Żyję z depresją

[2nadq]

już chyba ze 3 lata, do tego choroba alkoholowa od lat ponad 10, miotam się
walczę , staram się jakoś funkcjonować , ale jesień (szczególnie ta
poprzednia to zwał jakiemu nikomu nie życzę)i czuje, że nadchodzi jej
nastepny atak. Od kilkku miesięcy przestało mnie cokolwiek cieszyć, nie
wychodzę z domu, godzinami patrzę bezmyslnie w tv, marząc aby nadeszła noc-
noc która oszukam jakimś prochem i wyłacze sie na kilka godzin z życia.Kopce
jak lokomotywa koło 60szt dziennie, niemam apetytu ani jakiegokolwiek celu w
życiu. Mam żone, dwie córki i wyć mi się chce bo nie wiem jak im zapewnić
jakąkolwiek egzystencje. Od 2 lat nie pracuje, nie potrafie w sobie wskrzesić
chęci do działania-zatraciłem wiarę we własne umiejętności, boje sie
podejmowania decyzji. Żona od roku też bez pracy...czy to juz zmierzch życia?

Rozumiem Cię koleś bardzo dobrze,

[superszczur]

tym nie mniej trzeba chyba jednak pogłówkować, czym sie zająć. Moze psycholog, nawet taki w urzędzie zatrudnienia da jakiś impuls. Trzeba po prostu zacząć wykonywać jakieś przemyślane czynności, choćby niewielkie na początek, ale pozytywne. Tak sądzę. Szczególnie że czujesz jednak motywację.

[2nadq]

W urzędzie Pracy, każda wizyta która była powodowała tylko jeszce większą
frustraje- calkowity brak pracy- mam termin (kolejny) na 10 stycznia do
specjalisty psychiatry, ale z powatpiewaniem tam ide , bo nie ma czarodzieja
który przez 15 minut wizyty pojmie zakamarkimojej osobowości i poda recepte jak
z tym życ - właśnie jak i za co życ- pozdrawiam

[safo.dlugooka]

2nadq napisał:
mam termin (kolejny) na 10 stycznia do
> specjalisty psychiatry, ale z powatpiewaniem tam ide , bo nie ma czarodzieja
> który przez 15 minut wizyty pojmie zakamarkimojej osobowości i poda recepte
jak
>
> z tym życ - właśnie jak i za co życ- pozdrawiam

Tak.I tu jest ogromny problem. Niewielką jest szansa pomocy psychiatry ze
służby publicznej. Dlugie oczekiwanie i wizyta - za krótka.
Może zatem odstaw te papierosy, zaoszczędź dzięki temu na własne leczenie
prywatnie. Aby mieć siły starać się o pracę, a gdyby się udalo, pracować
efektywnie, musisz być choć podleczony.
Moim zdaniem powinieneś też schować do kieszeni ewentualny wstyd i poprosić o
pomoc w wydziale opieki spolecznej w UM Twego miasta. Starać się o choć
jednorazową zapomogę na leczenie - nie będzie uzo, ale zawsze coś.No i oni mają
swoich psychologów, a ponadto pracownicy socjalni załatwiają też terminy u
psychiatry z możliwością nawet przyjścia do domu pacjenta. Ja depresję
leczyłabym głównie u psychiatry. Uzależnienie też, ale wspierane także pomocą
psychologa.
I jeszcze inna możliwość - często przy kościołach w poszczególnych parafiach
też mają bezpłatne leczenie uzależnien i także przymują obok kościoła
bezpłatnie psycholodzy.No i AA jeszcze.
Spróbuj. Najpierw walczyć o życie, bo wiesz,że choroba alkoholowa okreslana
jest przez specjalistów jako "przewlekła, nieuleczalna, śmiertelna".
/Zapewne wiesz o co idzie z jej nieuleczalnością - możesz poprzez pomoc lekarza
wyjść z picia, ale ta choroba w Tobie zostaje i każdy kieliszek, nawet po
latach abstynencji, wiele czyni bałaganu.

Taka rezygnacja pobrzmiewa w twych słowach...
Cóż, jak zawsze przy depresji. Ale spróbuj.
Acha.I jest jeszcze w Polsce sieć cała Ośrodkow Interwencji Kryzysowej. Tam też
otrzymasz pomoc psychologa i psychiatry za darmo.Teraz nawet sądzę, iż w tej
chwili tam własnie winieneś się zgłosić. Jeden z lepszych, jakie znam jest
blisko W-wy w Łukowie.
Zatem raz jeszcze : nie rezygnuj, próbuj. Myślę o Tobie i przesyłam Ci moje
dobre o Tobie myśli.
s.

[2nadq]

mam termin (kolejny) na 10 stycznia do
>>
> Tak.I tu jest ogromny problem. Niewielką jest szansa pomocy psychiatry ze
> służby publicznej. Dlugie oczekiwanie i wizyta - za krótka.
> Może zatem odstaw te papierosy, zaoszczędź dzięki temu na własne leczenie
> prywatnie. Aby mieć siły starać się o pracę, a gdyby się udalo, pracować
> efektywnie, musisz być choć podleczony.
> Moim zdaniem powinieneś też schować do kieszeni ewentualny wstyd i poprosić o
> pomoc w wydziale opieki spolecznej w UM Twego miasta. Starać się o choć
> jednorazową zapomogę na leczenie - nie będzie uzo, ale zawsze coś.No i oni
mają.

I własmie dzisiaj byłem jako że 10-ty , miła, młoda pani doktor , ale nic poza
tym co sam jej proponowałem z siebie nie dała, Pare typowuch prochów na czele z
lorafenem i efektinem. Za 2 tygodnie wizyta następna . Acha ..sofo - 10 dni nie
pale, zasługa raczej plastrów, ale przeginam z lorafenem - już na 100% jestem
uzależniony od tej rozowej pastyleczki , jest mi po niej fajnie i ..fajnie śpie.
Jeśli zaglądasz na to forum jeszcze sofo.dlugooka ..PROSZE , chcailbym spytac o
kilka spraw , które moga mi pomó w życiu m a właściwie w jego parodii, jesli
więc bedziesz - daj znak i może napisze ci co mi siedzi takiego, że nie moge
sobie z tym poradzić m a ty mam nadzieje bedziesz mi mogła pomoc. Pozdrawiam

Nie sadzę, żebys był jakimś odmieńcem. To normalna

[superszczur]

reakcja człowieka z poczuciem godności a unieruchomionego sytuacją. To się zmieni samo jak okoliczności się poprawią (myślę, ze nie tak znowu długo). Próbowałeś w OPS-e? Zdaje się że tam przynajmniej mozna dostać gazetę i dzwonic na ogłoszenia o pracy za free. A może jakiś wyjazd?

[safo.dlugooka]

2nadq napisał:
/.../
wspólczuję Ci z całego serca - nakładanie się choroby alkoholowej i depresji,
to koszmar. i do tego wrażliwość na cholerną jesien/zimę - też to mam rozwinęte
tak dalece, że panicznie boję się jesieni już w połowie lata, albo i wcześniej,
nawet wiosną cudowną bzem i całym tym pięknem.
Prochy....Też jeszcze ciągnę tylko dzięki nim.Tylko i wyłącznie.Zdobywam je po
znajomości i za kasę , ktorej nie mam.Po prostu wolę nie jeść, niż nie mieć
tabletek, ktore nie czynią szczęścia, ale wyciszają przerażającą dla mnie
rozpacz.
Papierosy.Spróbuj nicorette /nie mam pewności czy dobrze napisałam nazwę tych
plastrów/ - znam palacza ogromniastego, który wyciągnął się ze szlugów dzięki
nicorette.Co prawda po roku wrócił, ale jednak zawsze rok był bez tego, no i ma
już zakupione nowe nicorette.
Wg mnie, w tej chwili praca - tak, jasne, ważna, by żyć, ale teraz nie jest
najważniejsza, bo nawet, gdy ją zdobędziesz, to nie podołasz, możesz ją zawalić
przez swoje cięzke, przewlekłe choroby.
Nie napisaleś czy się leczysz i w przypadku depresji, i choroby alkoholowej,
ktora badzo `pięknie` nakręca depresję.
Proszę, zrób to. Napisz o tym. Jesli nie leczysz się, napisz skąd jesteś - może
będę w stanie choć dać Ci namiary na naprawdę dobrych specjalistów?
A jak żona? Rozumie Twe choroby?
Napisz więcej, proszę.
To nie jest zmierzch życia, tylko na Ciebie akurat rzuciły się choróbska.Trzeba
je wywalić ze swego zycia. Na Twoim miejscu równolegle leczyłabym obie choroby.
Jeśli udałoby się z uzależnieniem, to jestem pewna,że gdybyś poradzil sobie
także z depresją, to nawet, gdyby były nawroty, bez alkoholu będa mialy lżejszy
przebieg i łatwiej z nich wyjdziesz.
Sciskam mocno
s.

[2nadq]

Miło mi, że ktoś zainteresował się moimi problemami. Od dłuższego czasu czytam
posty na tym forum, ale nie mogłem się zdecydować zabrać głosu.:( O chorobie
alkoholowej wspomniałem jako elemencie życia - znam temat na wylot i od kilku
lat żyję w abstynencji, choć przyznam , że początki były bardzo trudne, no ,
ale to temat na inne forum. Należę do tych szczęśliwców w nieszczęściu, których
żona nie odtrąciła , lecz z własnej woli szukała pomocy w grupach an-anol,
dlatego z jej strony mogę liczyć na pomoc i dobre rady - często jest pierwszą
osoba która widzi zmainy w moim zachowaniu i sygnalizuje mi to.
Największym problemem jest niestety to, że i ona i ja chorujemy na
depresję.Żona po zwolnieniu z pracy bardzo przeżyla ten fakt, i znalazło to
odzwierciedlenie w kilkumiesięcznej depresji - na szczęście doszła do jakiego
takiego stanu pod opieką specjalistów.
Wiem , że najlepszym rozwiazniem byłaby praca- nie mieszkamy niestety w Wawie,
jesteśmy zarejestrowani w Urzędzie Pracy ( za miesiąc ostatni zasiłek który
pobiera żona)i pracy u nas po prostu NIE MA, a jeśli jest ...oboje jesteśmy po
40-ce, więc szanse spadają, spadają, tak jak moje samopoczcie.
Leki- fakt, b.drogie - sprzedaliśmy samochód, pospłacaliśmy część zaległości,
ale Święta będą raczej symboliczne, a i na leki zaczyna brakować.
Przeraża mnie tempo w jakim to wszystko się dzieje- zatraciłem swoją
kreatywnośc, przebojowość, chęc walki. Najpiękniejszym momentem dnia jest
zachód słońca- i nie ze wzglęgu na jego walory estetyczne- oznacza on, że
wreszcie kończy się następny dzień, że bedę mógł położyć sie i uciec w
zapomnienie. Łapię się na tym, że trace poczucie czasu- nie bardzo wiem jaki
jest dzień tygodnia, jaka data - wszystkie dni podobne jeden do drugiego-
nijakie...Emocje mam zozhustane do granic - od ataków nerwów do płaczu rzewnymi
łzami.A tak niedawno byłem jeszcze calkiem fajnym facetem...Pozdrawiam
wszystkich.

[safo.dlugooka]

2nadq napisał:

> Miło mi, że ktoś zainteresował się moimi problemami. Od dłuższego czasu
czytam
> posty na tym forum, ale nie mogłem się zdecydować zabrać głosu.:( O chorobie
/..../

Mój Boże, w tej sytuacji faktycznie najważniejsza jest ta praca.
Sadziłam,że jest jeszcze nieruszony problem alkoholowy, ale depresja żony w tym
wszystkim, też, albo i bardziej, fatalnie się zbieglo to wszystko.
Co do pracy po 40-tce, sporo o tym wiem.
Wiesz, ja aktualnie mieszkam w W-wie i powiem Ci to samo: i tu nie ma pracy
dla kobiety po 35 r.ż. i to naprawdę z dobrym wykształ
ceniem, doświadczeniem, odpowiedzialnością, pracoholizmem - wszystkim, co się
powinno podobać pracodawcy.
A już po 40-tce, to w ogóle...
Mozna liczyć tylko na opieke nad cudzymi dziecmi, szuka się fryzjerek,
kosmetyczek, krawcowych, ochroniarzy/w tym wypadku wiek nawet do 55-60 lat, ale
placa śmieszna/, no i, z tego, co pamietam, inzynierów i robotników z branzy
budowlanej.
Naprawdę straszna wydaje mi się być Wasza z zoną sytuacja.
Tyle się starsze pokolenie nameczylo w komuniźmie z innych, niż brak pracy
powodów, a teraz tez się męczy...
Nie napisałeś, jakie zawody macie, choć to pewno nie ma znaczenia, bo przez
chwilę pomyslaam o pracy za granicą, gdzie czasem mozna znaleźć coś i po 40-
tce, tylko jak wyjechać, skoro choruje się na depresję...
Wszystko co mogę powiedziec, to raz jeszcze - nie jesteście sami.
Pociecha zadna.Wiem.
Ale za to fakt.
Nie jesteście sami, przynajmniej, gdy chodzi o mnie.
Oby Bóg czy Ktos albo Los odmienił Wasze życie.
Z calego serca tego życzę.
ściskam
safo

[mskaiq]

Przede wszystkim nie mozna sie poddac, kiedy stracisz wiare nic nie moze sie
wydarzyc. Musisz wierzyc wbrew temu ze wszystko zdaje sie dzialac przeciwko
Tobie a wlasciwie Wam.
Musisz uwierzyc w Siebie i zaczac dzialac. Od tego zalezy wszystko, masz dwie
Corki, masz Zone ktora kochasz. Masz wiele motywacji, zacznij dzialac, musisz
uwierzyc ze dostaniesz prace.
Ja tez palilem 60 papierosow, przestalem bo czulem sie po nich tak zmeczony ze
nie moglem wiecej pracowac. Tez mialem motywacje w postaci moich dzieci,
przestalem palic. Moze przestanie palenia zmobilizuje Cie do dzialania, pomoze
przezwyciezyc Twoje zmczenie i brak wiary.
Wiem ze potrafisz dzialac, przestales pic a to wymaga nie byle jakiego
charakteru. Przestan sie bac, jak bedziesz pozytywny wszystko wokol bedzie
zmienialo sie w podobny sposob. Kiedy nie wierzysz, jestes negatywny wszystko
zamienia sie w beznadzieje.
Serdeczne pozdrowienia.

[safo.dlugooka]

mskaiq napisał:
/.../
Jasne,że napisaleś to w dobrej wierze, ale na Boga - nie ma pracy nawet w
Warszawie dla ludzi w tym wieku - jakby nie bylo wcale nie starczym i niosącym
z sobą niedołężność.
Oczywiscie,że wiara jest wazna, ale za wiarę nikt nie utrzyma rodziny, nie
podejmie właściwego leczenia prywatnie, nie kupi stosownych leków...
Ile mozna TYLKO wierzyć?
Czasem trzeba też cos zjeść i przede wszystkim móc się leczyć.
s.

[2nadq]

Jakoś cieplej się robi w duszy widząc zainteresowanie tylu osób problemem
obcego człowieka.
Dzisiejszy dzień wydaje się jakby lepszy, zapomniałem na moment o problemach,
zająłem sie przygotowaniami do Wigilii, z córką ubraliśmy drzewko,a nawet
schowałem kabel antenowy, który od dwóch miesięcy swobodnie sobie leżał w
poprzek pokoju i jakoś mi nie przeszkadzał.I te wydawałoby się prozaiczne
zajęcia na moment pozwoliły mi poczuć się normalniej, pomimo tego, że robiłem
to wszystko jednak bez entuzjazmu, jakoś bardziej z musu niż poczucia
obowiązku. Jednak lepsze to, niż bezmyślne leżenie w wyrze i patrzenie w tv.
Czekam z niecierpliwością nie tyle na Nowy Rok, co na moment aż TEN się
skończy, rok najgorszy z najgorszych w moim życiu, a teraz pisząc,aż się
uśmiechnąłem sam do siebie, bo właśnie przypomniał mi się film pt "Gorzej być
nie może"..zawsze jednak może.
Pozdrawiam serdecznie wszystkich tu zaglądających, życzać Spokojnych, Radosnych
Świąt.

[matylda262]

Bardzo madrze piszesz.Zgadzam sie z tym.Za wszystko odpowiada nasza psyche i
sily wyzsze.Wystarczy zmienic myslenie,uwierzyc i zaczac cos dzialac,a wszystko
co dobre bedzie naszym udzialem.

Pozdrawiam
Matylda

[mskaiq]

Mysle ze w tym wieku wiele ludzi pracuje w Warszawie a nawet starszych,
dlaczego uwazasz ze wiek dyskwalifikuje.
Wedlug mnie niedoleznosc nie zalezy od wieku a od naszej aktywnosci od sposobu
zycia i odzywiania sie. Codziennie jezdze z 80 letnia pania na plaze. Ona
biega, Jej sprawnosc fizyczna jest podobna do kobiety 40 letniej.
Mysle ze wtedy kiedy sie traci wiere przestajemy dzialac a to przekresla
wszystkie szanse. Wtedy kiedy jest wiara, mozna dzialac, wiem ze bez takiej
wiary nigdy nie dostalbym pracy chociaz mam powyzej 50 lat.
Serdeczne pozdrowienia.


Jasne,że napisaleś to w dobrej wierze, ale na Boga - nie ma pracy nawet w
Warszawie dla ludzi w tym wieku - jakby nie bylo wcale nie starczym i niosącym
z sobą niedołężność.
Oczywiscie,że wiara jest wazna, ale za wiarę nikt nie utrzyma rodziny, nie
podejmie właściwego leczenia prywatnie, nie kupi stosownych leków...
Ile mozna TYLKO wierzyć?
Czasem trzeba też cos zjeść i przede wszystkim móc się leczyć.

[safo.dlugooka]

mskaiq napisał:

> Mysle ze w tym wieku wiele ludzi pracuje w Warszawie a nawet starszych,

tak.Wielu pracuje.Nie tylko w W-wie.
wielu też już zwolniono i nadal sie ich zwalnia.
a jeszcze wiecej nie moze znaleźć pracy - nawet młodzi ludzie, a co dopiero 40-
letni
takie sa fakty
> dlaczego uwazasz ze wiek dyskwalifikuje.
ja uważam,że wiek dyskwalifikuje ?!!!
walnąłeś jak o beton łysy z przeproszeniem
gdzie to napisalam,że ja uważam, iż wiek dyskwalifikuje ?
czytaj uważniej i nie denerwuj mnie przypisywaniem mi czegoś, czego nie
napisałam
napisałam o czymś zupełnie odmiennym

> Wedlug mnie niedoleznosc nie zalezy od wieku a od naszej aktywnosci od
sposobu
> zycia i odzywiania sie.

ja o równiku, Ty o biegunie
przeczytaj w jakim kontekscie uzyłam słów `wiek starczy` oraz "niedołężność`,
bo
mówisz nie na temat

Codziennie jezdze z 80 letnia pania na plaze. Ona
> biega, Jej sprawnosc fizyczna jest podobna do kobiety 40 letniej.

no miło mi , że jeżdzisz z panią 80-letnią na plazę codziennie
też bym sobie z panem, może młodszym ciut,pojeździła na plażę codziennie
choć plaże codziennie lubię tak,że może być pan 100-letni też
a i autor wątku, mniemam, nie odmówiłby wypraw z całą rodziną codziennie na
plazę
ale co to ma do rzeczy?
kto tu pisał,że 40-letni sa niesprawni, a 80-letni to już żywe trupy ?
bo ja nie
kto tu cos taki temat poruszal?
halo, halo - czekamy ! Kto tu gadał o tym ?!!!!!
kto zaprzeczał,że możliwe, iż pani w wieku 80 lat zrobi fikołka, a 40-latka nie?
powiedz mskaiq, to się go załatwi tego głuptaka
ja mam 98 lat i szpagat robie bez problemu,a moja kumpela mlodsza o 2 lata
zupełnie tego nie potrafi

> Mysle ze wtedy kiedy sie traci wiere przestajemy dzialac a to przekresla
> wszystkie szanse. Wtedy kiedy jest wiara, mozna dzialac, wiem ze bez takiej
> wiary nigdy nie dostalbym pracy chociaz mam powyzej 50 lat.

znaczy uważasz,że co czwarty bezrobotny w Polsce jest bezrobotny ,bo nie ma
wiary i nie działa?
to ciekawe
bo znam wielu, którzy działają, jak jasna cholera,i nic
autor wątku ma mniej lat, niż Ty i rodzinę na utrzymaniu, i nie ma pracy.
bo nie działa, nie szuka jej - tak sądzisz ?

Ty przede wszystkim rozmawiasz o czyms innym, niż my tutaj

bo tu mowa m.in. o bezrobociu w Polsce, które nierzadko jest przyczyna depresji
i samobójstw też
o tym mowa tutaj - tylko i wyłącznie,a nie o kondycji ludzi powyzej 18 lat.
poczytaj ogloszenia o pracy w Polsce,zasięgnij wiedzy w biurach posrednictwa
pracy i uslyszysz to, o czym stoi w tym watku

to nie mój wymysł,że powyzej 35-40 lat pracodawcy cię nie chcą
więc nie przekonuj mnie o sprawności 80 latki i wplywie ruchu, odzywiania się
oraz wiary na otrzymanie w Polsce pracy, bo to, co piszesz, staje się niemadre
i raz jeszcze powtórzę - przeczytaj nawet parę razy czyjś tekst, nim
przypiszesz mu to, czego nie powiedział

jak widać, akurat u Ciebie ta 50-tka ponad daje znać o sobie, gdy w grę wchodzi
zwykłe czytanie ze zrozumieniem

ostatnie zdanie napisałam i go nie cofam, choc nie jest miłe, bo nie znoszę,
gdy mi ktoś wmawia,że mówię A, gdy wypowiadam akurat B
ponadto z trudem przebrnełam samotną noc wigilijną i szczęście w
nieszczęściu,że minęła

w nieszczęściu dla Ciebie na którego spłynęło napięcie, przykrość i wkurzenie
me tymi wigiliami bez rodziny i żarcia oraz perspektywą pustych garów także
jutro i pojutrze
chlebina z żółtym serem, zamiast bigosu, sałatki czy innej kielbasy bialej już
mnie wkurza, bo lata się czeka i ma się WIARĘ tylko po to, by nia sobie
wytrzeć....zasmarkany noc
s.

[mskaiq]

Jest bardzo duzo bolu w Tobie safo.dlugooka. Dlaczego? Mysle ze bardzo wiele
przeszlas w zyciu. Najlepsze zyczenia swiateczne i serdeczne pozdrowienia.

do safo

[2nadq]

Masz rację safo.dlugooka nigdzie nie napisałaś o niedołężności, choć prawdę
powiedziawszy bywają dni , że czuję się jak zniedołężniały 90-latek , ale to
raczej w sferze psychicznej. Fizycznie, pomimo tego, że od jakiegoś czasu
jestem podatniejszy na wszelkiego rodzaju przeziębienia i infekcje (stres?)
fizycznie jestem naprawde sprawny jak nawet na te swoje 44 lata.
safo. napisała:
..bo przez
chwilę pomyslaam o pracy za granicą, gdzie czasem mozna znaleźć coś i po 40-
tce, tylko jak wyjechać, skoro choruje się na depresję...
Mamy bardzo podobny tok myślenia safo. :) i jak tak pomyślałem i zrobiłem.
Wyjechałem 1 czerwca do UK, pracowałem chowając głęboko ambicje, jako pomywacz,
potem jako cleaner (ładniej brzmi niż sprzątacz prawda?)wytrzymałem 3 miesiące-
i nie to że zbyt cięzka lub poniżająca była to praca, lez właśnie nie zniosłem
samotności, całkowitego wyobcowania i tych cholernych wolnych chwil, gdy nie
wiedziałem czym zając myśli, tych wszystkich chwil gdy łapałem sie na tym, że
zaczynam rozmawiać...sam ze sobą. Anglia to naprawdę raj , ale dla ludzi
zdrowych i może faktycznie ciut młodszych.
Na miejscu rozesłałem tony cv, oddzwaniam na ogłoszenia w prasie i...nadal
czekam. W jednej z lokalnych gazet ukazało sie niedawno ogłoszenie -zadzwoniłem
i wszystko fajnie do momentu podania wieku. Podziękowali, a za kilka dni
ukazało się z dopiskiem "wiek do 35 lat" hmmmm, chyba ogłoszeniodawca
niedołężność rozciaga jeszcze niżej.
mskaiq - cieszę się , że możesz relaksować się na plaży, chociaż ja wolę góry,
narty...i w głębi duszy nawet się cieszę, że tegoroczna zima jak na razie
pozbawiona jest tego co w niej najpiekniejsze - śniegu- a wiesz dlaczego? bo
jakoś potrafię sobie sam wytłumaczyc dlaczego po raz kolejny narty leża w
piwnicy, zakurzone i jakby zbędne, rozumiemy to ja, żona i starsza córka,
natomiast dla młodszej brak śniegu jest najważniejszym powodem bez wgłebiania
siew prawdziwe przyczyny,dlaczego kolejny weekend, sezon spędzi na podwórku.
Pozdrawiam serdecznie w nastroju jakby mało światecznym.

[safo.dlugooka]

2nadq napisał: ....

Witaj...

nie ma nic poniżającego w takiej pracy....cleanera choćby
co, oczywiscie, zupełnie latwo sobie powiedzieć, gdy jest się w normalnym
stanie - nastrój w normie i, towarzyszące zawsze zaburzeniom depresyjnym,
niskie poczucie wartości

co do sprawności fizycznej...
wiesz
w miarę przedłużania się depresji i szaleńczym stresom, zaczęło siadac mi
wszystko
psychosomatyka w postaci czystej, oczywiście jeszcze bardziej niekorzystnie
wplywająca na stan psychiczny i mysli typu : - No tak, do niczego się nie
nadaję, bo nawet cialo odmawia posluszeństwa, jest stare, wiec chore, śmierć i
tak za to blisko, po co sie starać itp - i myślisz tak, chocby każdy mówil
Ci,że świetnie, młodo wygladasz, lekarze zapewniają,że to przewklekły stres,
sama na przykład wiem przecież,że poczatki choroby wrzodowej, jak najbardziej
wiązą się ze stresem - ale niby swoje `racjonalności` sie wie,a i tak mysl o
tym,że jesteś do niczego już, nie opuszcza...

a ogłoszenia...
chyba pisałam Ci już...
jeszcze jakiś czas temu, gdy względnie do pracy się nadawałam, wysyłalam
nawet do takich firm, gdzie kiedyś, sama siebie bym obśmiała
nikt nigdy mi nie odpowiedział
nigdy, mimo tego,że z pewnością do róznych pracodawców nie zglosiły sie setki
kobiet z moim wykształceniem, doświadczeniem, wiedzą...
więc znam to wszystko

dodatkowo,to milczenie pracodawców ewentualnych, niestety,zwalające z nóg i
przekonujące o tym,że nie jest się wartym nic

no i tak się poruszasz po tym kole smutku
ustrój dał nam wolność
ale ludzi w wieku średnim
a nawet poniżej
postarzył po prostu
takie mam odczucie

dzięki Bogu,że nie zlozyłeś mi życzenia wesołych świąt, bo bym już się dziś do
reszty załamała
wigilia samotnie po raz kolejny
i na dodatek, także święta...- sama w wielkim domu
za dużo
za bardzo to przykre

i ja serdecznie pozdrawiam
s.

[2nadq]

Wiesz safo. , im dłużej czytam Twoje posty, tym więcej wspólnych cech znajduje,
i nie wiem czy powinno mi być mi raźniej z tego powodu, czy mieć pretensje do
Stwórcy, że tak wielu pokarał.
Chyba już się Swięta kończą, jakoś dla mnie takie nijakie, ale złapałem sie na
dziwnej rzeczy - wstałem dzisiaj rano i pomyślałem o Tobie - może te moje
fluidy z opóźnieniem do Ciebie dotrą, a jeśli sprawi Ci to przyjemność, to
wiedz , że zjem na kolację ser topiony- może wspólnie będzie raźniej.
Pozdrawiam - myślami bedąc przy Tobie

[mskaiq]

Ja kocham gory rowniez, wlasciwie ocean odkrylem dopiero 1.5 roku temu. Po
gorach przewedrowalem wiele wiele kilometrow. Bralem dzieciaki i robilismy
wyskok na dwa czasem na trzy dni w gory.
Wtedy cale negatywne myslenie szlo w kat i bylo pieknie i radosnie. Wracalem
wtedy radosny. Po powrocie wracalem do "podlej" rzeczywistosci i ladowalem w
siebie zle mysli od nowa.
Ty rowniez mozesz przypiac narty i zostawic zle mysli za soba. My czasami
zachowujemy sie w taki sposob jakby to bylo naszym obowiazkiem dolowac sie,
budowac przygnebienie jakby za kare ze nic nam nie wychodzi.
Utrzymujac Siebie w depresyjnym nastroju wcale nie pomaga Tobie dostac pracy.
Ja kiedys spotkalem sie ze stwierdzeniem ze pozytywne myslenie w takiej
sytuacji to nierozsadne zachowanie.
Ja jednak mysle ze jest odwrotnie, depresja to nie choroba to sposob myslenia.
Nie ma lekarstwa na zycie, gdybys dostal prace i wszystko zaczelo sie ukladac to
Twoja depresja zniknelaby i nie potrzebowalbys lekow.
Wedlug mnie bardzo wiele zalezy od tego w co wierzysz. Jesli wierzysz ze nie
dostaniesz pracy to jej nie dostaniesz. Probujesz przekonac sie ze nie ma dla
Ciebie nic bo jestes za stary, podajesz nawet przyklady. To Ci napewno nie
pomoze. Ty nie mozesz oslabiac Siebie negatywnym mysleniem, musisz szukac
pozytywnego bo tylko to moze przyniesc rozwiazanie.

Serdeczne pozdrowienia.