Dlaczego ludzie chorują?

[vobiska1]

W swojej książce „Twoje ciało wie jak cię wyleczyć „Christian
Fleche pisze:
A jeśli jak to przeczuwa Jung,choroba pojawia się nie po to,aby ją
leczyć,ale po to by ona leczyła nas? Leczyła z czego? Leczyła z
konfliktu,czyli z oporu jaki stawiamy zmianom?.
I co o tym sądzicie?

[uffo]

Hej, witaj,milo Cie tu widziec!

co do pytania, wydaje misie ze cialo w stanie chorobowym zwraca sie
do swiadomosci
z mocna determinacja, iz status quo musi zostac zmienione. Jak tez
chyba ze sama swiadomosc musi ulec glebszej refleksji.Jakkolwiek
wolny wybor nalezy do swiadomosci. Byc moze cialo wie, ale z jakichs
powodow...nie mowi....inaczej jak poprzez symptomy... Mozna sie
zaprzec glosowi ciala,
albo pozostac gluchym na ukryty sens koszmaru, i trwac wiernie przy
starych nawykach status quo.
Wspolczesna zachodnia medycyna zreszta chyba
jest nastawiona na taka wlasnie postawe: trwanie przy status quo i
jednoczesne likwidowanie symptomow, a nie porzyczyn choroby. Ale
jesli status quo bedzie trwac nadal, symptomy beda sie pogarszac, az
dojdziie do samodestrukcji. Faz moze tu byc wiele i dlugotrwajacych.
Jakkolwiek cel choroby jako nauczyciela zostanie wyeliminowany, wiec
degeneracja bedzie tez chyba postepowac. Osobiscie, moge przyznac iz
moje cialo wiele mnie nauczylo poprzez rozne dolegliwosci i
choroby.M.inn. dlatego ze nie majac wlasciwie nigdy ubezpieczenia
medycznego, zostalem nijako zmuszony do sluchania mojego ciala,
ktore o dziwo, wcale nie jest tak....zmyslowe, jakby sie wydawalo na
pierwszy rzut oka. Wrecz przeciwnie. Co prawda co za duzo to tez
niezdrowo. Wszystko powinno odbywac sie stopniowo, azeby procesy
adaptacyjne rowniez nadazaly. Ale, coz, czasem nie da rady. Ale nie
wiem czy chodzi o zazegnanie konfliktu(konfliktow), czy wlasnie o
bezustanne swiadome stawianie mu/im czola? Niekoniecznie po to zeby
go/je rozwiazac ostatecznie, lecz zeby swiadomosc ulegala ciaglemu
procesowi wiekszej kompleksowosci i zdolnosci do rozrozniania tego
co ozywia/leczy/regeneruje od tego co prowadzi do szybkiego
wyczerpania i samodestrukcji. Czyli radosci nieprzemijajacej od
radosci przemijajacej. To sie dzieje na roznych
plaszczyznach, zarowno w sensie doboru wlasciwej indywidualnej diety
pokarmowej, rozroznieniu co jest mi potrzebne, a co nie, jak tez na
plaszczyznie emocjonalnej, zawodowej, w relacjach miedzyludzkich,
rodzinnych, etc. Cialo caly czas ulega jakiemus procesowi
regeneracji, a nastepnie degeneracji, czyli jest procesem
dynamicznym. Chociaz ze spirytystycznego punktu widzenia, cialo jest
czescia duszy, tymczasowa projekcja ludzkiej wyobrazni, stworzona na
uzytek rozwojowy danej osoby. Jedna z nieskonczonych mozliwosci
jakie ludzka wyobraznia moze sobie stworzyc. Czlowiek, azeby moc sie
rozwijac potrzebuje doswiadczac 'calego wszechswiata' czyli, w
zaleznosci od pragnien i potrzeb, wszelkiego dobra i zla, w
przeroznych formach i wcieleniach zycia. Do wyboru do koloru. Moze
jest mozliwe stworzenie, m.inn. dzieki chorobie, doswiadczonej
refleksyjnie i aktywnie, taki poziom swiadomosci,ktory pozwolilby,
przynajmniej na jakis czas, stworzyc jakis system prewencyjny,
pozwalajacy czlowiekowi unikac popadania w jakis zbedny nadmiar
chorob/cierpien etc.? Ale wraz z taka swiadomoscia potrzebny jest
rowniez wzrost wyobrazni i wrazliwosci na ew. cierpienia innych
istot. W przeciwnym razie co za pozytek by byl ze stanu wzglednej
szczesliwosci przy jednoczesnym wysokim stopniu ignorancji i
samolubnosci? To bylby wlasnie ow stan zewnetrznego pokoju,
iluzorycznego, ktory prowadzilby i tak do jakis konfliktowych
wybuchow? Co prawda cialo sie wyczerpuje predzej czy pozniej, ale
nie dokladajac zla, do zla juz istniejacego z natury zycia jako
takiego byloby chyba pozadanym optimum? Niemniej, tak mi przyszlo
tez do glowy, ze nasz swiat,w ktorym zyjemy teraz , jest w bardzo
zaawansowanym stanie chorobowym....

Witaj miłył Uffo,

[vobiska1]

Jak zawsze ciekawa Twoja wypowiedź. Masz rację,wszyscy jesteśmy
chorzy tylko nie wszyscy zdiagnozowani,hi,hi,hi.
Sądzę,że zagadnienie kluczowe to choroba ,która działa jak
zwrotniczy, jej uporczywe ,a czasem dramatyczne objawy mają nas
przestawiać nolens volens na inne tory życia,bywa, że przymusowo
np. leczenie alkoholizmu.
A ucieczka w chorobę czym jest?”paluszek i główka to szkolna
wymówka”. A symulowanie ,a 19 -wieczne spazmy,sole trzeźwiące,globus
histericus w przełyku ówczesnych żon i matek? Ech,o chorobie,jak o
miłości,która też jest chorobą podobno-)) można jak w muzyce
jazzowej,wariacje bez końca bo lekarze muszą mieć na chleb,hi,hi,hi.

Miało być oczywiście miły ,chore oczy n.t

[vobiska1]

[diabollo]

vobiska1 napisała:

> W swojej książce „Twoje ciało wie jak cię wyleczyć „Christian
> Fleche pisze:
> A jeśli jak to przeczuwa Jung,choroba pojawia się nie po to,aby ją
> leczyć,ale po to by ona leczyła nas? Leczyła z czego? Leczyła z
> konfliktu,czyli z oporu jaki stawiamy zmianom?.
> I co o tym sądzicie?

Nie dorabiałbym do chorób zbyt dużej ideologii.
Oczywiście jest cała masa chorób psychosomatycznych, jednak nie filozofii
szukałbym odpowiedzi na Twoje pytanie, czcigodna Vobisko, lecz w medycynie,
biochemii, fizyce, genetyce, etc, etc.

Kłaniam się nisko.

[grzespelc]

Coś w tym jest. Ostatnio zachorowałem w grudniu, okazało się, że to
przeziębienie, a ja prawie umierałem. Pytam lekarkę, dlaczego taki ostry
przebieg, a on ana to, że organizm był przemęczony. Za dużo pracowałem i się
zbuntował.

eee no bez przesady :)

[kora3]

Prawde mówiąc, mnie osc draznią takie teorie na wyrost, byle jakies
dziwne wytłumaczenie było

Medyczną tajemnicą nie jest, ze w niektórych chorobach, tak w
przyczynach ich posrednich, jak i leczeniu psyche ma duze znaczenie.
Np. ludzie przygnebieni, silnym stresie, depresji zaczynają mieć
folegliwosci sercowe, czy neurologiczne i o zadna tajemnica,
oczywiscie nie zawsze, ale zdarza się Lekarze podejrzewają, ze silne
stresy mogą być przyczyną np łuszczycy, czy bielactwa, lub pogłebiac
te dolegliwosci
W leczeniu raka, jaki innych powaznych chorób stan psychiczny,
nastawienie pacjenta, ma wielkie znaczenie niekiedy. Ale nie zawsze,
nie na pewno, nie obligatoryjnie tak jest.

Z przypadkiem opisanym przez Grzesia jest dosc prosti - przemeczenie
to tan obnizonej odpormosci organizmu (niezaleznie od nienajlepszej
kondycji psychicznej, przemeczeniu towaryszy bowiem czesto
przygnębienie, czy drazliwosc), która owocuje i
łatwiejszym "złapaniem" jakiegoś wirusa najczsciej i ciezszym
przebiegiem choroby. Osłabiony organizm słabiej sie broni i tyle,
nie ma w tym nic mistycznego

Poza takimprozaicznym przypadkiem zdarza się też, ze osoba
przezywająca silne wzburzenie psychiczne, stress, zwłaszcza
długotrwały, chudnie, zaczya miec problemy zdrowotne, jakich
wczesniej nie miała. Wtym nie ma też nic nadprzyrodzonego. Solne
przezycia negatywne powodują takze fizyczne wycieńczenie organizmu -
bezsennosc, brak apetytu, pobudliwosc itp. Takie cos fizycznie takze
meczy i oslabia odpornosc

Bywa tez, ze osoba w silnym wzburzeniu, albo strsie, ucieka niejako
w chorobę - choroba stawia ją bowiem w centrum uwagi np rodziny, ale
tak zdarza sę chyba rzeadziej

Gdyby przełozenie bylo tak proste, jak piszesz - brak akceptacji
zmian to nie zapadaliby na choroby, zwłaszcza ciezkie ludzie
szczesliwi, ani male dzieci. A zapadają. Tak wiec teoria zaadiniczo
nie znajduje globalnie potwierdzenia

Z powodu osobistych, bolesnych

[vobiska1]

doświadczeń z chorobą przewlekłą, zauważam,że ten stan generuje
czasem korzystne zmiany w trybie życia,relacjach z innymi itd.

Ale oczywiscie

[kora3]

tylko to jest skutek, nie przyczyna Vobisko

ja tez dwa razy w zyciu bpowaznie chorowalam. Raz było to na
studiach i nie wiedziano, jak sie skonczy choroba. Nie umialam sie
odnaleźc w tym, pogadac o tym z przyjaciółmi, wolałam sie oddalic od
nich, ale na szczescie mi nie pozwolili. Za drygim razem choroba
byla trudna, bolesna, rokowania złe, ale nie byla to choroba
smiertelna Jednak z racji tego, ze uniiemozliwiala mi prace, w
kazdym razie w normalnym trybie i wychodzenie z dimu zcasem, musałam
sporo przelezec w szpitakach i w dodatku miałam wielkie kłopoty
osobiste, czulam, ze sama chce sie izolowac od ludzi, a w moich
problemach nie umiem nic zmienić, choroba czynila mnie bezradna.

[uffo]

zdania lekarzy sa podzielone, jak zwykle wsrod ludzi. Ale obecnie moje cialo uczy mnie jak byc
delikatniejszym w stosunku do siebie i drugich. Mniej wiecej sztuke zdrowego zycia, znaczy sie pod
wzgledem odzywiania, jakichs cwiczen medytacyjnych, jogi, etc. chyba opanowalem. Teraz chodzi o
drobiazgi i szczegoly, forma,maniery,a moze po prostu cierpliwosc i delikatnosc, jak to powiedzial
mi niedawno lekarz (z bardzo konwencjonalnym wyksztalceniem), wiecznie usmiechniety staruszek.
Co do bezsilnosci, to przyznam ze kiedy ja spotkalem, zostalem zmuszony do wyrazenia
intencjonalnego wyboru: albo za zyciem, albo przeciw. Bezsilnosc w moim doswiadczeniu chorob i
roznych wzburzen psycho-somatycznych, moze, nie musi, byc wielce pouczajaca. Mnie nauczyla ze
nawet w najczarniejszej bezsilnosci wystarczy 'sila' intencji. Zwrocic sie w strone swiatla, nawet w
wymiarze metafizycznym (w koncu sila Wyobrazni jest sila Tworcza i tworczo enrgetyzujaca).
Oczywiscie wiadomo czym brukowane jest pieklo, ale w tej sytuacji, kiedy nie ma juz nic, to jest
najwazniejsze, azeby rozpoczac proces kielkowania regeneracji. Mowa oczywiscie o jakims
dlugoletnim, chronicznym stanie. Bo co nagle to po diable. A najlepsza jest prewencja. ALe do niej
dluga i zmudna droga (m.inn. poprzez nauki pobierane u szwankujacego, najczesciej chronicznie,
ciala ) Wiedza o tym dusze starsze

Uffo,

[vobiska1]

ciekawa wypowiedź, odbierz maila na priva,są sprawy,o których trudno się na forum.

[grgkh]

A jeśli jak to przeczuwa Jung,choroba pojawia się nie po to,aby ją
leczyć,ale po to by ona leczyła nas? Leczyła z czego? Leczyła z
konfliktu,czyli z oporu jaki stawiamy zmianom?

Coś mi to za bardzo przypomina pierwotne idee homeopatyczne.

Jeśli "choroba ma się pojawiać po coś", to należy jej lub czemuś
(czemu) przypisać wiedzę i celowość działania. Gdzie ta wiedza siedzi i skąd
miałaby mieć motywację do swego działania?

Czy to miałby nasz prymitywny, podświadomy, instynktowny organizm apelować do
swej świadomej części, by coś zrobiła? Czy nie prościej by dlań było po prostu
zadziałać jakimś odruchowym "apetytem", "niechęcią", czy czymś podobnym, ale od
razu nakierowanym na właściwy cel (potrzebę organizmu)?

Moje ciało czasem dopomina się małosolnego ogórka. Ale nie wiem, czy jak go
zjem, to zrobię mojemu cielsku dobrze, czy tak sobie. Ale żeby od razu rozmawiać
ze mną straszeniem chorobą? Nie zezwalam mu na taką samowolkę, na tyle, na ile
to możliwe.

[chickenshorts]

...żeby Jezus i jego Mama mogli nas uzdrawiać w Lourdes? I na Jasnej Górze?

No i - oczywiście! - żeby podkreślić różnicę między stworzeniami na obraz i podobieństwo Boga
(który często choruje, jak to starzy... bogowie), a zwierzętami...

Dlaczego ludzie NIE chorują?

[witekjs]

Może zainteresuje Was Salutogeneza

/.../Zmiany zachodzące w medycynie poza stroną techniczną dotyczą
przede wszystkim świadomości ludzi. Model biomedyczny okazał
się niewystarczający do wyjaśnienia wielu zjawisk, procesów związanych
ze zdrowiem i chorobą. Obecnie obowiązujące staje się podejście
holistyczne tak w zdrowiu jak i chorobie. Model salutogenezy
jest istotnym elementem tak rozumianego zdrowia, w którym centralnym
problemem nie jest choroba ale właśnie zdrowie człowieka.
W modelu tym wśród wielu zmiennych wyjaśniających najważniejszą
zmienną jest poczucie koherencji – jako zmienna osobowościowa,
klucz do zdrowia. W swej istocie poruszane problemy w
modelu Antonovsky’ego pomimo, iż nawiązują do psychologii mają
swoje odniesienie także dla lekarzy różnych specjalności. Wiele
prowadzonych badań współczesnych ma charakter interdyscyplinarny
medyczny i psychologiczny. Autorzy stoją na stanowisku, że
salutogeneza może być z powodzeniem stosowana w medycynie
jako rozszerzenie możliwości dla lekarza i pacjenta a nie zamiast
medycyny.
Słowa kluczowe: salutogeneza, poczucie koherencji, lekarz, psycholog
Pol. Merk. Lek., 2008, XXV, Supl. 1, 47/.../

pml.strefa.pl/ePUBLI/T25S1/12.pdf

[z2006]

witekjs napisał:

> Może zainteresuje Was Salutogeneza

Czy salutogeneza jest falsyfikowalna?

pl.wikipedia.org/wiki/Falsyfikacja

[hawela]

Trzeba mieć nadzieję, że choroby są "po coś"

[z2006]

vobiska1 napisała:

> W swojej książce „Twoje ciało wie jak cię wyleczyć „Christian
> Fleche pisze:
> A jeśli jak to przeczuwa Jung,choroba pojawia się nie po to,aby ją
> leczyć,ale po to by ona leczyła nas?

Cóż, Karl Popper twierdził, że psychoanaliza jest PSEUDOnauką (bo nie jest falsyfikowalna). A prawdziwa nauka mówi to:

Czynniki chorobotwórcze
biologiczne
pasożyty
płazińce (włosień, tasiemiec uzbrojony, tasiemiec nieuzbrojony)
stawonogi (kleszcze, komar, muchy tse-tse, pająki)
obleńce (glista ludzka, owsiki)
pierwotniaki (ameba)
priony - białka infekcyjne
mikroorganizmy patogenne
wirusy (ospa, WZW, różyczka, grypa, AIDS, żółtaczka, wścieklizna, wirusowe zapalenie opon mózgowych
fizykochemiczne
promieniowanie
gleba
powietrze
zanieczyszczenia
trucizny
pogoda
społeczne
nacisk społeczny
nieodpowiednie warunki życia
brak akceptacji
stres
genetyczne

pl.wikipedia.org/wiki/Choroba