szukam wsparcia

[iza.74]

Choruję od dziecka, od kiedy tylko pamiętam. Może dlatego trudno
było mnie zdiagnozować i leczyć, bo nie znałam innej siebie,
zdrowej. Dopiero po próbie samobójczej (miałam wtedy 21 lat)zaczęło
się sięganie wstecz, dopiero w okresach względnego zdrowia mogłam
porównać siebie zdrową i siebie chorą. Teraz mam 36 lat i dopiero
zaczynam w pełni rozummieć swój stan. Sięgam pamięcią wstecz i
widzę, co choroba zrobiła z moim życiem. Udaje mi się na tym nie
koncentrować. Może dlatego, że każdy dzien przynosi nowe problemy
rzeczwiste bądź wyimaginowane i ledwie z tym jestem wstanie się
uporać, za mało czasu i sił. Walczę z nawrotem. Odstawiłam leki na
pół roku, bo nie zdawałam sobie sprawy z tego, że jednak musze je
brać dożywotnio. Boję się czy starczy mi sił, aby noralnie
funkcjonować. Leki już działają, ale mam stany lękowe częste
osłabienia, narętne myśli. Nie mam z kim pogadać. Sorry, że
zanudzam. Boję się i czuję się samotna w swojej walce, mimo, że mam
rodzinę. Trudno jest rozmawiać ze zdrowymi...

[martini-7]

po pierwsze i najważniejsze primo! NIE NUDZISZ! potrzebujesz się wygadać/wypisać
to pisz, czasem przelanie własnych myśli na innych ludzi ułatwia odnalezienie
rozwiązania czy pozwala lepiej zrozumieć to co czujemy

[onemama]

A gdzie masz "narzekać" jak nie tu? Często otoczenie nie rozumie, nie umie, nie
chce, no to choć anonimowo możesz się "wyżalać".

[awanturka]

Witaj.
Też choruję od dziecka.
Wiem jak to jest ....

Z staram się narzucić sobie dyscyplinę i nie mysleć o tym jak wyglądało by moje życie gdyby nie choroba.

Wiem, ze rozważania na ten temat do niczego sensownego nie prowadzą. Staram się zyć z tą chorobą najlepiej jak potrafię.
Jestem sporo starsza od Ciebie.

powyższy mój post był do iza.74 !!!

[awanturka]

[lucyna_n]

jakbym o sobei czytała

[beniapol25]

Witaj,rozumiem co czujesz bo ja też to przechodzę ,są dni lepsze i gorsze .Gdy nachodzą mnie stany lękowe staram się myśleć pozytywnie i wmawiam sobie że to zaraz przejdzie ,zajmuję się wtedy jakimkolwiek zajęciem byleby przetrwać .Czasami jest naprawdę ciężko ,ale staram się nie zwariować w tym błędnym kole.Biorę validol lub kilka kropel amolu świetnie koi nerwy, słucham muzyki oddycham głęboko i przechodzi.Pamiętaj że nigdy nie jesteś sama idź na spacer ciesz się życiem zrób coś dla siebie głowa do góry pozdrawiam i życzę powodzenia.