Mój przypadek

[aldrei]

Witam,
kiedyś byłam osobą bardzo pogodną, ambitną i pełną pozytywnej energii do
działania. Od kilku raz obserwuję powolny spadek tego entuzjazmu. Przestałam
wierzyć w siebie, kiedy próbuję przekonać sama siebie hasłami "jesteś zdolna",
"nie rozczulaj się nad sobą", "pokaż co potrafisz" - zbiera mi się na ponury,
szyderczy śmiech z samej siebie. Mam coraz mniej motywacji do rozwoju, wszyscy
wydają mi się bardziej bystrzy ode mnie.

Obawiam się, że pewne sprawy urosły w moim umyśle do rangi lęków, a może nawet
nerwicy. Sama myśl o nich powoduje łzy w oczach i ścisk w gardle. Ciężko jest
mi ująć to w kilka zdań, w jednym poście, ale zauważyłam, że moje myśli w
ciągu całego dnia ukierunkowane są na sprawy, które mnie martwią - myślę o
nich także kiedy zasypiam, pojawiają się często w moich snach.

Jakiekolwiek funkcjonowanie w społeczeństwie powoduje u mnie ogromne zmęczenie
psychiczne i fizyczne. Wystarczą 2-3 godziny wykładu lub rozmowy ze znajomymi,
bym czuła ścisk w głowie i ogólne spięcie, marzyła o powrocie do domu. Nie
umiem tego napięcia rozładować, w domu jestem nerwowa, płaczliwa, wegetuję i
czekam tylko na moment snu. Wstaję znów nerwowa, zlękniona.. Mam wrażenie,
choć często nawet nie potrafię tego uargumentować, że jestem nielubiana,
ciągle krytykowana i oceniana. Mam kompleksy, o których ciągle myślę będąc
wśród ludzi.

Nerwy puszczają mi praktycznie codziennie, z błahych powodów płaczę lub czuję
okropny ścisk w gardle. I nie umiem sobie poradzić.

Myślicie, że to może być depresja/nerwica, czy tylko przewrażliwienie? Pomoże
mi na to kupno jakiegoś Deprimu etc..?

Po prostu nie wytrzymam dłużej. Czuję, że męczę sama siebie.
Dziękuję, jeśli ktoś odpowie :)

[puppet_of_masters]

> Jakiekolwiek funkcjonowanie w społeczeństwie powoduje u mnie ogromne zmęczenie
> psychiczne i fizyczne.

to calkiem naturalne.

podstawowa komorka spoleczna jest rodzina. a rodzina to organizacja przestepcza.
tak wiec kontakty spoleczne musza bolec.

zaprzyjaznij sie z kamieniem albo z szyszka.

[wisienkaa2]

moze Twoj organizm chce troche wolnego od tego stresujacego zycia,
moze wystarczy odpoczac, bo chyba nie przezylas nic zlego w
ostatnich tygodniach? bynajmniej o tym nie wspomnialas.

[bella_donna5]

nie potrzeba traumy, aby załapać ten syf,
nie leczona nerwica przechodzi w depę,
pędź kobitko do lekarza,
pozdrawiam i gratuluję czujności,
w końcu chodzi o Twoje Dobro,
mój przypadek jest/był identyczny

[syfek17]

ło matko Boska !!

[syfek17]

bella ciebie nie ukradli czasami ??

[wisienkaa2]

bella ale ludzie nie rodza sie z nerwica skad ona sie bierze? czemu
akurat ja mam i Ty? faktycznie nie przezylam zadnej traumy ale wciaz
szukam przyczyny nerwicy i depresji... mysle ze to troche przez
narkotyki ale wczesniej tez jakas lękliwa bylam.

[aldrei]

Dzięki za odpowiedzi:) Nie, nie przeżyłam ostatnio żadnej traumy ani nawet
małego niepowodzenia, wręcz przeciwnie - teoretycznie wszystko mi się udaje.
Tylko że dawno przestało mnie to cieszyć.

Odpoczynek od stresującego życia miałam - 4 miesiące nicnierobienia na malutkiej
irlandzkiej wyspie.. ale kilka dni po powrocie wszystko zaczęło się od nowa.

Tylko czy się zbiorę w sobie, żeby pójść do lekarza..

[bella_donna5]

u mnie z przepracowania i nadwrażliwości

[lukibiker]

To dobra rada, teraz medycyna potrafi naprawę pomóc w tym temacie.

[mskaiq]

Nie mozna sie smiec z Siebie kiedy probujesz przekonac Siebie do
pozytywnego dzialania.
Masz racje kiedy mowisz nie rozczulaj sie nad Soba, bo rozczulanie
sie nad Soba przynosi zal a to powoduje ze placzesz i tracisz
kontrole nad Soba.
Mysle ze u tracisz kontrole nad Swoimi negatywnymi uczuciami takimi
jak strach, zlosc i zal. Musisz odzyskac kontrole nad nimi a to
mozna zrobic tylko wprowadzajac cwiczenia fizyczne. Moze to byc
codzienny bieg, rower, dlugi spacer, itp.
Kiedy odzyskasz kontrole nad uczuciami staraj sie motywowac Siebie
pozytywnie, szukac radosci, satysfakcji i byc aktywna. Bardzo wazne
sa pozytywne kontakty z ludzmi, dobre kontakty z ludzmi to najlepsza
psychoterapia.
Serdeczne pozdrowienia.

[aldrei]

Dziękuję :)

Pozytywne kontakty z ludźmi mam - kiedy jestem na uczelni, rozmawiam z wieloma
osobami, ale to wszystko to są rozmowy powierzchowne, udawane. Brakuje mi
przyjaciół, z którymi mogłabym pójść na imprezę/do teatru/kina/cokolwiek,
zadziwia mnie jak to innym łatwo przychodzi. Czuję się samotna.

Ale ćwiczenia fizyczne to dobry pomysł, zapisuję się na kurs salsy i kupuję
karnet na basen! Już przez chwilę myślałam, że nie mam szans wyjść z tego sama,
że będę musiała uzależnić się od tabletek lub terapeuty. Zrobię wszystko, żeby
tego uniknąć!

Dzięki, dzięki, dzięki.

[nt.85]

basen jest mmmm- super
ale musi byc duży

[piotr2284]

Takie uciekanie od swoich uczuć, żeby się tylko nad sobą nie rozczulać, jeszcze
pogłębia takie problemy. Dlaczego tak trudno jest być dobrym dla siebie i
wybaczać sobie potknięcia ? Ja wolę hasła w stylu "nic się nie stanie jak się
nie uda", zamiast "pokaż co potrafisz".

[aldrei]

bo wybaczanie sobie własnych potknięć wymaga sporej samoakceptacji i lubienia
siebie takim, jakim się jest... czego większości z nas brak.

Zresztą o ile na wygląd czy wewnętrzną osobowość wpływ mamy niewielki i w tej
materii pozostaje nam tylko rozżalenie, o tyle powodzenia/niepowodzenia wynikają
bardziej bezpośrednio z naszych działań. Może podświadomie chcemy podreperować
poczucie własnej wartości poprzez osiąganie wyznaczonych sobie celów, a kiedy i
to zawodzi, czujemy się nikim.

[piotr2284]

Tak, masz rację, osiąganie jakiś celów jest ważne. Ale te wyznaczone cele nie
powinny być ponad siły lub okupione długotrwałym stresem. Wtedy znika
satysfakcja z ich osiągnięcia. Równie ważny jest odpoczynek i umiejętność
zapominania na jakiś czas o problemach. Ale to czasami jest bardzo trudne, tym
trudniejsze, im bardziej komuś zależy na osiągnięciu swojego celu.

[mskaiq]

Piotr napisal
>Ja wolę hasła w stylu "nic się nie stanie jak się
>nie uda", zamiast "pokaż co potrafisz".
Moim zdaniem nie jest dobrze zakladac na samym poczatku ze moze sie
nie udac. Kiedy dopuszczamy taka mozliwosc zwykle sie nie udaje bo
akceptujemy taki rezultat.
Zwykle zakladam ze sie zawsze uda. Kiedy sie nie udaje to wiem ze
popelnilem gdzies blad i szukam go.
Nigdy nie obwiniam siebie za popelniony blad bo popelniam go dlatego
ze nie rozumiem czegos albo nie wiem. W taki sposob nie musze nawet
wybaczyc sobie bo wiem ze nie popelniam bledow specjalnie.
Jesli chodzi o rozczulanie sie nad soba to trzeba unikac tego.
Rozczulanie oznacza zal a ten eksponuje kazde niepowodzenie,
wzmacnia poczucie winy i cierpienie. Negatywnych uczuc nalezy
unikac, trzeba bronic sie przed strachem, zalem i zloscia a
najlepsza metoda jest nie dopuszczanie tych odczuc.

Jesli chodzi o cele ponad sily to nie ma takich celow. Tu nie chodzi
o sile ale o cierpliwosc i wiare w to co chcemy osiagnac. Realizujac
cele czesto napotykamy na przeciwnosci. Te przeciwnosci potrafia nas
zniechecic, przekonac ze cel jest ponad sily.
Nigdy nie poddaje sie przeciwnosciom, szukam innego sposobu, czasem
musze zawiesic dzialanie i poczekac az rozwiazanie stanie sie
mozliwe.
Jesli chodzi o zapominanie o problemach na jakis czas to nie robie
tego. Zapomienie problemie powoduje ze narasta w nas niepokoj
zwiazany z nim a takze pojawia sie niechec przed rozpoczeciem
rozwiazywania problemu i wtedy potrafimy odkladac rozwiazanie i
bardzo czesto calkowicie rezygnujemy z rozwiazania. Kiedy
rezygnujemy pojawia sie negatywna opinia o nas samych, niska
samoocena a takze zaczynamy siebie nie lubic i tracimy zaufanie do
siebie. Trudno sie kocha siebie kiedy nie mamy szacunku do siebie a
na taki szacunek musimy zasluzyc, bez tego nie bedziemy go mieli do
siebie.
Mysle ze lepiej gleboko wierzyc ze rozwiazemy kazdy problem bo tak
dlgo jak wierzymy tak dlugo rozwiazanie jest mozliwe. Jesli nie
wierze poddam sie, zakceptuje ze rozwiazanie jest niemozliwe.
Serdeczne pozdrowienia.


Takie uciekanie od swoich uczuć, żeby się tylko nad sobą nie
rozczulać, jeszcze
pogłębia takie problemy. Dlaczego tak trudno jest być dobrym dla
siebie i
wybaczać sobie potknięcia ?