Pomóżcie

[eco137]

Mam pytanie, chodzicie (jeżeli już idziecie) prywatnie do psychiatry?. A
jeśli nie, to czy ci w przychodniach są w miarę przyjemni, wysłuchają
człowieka?.
Chodzi mi o Katowice.
Mój lekarz rodzinny po wysłuchaniu moich objawów, kazał mi się jak
najszybciej zgłosić do psychiatry i tam się leczyć.
Tylko, że ja się boję, że to będzie 5 minut, nie powiem nawet jednej setnej
tego co chce powiedzieć, a on da mi jakieś prochy i „następny proszę”, bo
taki ma plan, a w poczekalni jeszcze 20 „świrów” takich jak ja, czeka w
kolejce. Więc ja na pewno nie dam się zaćpać ot tak, dodatkowo się tylko
wystraszę, a po co mi to.
Tylko, że na prywatnego psychiatrę mnie nie stać.:(
Więc nie wiem, co robić, na razie przeczekam. Może wasze rady mnie na coś
naprowadzą.
Może ktoś zna z was, jakieś fajnego zwykłego z przychodni lekarza z Katowic,
uratowało mi to życie.

[100krotki]

eco137 napisała:

> Więc nie wiem, co robić, na razie przeczekam.

a co lekarz rodzinny na to?
przecież to on stwierdził, że tobie psychiatra potrzebny

>Może wasze rady mnie na coś
> naprowadzą.

czy my mamy wiedzieć lepiej niż twój lekarz rodzinny, który cię widział i z
tobą rozmawiał bezpośrednio?
niezły świrus to potrafi tak zaświrować, że go od normalnego nie odróżnisz na
ekranie, albo i odwrotnie
normalny tak zaświruje, że go wszyscy za wariata biorą
nie ma to jak opinia lekarza rodzinnego
zwłaszcza takiego, który ma pod swoją opieką całą rodzinę jednocześnie

> Może ktoś zna z was, jakieś fajnego zwykłego z przychodni lekarza z Katowic,
> uratowało mi to życie.

fajny ma być?
chcesz się z nim na kawę umówić?
czy za konfesjonał ma ci służyć z taką róznicą, że zamiast rozgrzeszenia wręczy
ci receptę co w zasadzie na to samo w praktyce wychodzi
jedno i drugie jest złudzeniem na zdrowie

[100krotki]

czy z jakiegoś promieniowania innego forum?

[eco137]

Dobra, może się źle wyraziłem. Do lekarzy za często nie chodzę, więc zwyczajnie
nie wiem jak to teraz jest po tych reformach. Słyszałem, że można teraz wybrać
sobie lekarza w ramach kasy chorych, stąd me pytanie, czy znacie jakiegoś
sensownego w okolicy Katowic. Kiedyś można było iść z przychodni do jednego i
nie było wyboru, po prostu. To raz.
Czyli ktoś powie, przykładowo: nie idź broń boże do przychodni w Szopienicach,
idź zarejestruj się do przychodni na ulicy Mickiewicza, tam przyjmuje dobra
lekarka. To przykład oczywiście.
Jeżeli ktoś chodzi już do psychiatry to ma doświadczenie, którego mi brakuje-
sprawa jest jasna przecież. Nie pytam się o choroby, pytam się o przychodnie.
Na kawę nie chcę się umawiać, ale 100krotko powiedz mi szczerze, czy po 2
minutach lekarz jest w stanie określić co mi dokładnie jest i dać mi
odpowiednie leki?
Mogę pozwolić sobie na takie coś przy przeziębieniu, ale nie wezmę potem do ust
coś co zmienia moją psychikę. Wydaję mi się, że psychiatrze bym musiał zaufać,
stąd me do was pytanie, chce zaoszczędzić sobie drogi. Chyba, że tylko
prywatnie.
Muszę przyznać, że nie do końca zrozumiałem twoją wypowiedź, pytam się o
przychodnie, lekarzy w przychodniach, może nie zrozumieliśmy się.
Ale dziękuje, że zareagowałaś i mi odpowiedziałaś
Pozdrawiam
ps. Aha rodzinny rzekł że mam wybór gdzie mogę iść do tego psychiatry:)

[safo.dlugooka]

Myślę,żeście 100krotki nie pojeły pytania eco137 i stąd taki podt Wam spod
palcow wyszedł dziwny.

[mskaiq]

Mysle ze ludzie z depresja nie sa swirami. To ludzie ktorzy maja problemy i nie
potrafia sobie z nimi poradzic. Jednym z powodow depresji jest bardzo niska
samoocena. Nie wierzymy ze jestesmy wiele warci, a za to wierzymy ze jest cos z
nami zle. Wcale tak nie jest. Zwykle pojawienie sie depresji ma swoje
przyczyny, czasem sa to wydarzenia naszego zycia ktorych nie umiemy rozwiazac.
Lekarz ani lekarstwo nie rozwiaza takich problemow.
Czasem nasze podejscie do wszystkiego wokol nas jest pelne strachu. Lekarz moze
Ci pomoc w takim przypadku ale cala prace zwiazana z pokonywaniem strachu i
beznadziejnosci bedziesz musiala zrobic Ty.
Serdeczne pozdrowienia.

Mskaiq

[looserka]

Ecoileśtam nie opisał nawet swoich objawów,więc skąd domniemanie, że cierpi na
depresję? Lekarz rodzinny po wysłuchaniu objawów(nie wiemy jakich), kazał
szybko zgłosić się do psychiatry, więc można podejrzewać, że konsultacja
psychiatryczna jest konieczna. Nie pisz więc nikomu, że lekarz ani leki mu nie
pomogą, tym bardziej, jeśli nie wiesz na co dana osoba może faktycznie
cierpieć. Zostawmy diagnozy i wybór terapii lekarzom, bo inaczej można tylko
zaszkodzić.
Uprzedzając - wiem, że niedouczony lekarz, źle postawiona diagnoza, źle dobrane
leki czy terapia mogą również zaszkodzić. Ale Eco po to własnie pyta o dobrego
psychiatrę, aby nie trafić z deszczu pod rynnę.

[eco137]

Dziękuję za waszą reakcję, nie spodziewałem się tylu odpowiedzi, cały czas mam
nadzieję, że ktoś tu się leczy, bądź leczył w okolicy i ma jakieś doświadczenie
w tym zakresie.
Looserka masz racje, mój problem to kilka problemów, zaczynając od depresji,
nerwicy (+nerwicy natręctw- nie wiem nawet czy jedno wynika z drugiego, czy
wpływa na siebie – nie jestem psychologiem),
kończąc na podejrzeniu, i tu mamy poważniejszy problem, schizofrenii.....nie
wiadomo jakiej, potrzebny psychiatra.
Ale to nie jest sprawa ostatniego tygodnia, miesiąca, czy nawet roku, tylko, że
ja nie latam z obłędem w oczach ani nic z tych rzeczy
(napisałbym czuję się zdrowy- myślałem, że to tylko depresja i nerwica- ale nie
napiszę, bo jak to mówią, jak każdy świr mówi, że jest normalny, więc wolę
przemilczec to, jak na razie- szczerze mówiąc kojarzy mi się to z "Paragrafem
22" Vonneguta).
Ale jak pisałem już, to nie jest coś nagłego, więc chce poczekać z wizytą na "
po świętach" i przemyśleć i ułożyć to wszystko.
Dokładnie zrozumiałaś to co chciałem przekazać swoim postem, nie chciałem
trafić z deszczu pod rynnę.
I dziękuje raz jeszcze za waszą uwage.

[100krotki]

eco137 napisała:

> Dokładnie zrozumiałaś to co chciałem przekazać swoim postem, nie chciałem
> trafić z deszczu pod rynnę.
> I dziękuje raz jeszcze za waszą uwage.

"Dokładnie zrozumiałaś to co chciałem przekazać swoim postem"
napisałes to o looserce

a ja nadal mam wątpliwości, czy rzeczywiście tobie o to chodzi, co napisała
looserka

przecież sam dobrze już wiesz, że mozesz trafić z deszczu pod rynnę
napisz jeszcze w celu większej jasności co rozumiesz przez deszcz a co pod
rynnę w tym konkretnym przypadku
każdy świrus uważa, ze jemu psychiatra nie jest potrzebny, a ten który pisze,
że jednak jakiś dobru psychiatra by mu się przydał, to tak naprawdę i tak uważa
po paru wizytach, że to psychiatra potrzebuje pomocy
całe to forum jest tego dowodem
przecież zadowolony i leczony skutecznie świrus nie miałby potrzeby wchodzić na
to forum
a jeśli już się tu wchodzi to ma się jednak jakiś cel
szukanie towarzyrzy niedoli?
grupa wsparcia?
jak u AA?
może jednak najbardziej rację ma Mskaig, kiedy z takim uporem (maniakalnym?-
Mskaiq wybacz mi to określenie tutaj, ale tak mi pasuje na tym forum teraz tego
okreslenia użyć ) pisze wytrwale, że to my sami jesteśmy w stanie pomóc sobie
najbardziej
ja mam takie samo zdanie jak Mskaiq.
z tymi depresjami i załamaniami psychicznymi jest podobnie jak z pijakami i
nikotyniarzami-chorujemy na "własne życzenie" nawet tego nie podejrzewając.
raz jeden, dawno temu, kiedy po raz pierwszy doznałam "załamania nerwowego"
trafiłam na psychiatrę,profesora akademickiego, który właściwie umiał
to "załamanie" zdefiniować, ale był bezradny by mi pomóc.
tylko, że potem pojawił się problem, że w psychiatrii nie występuje taka
jednostka chorobowa i ruszyła cała machina "leczniczo-uzależniająca" niewiele
lepsza niż sama przyczyna 'załamania', a raczej podtrzymująca to 'załamanie'
pod kontrolą "specjalistów" od wszystkiego, ale na pewno nie od wychodzenia
z 'załamania psychicznego', bo nie dysponuje ta machina środkami zwalczającymi
przyczyny.
może mój przypadek nie jest taki typowy, bo inna "specjalistka" wysyłała mnie
do znanego z przekazów telewizyjnych księdza, aby potem pokazać mi kierunek
wyprawy do "Ziemi Obiecanej", gdzie mieliby wyleczyć mnie z mojego "załamania".

no i tak ja trafiłam z deszczu pod rynnę pod opieką najlepszych w okolicy
specjalistów

chcesz nadal szukać tych najlepszych?
ostrzegam cię jednak, ze nawet ci najlepsi bywają bezradni wobec problemów
które wywołują co niektóre "załamania"

[eco137]

100krotko, rozumie o co Ci chodzi, tylko że:
(postaram się w miarę krótko to opisać, niestety nie należę do osób wyjątkowo
otwartych, i trochę to wszystko mnie kosztuje, ale jestem wdzięczny za waszą
pomoc, więc postaram się opisać swoją sytuacje)
depresje zdiagnozowano pierwszy raz u mnie, dwadzieścia kilka lat temu, więc
nie jest to problem świeży, dotychczas ratowałem się sam, różnymi sposobami,
bez lekarzy, bez lekarstw, szukałem pomocy w religii, w medytacjach, w
amatorskiej autoanalizie, psychologii, filozofii, i tak dalej, starałem się
jakoś żyć.
Raz było lepiej, a raz gorzej, niekiedy samo dno, jak to mówią. Ogólnie
przerażająco smutno. Tak przez dwadzieścia kilka lat.
Skoro wszyscy tu siedzą na forum o tak ponurej nazwie, to pewnie wiedzą sami co
to za choroba, więc czułem się jak ten żuk gnojarz toczący ciężką kulę wciąż
przed sobą, no ale toczyłem ją.
Problem jest taki, że od kilku lat lęki wzrosły i inne moje problemy z moją
psychiką też. Mało. Doszły omamy i halucynacje. I ja się tego boje. I jak mam
wyjaśnić sobie filozofią, że będzie dobrze, skoro nie jest? Nie jest tego
ogroomnie dużo, ja jestem ogólnie bardzo spokojnym człowiekiem,zastanawiam się
co będzie za miesiąc, za rok, dwa, czy dziesięć 100krotko.
Boję się, że kiedyś moja cierpliwość się skończy i zasnę na zawsze. Jestem
zmęczony. Ile mogę sobie próbować tłumaczyć i w jaki sposób dalej? Tyle lat,
każdego dnia.
Jedna osoba, bardzo bliska, w mojej rodzinie, nie leczyła się wcale, nawet nie
wiedzieliśmy, że jej coś dolega pod tym względem- powiesiła się. Druga osoba,
jeszcze bliższa, od trzydziestu lat, leczy się, nie wiem, w kratkę- takich
lekarzy spotkała- po prostu koszmar, szpitale psychiatryczne- źle, znowu
nieleczenie wiele lat- też bardzo źle, kilka prób samobójczych, nałogi, ehh.
Kilka lat szła drogą „samorozwoju” było dobrze, towarzyszyłem jej, i trach,
szpital, wędrówka niczym po ostrzu brzytwy, najmniejszy ruch groził tragedią.
Od roku jest na lekach i jest uciszona, nie wyleczona, to oczywiste, ale życie
uratowane.
I tak patrzę teraz na nią i na siebie i myślę co mam robić, to wszystko jest
bardzo płynne, gdzie jest granica, co należy robić w danym momencie, żeby było
dobrze?
Czy iść do lekarza, czy brać leki, czy lepiej nie? A jeśli nie to czy nie
wysiądą mi nerwy, psychika i czy za godzinę nie będzie np. za późno? I czy
jestem na pewno w stanie to stwierdzić?. Co mam robić, czy jestem chory? Czy
mam dalej się tak męczyć no i ile wytrzymam jeszcze? Jeśli to będzie się
pogłębiać, a wygląda że lepiej nie będzie, bo dochodzą nowe objawy, to długo
chyba nie pociągnę.
I o to mi 100krotko chodziło. Ale jak ja to powiem lekarzowi, chyba mu to
napiszę na kartce i dam mu do ręki.
Oczywiście, że wolałbym nie iść do lekarza, nawet nie wiem czy tam trafię, ale
nie chcę skończyć tak jak niektórzy moi bliscy. Stąd moje poszukiwanie mądrego
lekarza, że jak już w ostateczności tam trafię, to chce, aby mnie nie szpikował
jakimiś prochami mocnymi. Ja się 100krotko po prostu boję, chyba mnie
rozumiesz?

[100krotki]

eco137 napisała:

> nie chcę skończyć tak jak niektórzy moi bliscy. Stąd moje poszukiwanie
mądrego
> lekarza, że jak już w ostateczności tam trafię, to chce, aby mnie nie
szpikował
>
> jakimiś prochami mocnymi. Ja się 100krotko po prostu boję, chyba mnie
> rozumiesz?

może i bym ciebie lepiej rozumiała, gdybym w te wszystkie bajeczki uwierzyła :)
oczywiście że mądry człowiek, nawet jak jest lekarzem, nawet jak jest
psychiatrą to ci nie zaszkodzi
tylko jak znaleźć mądrego człowieka i do tego psychiatrę i do tego w Polsce?
szukać zawsze można
podobno kto szuka ten znajduje
ale też znaleźć można jedynie to co się zgubiło lub ktoś zgubił
trochę sobie znowu żartuję
chcesz mnie pociągnąć bardziej za język?
proszę bardzo
chcesz wiedzieć jak ja sobie poradziłam?
jak nadal sobie radzę?
czy można sobie z tym poradzić?
oczywiście, że można
jak?
po pierwsze się nie bać i to jest najtrudniejsze
może z taką odwagą trzeba się już urodzić?
tego nie wiem, ale przypuszczam, że raczej tak
może są jakieś techniki aby takiej odwagi się nauczyć?
przypuszczam, że takie techniki istnieją.
natomiast nie wierzę, że jakikolwiek lek podany na recepcie takie dawki odwagi
zawiera.
może jakieś środki halucynogenne?
ale jak srodek halucynogenny przestanie działać, to co?
to też jest kwestia przede wszystkim wyboru czy się chce podjąć walkę samemu z
sobą nawet wtedy, kiedy rezultaty tej walki nie są zgodne z naszymi
oczekiwaniami.
one zawsze są inne niż nasze oczekiwania :)
no i jeszcze jedno
trzeba być na tyle odważnym aby umieć ponieść i porażkę :)

[100krotki]

zrób to co zrobiła Lady Godiva :)

pokaż, jak król wygląda nagi :)

ale nie w sypialni ani na plaży nudystów czy saunie

niech kazdy puka się w czoło na twój widok

jak to przeżyjesz, to z każdą depresją powinieneś dać sobie radę :)

[eco137]

(...)ale jak srodek halucynogenny przestanie działać, to co?(...)
No i w sumie masz tu racje, co dalej? Przecież nie chcę być na lekach całe
życie.
Zresztą to ucieczka, zasłona, ja to wiem, byłem świadomy o tym, że leki to
jedynie przeczekanie, a nie rozwiązanie.
Twoje wypowiedzi dały mi dużo do myślenia, idą święta, będę miał czas, więc
poważnie zastanowię się nad sobą, nad tym co mogę zrobić, żeby jakoś ułożyć,
ugładzić swoje życie. Jestem bardzo wdzięczny.
Lady Godiva?:) Czuję się chyba już za stary na takie numery, przeciw
wszystkim,wolę się chować jak ślimak w skorupce, a może się mylę?
No nic, dziękuję za twój czas i uwagę, jak już pisałem, zastanowię się,
przemyśle to poważnie, jakby nie patrzeć masz dużo racji, w tym co piszesz
(tylko, że nie jest to takie proste, ale masz rację).
Pozdrawiam cię serdecznie
ps. nie rozumiem tego, cytuję (...)może i bym ciebie lepiej rozumiała, gdybym w
te wszystkie bajeczki uwierzyła :)(...)- myślisz, że kłamię w momencie, że się
boję, czy w całości? Ale to było by, tak myśle bez sensu, zabawiam Cię teraz
tylko rozmową? Zmyślam to wszystko? Przecież was nie znam i zaraz opuszczę to
forum, na co by mi przyszło kłamać w jakiejkolwiek kwestii? Może nie
zrozumiałem Cię dokładnie, dlatego, że pisze z rozpędu, no nic dobranoc i
jeszcze raz dziękuję za pomoc 100krotko.

[100krotki]

eco137 napisała:

> ps. nie rozumiem tego, cytuję (...)może i bym ciebie lepiej rozumiała, gdybym
w
>
> te wszystkie bajeczki uwierzyła :)(...)- myślisz, że kłamię w momencie, że
się
> boję, czy w całości? Ale to było by, tak myśle bez sensu, zabawiam Cię teraz
> tylko rozmową? Zmyślam to wszystko? Przecież was nie znam i zaraz opuszczę to
> forum, na co by mi przyszło kłamać w jakiejkolwiek kwestii? Może nie
> zrozumiałem Cię dokładnie, dlatego, że pisze z rozpędu, no nic dobranoc i
> jeszcze raz dziękuję za pomoc 100krotko.

ale się boi
nawet anonimowość na forum nie jest wystarczającą zasłoną by pokazać
się "nagim" w prawdzie
już wystarczająco długo jestem na forum, żeby nie wiedzieć, iż anonimowość
forumowa służy raczej do wyrażania swoich złych emocji lub kłamstwa
a właściwie kłamstwo jest przecież objawem strachu
jeśli więc w poście "o sobie" brakuje tej "nagości" psychicznej, to ja już
wiem, że dana osoba "gra"
kwestia czasu tylko, abym się dowiedziała "co gra"

[aneta10ta]

100krotki napisała:

> nawet anonimowość na forum nie jest wystarczającą zasłoną by pokazać
> się "nagim" w prawdzie
> już wystarczająco długo jestem na forum, żeby nie wiedzieć, iż anonimowość
> forumowa służy raczej do wyrażania swoich złych emocji lub kłamstwa
> a właściwie kłamstwo jest przecież objawem strachu
> jeśli więc w poście "o sobie" brakuje tej "nagości" psychicznej, to ja już
> wiem, że dana osoba "gra"
> kwestia czasu tylko, abym się dowiedziała "co gra"
Bardzo Cię podziwiam za kolejne akty obnażania się na Forumie.

[100krotki]

aneta10ta napisała:

> Bardzo Cię podziwiam za kolejne akty obnażania się na Forumie.

Aneto!
czy jesteś pewna, że widzisz moją "nagość"?
taką rzeczywistą?
prawdziwe jest to, że lubię pisać na forum
prawdziwe jest to, że lubię poznawać innych ludzi
prawdziwe jest to, że aby poznać innych ludzi trzeba jednak coś z siebie dać
czy to we mnie podziwiasz?
czy raczej podziwiasz to, że nie mam "wstydu" obnazajac się?
a znasz taką maksymę "człowiekiem jestem i nic co ludzkie nie jest mi obce"?
nie podoba ci się ta maksyma starożytnych?
można całe życie zachowywać się jak struś, który chowa głowę w piasek i jest
przekonany, ze jego tyłka nikt nie widzi
a ja pokazuję wszystko to o czym kręcą filmy i piszą książki
wolę być swoją własną autorką :)

[nevada_blue]

100krotki napisała:

> a znasz taką maksymę "człowiekiem jestem i nic co ludzkie nie jest mi obce"?
> nie podoba ci się ta maksyma starożytnych?

"Homo sum et nil humani a me alienum esse puto"
ale to akurat maxyma renesansowych humanistów :)

pozdrawiam,
[nevada]

[100krotki]

nevada_blue napisała:

> "Homo sum et nil humani a me alienum esse puto"
> ale to akurat maxyma renesansowych humanistów :)
>

o ile ja znam słowo renesans, to znaczy ono jakby "odgrzebanie" tego co piaski
w trybach pamięci zasypały pozostawiając ku pamięci nagie rzeźby, aby można
było sprawdzić, ze na zewnątrz wyglądamy jak za dawnych lat :)
bo jakby pozostały nam ku pamięci tylko mumie egipskie, to ja nie wiem gdzie
byśmy teraz utknęli w tym cofaniu się do momentu od kiedy mamy się renesansować
ponownie

[nevada_blue]

ściślej: renesans znaczy "odrodzenie"

[aneta10ta]

100krotki napisała:

> aneta10ta napisała:
>
> > Bardzo Cię podziwiam za kolejne akty obnażania się na Forumie.
> czy jesteś pewna, że widzisz moją "nagość"?
> taką rzeczywistą?
Absolutnie nie. Widzę Twoją kreację/prowokację przecedzoną przez sito mojego
odbioru. Dlatego żartuję z Twoich nagich wygibusów na Forumie i mojego
wpatrywania się weń także.

> prawdziwe jest to, że aby poznać innych ludzi trzeba jednak coś z siebie dać
> czy to we mnie podziwiasz?
Nie, bo to nic oryginalnego. Podziwiam Twoje kreacje w kategoriach
estetycznych, moralne to inna bajka.

> a ja pokazuję wszystko to o czym kręcą filmy i piszą książki
> wolę być swoją własną autorką :)
Gdybyś jeszcze wystawiała monodram lub zapraszała widzów na scenę. A tu ukryta
kamera i zaaranżowana przez Ciebie scenka.
Pozdrawiam
Aneta

[100krotki]

aneta10ta napisała:

> Gdybyś jeszcze wystawiała monodram lub zapraszała widzów na scenę.

a czy tego nie czynię?
nie jestem zawodowcem, to mam i potknięcia

> A tu ukryta
> kamera i zaaranżowana przez Ciebie scenka.
> Pozdrawiam
> Aneta

a to już twoja interpretacja moich forumowych kreacji :)
jaka "ukryta kamera"?
moje oczy?
moje asocjacje po zaprezentowaniu scenki z udziałem forumowej widowni?
a że potem mam temat do nowych rozważań, to inna sprawa
oraz i to, że pokazany materiał dostępny jest wszystkim
że każdy inaczej z niego korzysta?
na to ja już nie mam wpływu

[aneta10ta]

100krotki napisała:

> aneta10ta napisała:
> > A tu ukryta
> > kamera i zaaranżowana przez Ciebie scenka.
> a to już twoja interpretacja moich forumowych kreacji :)
Całkowicie zdaję sobie z tego sprawę.
Aneta

[safo.dlugooka]

mskaiq napisał:
......................
Ja jednak upierałabym się,że chodzi o zło,ktore trzeba zwalczyć dobrem, bo
depresja się bierze ze zlego myślenia.
I nie chodzić do lekarza,tylko biegać nad oceanem.
Wtedy będzie ok.
(I`ts joke of course.)

[mskaiq]

Depresji mozna sie pozbyc, wiem ze nie jest to mozliwe za pomoca lekow. Trzeba
zmienic to co powoduje depresje a to oznacza zmiane podejscie do zycia, do
wartosci ktore nami kieruja.
Jesli te wartosci sa zle przychodzi depresja. Zwykle trzymamy sie tych zlych
wartosci, probujemy wtedy lekow, mozna probowac medytacji czy zmienic
filozofie. To nie ma znaczenia jesli wartosci pozostaja zle. Zle wartosci
przynosza obojetnosc, strach a to co jest nam najbardziej potrzebne to milosc
do wszystkiego wokol nas.
Nie znam osoby ktora umialaby zyc bez milosci. Sprobuj sie jej pozbywasc to
zaczniesz pozbywac sie sensu zycia, bo milosc nadaje sens. Bez niej wszystko
wokol byloby zloscia i nienawiscia, drzewa, ptaki, ludzie, Ty sam.
Serdeczne pozdrowienia.

[safo.dlugooka]

eco137 napisała:

> Mam pytanie, chodzicie (jeżeli już idziecie) prywatnie do psychiatry?. A
> jeśli nie, to czy ci w przychodniach są w miarę przyjemni, wysłuchają
> człowieka?.
> Chodzi mi o Katowice.
> Mój lekarz rodzinny po wysłuchaniu moich objawów, kazał mi się jak
> najszybciej zgłosić do psychiatry i tam się leczyć.
> Tylko, że ja się boję, że to będzie 5 minut, nie powiem nawet jednej setnej
> tego co chce powiedzieć, a on da mi jakieś prochy i „następny proszę̶
> 1;, bo
> taki ma plan, a w poczekalni jeszcze 20 „świrów” takich jak ja, cze
> ka w
> kolejce. Więc ja na pewno nie dam się zaćpać ot tak, dodatkowo się tylko
> wystraszę, a po co mi to.
> Tylko, że na prywatnego psychiatrę mnie nie stać.:(

Ale co do publicznego, to moje doświadczenia są wlaśnie dokladnie takie,jak się
to Tobie jawi.Niestety.U mnie było to bez sensu,na dodatek ze szkodą duża dla
mnie.Podobnie,a b.często gorzej traktowani byli inni pacjenci tłumnie
oczekujący na psychiatrę.
Nie stać Cię...hm...zastaw się i idź tam, gdzie trzeba, powiedz,że kasy nie
masz, ale moze uda się w miarę prędko,w czasie odpowiednio długiej wizyty
ustalić diagnoze i sposob leczenia.

> Więc nie wiem, co robić, na razie przeczekam. Może wasze rady mnie na coś
> naprowadzą.
> Może ktoś zna z was, jakieś fajnego zwykłego z przychodni lekarza z Katowic,
> uratowało mi to życie.