Czy lubicie oglądać swoje zdjecia?

[nataliaoreiro]

Nie wiem, czy ktoś już rozwijał taki wątek.
Ja np. nienawidzę byc fotografowana ani nagrywana. I nie chodzi już
tu tylko o mój zjebany wygląd, ale także o moje zachowanie. Na
zdjęciach i nagraniach widać po mnie, że jestem spięta i to wygląda
jakoś tak sztucznie.

[rather.not.happy]

tez nienawidze swoich zdjec. nagrywana nie jestem,ale kiedys bylam na paru
weselach kuzynek i pozniej ogladajac to, wstydzilam sie i czulam sie tragicznie
patrzac na siebie. ale to jest pikus, bo nie musimy siebie ogladac. natomiast
cala reszta tak i chcialabym jak arabska kobieta w zwiazku z tym nosic burke.
o,ta jest calkiem niezla www.frhavn-gym.dk/opslag/Burka-a7.jpg

trafilas z tym tematem,akurat jak mam dola z powodu mojego zjebanego przez duze
z wygladu. za jakie grzechy, fuck :(

[vanilla.net]

A ja lubie siebie na zdjeciach. Za to jesli chodzi o sam proces
robienia mi zdjec lub filmowania to juz inna sprawa. Nie wiem czemu
tak jest, ale sa osoby przy ktorych sie strasznie stresuje i spinam
i jak ktos z tych osob celuje we mnie obiektywem to gul mi rosnie i
generalnie mam ochote spieprzac jak najdalej. A co do reszty osob,
ktore lubie i tak dalej, czy jakies mi nieznane persony to nie ma
zadnego problemu, czasem nawet nie zwracam na to uwagi ze ktos cyka
foty... Dziwne to bardzo, nie wiem czemu tak jest.

vanilla

[rather.not.happy]

a nie na zdjeciach tez siebie lubisz?
jak patrzysz w lustro na przyklad?
albo jak widzisz swoje odbicie w szybie?
lubisz swoj wyglad? jestes ladna zapewne.

[vanilla.net]

rather.not.happy napisała:

> lubisz swoj wyglad? jestes ladna zapewne.

Czy ladna to rzecz wzgledna i bardzo subiektywna, zalezy co kto lubi
i co sie komu podoba. Ja natomiast lubie swoj wyglad.Oczywiscie
jakies tam zastrzezenia mam, jak kazdy chyba, ale generalnie patrze
w lustro raczej pozytywnie. Na zdjecia tez, pod warunkiem ze sa
aktualne. Nie moge na siebie patzrec na zdjeciach sprzed 10 lat, bo
wtedy bylam biednym smutnym dzieckiem, ktore mialo w domu strasznie
duzo problemow i na kazdym zdjeciu mialam mine jak w obozie
koncentracyjnym. Teraz jest inaczej. Inna sytuacja zyciowa, ktora
przeklada sie na moje samopoczucie. Wyglad swoj akceptuje, za to w
psychice i generalnie w glowie zmienilabym wiele, serio. Najchetniej
jakis format dysku twardego...

[rather.not.happy]

u mnie wszystko do wymiany.
ale jeszcze troche, jakos sie do konca przemecze.
niczym sie nie powinnam przejmowac, wszystko sie skonczy.
chcialabym umrzec szybko, zebym nie miala czasu myslec,czego zaluje,co
stracilam. itp,itd.
bo jak sobie taka jazde urzadze jeszcze na koniec z rozmyslaniem co moglo byc,a
nie bylo, to... nie wiem co heh, nie chce myslec i tyle.

lubie swoje zdjecia z dziecinstwa, z dziecinstwa gdy sie jeszcze wielu rzeczy
nie wie i nie jarzy sie za bardzo o co chodzi w zyciu. chociaz mi przykro,ze
fajne dziecko zamienilo sie we wrak psychiczny.

[vanilla.net]

rather.not.happy napisała:

> u mnie wszystko do wymiany.

No wszystko to na pewno nie. W to nie uwierze.

> fajne dziecko zamienilo sie we wrak psychiczny.

Pamietaj, ze wiele rzeczy mozesz jeszcze zmienic. Wiele zalezy od
nas samych i naszego nastawienia oraz checi wprowadzania radykalnych
zmian. Jesli chodzi o mnie, to przyznam ze jestem zdeterminowana.
Nie wyobrazam sobie meczyc sie tak do konca zycia z ta fobia,
dlatego staram sie robic wszystko zeby to zmienic. Przede wszystkim
znowu chodze na terapie i praktykuje trening umyslu, zeby zmienic
swoje myslenie. Bo to wlasnie bledne myslenie doprowadza nas do
takiego stanu, ze mamy niskie poczucie wartosci itd. Dobra nie bede
juz tu wywodu calego robic. Tak btw. polecam wszytskim ksiazke Kurta
Tepperweina "Tworcza moc myslenia". Jestem pod duzym wrazeniem. Jest
tam mnostwo cwiczen, ktore mozna stosowac w praktyce. Czasem jest to
ciezka praca, ale mysle ze warto.

[sirranka]

Czy lubię zdjęcia ?
To zależy.. Na wielu się sobie raczej podobam.
Natomiast nienawidzę pozować do zdjęć ponieważ nie umiem się uśmiechać
naturalnie. Cos jest z moim uśmiechem nie tak i ludzie to widzą. Mam naturalny
uśmiech tylko wtedy gdy jestem w towarzystwie osób które bardzo dobrze znam, z
którymi dużo spędzam czasu i co do których czuję że mnie w pełni akceptują (a
takich osób jest może ze trzy.. )lub wtedy gdy jestem pod wpływem alkoholu.
Kiedy jestem pod wpływem alkoholu pozowanie do zdjęć nie stanowi dla mnie
większego problemu, bo ten uśmiech jakoś łatwiej przychodzi. Po trzeźwemu też
mogę stanąć do zdjęcia ale uśmiechnąć się szerokim promiennym uśmiechem to już
jakoś za chiny nie potrafię. Nie wiem czemu tak jest. Inni nie mają takich
problemów. Ochoczo pozują do zdjęć.

Natomiast kamery to już nienawidzę. I nienawidzę siebie oglądać w kamerze. Po
całej mojej postawie i sposobie zachowania widać że mam z sobą jakiś problem.
Cała sylwetka jest bardzo sztywna. Jak jestem w jakimś miejscu i ktoś mnie
kameruje to potem na filmie widać po mnie coś takiego jakbym nie do końca
wiedziała co ja tu właściwie robię, takie zagubienie, widać że nie wiem jak sie
zachować, ani co zrobic z rękami i kroki stawiam jakieś dziwne. To jest
straszne. Nienawidzę siebie takiej. Kiedy parę lat temu wygrzebałam stary film
ze studniówki to na ten widok aż się rozpłakałam. Strasznie było po mnie widać
brak poczucia własnej wartości. Zupełnie jakbym w ogóle nie wiedziała co robić z
własnym ciałem. A najgorsze że kopie tego filmu mieli wszyscy z mojej klasy.

[karina_rulez]

jak sama sobie robię zdjęcie, to się sobie zazwyczaj podobam, jak ktoś mi robi,
to nie, bo wtedy widać strees i spięcie :/ tak to juz jest...
Jak sie jest wyluzowanym to ladniej sie wychodzi....
co do lustra... moze macie tak samo jak ja: jak jestem z siebie zadowolona - cos
osiagnelam, to patrze w zwierciadlo, majac dobry humor, wyraz twarzy jest
pogodniejszy i wtedy sie sobie podobam. gorzej w dni, gdy stres i fobia nie
pozwolaja mi wystawic nogi za prog, wtedy czuje sie beznadziejna, a patrzac w
lustro, wydaje mi sie ze jestem straaasznie brzydka...

[jarq89]

Ja nienawidzę patrzeć na siebie, niezależnie czy to jest foto czy nawet odbicie
lustra. Pewnie dlatego, że fatalny wygląd, przez który wstydzę się wyjść na
ulice. Sam nie wiem czy to jakiś żart natury czy co... też już wyczekuje końca
(czasami mam ochotę to przyspieszyć, bo mam dopiero 19stke).
Czasami myślę, że to mój wygląd (jeżeli to tak można nazwać) przyczynił do fobii
społecznej. Samopoczucie nawet mam OK, dopóki nie napotkam na swojej drodze
lustra. To nawet nie jakieś kompleksy czy coś ale naprawdę wyglądam tragicznie.
Podarłem i wyrzuciłem swoje wszystkie zdjęcia bo naprawdę niema czego utrwalać :(((

[malte1]

ogladac lubie, ale bycia utrwalanym nie znosze:-) mam szwagra, ktory doskonale
to widzi, i upaja sie swoja meskoscia probujac robic mi zdjecia przy kazdej
nadazajacej sie okazji rodzinnej, i trzymajac mnie specjalnie bardzo dlugo na
muszce zwalaniajac nacisniecie przycisku jak tylko sie da. kiedys chcialem mu
pierdolnac, ale mi przeszlo, i dzisiaj nawet na swoj sposob to moje zachowanie
mnie smieszy. jak spiewal freddie mercury:

Inside my heart is breaking
My make-up may be flaking
But my smile still stays on

...taki wewnetrzy smile, i zueplnie przeciwny do tego na twarzy, hehe.

[nataliaoreiro]

Czasami nawet sama świadomość,że ktoś mi robi zdjecie czy nagrywa
mnie wywołuje we mnie zmieszanie. Np. jeśli wiem, że ktoś chce
zrobić mi fotkę to staram się lekko uśmiechnąć, tak żeby wyszło to
naturalnie. A okazuje się, że wyglądam jak debilka, gbur taki.
Podobnie jest z kamerą. Czasami nawet udaję, że nie widzę, że ktoś
mnie nagrywa po to, żeby wyjść naturalnie ale zazwyczaj widać po
mnie moje speszenie.