Słuchajcie chyba się udało

[fiosia]

Słuchajcie, chyba się udało!! 4 miesiące temu snułam się po korytarzach
psychiatryka po nieudanej próbie samobójczej, rany na przegubie mnie bolały,
w głowie mi się kręciło. Nie wierzyłam że się uda wrócić do życia. Byłam
pewna, że wyląduję gdzieś na śmietniku życia. A teraz... pracuję, biorę leki,
chodzę na psychotrapię, jestem pełna energii, wesoła, nie mam myśli
samobójczych. Co prawda nie żyję jeszcze pełnią życia (facet), ale wierzę, że
i na to przyjdzie czas. Ubieram się atrakcyjnie, dbam o siebie, dzisiaj na
uczelni oglądała się za mną grupka facetów - to było strasznie przyjemne!!
Naprawdę nie wierzyłam. Chciałam Wam tylko to powiedzieć - mi się UDAŁO.

[zoltanek]

Gratuluje fiosia!

Oby więcej takich słodkich wiadomości.
Czekaj na nas po tamtej stronie. Niedługo do ciebie dołączymy.

[aneta10ta]

Za żywota też się tak zdarza.
Aneta

[aneta10ta]

Nie bądź człowiekiem małej wiary.
Aneta

[ria2]

Fajnie!

Może też się kiedyś tak poczuję?
pa!
Ria

[grida]

fiosia - jak dobrze czytac takie posty.
Sama ostatnio zdecydowalam sie na zmiany w zyciu - ale walcze z tym sama, wciaz
nie zdecydowalam sie na lekarza. Ale powiedzialam STOP - (i to pierwszy krok do
wygrania - moim zdaniem).
Sluchajcie - zaczynam wierzyc ze moze sie udac wydostac z tych ciemnych stron.
Na forum sa ludzie z roznymi przypadkami, kazdy to indywidualny przypadek - ja
wielokrotnie mialam mysli samobojcze, najpierw kiedy bylam mlodsza, czyli bedac
nastolatka...to byl teksty typu- wszystko jest bez sensu,jestem gruba i
brzydka...ale z wiekiem przychodzi inna hierarchia waznosci - oprocz cech
zewnetrznych, fizycznych wazne aby to dusza byla spokojna, by nie bolala. Mysli
samobojcze przewijaly sie co jakis czas. Ostatnio moj mezczyzna mnie poprosil
(a on jest dosc daleko)aby mu obiecac ze nie zrobie tego - nawet jak dopadnie
mnie znow jakis epizod - on wie ze jesli zrobie jakas obietnice to slowa
dotrzumuje-moze brzmi to banalnie i prosto, ale mysle teraz o tym jak jemu na
mnie zalezy i ze moje zycie jednak jest cos warte - mam 24 lata, dystansuje sie
juz do wielu rzeczy, by odzyskac spokoj duszy, by moc dotrzymac obietnicy.

Ojoj - sorry ale sie rozpisalam i zboczylam troche z watku.
Fiosia i reszta - UDA NAM SIE!!!!
pozdrawiam