Jak pokonałam Alicję...

Teraz to nawet majtki można zakładać przez głowę - body. Czyli wszystko
możliwe

ad PS
Ja bym ten wątek zostawił w całości. Co za lektura))

Moja mamusia włożyła dwie wieczorowe rękawiczki /takie długie za łokieć/ na jedną rękę i nerwowo szukając brakującej powtarzała, że nie ma po co jej szukać
bo ta jakaś ciasna i nieładnie leży.

Jedno na drugie? Weszło? Muszę spróbować

Jonnas - umarlam))
Osobiescie nie wiem ile mam lat. Przewaznie sobie dodaje, jak mnie jakis natret
zagabnie, nie chcac mowic, ze nie wiem, podaje jakkikolwiek mi akurat przyjdzie
do glowy +/- 5 lat. Skad na milosc boska mam wiedziec ile mam lat?!!!!! Wiem
kiedy sie urodzilam
No i ostatni numer - po prawie roku w nowym mieszkaniu, uswiadomilam sobie, ze
ja mieszkam na parterze. Bylam pewna, ze na 1 pietrze.
Zeby bylo smieszniej, wchodzi sie jak do piwnicy - pol pietra w dol, wygladajac
przez okno to wysokie pietro. I kto by wpadl na to , ze to parter?

ewanka215 napisała:

> poszłam do domu
> sprawdzić czy zamknęłam te cholerne drzwi (na szczęścia mam 10 minut
> spacerkiem)... Na szczęście zamknęłam, ale za to pod drzwiami znalazłam
> reklamówkę z moim śniadankiem

No to przynajmniej bez sensu się nie wracałaś ))

A jak jest z Waszą spostrzegawczością?? Bo ja to chyba bije wszelkie rekordy...
Jak się zamyślę, to koniec świata - stado słoni może przejść i nie zauważę.
Takie rzeczy jak brak najmniejszego pojęcia w co była ubrana osoba, z którą
przez cały dzień przebywałam albo jaki jest kolor mebli w mieszkaniu u kogoś,
gdzie siedziałam przez pół dnia to dla mnie drobiazg. Jeśli jakiś konkretny
szczegół w oko mi nie wpadnie, to nie widzę otoczenia i już.
Zupełną abstrakcją jest dla mnie wyobrażenie sobie np. zeznań na policji - jak
wyglądał ktoś tam kogo widziałam (jeszcze z miesiąc temu). Zupełnie niepojete!

Ale - wracam do siebie. Kiedyś poszłam z mamą na targ. Na targu, w tłumie
ludzi, gdzies mi zniknęła. Stoję, rozgladam się i myślę jak tu ją wypatrzeć.
Pierwsza myśl - jak była ubrana? I tu zaskoczenie - pojęcia nie mam. Od kilku
godzin z nią przebywam i nie wiem. Najciekawsze, że jak się wreszcie
znalazłyśmy, to okazało się, że ma na sobie wściekle czerwoną bluzkę...)

No i mój chyba największy wyczyn. Trzy lata temu pojechaliśmy z mężem zupełnie
z przypadku do Chorwacji - taka decyzja chwili. Zmęczeni potwornie dotarliśmy o
2.30 w nocy do Rijeki. Marzyłam tylko, żeby iść spać. Gdziekolwiek byle SPAĆ,
zamknąć oczy. Po nocy nie było juz czego szukać, więc stwierdziliśmy, że jest
ciepło - prześpimy sie w samochodzie (mamy rozkładane siedzenia). Zatrzymaliśmy
się gdzieś na parkingu, niedaleko jakiejś stacji benzynowej i ja wreszcie z
ulgą te swoje powieki zamknęłam. Andrzej jeszcze mamrotał, że nie wie czy tu
można stać, ale ja twardo przekonywałam go, że MOŻNA (w końcu to parking, do
tego w nocy, to komu przeszkadzamy?).
O swicie obudził nas pędzący i gwiżdżący pociąg (bo jak sie okazało staliśmy
prawie pod wiaduktem kolejowym). Powoli się wygrzebaliśmy i mąż
stwierdził: "dobrze, że te autobusy już odjechały, luźniej będzie...", na co
ja: "jakie autobusy?". Mąż popatrzył na mnie wzrokiem bez wyrazu. Niby
przyzwyczajony do moich dziwności, ale tym razem nie wierzył. "Nie mów, nie
widziałaś ich??!" Zrobiło mi się dziwnie, bo istotnie nic nie widziałam, więc
zażądałam usciśleń. Mężowi na chwilę mowę odjęło, po czym poinformował mnie, że
staliśmy na parkingu dla autobusów miejskich i wokół naszego samochodu stało
ich kilkadziesiąt, po czym rano - jeden za drugim wyjechały.
Słowo daję - nie widziałam ani jednego! Chyba byłam faktycznie śpiąca...
))