brakuje mi sil

[aw12345]

zeby z tym wszystkim dac sobie rade. Ciagle czuje lęk, niepokoj, tlumie go
ale znowu sie pojawia. Od pewnego czasu nie patrze na zycie w kolorach. Nigdy
nie bylam optymistka ale panowalam nad soba. Teraz wszystko ma odcienie
szarosci. Mam rodzine, dziecko ale panicznie sie o nich boje. Kazda choroba
dziecka meza, rodzicow doprowadza mnie do obledu bo nie moge sie pozbyc
wrazenia, ze to cos powaznego. Ostatnio tak jest rzeczywiscie. Tata od
miesiaca choruje (nowotwor) operacja i chemia, w zeszlym tygodniu odeszla
ukochana Babunia. Jestem znaerwicowana. A dzisiejsze moje badania okresowe
cisnienie 170/90. I do tego jestem cholerna hipochondryczka. Stracilam wiare,
ze kiedys zaswieci jeszcze slonce. Wszystko idzie nie tak i w pracy, i w
zyciu. Mam kochanego meza ale on mi nie moze pomoc. Czuje sie sama. Nie wiem
czego oczekuje. Ale lepiej mi, ze to napisalam. Chociaz boje sie to wyslac

[tylko.patrze]

a seroxat już brałas?

[aw12345]

Nigdy nie bralam zadnych lekow (kiedys persen pare razy). Boje sie ich. zawsze
mi sie wydawalo, ze powinnam sobie sama z tym radzic ale teraz juz sama nie
wiem. Czy potrzebny mi psycholog czy psychiatra?

[lucyna_n]

to zależy, każdy jest od czego innego, jeden od pogadania, drugi od postawienia diagnozy i wypisywania
leków.

[lucyna_n]

Czasami pisanie pomaga, zwlaszcza jak nie ma się komu wygadać.

[mskaiq]

Takich problemow nie rozwiaza lekarstwa. Nie ma lekarstwa na zycie. Musisz
zaakceptowac smierc. Najczestsza reakcja na smierc jest zal i strach.
Im wiecej myslisz o chorobach tym wiecej sie boisz a to oznacza coraz gorsze
samopoczucie i pelno negatywnych mysli.
Wiele lat temu zmarli mi Rodzice. Pogodzilem sie z Ich smiercia podobnie jak z
moja wlasna smiercia kiedy przyjdzie. Nie mysle o smierci, myslenie o smierci
odbiera zycie, wywoluje strach ktory oznacza zle samopoczucie i bezsens.
Kiedy wracam myslami do moich Rodzicow to tylko dobrymi myslami, o wspolnych
radosciach i dobrych chwilach. Nigdy nie wracam do Ich smierci, nie rozpaczam,
i nie budze w Sobie zalu.
Serdeczne pozdrowienia.

[aw12345]

Dziekuje. Rzeczywiscie lekarstwa na zycie nie ma. Musze sie wziasc w garsc.
Bedzie dobrze. Potrzebuje czasu zeby sobie wszystko poukladac w glowie.

[abasia471]

Na życie faktycznie leku nie ma, ale na lęki jest parę specyfików i radziłabym
Ci spróbować, bo po co się męczyć. Dobrze dobrane leki przeciwlękowe ułatwiają
pozbieranie się i tkz wzięcie się w garść. Powodzenia.