jedynie Frodowi. Pierscien zostal bezpiecznie
umocowany na pieknym lancuszku ktory caly czas byl w kieszeni Bilba.

Powrocil do domu w Bag End 22 czerwca roku 1342 (ery Shire'u) w wieku lat
piedziesieciu dwoch.

[Gość: Krasnal]

Hobbici są małymi ludźmi, mniejszymi od krasnoludów - różnią się też od nich
tym, że nie noszą brody - lecz znacznie większymi od liliputów. Nie uprawiają
wcale albo prawie wcale czarów, z wyjątkiem chyba zwykłej, powszedniej sztuki,
która pozwala im znikać bezszelestnie i błyskawicznie. Hobbici są skłonni do
tycia, zwłaszcza w pasie: miewają wypięte brzuchy; ubierają się kolorowo
(najchętniej zielono i żółto); nie używają obuwia, ponieważ stopy ich opatrzone
są twardą podeszwą i porośnięte bujnym, ciemnym, brunatnym włosem, podobnie jak
głowa (zwykle kędzierzawa); mają długie, zręczne, smagłe palce i poczciwe
twarze, a śmieją się dużo, basowo i serdecznie (szczególnie po obiedzie, który -
w miarę możności - jadają dwa razy dziennie).

[Gość: Cferg]

"Trzy pierścienie dla królów elfów pod otwartym niebem,
Siedem dla władców krasnali i w ich kamiennych pałacach,
Dziewięć dla śmiertelników , ludziom śmierci podległym,
Jeden dla Władcy Ciemności na czarnym tronie
W krainie Mordor gdzie zaległy cienie.
Jeden by wszystkimi rządzić,
Jeden by wszystkie odnaleźć,
Jeden by wszystkie zgromadzić
I w ciemności związać,
W krainie Mordor gdzie zaległy cienie ..."

[Gość: Hobbit]

www.hobbit.hg.pl/


no i kto bou juz na tym filmie?

[Gość: Hobbit]

[plik mp3, 1,7 MB]

[Gość: Hobbit]

www.mag.com.pl/~parmadili/trailer/v0448-01.rm

[Gość: Hobbit]

www.mag.com.pl/~parmadili/trailer/v0448-02.rm

[Gość: Hobbit]

www.mag.com.pl/~parmadili/trailer/v0448-03.rm

[Gość: Hobbit]

www.mag.com.pl/~parmadili/trailer/v0448-04.rm

[Gość: Hobbit]

www.mag.com.pl/~parmadili/trailer/v0448-05.rm

[Gość: Hobbit]

www.mag.com.pl/~parmadili/trailer/galadriel.rm

[Gość: Hobbit]

www.mag.com.pl/~parmadili/trailer/elrond-isildur.rm

[Gość: Hobbit]

www.mag.com.pl/~parmadili/trailer/gandalf-elrond.rm

[Gość: Hobbit]

www.mag.com.pl/~parmadili/trailer/gandalf-saruman1.rm

[Gość: Hobbit]

www.mag.com.pl/~parmadili/trailer/gandalf-saruman2[1].rm.rm

[Gość: Elf]

neo.g3.pl/tolkien/galeria/druzynapierscienia.jpg

Smoki

[Gość: Hobbit]

Pyrsk Elfy !

Na forum Wrocuawia je piykny temat"Smoki". Pozwolouch se go podfandzolic i juz
godom o co mi sie rozuazi. Hobbity jak to Hobbity zawsze byli konsek
romantyczne. Wiy przeca kozdy, co kozdy Hobbit mo cosik z rycerza, i tysz skiz
tego musza sie wzionsc yntlich za SMOKI. Kery wiy cosik na ich temat?
Za kozdo informacja byda pieronym wdziynczny i ...

Pyrsk !

[Gość: Elf]

"Smok" - ZWIERSZ ROZPASZCZLIWY

Leży potwór ogniodyszny,
Stwór ogromny i oczasty,
Choć uśpiony, zgrozę sieje
Łuska, spiral skręt kolczasty,
Czernią czarne nozdrzy leje
Przez sen z sykiem prószą iskry.
Gardziel wielka i potworna
Pełga raz po raz płomieniem,
Złotem błyska sierp pazura,
Cielsko się rysuje cieniem
Jak spiętrzona gradochmura
Drzemie bestia niespokojna.
SMOK.

Spojrzał.

Straszna płaszcza łuską kryta
Ogniem kłyszczy niby złońce,
Zgryzę szczerzy i strach zieje,
Jak ogona wskrętne końce,
Co się z-węża i grubieje,
W ogonisty wir rozmyte!
Gadziel wilka, co otworna
W straszną pochłań się otwiera!
Postwór, pastwór połykliwy,
Tli się, żerzy i spopiela,
Nienasyczony, ohydliwy,
Pazurna smokabra horrorna!
SMOK!!!

[Gość: Hobbit]

Smoki to najstarsze i zdecydowanie najbardziej przerażające wielkie gady
spośród wszystkich złych stworzeń, które pojawiły się w Śródziemiu. I choć tu i
ówdzie mówi się, że kiedyś świat zamieszkiwało wiele smoków, w przekazach
zachowały się imiona tylko niewielu z nich. Największym smokiem Dawnych Dni był
Ankalogn Czarny, ale istniały też inne smoki, których krew była mniej
szlachetna, a których tytuły i imiona zostały dawno zapomniane. Gady dzieliły
się na dwa szczepy: szczep królewski - smoki zionące ogniem i - podrzędny
rodzaj � zimne smoki, których potęga polegała jedynie na sile i wielkości. W
zasadzie smoki ogniste były zwierzętami wyższej rasy i w związku z tym były
groźniejszymi przeciwnikami. Wszystkie smoki były potężnych rozmiarów, miały
grube łuski, długie spiralnie skręcone ogony, a wiele z nich umiało latać.
Wszystkie cechowała ogromna siła, ostry dowcip. Były inteligentne, chciwe i
okrutne ponad wszelkie wyobrażenie.
Mówi się, że cały smoczy rodzaj sprowadzony został na złą drogę przez Morgotha
Nieprzyjaciela na długo przed upływem Dawnych Dni. Nawet jeśli nie było to
prawdą, ich wrodzone wady i tak doprowadziły do konfliktu z krasnoludami ze
Śródziemia, których przywary bardzo przypominały smocze. Krasnoludy w tych
odległych czasach były jeszcze mniej znane z dobroczynności niż ich potomkowie,
a ich bogactwa były niezmierzone (same krasnoludy tak to oceniały). Obie rasy
walczyły ze sobą o skarby Zwykle jednak smoki wygrywały. Smoki miały jeszcze
innych wrogów, szczególnie w Pierwszej Erze, kiedy wiele gorszych szczepów
służyło Władcy Ciemności w wojnach przeciwko ludziom i elfom. Miasto Gondolion
należące do Elfów Wysokiego Rodu zostało pokonane przez straszliwą armię smoków
wspomaganych przez orków. Jadnakże pod koniec ery, po śmierci Morgotha,
większość tych smoków zginęła; przetrwały jedynie najsilniejsze i
najsprytniejsze
W czacie Trzeciej Ery żyły co najmniej dwa królewskie smoki: Skat z Gór
Szarych i Smaug Złoty, który zaatakował Samotną Górę w 2770 r. i wyparł
krasnoludów z tego królestwa, zagarniając ich bogactwo. Smaug i Skat zginęły z
rąk ludzi, pomiędzy którymi rozpoczęły się kłótnie o podział zdobytego łupu -
znane skutki odnalezienia smoczego skarbu.
Smaug Złoty, jeden z największych smoków Śródziemia w Trzeciej Erze. Była to
wspaniała, sprytna bestia o znakomitym pochodzeniu. Pierwsze pojawienie się
Smauga zanotowane w kronikach tej ery miało miejsce w 2770, kiedy to przyleciał
z północy, zionąc ogniem, by złupić i zająć królestwo krasnoludów w Ereborze na
wschód od Mrocznej Puszczy. Atak ów zakończył się powodzeniem.
Większość krasnoludów dała się schwytać we wnętrzu Samotnej Góry i tego samego
dnia zginęła. Smaug zniszczył również leżące w pobliżu ludzkie miasto Dal. Gdy
już tego dokonał, wcianął się do wnętrza Samotnej Góry i zebrawszy wszystkie
złoto zarówn z Ereboru, jak i z Dali w jeden ogromny stos, spoczoł na nim i
pogrążył się w drzemce na blisko dwa stulecia.
Tak straszliwe były wieści o gniewie Smauga, że przez długie lata nikt nie
przybywał, by zakwestionować jego prawa do zagarniętego skarbu, on zaś stawał
się próżny i zadowolony z siebie. W końcu jednak zabiła go właśnie
zarozumiałość. Jak to popwiedziano w Hobbicie, próżność smoka sprawiła iż
wyjawił istnienie nie chronionego łuską skrawka skóry na swym boku.
Dowiedziawszy się o tym jago wrogowie mogli ugodzić owo miejsce strzałą. Smaug
został zabity przez prawowitego dziedzica królów Dali, Barda Łucznika z
Esgaroth, w roku 2941 Trzeciej Ery, zaś smocze kości na wieki spoczęły na
płyciźnie w pobliżu zburzonego Miasta na Jeziorze. Po śmierci Smauga, Królestwo
spod Góry i miasto Dal zostały zwrócone ich prawowitym właścicielom i pokój
zapanował na tych ziemiach na wiele lat.
nkalagon Czarny, największy ze wszystkich smoków Śródziemia.
kat, jeden z wielkich smoków Trzeciej Ery, który mieszkał w Górach Szarych, w
czasie gdy krasnoudy zostały wypędzone z Morii (1981 r.) Zachowało się niewiele
informacji o tym gadzie. Wiadomo tylko, że był chciwy i okrutny jak całe jego
plemię. Miał w posiadaniu skarb odebrany krasnoludom. Zginął z ręki Frama, syna
Frumgara, człowieka z Eotheodu, który w ten sposób zdobył nieprzebrane
bogactwa. Niestety, fakt ten stał się kością niezgody pomiędzy nim a
krasnoludami, króre twierdziły, że skarb należy do nich. Fram znieważył
przeciwników i zginął z ich rąk.


--------------------------------------------------------------------------------

Żródło: Tolkien -Przewodnik encyklopedyczny (J.E.A. Tyler)

[Gość: Hobbit]

Smok - pierwotna nazwa germańska nieznana, formy: ang. dragon, niem. Drache,
mają źródło w łacińskim draco, draconis � wąż, smok; w stylistyce zachowała się
natomiast nazwa węża (w domyśle smoka) - orm, np, Midgarsorm.
Potwory, które do demonologii trafiły z mitologii w niemalże niezmienionej
formie: potrafiły latać, ziały ogniem lub duszącymi oparami, zbierały skarby,
by potem ich pilnować, znały mowę zwierząt (ten, kto napił się ich krwi,
osiągał tę samą umiejętność), były podstępne, nie dotrzymywały słowa. Znały się
na magii.
Stoor jest demonologiczną hipostazą znanego z mitologii Jormunganda lub
Nidhogga. Przedstawiono go jako gigantycznego morskiego węża-skoma, który,
wynurzając się z wody, zatapiał ogromne połacie lądu. Jedynym sposobem
przebłagania Stoora było składanie mu w darze dziewic. Miejscowy król � a jego
córkę też miano ofiarować � obiecał następstwo tronu, królewnę i magiczny miecz
Odyna temu, kto zabije potwora. Wyczyn powiódł się bohaterowi o imieniu
Assipatle, który nakarmił Stoora płonącym torfem.
Dalsza część legendy jednoznacznie wskazuje, że terenem jej powstania była
Norwegia lub wyspy północnej części Szkocji. Umierający potwór stracił zęby,
które wpadły do morza, tworząc łańcuchy Orkadów, Wysp Owczych i Szetlandów. Z
ciała smoka utworzyła się Islandia, znana z wybuchów wulkanów (efekt ciągle
wrzącego ognia w ciele Stoora). Ostatnim uderzeniem ogona wąż oddzielił
Norwegię od północnej Danii.

[Gość: Smoczek]

"SMOKI"
dawniej było dużo smoków
zazwyczaj łapczywych i śmierdzących siarką
uganiały się za rycerzami
plądrowały wioski
płoszyły myśliwym ptactwo
latały wysoko udając pioruny

miały okropne maniery
i nie grzeszyły rozwagą
za to uchodziły za smakoszów
niewieścich wdzięków
ich dziesięciokomorowe serca bardzo kochliwe
sprawiły, że niejeden majątek roztrwonił jakiś Barud Sergewil czy Ostrea
na zachcianki dziewczyny z brudnym warkoczem

potem został jeden smok
Diplodok
jego postawa wzbudzała rozpacz
u dzielnych rycerzy
a nietypowa konsystencja
składająca się z papieru i barwnika
oraz umiejętność posługiwania się językiem abstrakcyjnym
odbierała chęć na polowanie
uwalnianie dziewic
obcinanie smoczej głowy

obecnie smoki rozmnożyły się znowu
co trudno uznać za sprawkę Diplodoka
najpewniej nieopatrzne zaklęcie
wyzwoliło bestie z krainy ciemności
wróciły obdarte z romantycznych blizn
z innym apetytem
z innym zapachem

siedzą wygodnie w skórzanych fotelach
delektując się długimi nogami sekretarek
odbierają telefony
od zaprzyjaźnionych korporacji śmierci
przekąszają czekoladki z ludzkich serc
ale nikt o tym nie wie

smoki zmieniły obyczaje
starannie maskują siedem głów
błoniaste skrzydła chowają na tylnych siedzeniach limuzyn
wysyłają dzieci na studia
piją wódkę z kokainą
co dla nich jest jak dla ludzi marchewka

ludzie są dla nich też
jak marchewka

jak higieniczna chusteczka

jak krem do rąk

[Gość: Krasnal]

www.jakubkuzma.art.pl/images/dla_dzieci/krasnal.jpg

[Gość: Hobbit]

Gazeta.pl > Katowice
Znawca języka elfickiego

Ryszard Derdziński jako jeden z kilkunastu ludzi na świecie opanował języki
efów, którymi mówią bohaterowie powieści J.R.R. Tolkiena. - Niestety, w
Tolkienowskich językach nie da się rozmawiać, ale za to można w nich tworzyć
dobrą poezję - śmieje się.

Niektórzy twierdzą, że Tolkien pisał książki po to, by realizować swoje
lingwistyczne pasje.

Coś w tym jest, skoro stworzył ponad 20 języków, którymi mówią postaci w jego
książkach. Na bazie walijskiego powstał język starożytnych elfów - Sindarin,
zaś Quenya'em, inspirowanym, fińskim mówiły elfy wysokiego rodu. - Języki
Tolkiena przypominają oryginalne brzmieniem, ale różnią się gramatyką -
twierdzi Derdziński.

Derdziński ma 28 lat, z wykształcenia jest politologiem. Pierwszą książkę
Tolkiena przeczytał w VI klasie podstawówki. - W moje ręce trafiło pierwsze
polskie wydanie Tolkiena. Na ilustracjach były jakieś runy i niezrozumiałe
słowa, ale nigdzie nie wytłumaczono, co one znaczą. Zacząłem więc szukać
odpowiedzi na własną rękę i tak zostałem elfim lingwistą - opowiada. Zna nie
tylko Tolkienowskie języki Śródziemia - mówi też po angielsku, rosyjsku,
hiszpańsku, zgłębia również tajniki starożytnej greki i staroangielskiego.


BART (09-02-02 00:26)

[Gość: Cferg]

wiatr wiosenny słowa takie niesie:
najlepsze krasnale mieszkaja w lesie

slyszac to budza sie dzikie stworzenia
rozciagajac kosci opuszczaja schronienia
biegna na sloneczna polane
i na polowanie ruszaja rozgrzane

lesne stworki w czerwonych kubrakach
smieja sie, mrucza ukryte w krzakach
nagle cien zakryl ich dom zlowrogo
zawialo mrozem, strachem i trwoga

wielki potwor zjadl krasnale
lecz nie najadl sie nimi wcale :-(

[Gość: Hermann]

Elfy nie sa bynajmniej typowo gorska rasa. Poza nielicznymi rodami, ktore
tradycyjnie zamieszkiwaly tereny Gor Sinych pozostale elfy w Ishtar mieszkaly w
miastach na zielonych zyznych rowninach i w nieprzebytych puszczach. Gory Sine
znane byly od wiekow jako siedlisko magii i Wiedzacych - poteznych elfich
magow. W latach ekspansji ludzi elfy stopniowo wycofaly sie ze swoich pieknych
miast czesto niszczac je za soba, by nie pozostawic tego piekna na pastwe
czlowieka i ukryly w gorach, ktore z racji swej niedostepnosci nie byly
przedmiotem zainteresowania ludzi. Spolecznosc elfow od tego czasu zmienila
sie - przystosowala. Otwarte piekne radosne miasta, w ktorych elfy mieszkaly,
zostaly zamienione na niedostepne, surowe twierdze, ktore jednak dawaly
bezpieczenstwo. Te twierdze i jaskinie w Gorach Sinych sa obecnie najwiekszym
skupiskiem elfow, nazywanych obecnie Elfami z Gor Sinych. Wiekszosc ludzi nie
uswiadamia sobie, ze wedrowne elfy, ktore spotykaja na swej drodze sa w
rzeczywistosci mieszkancami tych niedostepnych grani, gdyz w krainach polnocy
nie istnieje juz zadna inna tradycyjna siedziba elfow. Glod i chlod zmusil elfy
do zapozyczenia od ludzi technik rolniczych, a wszchobecnosc ludzi do zalozenia
stalych siedzib. Elfy, ktore wedruja po swiecie zaspokajajac swoja tesknote za
dawna wolnoscia wczesniej czy pozniej powracaja do swoich towarzyszy w Gorach
Sinych. Ich przyszlosc zalezy od nich samych ...

Elfy z Gor Sinych obowiazuja pewne zasady. Niestosowanie sie do nich grozi
konsekwencjami zaleznymi od kwalifikacji czynu.

1. Wszyscy maja obowiazek sluchac Ksiecia/Ksieznej i Pierwszego Mowcy/
Pierwszej Mowczyni rodu do ktorego naleza.
2. Wszyscy maja zakaz atakowania innych Elfow z Gor Sinych przebywajacych w
twierdzy.
3. Kazdy moze zaakceptowac kogos na czlonka Elfow z Gor Sinych po pewnym
czasie.
4. Kazdy ma prawo wstapic do dowolnej innej gildii polzawodowej lub zawodowej.
5. Kazdy ma prawo opuscic Elfy z Gor Sinych.

[Gość: Cferg]

To, co umarlo
juz sie wytarlo
Co potrwa chytrze
Rowniez sie wytrze

Skoro latek dziesiec
Przeminelo z gora
Zdziwi sie
Kto nie wie
Ze tak karzel urosl

Ale co my wiemy
Tacy ty i ja
Lodowke kupimy
Jeszcze w chlodnych dniach

Wejdziemy pomalutku
Do naszej lodowki
Kucniemy cichutko
Jak dwa krasnoludki

blues

[Gość: Hermann]

Na wiekszosci mudow elfy to najstarsza i najmadrzejsza ze wszystkich
humanoidalnych ras. Sa one wyrafinowanym ludem, obdarzonym gleboka miloscia do
sztuki i zycia w hedonistycznym samozadowoleniu. Unikaja wszelkich problemow
zas wiekszosc czasu spedzaja w swoich siedzibach. Wierza w swoja wyzszosc nad
innymi rasami przez co ich stosunkow z pozostalymi ludami na pewno nie mozna
nazwac braterskimi. Szczegolna niechec czy tez irytacje odczuwaja do nich
krasnoludy. Ze wzgledu na swa madrosc i inteligencje oraz dosc przecietna
kondycje fizyczna elfy doskonale nadaja sie na magow i klerykow, szczegolnie
biorac ich naturalne uzdolnienia w tych kierunkach (szybsza regeneracja energii
magicznej).
Elfy z wygladu przypominaja ludzi. Maja okolo 180 cm wzrostu i smukla,
proporcjonalna budowe ciala. Wszystkie elfy sa zwinne i zgrabne, maja pociagle
twarze i szpiczaste uszy. Bardzo rzadko spotyka sie brodate elfy zas prawie w
ogole nie widuje sie grubych badz otylych.
Elfy dzielimy na kilka szczepow, zazwyczaj gracze beda mieli mozliwosc
wcielenia sie w przedstawiciela lesnych elfow. Sa to elfy majace szersze
horyzonty myslowe, bedace mniej zafascynowane soba niz wysokie elfy, a nawet
utrzymujace kontakty z ludzmi. Sa wspanialymi lucznikami, chociaz zamiast walki
wola polowania, tance, spiewy i zabawe.

[Gość: Hermann]

Mroczne Elfy

Elfy Ciemnosci zwane inaczej Moriquendi sa Elfami z plemienia Telerich. Nazwa
wziela sie stad, ze nigdy nie widzieli Swiatla Dwoch Drzew i nigdy nie byli w
Valinorze. To plemie Elfow zylo zawsze w Srodziemiu i od poczatku swego
istnienia musialo sie zmagac z uciazliwosciami takiego zycia. Czesc z nich zyla
na polnocy pod szarym niebem i wsrod mgiel w okolicy jeziora Mithrim i nazywano
ich Elfami Szarymi badz Elfami Polmroku (Sindarowie). Nazwa ta moze pochodzic
od imienia Elwego Szarego Plaszcza uznawanego za najwyzszego krola calej tej
krainy. Druga czesc to Elfy Zielone - te, ktore wybraly zycie w lasach. Rasa
Mrocznych Elfow jest bardziej odporna i silniejsza fizycznie, jako ze jest rasa
zahartowana w walce z Silami Ciemnosci. Elfy te dobrze walcza wrecz i sa bardzo
zwinne. Budowa ciala prawie nie roznia sie od swoich elfich kuzynow. Z wygladu
przypominaja ludzi. Maja okolo 180 cm wzrostu i smukla, proporcjonalna budowe
ciala. Sa zwinne i zgrabne, maja pociagle twarze i szpiczaste uszy. Bardzo
rzadko spotyka sie brodate elfy zas prawie w ogole nie widuje sie grubych badz
otylych.

[Gość: Elf]

Boromir

We kraju Rohan tam kaj pola
Kaj trowy je zielono cnota
Zachodni dmucho z larmym wiater
I klupie w kozde wrota
Dyc wiater przeca klachy zno
Opedziou roz miesionczek
Jak Boromira widziou ciyn
Kaj uciekauo suonce
Widziouech - minou siedym rzek
Kaj ciymne dzike lasy
On wloz kaj mocka Pustych Ziym
I poznou inksze czasy
Tam kaj miesionczka czorny znak
Wloz on i nom sie straciou
A sztima suychac, suychac guos
On w ciymno los swoj puaciou
Boromir - Pieron ! Kaj zes je ?
Jo kukou w czorne blank daleko
Tys sie niy wrociou z Pustych Ziym
Niyjedyn cie sam czeko.

[Gość: !]

?