do przodu idź

[necnec]

Jeszcze nie dzisiaj. Jutro, za miesiąc, rok. Nauczę się pływać, zrobię prawo
jazdy, odejdę z pracy, która mnie nie rozwija, zerwę chory układ. Zrobię to,
gdy tylko przestanę się bać. Psychologowie pozbawiają nas złudzeń: Bać się
nie przestaniesz nigdy. Bój się, a mimo to działaj!
Gdy mamy do wyboru między dobrze znanym i nieznanym, na ogół decydujemy się
na to pierwsze. Większość chce po staremu. Tak jak w tym dowcipie: Pod budką
z piwem siedzą sfrustrowani panowie, bo już nie mają za co pić. Podjeżdża
właściciel firmy budowlanej. – Dam pracę. – Za ile? – pytają mężczyźni. – Za
stówę. – Nie, za stówę to nie. – A za ile? – No, tak jak zawsze, za flaszkę.
Oszukujemy się, że dokonamy zmiany, gdy pozwolą nam na to warunki zewnętrzne.
Tymczasem zgodę na zmianę musimy sobie dać sami. Co sprawia, że jej nie
dajemy?

[necnec]

polecam kwietniowe ''zwierciadło''

[jureker]

Walczymy z lękiem. Nie chcemy tego lęku. Za zadne skarby. To hańba bać się i
się z tym obnosić.

[id-jot]

kochać się w skargach jest rzeczą niewieścią,
mężom przystoi w milczeniu się zbroić?

dla wytrwałych w czytaniu polecam całość, na samym dole.

no to jak jest z tą odwagą? nie ten odważny kto się nie boi, lecz ten, który
się boi ale się nie poddaje.
ja się boję jak jasna cholera.
ale zaciskam zęby i do przodu, jak w tytule. czasami do tyłu. różnie bywa.
pozdrawiam. jot.




Miejcie nadzieję, nie tę lichą, marną
Co rdzeń spróchniały w wątły kwiat uwiera
Lecz tę niezłomną, która tkwi jak ziarno
Przyszłych poświęceń w duszy bohatera

Zmieńcie odwagę, nie tę jednodniową
Co w rozpaczliwym przedsięwzięciu pryska
Lecz tę, co z wiecznie pochyloną głową
Nie da się zepchnąć ze swego stanowiska

Miejcie odwagę, nie tętniącą szałem
Która na oślep leci bez oręża
Lecz tę, co same niezdobyte wałem
Przeciwne losy z całością zwycięża

Przestańmy własną pieścić się boleścią
Przestańmy ciągłym lementem się poić
Kochać się w skargach rzeczą jest niewieścią
Mężom przystoi w milczeniu się zbroić

Lecz nie przestańmy czcić świętości swoje
I przechowywać ideałów czystość
Do nas należy dać im moc i zbroję
By z kraju marzeń przeszły w rzeczywistość

Miejcie nadzieję, nie tę lichą, marną
Co rdzeń spróchniały w wątły kwiat uwiera
Lecz tę niezłomną, która tkwi jak ziarno
Przyszłych poświęceń w duszy bohatera

[carlabruni]

Jureker ma rację. Z lękiem trzeba walczyć!!! Ja np. mam prawko a boje się
jeździć autem. Nie ma co. Muszę wziąć sie do roboty. Całuję Was wszystkich
mocno. Wsiadam w auto. Módlcie się, abym była tu za kilka dni hahaha.

[carlabruni]

Jureker ma rację. Z lękiem trzeba walczyć!!! Ja np. mam prawko a boje się
jeździć autem. Nie ma co. Muszę wziąć sie do roboty. Całuję Was wszystkich
mocno. Wsiadam w auto. Módlcie się, abym była tu za kilka dni hahaha.

[morgana_le_fay]

Może nas najpierw uprzedź, których rejonów mamy się wystrzegać, żebyśmy też się
tu jeszcze pojawili...

:)))

[carlabruni]

Omijajcie Łódź moi drodzy. Zwłaszcza Bałty. Hahaha

orka

[morgana_le_fay]

Właściwie weszłam tu po to, żeby założyć nowy wątek o "folgowaniu sobie".
Jeśli już jednak tak się złożyło, że temat jest pokrewny:

necnec napisał:
Bój się, a mimo to działaj!

Robię tak całe życie. I radzę to innym całe życie. I zdarza się niestety, że
muszę przyznać rację komuś, kto powie: "już nie mogę! Za bardzo się boję!"
Czasami tym kimś jestem ja sama. Ja - silna, żelazna perfekcjonistka, dla
której wszystko jest możliwe, ze szczególnym uwzględnieniem tych rzeczy, które
obiektywnie nie są.

Depresja, nie-depresja, chwilowa słabość, niedyspozycja, lub właśnie obiektywna
przeszkoda, nawet niewielka staje się wówczas prawdziwą tragedią. Zafiksowani
na "radzenie sobie", na "działanie ponad wszystko" jesteśmy często bardziej
bezbronni niż ci, co potrafią odpuścić. Niż ci, co sobie "folgują". Patrzymy
na nich wprawdzie ze szczerym obrzydzeniem, że się roztkliwiają, że są
rozmemłani i tacy jacyś byle jacy, ale to my nie znający pojęcia "popuszczenia
cugli" w pewnym momencie jesteśmy żałośni. Daleko bardziej niż oni.

Z drugiej strony wszystkie te liczne, czy nieliczne chwile działania możemy
sobie policzyć na plus. Pomimo lęku dokonujemy czasem doniosłych rzeczy. Kto
jednak porówna wagę naszych osiągnięć w stosunku do spustoszeń wynikających z
presji lęku? Czy moment, w którym czujemy , że nasza orka przypomina
grzęźnięcie w błocie po kolana, lemiesza już nie widać, koń już dawno się
utopił, a my silni, działający, krzesamy nadludzkie siły, pchając nasz pług
samotnie. Tylko, po co orać jałowe bagno?

pozdrowienia
morgana

egzystencjalna męka

[id-jot]

morgano,
to są pytania bez odpowiedzi. od wieków głowią się nad nimi tuzy wszelakich
nauk filoficznych.
nie pytaj "dlaczego?". pytaj "dlaczego nie?"


jot

[morgana_le_fay]

id-jocie,(tu jest dopiero problem, ale przecież id-jocie, a nie id-joto;))

Że bez odpowiedzi, zgoda.
Że egzystencjalne, zgoda.
Że się głowią, zgoda.

Ale szczególnie w przypadku depresyjnych pytanie "dlaczego?" wydaje mi się być
jak najbardziej zasadne. I dalej: odpowiedź na pytanie: "dlaczego nie?" bardzo
oczywista. Bo choroba polega na silniejszym niż u zdrowych
stwierdzeniu: "powinienem" i graniczącym z bólem: "nie dam rady".

Tu tkwią między innymi moje wątpliwości, bo jak już napisałam w licznych na
szczęście momentach dobrego samopoczucia i przypływu sił potrafię zasadzić
drzewo, urodzić dziecko, i niemal samodzielnie(!) zbudować dom. Kiedy patrzę
na to wszystko, co zrobiłam z perspektywy "dołka" nie wierzę, że to prawda.

pzdr
morgana.

[id-jot]

morgana:
> w przypadku depresyjnych pytanie "dlaczego?" wydaje mi się być
> jak najbardziej zasadne. I dalej: odpowiedź na pytanie: "dlaczego nie?" bardzo
>
> oczywista. Bo choroba polega na silniejszym niż u zdrowych
> stwierdzeniu: "powinienem" i graniczącym z bólem: "nie dam rady".
>
jeśli sobie postawie pytanie
dlaczego mam się męczyć, pchać ten wózek donikąd, orać jałowe pole?
to ciężko znaleźć odpowiedź. i łatwo zwątpić. "powinienem?" - na pewno nie!
jestem wolnym człowiekiem! hehehehe

ale jeśli zapytam siebie: a dlaczego miałbym go nie pchać? kto mnie z tego
zwolnił? tu brak odpowiedzi jest imperatywem (tak to sie nazywa?) do dalszego
działania :-))) a samo "nie chce mi się", "boję się bardziej niż inni", "nie
dam rady" jest chyba niewystarczające.
jot

[proximano]

nie znam lęku przed życiem. przyznam szczerze. gdy po wyjściu ze szpitala
postanowiłam się przeprowadzić zrobiłam to w jeden tydzień. bez lęku. z zasadą
co będzie to będzie. tylko kiedy choroba dopada, na klatce schodowej prawie
biegne, zaglądam we wszystkie kąty, godzine zastanawiam się czy wyjść z pokoju
do toalety - bo się boję. o wiele bardziej bym wolała być spętana strachem
przed życiem niż strachem przed własnym kiblem - ten drugi jest bardziej
upokażający.

[emarcki]

Moze dlatego, ze ZMIANA siebie w tak różną osobę
1) nie bedzie łatwa do zaakceptowania przez samego siebie.Niby swiat potrzebuje
ludzi uruchomionych, pływających, zmieniających pracę, etc. Ale spróbuj to
zrobić, chociaż ja też potrzebuje tego jak cholera i wybawienia, no więc
spróbuj to zrobić - bo to oznacza zdradę samego siebie - -i niechby to
przynajmniej nie bolało.Stąd ja myślę, że jest to po prostu lęk przed zdrada
samego siebie
2) nie jest konieczna - dopóki Twoja determinacja tego nie wywrzaśnie z
siebie, i przejdziesz nad tym do porządku dziennego.

Trzym się