Depresja czy "puszczające nerwy"

[Gość: tom]

Mam 21 lat i do sierpnia zeszłego roku byłem zabawnym, wesołym młodzieńcem, po
prostu duszą towarzystwa. Jednak od początku września moje samopoczucie powoli
ale systematycznie zaczęło się pogarszać, dodatkowo co raz częściej pociły mi
się dłonie (praktycznie non-stop) i wpadałem w panikę(przerażenie) gdy musiałem
nawiązać rozmowę z ludźmi (nawet bardzo bliskimi). Zacząłem gubić wątek,
przerywać mowę w połowie zdania, szczególnie gdy wygłaszałem dłuższy monolog.
Chwilami myślałem, że wariuję, że rozwija się u mnie jakaś choroba psychiczna,
czułem się fatalnie. Ale nawet w najgorszych momentach gdy ogarniało mnie
ogromne poczucie samotności i wydawało mi się, że to jest już koniec nigdy nie
uciekłem od ludzi, nie zacząłem się izolować, mimo że nic mnie nie bawiło i
wszystko było szare to ja starałem się wykonywać wszystkie moje obowiązki cały
czas nie tracąc nadziei i wygrałem z tym "cholerstwem"!!! Na szczęście nie
poddałem się i od początku roku z tygodnia na tydzień czuję się coraz lepiej i
żyje nadzieją, że już niedługo wszystko będzie o.k. i zapomnę o tym co się ze
mną działo. Mimo, że nadal jeszcze mam lekkie syndromy "tego czegoś" (troszkę
pocą mi się dłonie(szczególnie gdy wspominam tamten okres) i czasem wpadam w
panikę z byle powodu) to jestem na wznoszącej. Nasuwa się mi tylko pytanie: co
to było i jak działać aby nie wróciło? Proszę o radę.

[Gość: Ewa]

Zamiast odpowiedzi, chcę o coś zapytać. Mówisz, że sobie z tym poradziłeś.. Czy zrobiłeś to sam, czy
konieczna była wizyta u psychologa? Czy w leczeniu depresji potrzebne są jakieś leki, jeśli tak to
jakie? Czy mogłabym prosić o wskazanie czegoś na przetrzymanie - mam ciężki okres, a nie mogę
się pozbiierać- potrzebuję działać , a nie mogę! Proszę o jakiekolwiek rady!

[Gość: goś]

ewa daj znac, ja tez walcze, zanm juz kilka sposobow,
które pomagaja, gosia

[Gość: tom]

U psychologa byłem "pośrednio". Ja mówiłem jak się czuję swojej koleżance a ona
przekazywała to znajomemu psychologowi z jej firmy. On twierdził, że moje
dolegliwości wiążą się z podświadomym lękiem o przyszłość i myślę że miał
bardzo dużo racji. To bardzo ważne aby "oswoić się" z przyszłością, pomyśleć o
niej (nawet jeżeli wydaje się nam, że wszystko mamy poukładane), wyznaczyć
sobie nowe cele (wiem, że to trudne ale mi pomogło). Jestem osobą wierzącą (ale
nie dewotą) i to także dodało mi sił, bo wiem że nigdy nie jestem sam, że
zawsze jest przy mnie Bóg, który nigdy! mnie nie opuści (może to wydać się dla
niektórych śmieszne, ale właśnie ta myśl była początkiem mojej drogi do
normalności). Jeżeli chodzi o leki to łykałem bardzo dużo magnezu i
mikroelementów oraz piłem napój w pastylkach "stress vigor" ale nie wiem jaki
miały udział w wyjściu z mojego stanu.
Z całego serca życzę wam wszystkim powodzenia i wierzę, że uda się wam wygrać z
lękiem i z całym tym koszmarem.

[Gość: goś]

mam 20 lat i doskonale Cie rozumiem, choruje na nerwice od pół roku, chociaz
gdybys mnie znal nigdy bys nie zobaczyl co dzieje sie w srodku, nawet moi
rodzice nie moga zrozumiec, ja w sumie tez, paniczny lek mnie dopada i wiem co
to jest , musialam robic badania serca bo bilo jak chcialo,przynajmniej wiem ze
jest zdrowe, mam nadzieje na powrót do normalności, bez tego piekilenego
strachu, który czlowieka po prostu zniewala.pozdrawiam i trzymaj sie, ja tez
walcze probujac kazdego dnia normalnie funkcjonowac, pomimo lęku, gosia

[Gość: tom]

Goś(a może Gosiu)! Czy zastanawiałaś się dlaczego Ci się to przydażyło,
dlaczego tak się stało? Jakie są twoje wnioski?