Życie obok Depresji

[Gość: Seba]

cześć!

Tak, ja żyję obok depresji. Mój ojciec od 5 lat cierpi na bardzo zaawansowana
formę tej choroby i tutaj nic sie nie da zrobic. Moja żona cierpiała i
jeszcze trochę "cierpi" na depresję poporodową-trwało to 2 lata zanim wyszła
z tego co najgorsze. Ja sam żyjąc obok tego wszystkiego i z depresją na co
dzień psychicznie czasami nie dawałem rady. Trudna to jest choroba , trudno
ją zrozumieć, a najtrudniej wyleczyć. Myślę że dopóki nie zetkniemy się z tą
chorobą, dopóty nie zrozumiemy jej istoty, ja sam dziś...nie rozumiem jej
jeszcze do końca, bo każdego dnia pokazuje inne oblicze i ...jest
nieprzywidywalna. Cierpienia naszych bliskich staja sie naszą własną drogą
krzyżową.

Pozdrawiam życząc spokoju

Seba

[Gość: sowa]

Moj maz wcale nie stara sie zrozumiec depresji, ktora bardzo mnie zmienila.
Wiem, ze trudno z nami zyc, ale najbardziej brakuje mi ciepla i zrozumienia.
Moze nie zrozumienia nas samych, bo czasami i dla nas to jest trudne, ale
zrozumienia sytuacji, w ktorej sie znalzlismy. To dla nas zakret i bardzo
staramy sie wyjsc na prosta, ale to takie trudne. Gdy musimy walczyc, do tego
wszystkiego, z najblizszymi o kazda najdrobniejsza rzecz, to odechciewa Ci sie
czasami wyjsc z tego zakretu.
Pozdrawiam
sowa

[Gość: midm]

I Ty tez. Wszyscy.

[Gość: seba]

Ja sam dopiero niedawno zrozumiałem,że trzeba zrozumieć tę drugą osobę. Teraz
jest mi przykro i wstyd,iż tak długo moja ukochana żona męczyła sie z tym sama
nie mając z mojej strony 100% wsparcia i zrozumienia. teraz jest inaczej -
razem walczymy z tą chorobą , wygralismy bitwę ,ale musimy jeszcze wygrać wojnę.
Dlatego rozumiem jak sie czujesz bez pomocy męża.Trzeba rozmawiać, spokojne
przedstawić sprawę : swoje lęki, obawy, samotność, smutek i ...oczekiwania
pomocy - ze mną sie udało.

Pozdrawiam

Seba

[Gość: sowa]

Ciekawa jestem, jak do tego doszlo, ze zaczales rozumiec swoja zone. Cos
czytales na temat depresji, czy tylko rozmowy.
Ja juz tak bardzo zamknelam sie w sobie, ze nie bardzo mam ochote na rozmowy.
Jak pomoc jemu i sobie ?
Sowa

[Gość: Seba]

Fakt , długo mi zajęło zrozumienie i dojście do wniosku że popełniam podstawowy
błąd - przejście nad faktem choroby mojej zony na porządek dzienny, czyli
zupełny brak zainteresowania. Jak zrozumiałem? Moja żona była w tak strasznym
stanie że ocknąłem się z mojej znieczulicy i zaczęłem zrozumieć, bo gdybym
dalej tkwił w tym głupim przeswiadczeniu ,że to tylko "chwilowe załamanie" i że
mnie to nie dotyczy to na pewno źle by sie to skończyło. Czytałem też trochę o
depresji oraz oglądałem w telewizji - była taka akcja "Depresja jest chorobą -
lecz depresję".
Dużo pomogły rozmowy, akceptacja i czułość oraz zapewnienie że jestem i będę
razem z nią - podparte chęcią pomocy i fizyczną pomocą oraz podporą.
Farmakologia też trochę pomaga, ale jest uzupełnieniem tego co można nazwać
terapią psychologiczną w rodzinie.

Pozdrawiam

Seba

[Gość: midm]

Trzymaj sie. Przynajmniej jest ta nadzieja, ze moze minac, czego w przypadku
wielu innych chorob nie ma.