______WIERSZE________________

[seremine]

Miłość nauczcie się doceniać
W dwójnasób ceniąc ją z latami.
Nie na ławeczce to westchnienia,
I nie przechadzki pod gwiazdami.

Wszystko w niej będzie : śnieg , zamiecie,
Bo życie trzeba przeżyć razem.
Dobrą pieśń trudno złożyć przecie,
A miłość pieśni jest obrazem.

W.Szczipaczow

Tymoteusz Karpowicz

[jutta_t]

Tymoteusz Karpowicz

Koło tańca miłosnego

(kopia artystyczna)

i z miłości zdjęła chustkę z włosów
potem zdjęła włosy poza chustkę
potem co mogło przypominać włosy
potem co niczego już nie przypominało
zachodziła go ze wszystkich stron szyi
potem szyja zachodziła w strony
potem strony zachodziły w szyję
potem stronom było już bez stron
potem szyjom było już bez szyi
była wesoła zrywała się z ciała
potem ciało zrywała z ciała
potem co mogło nie pamiętać ciała
potem co niczego już nie pamiętało
była ciągle taka sama jego
jak nie jego była taka sama
jak nie taka sama była już nie jego
jak nie sama była już nie taka

Jonasz Kofta

[dunant]

Jak pięknie by mogło być

Jak pięknie by mogło być

Na ziemi wiecznie zielonej

Wystarczy wiedzieć, gdzie wstaje świt

I pójść, i pójść w tę stronę

Wśród szczęku broni, zgiełku spraw

Krzyczą Kasandry wszystko wiedzące:

Tu mądrość świata na nic się zda

Tu trzeba umieć spojrzeć w słońce

Jak pięknie by mogło być

Ziemia jest wielką jabłonią

Starczy owoców, wystarczy cienia

Dla tych, co pod nią się schronią

Jak pięknie by mogło być

Bo przecież jesteśmy ludźmi

Jest sen zbyt straszny, aby go śnić

Obudźmy się, obudźmy!

Wśród krwi, pożogi toczy się gra

Codziennie jest Sąd Ostateczny

Tu mądrość świata na nic się zda

Musimy znów stać się dziećmi

Jak pięknie by mogło być

Ziemia jest wielką jabłonią

Starczy owoców, wystarczy cienia

Dla tych, co pod nią się schronią

Jak pięknie by mogło być...

Przecież tak dobre jest życie

Jonasz Kofta

Halina Siemieniecka

[black_jotka]

Halina Siemieniecka

W tańcu

Kołują walcem tancerki bez skazy
pastelowym muślinem wirujące mgnienia.
Nad parkietem zielonych kręgów
cienkim szalem, jak siecią chwytają marzenia.
Podnoszą ramiona rytmem opętane
czułe i drapieżne, pięknem obłąkane.

W fokstrotach i rumbach
w zapomnieniu toną.
Nad miastem nad ziemią
namiętnością płoną.
W gwiazdach brokatów błyszczą
ona i on z raju.
Uniesienia z kwietnych sadów
wykradają w maju.
Tango, paso doble ku niebu ku słońcu
pomykają ku ciszy na wszechświata końcu.

Kurek Jan Lech

[seremine]

Kurek Jan Lech

Poezja i logika

Intencje nie zawsze z efektem współgrają,
bo dobra poezja i matematyka,
choć nie są siostrami, jedną matkę mają,
której, najzwyczajniej, na imię logika.

Gdy tezę masz jakąś do udowodnienia,
lub w wersy chcesz zamknąć słowa bez ryzyka,
to twoje wysiłki nabiorą znaczenia,
gdy najpierw zapytasz, co na to logika.

Zastanów się trochę, gdy myśli ubierasz
w bezsens, którym pragniesz uwieść czytelnika,
bo może cię za to kiedyś sponiewierać,
logiczną oceną, bezwzględna krytyka.

[seremine]

Jean Cocteau

Poeta - ktoś, kto pragnie w jasny dzień pokazać światło księżyca.

Urszula Ambroziewicz

[dunant]

Urszula Ambroziewicz * * *

Czy można
tak w nieskończoność
nasluchiwac kroków
jak szumu deszczu
wyczekiwać słońca
w ścianach skutych lodem
tak w nieskończoność
wypatrywać oknem
wylotu ulicy..

a tam
tylko
szarość i obcość
razem za ręce

tak w nieskończoność
czy można...

Józef Baran

[mala200333]

"DOPÓKI JESZCZE" Józef Baran

dopóki jeszcze

nie dotarłeś w sobie

do najdalszych biegunów i planet

dopóki możesz krzyknąć

- eureka

i zawiesić nad odkrytą ameryką

flagę wiersza

dopóki są w tobie

nie zgłębione oceany

nie rozbite atomy

nie rozszczepione na czworo włosy

dopóki możesz wierzyc w siebie

jak w Boga

którego nigdy nie widziałeś i nie zobaczysz

dopóki nie pootwierałeś wszystkich zamkniętych szuflad

i nie stwierdziłeś że są puste

dopóki jeszcze

p o t r a f i s z s i ę w y ł a m a ć

z k a s y p a n c e r n e j r o z s ą d k u

[black_jotka]

"Fijołki" Adam Asnyk

Te fijołki co mnie nęcą,
Te nie siedzą skryte w trawie -
Lecz spod długiej, ciemnej rzęsy
Patrzą na mnie tak ciekawie.

Spod tej rzęsy, co ocienia
Piękniej niźli traw zieloność,
W niebieskiego mgłę spojrzenia
Patrzy na mnie nieskończoność.

Niezmierzona, dziwna głębia!
W niej sie wszystko, wszystko mieści:
Wymarzone senne skarby,
Czarodziejskich raj powieści.

[black_jotka]

Michał Anioł Buonarroti
"Com esser, donna... "

Jak może, pani, być, co z doświadczenia
Znane, że dłużej przetrwa rzeźba żywa,
Która dłoń z głazu twardego wyrywa,
Niż twórca, co go czas w popiół zamienia?

Przyczynę skutek trwałością zacienia,
Więc sztuka walkę z naturą wygrywa.
Wiem, bowiem z pięknym posągiem tak bywa:
Czas i śmierć dziełu nie bronią istnienia.

Więc mogę dwoje nas, czy w skały łonie,
Czy w barwach, długim obdarzyć żywotem,
Moją i twoją twarz kształtując, pani.

Tak że i w tysiąc lat po moim zgonie
Świat ujrzy piękność twą i mą nędzotę,
I że kochałem ciebie, mnie nie zgani.

Przełożył Leopold Staff

[seremine]

"Dzisiaj, zawsze dzisiaj" Octavio Paz laureat nagrody Nobla za 1990 r.

Mówisz (i słychać głosy wielu deszczów)
Nie wiem, co mówisz (dłoń zżółkła nas ochrania)
Milkniesz (oddycha chmura ptaków)
Gdzie my jesteśmy (zamyka nas purpura ciemnic)
Śmiejesz się (rzeka sypko przebiera się w liście)
I nie wiem gdzie idziemy (bo dzisiaj to jest jutro
tu, pośrodku nocy)
Dziś się otwiera i zamyka
Nigdy się nie porusza i nie staje
Serce co nigdy nie gaśnie.
Dzisiaj - ptak co przysiada
na kamiennej wieży

Zawsze jest południe

przełożyła Krystyna Rodowska

"Smutne kroki" Philip Larkin

[seremine]

"Smutne kroki" Philip Larkin

Po odlaniu się, człapiąc z powrotem przez pokój
Po omacku do łóżka, rozchylam zasłony:
Zaskakująco czysty księżyc, pęd obłoków.

Czwarta. Pod przepaścistym i ogołoconym
Przez wiatr niebem rzucają ostry cień korony
Drzew. Jest coś pociesznego w tym pośpiesznym kroku,

Jakim księżyc pomyka przez strzępiaste chmury —
Kłaki armatnich dymów — wysoko nad domy,
Gdzie, kamienną poświatą szlifując kontury

Dachów, trwa absurdalny, odrębny, widomy
Zewsząd — pastylka pasji, kunsztowny, ogromny
Medalion melancholii! O, wyjące chóry

Wilków pamięci! Wznosząc oczy, drży się lekko.
Ta twardość, jasność, prosta i dalekowzroczna
Otwartość intensywnie w nas zapatrzonego

Oka budzi wspomnienie, jak dotkliwa, mocna
Jest młodość — niepowrotna dziś i niewidoczna,
Lecz wciąż nie mniej potężna w innych, gdzieś daleko.
Przełożył
Stanisław Barańczak

"Piosenki miłosne po latach" Philip Larkin

[seremine]

"Piosenki miłosne po latach" Philip Larkin

Nie wyrzuciła nut — niewiele miejsca w końcu
Zajmowały w szufladzie
Ich znajome okładki, wyblakłe na słońcu,
Albo z kółkami śladów po mokrym wazonie,
Pobazgrane przez dziecko, albo znów w napadzie
Szału porządków starannie sklejone:
Tak doczekały dnia, gdy, będąc dawno wdową,
Znalazła je przypadkiem i stała, na nowo

Zgłębiając, jak posłusznie akord się pochyla,
Aby pomóc przez wąski
Próg taktu przenieść długi, pozszywany z sylab
Tren słowa; wierne echo młodości, jak drzewo
Rozchylające wiosną zbudzone gałązki,
Rozprzestrzeniało w niej tę świeżość śpiewną,
Tę pewność czasu, który wciąż czekał w zapasie,
Gdy grała te melodie po raz pierwszy. Właśnie

To, ten blask, określany przez wytarte słowo
"Miłość", wskrzesił w niej jeszcze
Raz swój jasny początek, gwiazdę, co nad głową
Obiecywała wtedy rozwiązanie, gładki
Tok wszystkiego, niezmienny porządek, i szczęście.
Ułożyć nuty w stos, strzepnąć z okładki
Łzę — nie jest łatwo, gdy się ociągać z przyznaniem,
Że nic z tego nie stało się i już nie stanie.
Przełożył
Stanisław Barańczak

"Rozmowa w łóżku" Philip Larkin

[seremine]

"Rozmowa w łóżku" Philip Larkin

Rozmowa w łóżku — trudno, żeby było prościej;
Tak długą ma tradycję wspólne leżenie w pościeli:
Emblemat dwojga ludzi w stanie zupełnej szczerości.

A jednak coraz więcej czasu upływa w milczeniu.
Za oknem wiatr to wznawia, to wstrzymuje pościg
Za strzępami spłoszonych chmur, w odległym cieniu

Pod horyzontem czają się dachy osiedli.
Nic z tego nie dba o nas. Nic nie powie, czemu
Właśnie teraz, gdy taki nas dystans oddzielił

Od naszej osobności, coraz oporniej przybywa
Na pomoc mowa czuła a jednocześnie prawdziwa,
Lub choćby nie nieczuła i nie nieprawdziwa.
Przełożył
Stanisław Barańczak

Norwid

[dunant]

Z: C. K. Norwida):

„Jak gdy kto ciśnie w oczy człowiekowi
Garścią fijołków i nic mu nie powie…
*
Jak gdy akacją z wolna zakołysze,
By woń, podobna jutrzennemu ranu,
Z kwiaty białymi na białe klawisze
Otworzonego padła fortepianu…
*
Jak gdy osobie stojącej na ganku
Daleki księżyc wpląta się we włosy,
Na pałającym układając wianku
Czoło – lub w srebrne ubiera je kłosy…
*
„Jak z nią rozmowa, gdy nic nie znacząca,
Bywa podobną do jaskółek lotu,
Który ma cel swój, acz o wszystko trąca,
Przyjście letniego prorokując grzmotu,
Nim błyskawica uprzedziła tętno –
Tak…
… lecz nie rzeknę nic – bo mi jest smętno.”

(fragment z: „A Dorio ad Phrygium, Cyprian Kamil Norwid)

Jalu Kurek

[dunant]

"Miłość" Jalu Kurek

Pionowy słup przestrzeni nade mną nieruchomo trwa.
Wykreślam zeń ciszę piękną jak zwycięstwo.
Widzę cię: łuk, który za chwilę wyskoczy
nad gmach.

Myślę o tobie za często.

Wbij swe zachwyty ubroczone w ranach
w najświeższą ranę serca: w oczy.

Tak oto
w zarysie
budują się historie światów.

Ukochana,
zbliż się.
Oczyma mnie otul.
Oczyma mnie uratuj.

[dunant]

"Dwoje" Jalu Kurek

Nie znalazł klucza do jej ciała,
choć ją zaklinał bzami, Petrarką i łzami,
runęła w przepaść nocy zamknięta,
zrozpaczona,
nieosiągalna,
panna utkana z ziół,
pełnią księżyca usrebrzona.

On
zaplątany w mitach,
w słowotoku, w niepokoju
okłamuje się dobrym humorem
za wszystko, co mu się nie udało,
nawet do spania
nie zdejmuje koszuli smutku.

I tak
oboje
przy sobie
wbrew sobie.

[dunant]

"Żona" Jalu Kurek

Plecy sprężyste, chłodne, śniade, takie kocham.
Piersi jawne, czyli duże, takie kocham.

Kwiat, który zrywam
nie w pocie czoła,
w niebezpieczeństwie życia,
oddaję tej,
przez którą miłość topnieje,
oddaję tej,
przed którą miłość się ugina,
oddaję tej,
bez której nic nie istnieje.
Żona moja zaklęta w taniec,
w architekturę powietrza.

Żona moja mała, malutka,
ciepła od uśmiechu,
smagła od kasztanowych włosów.
Most,
którym przechodzę do astronomii
oraz do rzeczy zwyczajnych.

[dunant]

Prześwietlony" Jalu Kurek

Może twych oczu więcej nie zobaczę,
warg twoich nie ucałuję.
Zatruł mnie oddech twojego marzenia.
Nawet kwiat, który ranną rosą płacze,
także się kiedyś tobą struje.

Może mi spali wyobraźnię
twój wzrok, który nade mną stanął
jak na obrazach płomienisty anioł.
Może twój uśmiech roztopi mi zmysły,
od żaru jestem na wskroś prześwietlony
jak dzień w słonecznych płomieniach.

Lecz nie upadnę w ciemność, blask już nie zgaśnie
z mroku wytrysły,
który przenika mnie do szpiku kości.
Tym, co zaznałem, do szpiku kości.
Stoję na progu światłości.

[dunant]

"Ja w tobie" Jalu Kurek

Kiedy mnie zewsząd szczelne ogarnie milczenie,
kiedy w atramentową, gęstą wpłynę ciemność,
może się wtedy właśnie w cichy szept przemienię,
wejdę w ciebie jak oddech. I znów będziesz ze mną.

Jak gdybym nagle znalazł się w nie swoim domu,
nie przyległy do czasów, za wczesny, za późny,
sługa prawdy, co służyć nie pragnął nikomu,
głos w jubilerni naraz ostrzący i w kuźni.

Idź prosto naprzód, który przemawiasz mym głosem.
Nie drżyj. Rozświetlaj serce, myśl nikczemną deptaj.
Pij ze mnie moc, jak słońce pije z kwiatów rosę.
Całe życie krzyczałem, bym w tobie mógł szeptać.

Wdychasz mnie i wydychasz z powietrzem, pamiętaj.
Twój ból jest moim bólem. Jaki świat jest mały!
Szept mój, obiegłszy noc od traw do firmamentu,
z powrotem wpływa do warg, które go wydały.

[dunant]

"W ulewie twoich oczu" Jalu Kurek
Chmuro, która wybuchnąć nie możesz!
Czyje oczy na jaki szczyt mnie wynoszą?
Nie patrzyć — źle. Patrzyć — jeszcze gorzej.
Oczy się same o spojrzenie proszą.

W pośpiesznym marszu serca
zatrzymaj się,
stań.
Ty: blask.
Ja: cień.

Kochasz się w cieniu,
światłem się rzucasz nań.

Wolno oddzielasz od powieki dzień.
Wiem, że się zanosisz na burzę.
Ja — zawsze odpływam w oka mgnieniu.

Jeszcze raz
bity ulewą twych oczu, w gradowym pościgu,
spojrzę na elektryczny błysk,
gwałtowną różę wytrysłą w obłokach,

najtkliwsze światło twoje, które

które
kocham.

Świat można by podnieść na takim spojrzeniu,
a cóż dopiero różę,

a cóż dopiero chmurę.

[mala200333]

Jalu Kurek
CHORAŁ

Po nocy wstawał jasny ranek.
Na polach warkotał traktor.
Słońce wspinało się jak dziecko roześmiane
nad ziemią – matką.

Robotnik stanął na wawelskim moście
i pokazywał na miasto przepasane Wisłą.
Tu pod Krakowem Nowa Huta rośnie.
A wokół przemysł i rolnictwo.

Ludzie mówili o Polsce, o życiu,
o śmierci, o miłości, o wydatkach i bitwach.
Ale jak słońce wspinali się co rano
po szczeblach współzawodnictwa.

Zapada ciężki, siny zmierzch jak ołów.

Nas nie trzeba przerabiać w aniołów.
My – barbarzyńska fletnia północy.
Kochamy przemysł i rolnictwo.
Do góry idziemy z dołu.

Tu praca, praca i jeszcze raz PRACA,
która wałkonia w człowieka obraca.
Wzbogaca i odradza.

Anioły w nas się wcielą.
I niebo uweselą.

Do pracy was Polska wzywa.
Powstańcie, którzyście żywi!
Niech ziemia będzie szczęśliwa.
Niech ludzie będą szczęśliwi.

[rawik-is-me]

"ANKIETA PERSONALNA" Jalu Kurek

Coś robił? Gdzieś był? Coś wyznawał? Kto ciebie rodził?
Stan? Zawód? Studia? Rodzina? Stosunek?
Widziałem siebie wczoraj w locie muchy.
Rok temu byłem w liściu.
0 mało co nie wybuchłem piorunem,
brakło mi ćwierć atomu oddechu.
Głos lutni roztrzaskanej we mnie
nie odebrzmiał dotychczas, zaplątany w echu.
Urzędniku, który nie wierzysz w duchy, spójrz
gdzie się unosi nad czołem powodzi ognisty ptak
I pisz.
Zawód - drzazga myśląca.
Wzrost - od horyzontu po nieświadomość.
Pochodzenie - kurz opadły ze słońca.
Zamieszkały - pod różą
czyli między podróżą a podróżą.

[rawik-is-me]

Jak znaleźć słowo...

Jak znaleźć słowo, aby wyraziło
Nagły krwi pożar, co imię ma Twoje,
Słowo jedyne, lecz które by było
Słów wszystkich matką i miłości zdrojem.

Jak opowiedzieć, gdy wieczoru zapach
Obraz Twój niesie, w woń zaczarowany,
Magią zaklęty w najpiękniejszych kwiatach,
W których Cię szukam, ciągle zakochany.

Jak mam wyrazić, kiedy we mnie śpiewasz
Miłości nutą najczulszą słowika,
Który, z księżycem srebrzonego drzewa,
Głosem przeczystym strun duszy dotyka.

Lecz choć szukałem sercem pełnym wzruszeń,
To nie znalazłem piękniejszego słowa,
Więc "bardzo kocham" znów powtarzać muszę,
I wciąż powtarzał będę to od nowa.

[mala200333]

„ŻONA”

Plecy sprężyste, chłodne, śniade, takie kocham.
Piersi jawne, czyli duże, takie kocham.

Kwiat, który zrywam
nie w pocie czoła,
w niebezpieczeństwie życia,
oddaję tej,
przez którą miłość topnieje,
oddaję tej,
przed którą miłość się ugina,
oddaję tej,
bez której nic nie istnieje.
Żona moja zaklęta w taniec,
w architekturę powietrza.

Żona moja mała, malutka,
ciepła od uśmiechu,
smagła od kasztanowych włosów.
Most,
którym przechodzę do astronomii
oraz do rzeczy zwyczajnych.

[mala200333]

Wysoka Gerlachowska
(fragmenty)

Tatry zanoszą się śniegiem
jak młoda dziewczyna łkaniem.

Czemu wy zanosicie się śniegiem,
góry umiłowane?

W śniegu jesteśmy ładniejsze.
Śnieg spada na nas niespodziewanie,
nagle - jak wiatr na drzewa,
albo na ludzi - kochanie.

Mięguszowieckie i Cubryna
"W śniegu jesteśmy ładniejsze..."

Jaką by mową ośpiewać tę zamieć
kurzawę ślepą i wściekłą
Jaki by obraz przywieść wam na pamięć

Rzecz poczętą z kamienia.
I ze słowika.
Bardziej niż piękną.

Tak piękną aż nieprawdziwą.
Rzecz nie do uwierzenia.

Tatry.
W blasku ostrzeją zęby gór.
Ja także oczy zaostrzę.
Ostrze na ostrze.
Mądrość milcząca i spiętrzona.
Skały żywe.
Ściany milczące.
Turnie życzliwe.
Tatry z żył moich wyprute, Tatry zdjęte z chmur,
które już wielu z nas zabiły.
Najtwardsze mięso ziemi
powstałe z piękności, z wybuchu i z siły.

I tylko Tatry niech w śniegu zapłaczą.
Za tobą. Za mną. Za nami.

Oto są sprawy najprostsze.
I nic
ponad Tatrami.
. . . . . . . . . . .

Woda jest czarna. Niebo jest czarne.
Ziemia jest czarna i zła.
Świat się przewrócił do góry nogami.
Zmarzły wydźwiga się z huku.
Skała wybucha i pęka.
Świnica zapada się w mgłach,
Zawrat się miota w kurzawie,
Kościelec zwarł się z Granatami.
Woda się wzdyma, wzbiera w Czarnym Stawie.
Kozi Wierch leci, upada w czeluście.
Wichrze halny - zmiłuj się nad nami!
Góry - przepuśćcie!

Nieulękłe w sklepieniach
po stopniach wkraczając w niebo
ścianami płyną miasta.
Na grzywie Lodowego okrakiem siedzi słońce,
odwala ciągle nowe skiby skał.

Jalu Kurek

[mala200333]

Kurek Jalu "Jasno wiedzieć"

Nie ma powrotu, ale jest nadzieja,
matka głupich, diament mądrości.
Stoję na brzegu zdziwienia, statek mój odpływa.
Doktotzy w piśmie! Nie wypełniło sie jeszcze,
co ma się stać. Podnoszę pięść na wysokość marzeń,
podnoszę śpiew na wysokość cierpienia,
ja - niepokonany, ja - nieprzekonany,
mąż umęczonej wyobraźni zwolniony z milczenia.

Mówią mi: oto zakręt, tam już ból ustaje.
W ostrej walce nadciąga opóźnione szczęście.
Miłość to przypadkowe rozmieszczenie atomów.
Mówią mi: ani porządek matematyczny,
ani bicie serca nie byłyby możliwe,
gdyby Bóg nie istniał. Więc mogę spać jak dawniej.
Młynie nie strudzony, olśniewające drzewo wiadomości
,
myślcie za mnie, jestem znów spokojny.

Niech tylko wiersze spalę, niech ukryję
wstydliwe piętno żądzy, chustę Weroniki.
Nie myślę, więc nie jestem. Zstąpmy na dno studni.
Co słychać w ciszy? Mordercy nas oskarżąją.
Co widać? Huśtawkę księżyca, zagubione klucze czasu.
Trudny jest świat, trudniejszy dla poety
niźli dla filozofa. Jakaż nam nagroda?
Cały dobytek z popiołów uniesiony w czaszce.

[mala200333]

Namalowana

Podwójny wybuch piersi,
dwie rany zalepione dwoma ciemnymi kółkami, księżyc, kraina srebra.
Martwa natura, oblubienica Picassa, przerażona muza stulecia, wyłuskana z nylonu; posąg tkliwości, szyja skrzypcowa.
Smutek ją złapał za kolana, płynie popiołem w górę ud. Podwójna rzeka wezbrana uchodzi w czerń, w trójkąt, w punkt.
Promień światła na pół przecięty pod jej stopami zszarzał i zamilkł.
Zapłacz nade mną, geometryczna niewiasto,
bezużyteczna i trudna,
przede mną jeszcze tyle pragnienia.
1968
NAPRĄWSKA ROMANCA
Pojadę do Naprawy
z synkiem, co jeszcze nie rozkwitnął z pączka.
Pojadę do Naprawy
z córeczką szczebiocącą jak wróbel.
Pojadę do Naprawy
z żoną dojrzałą jak brzoskwinia.
Pojadę do Naprawy
w świętą pamięć matki zarastającą lasem. Pojadę do Naprawy,
będę tam z Różą, z Hanną, z Ewą i z Grzegorzem.
Pojadę do Naprawy na pachnące maliny.
Pojadę do Naprawy umyć się w pianie wiatru.

/Jalu Kurek/

[jutta_t]

Kurek Jalu "Pamflet"

Komu stawiaja posągi mrówki?
Ukrzyżowanym geniuszom.
Komu wznoszą piramidy krety?
Zmarszczonym brwiom, nieskalanej instancji.
Płaczą koty wieczorne, pięści wsiąkaja w ściany,
szczygieł urwał generalną spowiedź.
Tam na błoniu błyszczy kwiecie.
Leży dziewczyna wywikłana z rozpaczy,
o mój rozmarynie, rozwijaj się.
Bawimy się dalej lalkami.
Z żabiego skrzeku podniesiona jest pieśń.
Kwiaty które mi podano, mają obcięte ręce.
Pod twą obronę uciekamy się, nieczuły święty,
zbaw naród przy kotlecie.

Gdyby uwierzyć w mowę tak oczywistą,
jak oczywistą jest sodycz cukru!
Cóż z tego, że się w kimś kochasz, najdroższa?
Okłamują nas całe stulecia zdrady.
Na co liczycie, śmiertelni? Nic tu nie znaczy waga,
podeptana jest cyfra i łokieć.
Na ustach czarownika eksploduje miłość
tryskając pianą raz po raz. Próżno pieje kogut,
nim zapiał umarła matka,
której tzrykrotnie się zaparł umiłowany syn.
Nad pajęczyną unosi się w letni poranek
pijany ptak, apostoł wymiotujący cudami,
które nie sprawdzają sie nigdy.

Czerwone maki na Monte Cassino.
Palą sia pseudonimy, odkrywa się biała pierś,
gwałtowny pomnik, smukła fontanna w skoku

Ja, konający, zeznaję przed narodem,
ja, który się sprawdzam nieustannie,
ja, który nie mogę się rozpoznać,
ja, oddzielony dokładnie od siebie
jak drzewo odarte z kory
spowiadam się w krzakach
rozkwitających na przestrzał:
za długo żyłem. A tak niewiele żyłem,
pochowany za życia
w dłoni milczenia.

Oczy ślepną, wargi milkną, nogi kuleją,
słychać przeraźliwe trąby objawienia.
Dopóki istnieje jeden sprawiedliwy,
nie żegnajcie się jeszcze z nadzieją.
W aureoli szybkostrzelnych księżyców
maszeruje armia nowego zbawienia.
Czyżby to była armia naszych synów,
podbitej sławy ojcowskiej dziedziców,
a nie - raz jeszcze wgnieciony w skorupę ziemi
nawóz pod przyszłe pokolenia.

Cierpki poeta trwożnie przypatruje się dziejom.
Wspomnijcie na zatoki pomordowanych,
które się kiedyś wyleją. Albo nie wyleją.

[kristopherh]

Petrarca Francesco

Sonet 82 Nigdy nie byłem zmęczony kochaniem

Nigdy nie byłem zmęczony kochaniem
Ciebie, Pani, i nigdy sie nie zmęczę.
Lecz nienawidzić się nie jestem w stanie
Ani już płakać nie potrafię więcej.

Wolę grób raczej piękny a nieznany,
W nim odłączone od mej duszy ciało,
Na nim zaś ku mej zgubie wykowane
Niechby Twe imię nigdy nie widniało.

Lecz jeśli serce, w miłosnej ufności
Lgnące ku Tobie, zechcesz przyjąć, harda,
Raczże mieć nad nim choć trochę litości!

Mylisz się, sądząc, że tak, jak zechcesz, zrobię.
Już nie nasyci się mną Twa pogarda.
Dziękuję za to miłości i sobie.

(tłum. Jalu Kurek)

[rawik-is-me]

Jalu Kurek miał niezwykłe poczucie humoru. W czasie promocji jednego ze swoich tomików, tak zachwalał go napisaną przez siebie fraszką:
"Każdy może sobie siurkać,
ze swojego Jalu Kurka..."

[mala200333]

Jalu Kurek

Płomień nad Wisłą
(Poemat o Krakowie)
Fragment

DO MUZY WEZWANIE

Ty jesteś i lutnia i włócznia.
Lutnia, która dziurawi niebiosa.
Włócznia, która przebija mi bok.
Pastuszko bosa i złotowłosa!
Która sprowadzasz sen,
uśmiech i pokój.
Odbierz mi wzrok.
W żarliwość gwałtowną mnie okuj.
Chcę śpiewać miasto moje
jak ślepy Homer Troję.

Poezjo! Rzeko ognista.
Rzeko najczystsza.
Rzeko porywista.
Odłupana z nieba błyskawicą
jaskrawą,
chociaż bezkrwawą.
Ty jesteś słońcem,
oraz źrenicą.
Przelej się z mego serca
w miasto cudowne i śpiące,
panno przepyszna, panno drapieżna, panno bluźniercza!

[dunant]

Jalu Kurek urodził się 27 lutego 1904 roku w Krakowie i wzrastał "w cieniu Uniwersytetu Jagiellońskiego - jak się zwierzył po latach - w atmosferze na pół mistycznej, na pół smutnej". Ojciec jego, Piotr, chłop spod Tarnowa, w poszukiwaniu roboty dotarł do Krakowa, gdzie po kilku latach uzyskał stanowisko starszego woźnego, a później nawet pomocniczego funkcjonariusza technicznego w Zakładzie Chemicznym Uniwersytetu. Matka, Rozalia z domu Panek, była góralką ze wsi Naprawa, koło Rabki, "ona - wspomina poeta - nadawała życiu naszemu smak, barwę, sens, kierunek. Było nas czworo rodzeństwa: najstarszy brat - Karol, siostra - Maria, średni brat - Ludwik; ja byłem dzieckiem najmłodszym. Rośliśmy w ciężkich warunkach, w dusznej izbie oświetlonej mdłą lampą gazową... Ojcowski zakład spoglądał oknami na Planty... - wspomina dalej Jalu Kurek - i dlatego dzieciństwo moje wykołysały szumiące drzewa. To kołysanie się drzew przyprawiło mnie od lat najwcześniejszych o liryzm, który stał się nieodłączny od mojej mowy jak wiatr od natury". Od dzieciństwa związany był też z rodzinną wsią matki, Naprawą, gdzie co roku spędzał miesiące wakacyjne. Kiedy miał lat siedem, rodzice oddali go do czterolet-129 niej szkoły podstawowej, w 1914 roku wstąpił do ośmioletniego gimnazjum, dziś imienia Bartłomieja Nowodworskiego. Najstarsze to gimnazjum w Polsce, założone w 1588 roku. Zdobywali w nim wiedzę m. in.: Jan Sobieski, Wespazjan Kochowski, Kazimierz Brodziński, Wojciech Bogusławski, Józef Bem, Jan Matejko, Stanisław Wyspiański, Lucjan Rydel, Kazimierz Tetmajer, Józef Conrad Korzeniowski, Tadeusz Boy-Żeleński.

Próby rymowania podjął Kurek w dziesiątym roku życia, "myślę - wyznał później - że wojna i związany z nią powszechny nastrój w społeczeństwie wyzwoliły we mnie tę pasję". Pierwszy jego wiersz nosi tytuł Modlitwa w boju. Lektura była ulubionym jego zajęciem, "interesowały mnie - zwierzył się - książki Romain Rollanda i poezje Słowackiego. Rozczytywałem się w jego Godzinie myśli, byłem nieprzytomny z wrażenia". Później sięgnął do Oskara Wilde'a, Tadeusza Micińskie-go, Jerzego Żuławskiego, Rabindranata Tagore, Baude-laire'a, Verlaine'a, Rimbauda. W 1922 roku po raz pierwszy ukazał się jego wiersz w druku, w "Naszym Przeglądzie", były to Bzy z cyklu Kwiaty, podpisane Franciszek Kurek. Takie bowiem imię otrzymał poeta na chrzcie (trochę omyłkowo czy przez nieporozumienie, jak wyjaśnia w swej autobiografii pt. Mój Kraków). Imię Jalu, którym nazywano go od urodzenia - usankcjonowane przez władze - miało się stać odtąd imieniem własnym pisarza.

Podejmując próby rymowania równocześnie zaczął pisać drobne rzeczy prozą. "Były to - wyznał - nowelki osnute przeważnie na tle egzotycznym". Natomiast buj-
niejsze okazały się początki rozwoju jego drogi poetyckiej. Na lata gimnazjalne przypadają aż trzy jej etapy: pierwszy to liryka religijno-patriotyczna, drugi - powtórzmy za poetą - "apoteoza przyrody w stylu sielankowym, po prostu obrazki wiejskie", trzeci _ poświęcony kwiatom i miłości.
W 1922 roku Kurek uzyskał świadectwo dojrzałości i zapisał się na Uniwersytet Jagielloński, na filologię polską i romanistykę. Równocześnie rozpoczął pracę dziennikarską w "Głosie Narodu", dzienniku chrześci-jańsko-demokratycznym, gdzie zamieszczał swoje wiersze, artykuły literackie, recenzje filmowe, pod pseudonimem "mafarka" i Jan Skowron.

[rawik-is-me]

"BITWA DNIA Z NOCĄ"

Wieczór,

Radosny pielgrzym, przyodziany lasem
stoi przed wsią. Okopał się. Czeka.

Wypływa hasło do walki: cień.

Rażony ciemnym zwycięzcą
dzień
zdjął słońce jak czapkę i schował za pasem.

Zmierzch
napiera gwałtownie na przestrzeń.

Dzień
pobity rumieni się, słania, chce uciec. Ucieka.

Czerwony wstyd, łunę klęski, obwieszczając chmurom.

Wtedy
wieczór
niezgrabnie nakrywszy go cieniem,
na wsi zdobytej okrakiem siada jak na ławie.

Niebo już jest gotowe.

Teraz

Noc
wyzwala z siebie rodzicielski płacz,
osiadły na mokrej trawie.

Stąd
przyjdzie armia nowa, niosąc wyiskrzony ziąb
i ulewne milczenie.

Głowę
przechylasz w głąb:

Już bitwa trwa między dołem a górą.

Patrz:

Gwiazdy wychodzą na front

Autor: Jalu Kurek

[rawik-is-me]

Jalu Kurek "Matce"

Wszystko jest Twoje, po co sięgnę,
matko rodzona.
Co we mnie dobre i piękne,
wziąłem z twojego łona.

Czasem nachylam głowę noc gwiezdną
ku twej skalistej ziemi.
Piszę, wsłuchany pilnie w jedno:
jak mówisz z głębi, od korzeni.

Mowa twa prosta, czysta jak łza
podsyca me serce i zżera.
I rośnie we mnie, i trwa
miłość, co nie umiera.

[jutta_t]

Białe sady

Moje myśli wciąż Ciebie szukają,
Błądząc pośród pamięci bezdroży,
Przed bramami wspomnienia przystają,
By tęsknoty marzeniem znów ożyć.

Kiedy sady okryją się bielą,
Przyjdziesz wiosny zapachu westchnieniem,
I sny zimy już nas nie rozdzielą,
Nie zapłaczą nostalgią jesienie.

Wiosna wszystko odmieni swym czarem,
Drogę do mnie Ci ścieląc kwiatami,
Aby w miłość przywrócić znów wiarę,
I uśmiechnąć się Twymi oczami.

Kiedy tylko zakwitną jabłonie,
W białym sadzie uklęknę przed Tobą,
I stęsknione wyciągając dłonie,
U stóp złożę mą miłość wraz z sobą.

- Jan Lech Kurek

Jalu Kurek

[mala200333]

-Miłość-

Jalu Kurek

Pionowy słup przestrzeni nade mną nieruchomo trwa.
Wykreślam zeń ciszę piękną jak zwycięstwo.
Widzę cię: łuk, który za chwilę wyskoczy
nad gmach.

Myślę o tobie za często.

Wbij swe zachwyty ubroczone w ranach
w najświeższą ranę serca: w oczy.

Tak oto
w zarysie
budują się historie światów.

Ukochana,
zbliż się.
Oczyma mnie otul.
Oczyma mnie uratuj.

Francesco Petrarca (1304-1374)

[jutta_t]

Francesco Petrarca (1304-1374)
Sonet 132

Jeśli to nie miłość – cóż ja czuję?
A jeśli miłość – co to jest takiego?
Jeśli rzecz dobra – skąd gorycz, co truje?
Gdy zła – skąd słodycz cierpienia każdego?

Jeśli z mej woli płonę – czemu płaczę?
Jeśli wbrew woli – cóż pomoże lament?
O śmierci żywa, radosna rozpaczy,
Jaką nade mną masz moc! Oto zamęt.

Żeglarz, ciśnięty złym wodom dla żeru,
W burzy znalazłem się, podarłszy żagle,
Na pełnym morzu, samotny, bez steru.

W lekkiej od szaleństw, w ciężkiej od win łodzi
Płynę nie wiedząc już sam, czego pragnę.
W zimie żar pali, w lecie mróz mnie chłodzi.
Przeł. Jalu Kurek

Jalu Kurek

[smieszka-on-line]

Jasno wiedzieć

Nie ma powrotu, ale jest nadzieja,
matka głupich, diament mądrości.
Stoję na brzegu zdziwienia, statek mój odpływa.
Doktorzy w piśmie! Nie wypełniło się jeszcze,
co ma się stać. Podnoszę pięść na wysokość marzeń,
podnoszę śpiew na wysokość cierpienia,
ja - niepokonany, ja - nieprzekonany,
mąż umęczonej wyobraźni zwolniony z milczenia.

Mówią mi: oto zakręt, tam już ból ustaje.
W ostrej walce nadciąga opóźnione szczęście.
Miłość to przypadkowe rozmieszczenie atomów.
Mówią mi: ani porządek matematyczny,
ani bicie serca nie byłyby możliwe,
gdyby Bóg nie istniał. Więc mogę spać jak dawniej.
Młynie niestrudzony, olśniewające drzewo wiadomości,
myślcie za mnie, jestem znów spokojny.

Niech tylko wiersze spalę, niech ukryję
wstydliwe piętno żądzy, chustę Weroniki.
Nie myślę, więc nie jestem. Zstąpmy na dno studni.
Co słychać w ciszy? Mordercy nas oskarżają.
Co widać? Huśtawkę księżyca, zagubione klucze czasu.
Trudny jest świat, trudniejszy dla poety
niźli dla filozofa. Jakaż nam nagroda?
Cały dobytek z popiołów uniesiony w czaszce.

Jalu Kurek

Urszula Ambroziewicz

[rawik-is-me]

Urszula Ambroziewicz

***

Teraz już wiem

kiedy zabiorą mi wszystko

dom i rodzinę

przyjaciół i pracę

kiedy oznaczą numerami

wszystkich formatów

kart w kartotekach

i zatrzaśnie się zamek

Pozostanę jeszcze ja

sama

A tego odebrać nie można

[rawik-is-me]

Urszula Ambroziewicz

***

tak boisz się cierpienia
jak dziecko ciemnego pokoju
włączasz płytę z muzyką
stawiasz kwiaty
zamykasz drzwi
i jest dobrze – mówisz
nie ma ich
a ty – kim jesteś
wpisany w ten kwadrat
muzyczno-kwiatowy
z tomikiem wierszy w ręku

kim jesteś?

Cyprian Kamil Norwid

[jane_doe_hej]

(Z: Cypriana K. Norwida):

„Jak gdy kto ciśnie w oczy człowiekowi
Garścią fijołków i nic mu nie powie…
*
Jak gdy akacją z wolna zakołysze,
By woń, podobna jutrzennemu ranu,
Z kwiaty białymi na białe klawisze
Otworzonego padła fortepianu…
*
Jak gdy osobie stojącej na ganku
Daleki księżyc wpląta się we włosy,
Na pałającym układając wianku
Czoło – lub w srebrne ubiera je kłosy…
*
„Jak z nią rozmowa, gdy nic nie znacząca,
Bywa podobną do jaskółek lotu,
Który ma cel swój, acz o wszystko trąca,
Przyjście letniego prorokując grzmotu,
Nim błyskawica uprzedziła tętno –
Tak…
… lecz nie rzeknę nic – bo mi jest smętno.”

(fragment z: „A Dorio ad Phrygium, Cyprian Kamil Norwid)

[jane_doe_hej]

Yellow, yellow flower, and
flower of industry,
tough spikey ugly flower,
flower nonetheless,
with the form of the great yellow
Rose in your brain !
This is the flower of the World.”

(original from: Allen Ginsberg “ In back of the real”

„Żółty, żółty kwiat,
kwiat przemysłu,
twardy ostry i szpetny,
mimo to kwiat –
o kształcie ogromnej żółtej
Róży w twym mózgu !
Oto jest kwiat Świata”

(fragment z: Allen Ginsberg “ In back of the real”,
w przekładzie Bogdana Barana)

Stanislaw Grochowiak

[zamyslona_7]

Zamieć"" Stanislaw Grochowiak

Bo teraz popatrz: znowu mamy śniegi
Szklane trumienki twych powiek pokryte
Zawiane usta -
Pajęczyny lodu
Śpią w twoich nozdrzach jak w maleńkich grotach

Bo teraz poczuj: znowu wieją mrozy
Żyły twe stygną jak kwiaty na szybie
Na ciepłym języku usiadł anioł chłodu
Szronem się pokrył strop podniebienia

Bo teraz posłysz: drwale dzwonią w drzewa
Sanie po śniegu jak po srebrnym chruście
Ptak skostniał
Zapadł
I uderzył w biegun

A dźwięk tak cienki jakby ktoś zakrzyknął

Zbigniew Kabata

[black_jotka]

Zbigniew Kabata
"Bobo"

Tak wiele czasu spędziłem w pogoni
za tym jednym słowem , które by gruchnęło
pieśnią ogromną, jak ten dzwon co dzwoni
na śmierć, na życie , na bojowe dzieło.

Słowa szukałem , które by strzaskało
płyty kamienne zapomnianych grobów,
niechciane prawdy spod nich by wyrwało
i w piersi nimi walnęło jak obuch.

Dwa takie słowa znalazłem - jak hasło
nimbem okryte złotej aureoli,
słowa jak światło co nigdy nie zgasło
i oczy ślepi i cieszy i boli.

Być może zabrzmią dla innych inaczej
te dwa najprostsze, najzwyklejsze słowa.
Ja nimi czyny nieśmiertelne znaczę.
Słuchajcie ludzie - to ARMIA KRAJOWA !

I już nic więcej wyrzec nie potrafię.
I nic już więcej powiedzieć nie trzeba
Choć nimi w serca na ziemi nie trafię
wiem , że odlecę do samego nieba.

[black_jotka]

Rdzą nam dola na lufach osiadła
w krzywe patrzeć kazała zwierciadła,
wiodła szlakiem dobrym i złym.

Napełniliśmy groby koślawe,
a piosence oddaliśmy sławę,
po polanach rozwłóczył ją dym.

Niepotrzebnym i nieuznawanym,
tym najbliższym i tym zapomnianym
mój ubogi ofiaruję rym.

Byłaś dla nas radością i dumą,
jak stal prężna, jak żywioł surowa,
ustom - pieśnią, sercu - krwawą łuną,
Armio Krajowa.

Zimny ogień, granat pod podłogą,
łańcuvh co dzień spajany od nowa,
zbrojne kroki nocą leśna drogą
Armio Krajowa.

W bohaterów prowadziłas ślady
naród zwarty , jak grupa szturmowa,
aż spłynęłaś krwią na barykady
Armio Krajowa.

Nie rabaty, nie barwy mundurów,
nie orderu wstęga purpurowa,
ale skowyt i krew spod pazurów,
Armio Krajowa.

Choc nagrodą było Ci wygnanie,
kula w plecy , cela betonowa,
co sie stało , nigdy nie odstanie,
Armio Krajowa.

Nas nie stanie, lecz Ty nie zaginiesz
Pieśń Cię weźmie, legenda przechowa.
Wichrem chwały w historię popłyniesz,
Armio Krajowa.

[black_jotka]

R. M. Rilke

PANTERA

Tak ją znużyły mijające pręty,
że jej spojrzenie całkiem się zamąca.
Jakby miał tysiąc prętów świat zaklęty
i nie ma świata prócz prętów tysiąca.

Jej miękki chód na opór nie napotka,
wędrując wewnątrz najmniejszego pola -
to jakby taniec siły wokół środka,
w którym zdrętwiała trwa ogromna wola.

Niekiedy źrenic unosi zasłonę
cicho. - I obcy obraz się przedziera.
Idzie przez ciała milczenie stężone -
i w głębi serca bezgłośnie umiera.

[zamyslona_7]

• Cisza Jak Ta - W naszym niebie ( 2012 r.)

[kristopherh]

Czuła retrospekcja
Krystyna Cel

Minęło już tyle lat
ciebie nie ma
a ja

na przekór wszystkiemu
żyję

mocno nierozważnie
biorę w ramiona
mój cały świat

czasem myślę o tobie
słucham szumu twoich drzew
zapalam cmentarny płomień

czasem mówię o tobie
innemu
a czasem
wrzucony w przestworza
ginie w chmurach
mój krzyk