______WIERSZE________________

[seremine]

[mala200333]

Piotr Bańkowski

Pijak Patriota - tekst piosenki

Adam Chrola - śpiew

Po wiadomościach dwie godziny dziś trzeźwiałem,
Nie wiem kto racje ma,
To Co tam mówił Pan redaktor to przespałem,
O Co ta wojna szła,
Już nie wiem kto jest tutaj bardziej popaprany ,
Naród czy rząd Co się za królowanie wziął
A na wyborach lud był chyba najarany
Bo wybrał takie dno,

Jak tu na trzeźwo, jak tu na trzeźwo
W takim kraju mam żyć

Bo dzisiaj pijak Panie to jest patryjota
On na dziadowskie nasze partie płaci szmal
Najlepszy super obywatel to idiota
Bo z żalu zdrowiem płaci za ten Ich high life
A rzewny człowiek który cicho siedzi w domu
I miesiącami ciuła by mieć w końcu Coś
Emerytalną figę dadzą po kryjomu
Na starość jak w butelce puste ujrzy dno

A polityka doprowadza do obłędu
Wysnuwam wniosek ten
Bo w sejmie same pokemony rząd do rzędu
Darmozjad albo leń
Na szczycie guma balonowa i dziwaczka
Już tu doprawdy nie przejmuje wcale się
I każdy ciągnie tylko do swego kubraczka
Pokaźną sumę zer

Jak tu na trzeźwo, jak tu na trzeźwo
W takim kraju mam żyć

Bo dzisiaj pijak Panie to jest patryjota
On na dziadowskie nasze partie płaci szmal
Najlepszy super obywatel to idiota
Bo z żalu zdrowiem płaci za ten Ich high life
A rzewny człowiek który cicho siedzi w domu
I miesiącami ciuła by mieć w końcu Coś
Emerytalną figę dadzą po kryjomu
Na starość jak w butelce puste ujrzy dno.

[mala200333]

Z Odludków i poety

Aleksander Fredro

Miłość! miłość kobiety ma wszystko nagrodzić?
Miłoby to nam było tym snem się uwodzić,
Gdyby nie przebudzenie za bliskie niestety!
Wierzysz biedny kobietom, nie znasz co kobiety!
Kocha cię, mówisz, kocha? przysięgać ci będzie,
Życie swoje narazi w szalonym obłędzie,
Puszcza, byleby z tobą, powabem ją znęci,
Spokój, imię, majątek... wszystko ci poświęci;
Wtedy, tylu dowodom raz zaufasz przecie,
Uwierzysz, że nad ciebie nic już nie ma w świecie.
Pomyślisz, że i cnotą chcą się jeszcze szczycić,
Musi jak powój drzewa ciebie się uchwycić,
Ale nie! Sama nie wie, mniej czuła niż płocha,
Czy jutro kochać będzie tego co dziś kocha;
Ginie, kona dla ciebie... i nie zna po chwili.
Wtenczas, niech się twój umysł wstrzymywać ją nie sili;
Twoje prawa są niczem, twój gniew nic nie znaczy,
Z twoich wyrzutów się śmieje, cieszy się z rozpaczy.
O! ten, co swoje szczęście połączył z kobietą,
Chwycił gałąź bluszczową nad przepaścią skrytą:
Urywa się i pada, ginie wśród kamieni,
A na górze, blusz bluszczem, znowu się zieleni.

[mala200333]

Zniknij

Zniknij
z serca i pamięci
Zniknij
uwolnij mnie od siebie
Zniknij
pomimo starych chęci
Pozwól
zapomnieć o niebie

Zniknij
choć Cię potrzebuje
Zniknij-
rozumu i serca sprzeczność
Zniknij
choć w snach Cię całuję,
Odejdź
lecz nie na wieczność

Boli
kiedy jestem obok
Boli
kiedy Cię nie widzę
Kocham
zawsze kochać będe
Będę,
mimo że Cię nienawidze

Alan Laskowski

[mala200333]

***
przychodził nocą
budził uśpione zmysły
by wziąć ją jak złodziej
gwałtownie i szybko
i tak by nie roztrzaskać
posklejanej duszy
była mu amuletem
była tarcza i mieczem
Graalem
ulotną chwilą
heroiną
którą wstrzykiwał sobie
z każdym wieczorem więcej
poźniej uciekał
z łupem
z garścia wyznań
jej smiechem
chwilowym zapomnieniem
bagażem
nieoczekiwanych wspomnień
codziennie powiększanych
o kolejny haust siebie

Kasia Brzezicka

[mala200333]

Anakreontyk

Adam Asnyk

Nie szczędź mi rajskich rozkoszy!
Różanych ustek nie żałuj!
Zanim się dzika myśl spłoszy,
Niebieska! Ty swoim wzrokiem
Zalej mnie blasków potokiem,
Bez końca pieść mnie i całuj!

Odpędzę widziadła wstrętne,
Ze śmiercią hardo się zmierzę,
Gdy w pocałunki namiętne
Roztopię duchową dzielność,
W rozkoszy tych nieśmiertelność,
W tę jedną, ach, tylko wierzę!

Przed twym ożywczym płomieniem
Dusza ma kielich otwiera,
Rozkwita z dziewiczym drżeniem
W świateł i woni obłoku,
W twych ustach i w twoim wzroku
Znajdując wieczność, umiera.

Eros zawstydzi się blady
Przed moich pragnień pożarem,
Wśród sennej życia biesiady
Pijąc nadziemskie słodycze,
Wszystkie łzy twoje przeliczę
Dobyte szczęścia nadmiarem.

A gdy się strawi doszczętnie
To życie nic już nie warte —
W ostatniej chwili, namiętnie,
Na twoim oparty łonie,
W nowe się blaski przesłonię,
Patrząc w twe oczy otwarte.

[mala200333]

[seremine]

Witek Korczynski:
POLSKIE TANGO

Już i tańce czas zacząć, Sędzia głową skinął
i rzekł - Moi państwo, TANGO ARGENTINO,
lecz tu Podkomorzy ostro się sprzeciwił
- Imć Sędzio, młodym to bym się nie dziwił,

że mogą nie pamiętać, iż Argentyńczycy,
ukradli nam ten taniec rodem spod Kruszwicy.
Jest to pląs prasłowiański, zwany TAN GONIONY,
z czego powstał skrót TANGON, niecnie zagrabiony.

Dzisiaj pod nazwą TANGO robi znów furorę,
niemniej trzeba pamiętać, iż jest on wytworem
naszej sztuki tanecznej, naszego folkloru,
wyrazem animuszu, krzepy i wigoru,

których to cech Polakom nie skąpi natura.
Tak więc tango argentyńskie to karykatura
tańców, które od wieków tu w Polszcze tańczymy,
teraz ich niezdarne kroki za morzem widzimy.

Tu, wąsa podkręcając ukłonił się Zosi
i z należną atencją do TANGA zaprosił.
Natenczas Wojski ujął na szelkach wiszący
akordeon ogromny, pozłocisty, lśniący

i zaczął palcami przebierać klawisze,
po chwili palce odjął, poprosił o ciszę
i zapytał Zosi - Co zagrać Panienko?
Ona okiem rzuciła na dworu okienko,

w oknie stał Pan Tadeusz, i spoglądał smutnie
na jego zdaniem wielce Zosi nieprzystojną suknię,
która po bokach była głęboko rozcięta,
Zosia jednak skromnie spuściła oczęta,

i rzekła Podkomorzemu - Zaczynajmy Panie,
a ten dał znak Wojskiemu - zaczynajże granie.
Ten zagrał - akordeon brzmi krótkim staccato.
Wszyscy się zgromadzili by popatrzeć na to,

jak Podkomorzy rzucił się ku Damie,
przygarnął ją ku sobie, w bok wykręcił ramię,
ująwszy w swej garści drobną dłoń partnerki,
ruch jej nadał podobny dziobaniu siekierki.

Chcąc w ten sposób rytm złapać, by nie zmylić kroku
raz w dół, raz w górę; patrząc na to z boku,
rzekłbyś, że drwal się zmaga z sękatym polanem.
Poznaję - zawołał Hrabia - to TANGO RĄBANE!

Tu Hrabia w zadumie swoją głową skinął
- Pamiętam jak tańczyłem go pod Maraskino,
ten polski tan o jakże przewspaniałych krokach.
Widziała moje TANGO też Birbante Rocca.

Podkomorzy z Zosią - ciała górą ciasno zwarte,
z początku, jęli się kolebać w rytmie - cztery czwarte.
Wnet i nogi w ruch poszły, tancerz to nie lada,
już pomyka, już płynie, już sunie w lansadach,

a to krok skraca, a to krok wydłuża,
już sunie po przekątnej jak wiosenna burza.
W ślad za nim na wietrze łopoce pas słucki,
on zgiąwszy nogi w pałąk i przysiadłszy w kucki,

obraca się jak fryga, po czym w nagłym skręcie,
takiego tnie hołubca, że wszyscy w zamęcie
rozpierzchli się w panice, chowając pod ścianę.
Poznaję - rzekł Gerwazy - to TANGO KUCANE.

A tancerz krok wydłuża, potem znowu skraca,
odbija się i w górę wystrzela jak raca,
wykręca piruety, sadzi koperczaki,
odbija się znów w górę, pada na czworaki,

przewraca się - Telimeny biurko rozwala o ścianę.
Poznaję - rzekł Protazy - to TANGO ŁAMANE.
Tu Podkomorzemu w głowie jakaś żyłka pękła,
- Pocóżeś tak wywijał - na to Zosia jękła.

Sędzia zwabiony widokiem niezwykłym ,
spojrzawszy tancerzowi w twarz o barwie ćwikły,
rzekł - Nie było tancerzów równych jemu rangą,
on był w Polszcze ostatni, co tak tańczył TANGO.
….................................
(14.01.2014)

[mala200333]

Tyle próśb zawsze ma ukochana

Anna Achmatowa

Tyle próśb zawsze ma ukochana,
Porzucona próśb żadnych nie miewa...
Jak to dobrze, że dzisiaj od rana
Lekkim lodem mróz rzekę odziewa.

Oto wstąpię — dopomóż mi, Chryste! —
Na pokrowiec ten kruchy ogromnie,
A ty moje przechować chciej listy,
By nas mogli rozsądzić potomni,

By jaśniejszy i bardziej wspaniały
Blask otoczył w ich oczach twą postać.
Czyliż mogą w biografii twej chwały
Jakiekolwiek bądź braki pozostać?

Nazbyt słodkie doczesne napoje,
Nazbyt gęste miłosne są sieci...
Niechże kiedyś z imieniem tem mojem
W podręcznikach spotkają się dzieci.

I tak smutną opowieść czytając,
Niech uśmiechną się chytrze i łzawo.
Mnie miłości i szczęścia nie dając,
Nagródź w zamian choć gorzką tą sławą.

[mala200333]

Na szyi drobnych sznur korali

Anna Achmatowa

Na szyi drobnych sznur korali,
W szerokiej mufce chowam ręce,
Wzrok z roztargnieniem błądzi w dali,
A oczy nie zapłaczą więcej.

I bledsza jest niż jedwab lila
Twarz moja od przeczucia losu,
I brwi dosięga mi co chwila
Nie zakręcony pukiel włosów.

I niepodobny jest do lotu
Mój chód powolny, jak u chorej,
Jak gdybym dotykała stopą
Tratwy, a nie parkietów wzorów.

Usta oddechem rozchylone,
Mgła dziwna oczy mi przysłania,
I drżą do piersi przytulone
Kwiaty naszego niespotkania.

[black_jotka]

Na dobranoc Już Pan Księżyc niebem płynie jak srebrny żaglowiec, swoje lalki ułóż do snu, bajkę im opowiedz. Tyle miały przez dzień cały zabaw i ploteczek, że aż same wskakiwały do swoich łóżeczek. Teraz leżą na poduszkach złociste warkocze, a Pan Księżyc dalej płynie, srebrzyście migocze. Może przyśnią się dziś lalkom dalekie podróże, albo dzielny książę z bajki, co mieszka na chmurze. Może zechcą coś powiedzieć i urwą w pół słówka. A ty lepiej też się wyśpij, bo jutro klasówka. 17 stycznia 2014 Anna Zajączkowska

[rawik-is-me]

Szukając utraconego piękna
w niezmierzonym wszechświecie,
w chwilach uniesień
bukietem przebudzeń
mnie witałaś,
tchnieniem malowałaś
wstęgi niczym wyniosłość
nie pojętą,
rozwiewając wątpliwość
nie płosząc myśli
smutek obdarowywałaś
w uśmiech
bez prawa powrotu.
Z podniesionym czołem
szłaś,
przez targowiska świata
wrażliwa na ludzki płacz." L.Sz.

[mala200333]

Dzisiaj VIII rocznica śmierci Ks.Jana Twardowskiego...Poety.

Boję się Twojej miłości

Nie boję się dętej orkiestry przy końcu świata
biblijnego tupania
boję się Twojej miłości
że kochasz zupełnie inaczej
tak bliski i inny
jak mrówka przed niedźwiedziem
krzyże ustawiasz jak żołnierzy na wysokich
nie patrzysz moimi oczyma
może widzisz jak pszczoła
dla której białe lilie są zielononiebieskie
pytającego omijasz jak jeża na spacerze
głosisz że czystość jest oddaniem siebie
ludzi do ludzi zbliżasz
i stale uczysz odchodzić
mówisz zbyt często do żywych
umarli to wytłumaczą

boję się Twojej miłości
tej najprawdziwszej i innej

[seremine]

Po piękną przyszłość

Po przyszłość ponad podziałami,
prawdziwość przemiany powszechnej,
przepiękne pojęcia pejzaży,
pamięć przeszłości poległej.

Posłuszni, pokorni, poddani,
podnieceni piękna przedwiośniem,
pobudzeni prawd powołaniem,
przeszli przez plac powinności.

Przezacna, przepiękna przyszłości,
przepełniona pychą pomników,
podwalino podmyta prawdą,
przeceną potęgi poniekąd.

Pod powiekami powoli przygasa,
pochodnia przyszłości poczciwej,
purpurowym pyłem porasta,
piękno pachnące prawdziwe.

Kazimierz Nowacki

Wiersz /Tautogram/ z tomiku "Strofy Życia"

[seremine]

Czesto wracam do niego..

[mala200333]

„Wierzę w miłość prawdziwą ...

Ciągle wierzę w siłę miłości,
czystą, namiętną, prawdziwą,
bez poklasku, pychy i złości,
majem pachnącą, wrażliwą

Tę, co usta w promienny uśmiech składa
i oczom błękitnego dodaje blasku,
myśli stęsknione same w słowa układa,
by serca gorące budzić o brzasku

Nie słucha ego, ni miedzi brzęczącej,
jest cierpliwa, ufna i wierna,
na dobry i zły los, gdy z łzy płynącej
duszę potrafi czytać miłosierna.

Szalona, bez zbędnych analiz lub rozsądku
każdą chwilę wolną chce wypełniać sobą,
bez słów mówić, to także jest w porządku,
gdy czujesz jej dotyk, a ona zostaje z Tobą.

To wtedy, gdy szusujesz po alpejskich stokach,
Giewont i szczyt Rysów z nią zdobywasz w Tatrach,
A głowy szalone zanurzać chcesz w obłokach,
I twarze w zachwycie w górskich smagać wiatrach.

Gdy plaży brzegiem idąc zapatrzeni tylko w siebie
Z nią stąpasz, czujesz zimne fale i rozgrzany piasek,
Z wody wychodzisz nago, Ty dla niej, Ona dla Ciebie
zziębnięci, drżący lecz czyści, szczęśliwi bez masek.

Ciągle wierzę w siłę miłości,
wzajemną, nie gasnącą, płomienną, potężną bez miary,
Niech ona da nam w radości,
choć raz poczuć siebie, bo bez niej wszystko bez sensu i wiary...”

Warszawa, Czerwiec 2008/ 20.01.2014

Autor Wiesław Mandryka-Bukowiński

[nefretete993]

JESIENNY KOŃ -

Wiersz Jerzego Piątkowskiego:

"Jesienny koń ... z kasztanów koń - - -
w nieznaną dal, swobodnie gna;
jak czas ... i tylko liście, lecą doń;
po bokach las i gęsta mgła.

Wyraźnie słychać kopyt stuk - - -
i jemu drogi też — ubywa.
Gra krew ... i tętent chłonie bruk,
miarowy i powtarzany wciąż w pęcinach."

[seremine]

Och gna...

[jane_doe_hej]

Barbara Kucharska Raffin‎?..
Majus.....czy Ty to jeszcze pamietasz?
Milego ranka Kawiarenko :o)

:::o zimowej Majce i wiosennej Bajce:::

Na kuligu w Kazimierzu, tańczy z pomarańczą Majka
a ja myślę sobie, jeżu, to ci dopiero bajka
alkohol markowy popija, w tańcu, jak sarna skacze
a kiedy północ wybija, niejeden przez nią zapłacze
na schodach pantofel zostaje, w sanie jak księżna zasiada
szaleństwu się poddaje, wszystkim wara opada
konie juz rżą z radości, szykują się na przejażdżkę
bo Maja dziś w saniach gości, to zaszczyt mieć taką aśćkę
wtem, ktoś pantofel podnosi, przepycha się blisko sani
o miejsce przy Maji prosi," czy ten trepeczek to pani?"
ona usmiech kryjąc w szal, przytakuje mu tkliwie
odjeżdżając w siną dal, żyją długo i szczęśliwie

Bajka w tym czasie sama, zakasa rękawy koszuli
bo od wczesnego rana, w tańcu do miotły się tuli
wirują jej lśniące podłogi, ścierki w ramionach fruwają
z wiadrem krzyżując nogi, na bal ją zapraszają
alkohol się leje wszędzie, lecz ten do dezynfekcji
środki czystości już w rzędzie, nie pierwszej uczą się lekcji
na kurze u Bajki w domu, nie ma błogich przystani
nie odpuści dziś nikomu, bo nieporządek ją rani
lata jak opętana, to tu, to tam się krząta
robota jej idzie sama, skacząc od kąta do kąta
i tu się zabawa kończy, domek jak złotko błyszczy
nieład jej już nie męczy, na rękach ma pełno pryszczy
z językiem na brodzie pada, na łoża swego posłanie
niezmiernie z pracy rada, czeka na swoje kochanie
(n.Bajka)
(Jaki z bajki moral mamy?...Są wiosenne kopciuszki i zimowe damy) hehehe

[jutta_t]

Dzisiaj rocznica urodzin znanego naszego poety Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego. W swoich wierszach po mistrzowsku operował światłem i kolorem. Pomagało mu to w tworzeniu niezwykłego nastroju w utworze.
Oto jeden z jego pięknych wierszy:

List jeńca
Autor: Konstanty Ildefons Gałczyński
Kochanie moje, kochanie,
dobranoc, już jesteś senna -
i widzę Twój cień na ścianie,
i noc jest taka wiosenna.

Jedyna moja na świecie,
jakze wysławię Twe imię?
Ty jesteś mi wodą w lecie
i rękawicą w zimie.

Tyś szczęście moje wiosenne,
zimowe, latowe, jesienne -
lecz powiedz mi na dobranoc,
wyszeptaj przez usta senne:

za cóż to taka zapłata,
ten raj przy Tobie tak błogi?...
Ty jesteś światłem świata
i pieśnią mojej drogi.

[jutta_t]

Nie mów

Adam Asnyk

Nie mów, chociażbyś miał ginąć z pragnienia,
Że wszystkie źródła wyschły już bijące! —
Tyś gonił pustyń piaszczystych złudzenia,
A minął strumień na zielonej łące.

Nie mów, chociażbyś umierał z tęsknoty,
Że nie ma czystej miłości na ziemi! —
Tyś pewnie w drodze blask jej rzucił złoty,
Za ognikami zdążając błędnemi.

Nie mów, że wszystko, czegoś ty nie umiał
Odnaleźć w życiu — marą jest zwodniczą!
Zdrój czystych uciech będzie innym szumiał
I inne serce poił swą słodyczą.

[mala200333]

Gdyśmy byli kozakami,
Unii zaś nie było wcale,
żyło nam się doskonale.
Brataliśmy się z Lachami
dumni wolą i stepami.
Kwitły sady i dziewczyny,
jako białych lilji kwiatki;
pyszniły się z synów matki,
z synów wolnych... Wolne syny
rosły, ciesząc starszy wiek.

Aż krzyż między nami legł.
W imię Chrysta, gdy przybyli
księża, raj nasz zapalili,
i w szeroki wielki szlak
morze krwi i łez rozlali
i sieroty mordowali,
Chrystusowy czyniąc znak.

Głowy chylą się kozacze
jak zdeptane ździebła traw;
Ukraina ciężko płacze,
ścina głowy kat bez praw.
Kat bezecny tryumfuje,
a ksiądz obcą mową kracze
Te Deumy, Alleluje!

O, tak, Lachu, druhu, bracie,
wróg nasz w księdzu i magnacie:
skłócili nas, rozdzielili,
a my byśmy w zgodzie żyli!
Daj że rękę kozakowi,
serce czyste razem daj,
będziem w sobie Chrystusowi,
wznowim dawny, cichy raj!

*

Cytat z tego wiersza umieszczony został na postumencie pomnika Tarasa Szewczenki w Warszawie.

[dunant]

W blaskach zachodu pożółkł

Anna Achmatowa

W blaskach zachodu pożółkł świat,
Czule kwietniowy chłód się skrada,
Spóźniłeś się o tyle lat,
A jednak jestem tobie rada.

Siądź bliżej, usiądź przy mnie tuż
I uśmiechając się oczami,
Na ten niebieski zeszyt spójrz —
Dziecinny zeszyt mój z wierszami.

Przebacz, że tonąc w smutku złym,
Cieszyć się słońcem nie umiałam.
Przebacz i to, że w życiu mym
Innych za ciebie często brałam.

[mala200333]

*Polish-English*

Sami zdecydowaliśmy, że tu będzie nasz dom.
W pogoni za szczęściem - nie klniemy na los.
Tu lepsze życie, pieniądze i praca.
Przez myśl nie przejdzie, by do kraju wracać.

Tutaj żyjemy, tutaj mieszkamy,
mieszane rodziny tu zakładamy,
a nasze dzieci, z obcymi paszportami,
nie chcą być Polski obywatelami.

Historia Ojczyzny... Po co to komu?
One uczą się w szkole o następcach tronu!
One "speaking English"* - chwalimy się dumnie,
to nic, że dziadek w Polsce ich nie rozumie.

Tutaj życie to bajka, kolorowy slajd.
...a że na obczyźnie? "Doesn`t matter! It`s all right!"**
Tylko czasem, pośród ciemnej, mglistej nocy
łza tęsknoty powoli po policzku się toczy.

E.Woroszył.

*mówią po angielsku
**Nie ważne! Wszystko w porządku!

[mala200333]

[mala200333]

Adam Asnyk




Ach! powiedz


Ach, powiedz, powiedz! jaki Bóg
W nadziemskie ubrał cie szaty,
Abyś w piękności zbrojna luk
Zburzyła promienne światy?

Ach, wobec ciebie nie ma nic!
Ty łamiesz prawa odwieczne.
I przed jasnością twoich lic
Promienie gasną słoneczne.

Niebiosa, ziemia, błękit wód,
Wszystko przepada i ginie,
Gdy ty w piękności zbrojna cud
Stajesz na światów ruinie.

Olśniewasz wszystkie światy trzy
Białością swego łona,
Rozkoszy dreszczem ziemia drży,
Kiedy obnażysz ramiona.

Z ust twoich pijąc słodycz róż,
Z pragnienia umrzeć by trzeba,
Ich ogień wstrząsa światem dusz
I palą najwyższe nieba.

A któż z śmiertelnych może znieść
Twa piękność w całym rozkwicie?
Kto może oddać tobie część
I jeszcze zachować życie?

Kto może myślą pieścić skroń,
Twych włosów bawić się splotem,
Kto pić namiętną może woń
I jeszcze nie umrzeć potem?

Tak jak konwalii biały kwiat
Usycha na twoim łonie,
Tak każdy zginąć byłby rad
Z uśmiechem szczęścia przy zgonie.

Lecz widząc ciebie, odejść znów
W samotne ziemi obszary...
Na te męczarnie nie ma slow,
I nie ma straszniejszej kary!

Wiec powiedz, powiedz! jaki Bóg
Zrobił cie kwiatów królowa?...
Bo ja chce umrzeć u twych nóg,
Byś mnie wskrzesiła na nowo!

[mala200333]

Adam Asnyk


Bławatek

Jaki to chłopiec niedobry!
Tak mnie wciąż zbywa niegrzecznie,
Musze się gniewać na niego,
Gniewać koniecznie.

Niedawno wyrwał mi z reki
Zerwany w polu bławatek
I przypiął sobie do piersi
Skradziony kwiatek.

I jeszcze żartował ze mnie,
Gdym się żaliła na psotę,
Bo mówił, że ma coś więcej
Ukraść ochotę.

Ze oczy moje piękniejsze
Niżli ten kwiatek niebieski,
Że chce pić rosę z bławatków,
A z oczów łezki.

I mówił dalej niegrzeczny,
Ze mnie rodzicom ukradnie
Tak straszyć kogo, doprawdy
Ze to nieładnie.

Chciałabym gniewać się bardo! -
Nie widzieć więcej... ach! trudno;
Wiem, ze mnie samej bez niego
Byłoby nudno.

Ale go muszę ukarać,
Podstępu na to użyje:
Będę umyślnie płakała.