pytanie do hijamadre i podobnych osób :)))

maruda13 Re: pytanie do hijamadre i podobnych osób :))) 14.09.04, 09:06

Dla mnie jedno z najważniejszych - nie faworyzować żadnego dziecka (nawet jak
dla jednego masz wiekszy sentyment)!!! U nas w rodzinie tato faworyzował jedną
siostrę a mnie faworyzowała mama i bardzo źle to wspominam - zazdrość i złość na
mnie rodzeństwa....

rhynox Re: pytanie do hijamadre i podobnych osób :))) 14.09.04, 09:30

obiecuję Ci odpisać, ale później. teraz lecę.
Mam sporo przemyśleń. smile

pozdrawiam
rhynox-hijamadre

jol5.po Re: pytanie do hijamadre i podobnych osób :))) 15.09.04, 11:08

Kasiu dzięki, masz rację, czasami odczuwam, ze bardziej mi odpowiadają zainteresowania x, a y może czymś mniej ciekawym sie interesuje, znam te rzeczy i tym podobne odczucia, ale staram się nigdy tego po sobie nie pokazać, tak sobie już kiedyś postanowiłam... Mam nadzieję, że mi się udaje

dominikapoziomka Re: pytanie do hijamadre i podobnych osób :))) 05.11.04, 02:40

jol5.po napisała:

> własnie - jestem mam 5 dzieci, ale wyrosłam w rodzinie na dzisiejsze czasy
bard
> ziej "tradycyjnej", znaczy się 2+2. I takież są moje doświadczenia z
dzieciństw
> a: ja i siostra. Siegam po te moje doświadczenia przy wychowaniu dzieci, ale
są
> rzeczy, których nie potrafię sobie wyobrazić. Co poradziłybyście dzieci (już d
> ziś dorosłe) z rodzin wielodzietnych nam mamom wielodzietnym. Dzisiaj, z persp
> ektywy kilku, kilkunastu lat wstecz. Na co uważać, jakich błędów nie
popełniać.
> Co szczególnie ceniliście w wychowaniu/ zachowaniu rodziców.
> Doradźcie, podzielcie się smile

)

Mogę się pod tym podpisać,(jol5.po-pzdrawiam serdecznie smile

), z tym,że ja mam
brata, nie sistrę.
Piszcie, dziewczyny. smile

jol5.po Re: pytanie do hijamadre i podobnych osób :))) 05.11.04, 10:23

Magda, a wiesz, że Rhynox odpisała i zrobił się z tego dłuższy wątek
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=16714&w=15765538&v=2&s=0
też pozdrawiam bardzo serdecznie) Jola
- dominikapoziomka Re: pytanie do hijamadre i podobnych osób :))) 08.11.04, 11:32
  
  Dziękuję, przeczytam.
  Magda

przeciwcialo Re: pytanie do hijamadre i podobnych osób :))) 07.11.04, 20:04

Mam 4 siostry. Kiedys przeszkadzała mi ich ilosc. Moze dlatego że urodziłam sie
jako trzecia. Starsze miały wówczas 7 i8 lat.Miały swój swiat. młodsze sa
młodsze o 4 i 6 lat. Tak własciwie zawsze czułam sie jedynaczką- trudno to moze
zrozumieć ale tak było. Może to wina charakterów? Długo nie mogłam sie
porozumieć z siostrami.
A w rodzinie meża było 7 dzieci, ale bez takich róznic i to wydaje mi sie
wpłynęło na stosunki miedzy nimi. Bardzo serdeczne.
A co dała mi wielodzietna rodzina- fajne swieta, siostrzeńców i siostrzenice, a
przede wszystkim zaradnośc zyciowa.
Jak cos mi sie jeszcze przypomni to sie dopisze.

glupiakazia Re: pytanie do hijamadre i podobnych osób :))) 08.11.04, 12:20

Nas bylo w domu troje, ja jestem najstarsza. I dopiero majac troje swoich
zauwazylam, ze rzeczywiscie to trzecie jest takim oczkiem w glowie. Ja mam
zdecydowanie najwiekszego fiola na punkcie najmlodszej, a i moj najmlodszy brat
tez zawsze mial taryfe ulgowa i ma ja do tej pory, chociaz jest 20-letnim
bykiem. Nigdy nie mialam o to pretensji, ale warto to sobie uswiadomic na
przyszlosc, w ktorej bedziemy wychowywac nasze dzieci.
Natomiast jesli chodzi o moja trojke, to czasami lapie sie na tym, ze jedna
bardziej mnie denerwuje od drugiej, albo, ze z jedna rozumiem sie lepiej niz z
druga itp... Mam wtedy wyrzuty sumienia i boje sie, zeby w przyszlosci ktorejs
nie faworyzowac. Tez tak macie?
- jol5.po Re: pytanie do hijamadre i podobnych osób :))) 08.11.04, 14:08
  
  tak zdarza mi się, że wkurza mnie jakaś cecha jednego z dzieci. Jedna moja dziewuszka jest bardzo żywa, to czasami jest uciążliwe (tramwaj, pomęczone dzieci, tornistry, wózek i panna M. dochodząca do zenitu swoich mozliwości). Czasami zmęczenie powoduje, że dzieci działają na mnie bardzo denerwująco. Pojawia się u mnie uczucie niechęci, powiększa się im bardziej sie denerwuję. Próbuję wiec je uciszyć, tłumacząc sobie właśnie okolicznościami zewnętrznymi.
  A te cechy, które mnie denerwują w dzieciach, albo w jednym szczególnie, staram się nie zdradzić na zewnątrz. Powtarzam sobie, że one maja prawo być jakie są (dzieci), może mnie to denerwować, ale nie ma prawa dziecko po mnie poznać, że tak jest. Staram się, mam nadzieję, że mi sie udaje.

orla6 Re: pytanie do hijamadre i podobnych osób :))) 31.01.05, 13:55

No wiec nas bylo w domu 6-cioro. Moi Rdzice stracili 1-sze dzieckonw 6 m-cu
ciazy i potem chcieli miec ich jak najwiecej, nie mogli przebolec tego
pierwszego daramatu straty. Poza tym mama w latach 60-tych i 70 tych jezdzila
do Anglii jako au-pairka i zachwycila sie tam dobrze sytuowanymi, czesto bardzo
inteligenckimi rodzinami z 4 dzieci +. Mowi ze w Polsce za czasow socrealizmu
cos takiego bylo nie do pomyslenia wlasciwie i to sie stalo jej marzeniem.
Mam cudowne wspomnienia z dziecinstwa i uwielbiam moja Rodzine do salenstwa,
ale nie bezkrytycznie. Bo nie ma rodzicow ktorzy by nie popelniali bledow.
Nie wiem na ile mam prawo sie o bledach wlasnych Rodzicow wypowiadac tak w
miare publicznie jak tu (choc wierze ze to zyczliwe gorno, no i w miare jednak
kameralne), ale najogolniej mowiac moja Mam popelnila dwa, choc moj brat
twierdzi ze jeszcze trzeci:
1. Chciala zeby nas bylo jak Najwiecej. A wydaje mi sie ze w pewnym momencie
trzeba wiedziec kiedy powiedziec: wystarczy juz. bo potem wkrada sie chaos, a
ja jak bylam w liceum, to mialam taki okres ze czulam, ze juz tego chaosu nie
potrafie zniesc. nie zrozumcie mnie zle: nie chcialam zeby nas bylo o
ktorekolwiek z nas mniej, ale moja mama wciaz deklarowala, ze ona toby chciala
jescze i ze tego z tata niewykluczaja, a ja i chyba nie tylko ja juz bedac w
wieku jakis nastu lat modlilam sie po cichu zeby pan Bog jej to z glowy
wybil smile

)) Nie wiem czy wybil, czy po prostu Sam zadecydowal inaczej, czy
nasze prosby blagalne: MAmo nieeeeeeeeee podzialaly, ale na 6 tce sie skonczylo.
2. Blad drugi. Mama zrezygmnowala z pracy i sciezki naukowej (po doktoracie i
czwartym dziecku), ale co jest calkowicie zrozumiale nie chciala zrezygmnowac z
zycia spolecznego, ze sie tak wyraze. A ze przyciaga ludzi jak magnes... Nasz
dom zmienil sie w miejsce publiczne. te tlumy ludzi, ktorzy wiecznie uwazali,
ze fajnie do nas by bylo wpasc, o obojetnej porze, bo Ona przeciez jest w domu,
albo potrzebujea od Niej pomocy... A mysmy (dzieci) zgodnie dostawalai szalu.
Chcielismy regularnych por posilkow, porzadku (nie zebysmy byli szczegolnie
kooperatywni, niestety sad

, prywatnosci i zadbanej mamy, ktora na to wszystko
nie miala czasu i miotala sie pomiedzy oczekiwaniami naszymi i naszych
bliznich. Dzis gorzko przyznaje ze mielismy racje, ale ona wtedy tego nie
widziala, ze tego sie nie da pogodzic. Co nie znaczy ze bylismy zaniedbani :
zawsze miala dla nas czas, serca tyle, ze sie nie da powiedziec i tyle samo
anielskiej cierpliwosci i bardzo duzo od nas w sensie szkolnym i etycznym
wymagala.
Moj brat zarzuca jeszcze, ze przez to ze mama zrezygnowala 9dla nas0 ze swojej
pracy tata pracowal na 3 etaty i wiecznie Go nie bylo. jest w tym jakies
ziarno prawdy, chcoc tata tez nam zawsze czas poswiecal, i co rzadkie, bardzo
pomagal w domu: zmywala, gotowal w niedziele zawsze, sprztal, wszystko umial
sam zrobic. Ale chlopcy twierdza ze mila za malo czasun na wspolne meskie
sprawy, no bo przeciez zarabiac ktos musial...
I jeszcze jedno: w penym momencie bylo na tyle cianko z forsa, ze Mama, dbajac
o nas, przestala dbac o siebie. i nie widzial zupelnie jak bardzo bolesne to
jest dla nas. tego nigdy swoim dzieciom nie robcie!!!! to jest moj apel:
jesli planujecie kolejne malenstow, zastanowcie sie czy bedzie Was stac na to
zeby byc ladna Mamą: bo ono bedzie tego potrzebowalo, na prawde, choc
oczywiscie nie jest to najwazniejsza rzecz w zyciu, ale ja z doswiadczenia bede
upierac sie, ze wazna.
Najserdeczniejsze pozdrowionka dla Waszych Wspanialych Rodzinek! Dobrze, ze
jestescie!

mama_kasia Re: pytanie do hijamadre i podobnych osób :))) 31.01.05, 15:39

Cieszę się, że to napisałaś.
- andaba Re: pytanie do hijamadre i podobnych osób :))) 31.01.05, 15:53
  
  Zaglądaj częściej, wiele nas możesz nauczyć!
  - orla6 Re: pytanie do hijamadre i podobnych osób :))) 31.01.05, 21:11
    
    Dzięki za życzliwe przyjęcie!!!! ja często zaglądam, bo bardzo z Wami
    sympatyzuję i zawsze mi się na sercu cieplej robi jak sobie Was poczytam (ach,
    te wspomnienia!pokrewne dusze jesteście), tylko rzadko pisze, bo nie mam
    czasu, a jak juz pisze, to mi z reguły Młodzsza (20 mies.) siedzi na kolanach
    i manipuluje przy klawiaturze, a ja sie staram ją przechytrzyć, stąd te
    karygodne literówki, małe litery, itp. Mam nadzieję, że możecie na to spojrzeć
    z pewną dozą wyrozumiałości. Jak piszę wieczorem, to tez sie specjalnie
    poprawnością nie przjmuję, bo z reguły czeka jeszcze na mnie fura pracy do
    pracy i pedze po tej klawiaturze jak mogę, a juz nie mam czasu tego drugi raz
    przeczytac i poprawic. Sorki!
    - glupiakazia Re: pytanie do hijamadre i podobnych osób :))) 01.02.05, 09:08
      
      Fajnie, ze piszesz. daje do myslenia. pozdrawiam ))
      - jol5.po Re: pytanie do hijamadre i podobnych osób :))) 01.02.05, 10:28
        
        Orla, mi też dało do myślenia to co napisałaś, wiesz odnajduję niektóre cechy Twojej mamy u siebie.
        Dziękuję Ci za te słowa i pozdrawiam Ciebie i maluszka
        Bardzo cenne jest to co piszecie dziewczyny z wiekszych rodzin. Bardzo Wam za te słowa dziekuję, bo to osobiste no i o rodzicach, ale bardzo nam może pomóc
        bardzo Was pozdrawiam
        Jola

kachna0 Re: pytanie do hijamadre i podobnych osób :))) 01.02.05, 13:19

Chyba mogę się wypowiedzieć, bo było nas siedmioro dzieci. Moje spostrzeżenia,
to doświadczenia bycia drugą w kolejności, ale pierwszą dziewczyną.za
tym "przywilejem" poszły różne zależności:
- byłam ukochaną córeczką Tatusia - dopóki nie podrosłam i nie odkryłam swej
rogatej duszy (czyt. paskudnego charakteru - podobnie jak mój Tata); wtedy Taty
ulubienicą (mała miła córeczką) stała się moja młodsza siostra
- byłam - z racji starszeństwa - wychowawczynią, opiekunką młodszego rodzeństwa
(teraz jestem nauczycielem z zawodu), które musiałam za sobą wszędzie niemal
ciągnąć;
- musiałam szybko dorosnąć, bo uwaga przechodziła na młodzsze rodzeństwo;
szybkie usamodzielnienie się (dużo zadziałał mój charakter)- już w zerówce sama
dojezdżałam na zajęcia popołudniowe (robiłąm karczemne awantury, gdy ktoś po
mnie przyjechał, np. o 20.00!)

Dziś potrafię odnaleźć dobre i złe strony tej sytuacji; wiem, co zawdzięczam ,
co straciłam. Nie żałuję, że było nas wielu, możezmy na siebie liczyć; trzymamy
sie razem (aż do przesady, jak na razie tylko ja wyszłam z domu, a najmłodszy
ma 22 l.). Z racji przydziału lokalowego bardziej żżyta jestem z siostrami, ale
i ze starszym bratem, z którym się wychowywałam - byliśmy my i młodzi. Nie
uchronili sie rodzice przed rozpieszczeniem, rozpuszczeniem najmłodszego brata;
o wielu rzeczach, które on robił , my nawet nie mysleliśmy, że są dopuszczalne.
Cieszę się, że jestem z rodziny wielodzietnej. Sama narazie mam tylko dwoje ( z
braku lokalu), ale...

kachna0 Re: pytanie do hijamadre i podobnych osób :))) 01.02.05, 13:22

I jeszcze jedno - zgadzam się zupełnie z orlą. Mama też po czwartym dziecku
zrezygnowała z pracy i zaniedbała się fizycznie. Bardzo tego żałuję; dziś nie
ma już Taty, a Ona nadal twierdzi, że nie zafarbuje włosów, nie zmieni fryzury,
bo zawsze tak miała, a co powiedzą inni, że zaczęłą o siebie dbać, gdy Tata
odszedł.

hongkonggabi Re: pytanie do hijamadre i podobnych osób :))) 01.02.05, 16:19

Nas była piątka, w tym ja - najstarsza. Mamy bardzo fajną i zżytą rodzinę.
Rodzice oboje z wyższym wykształceniem, mama szczupła, ładna i zadbana. Nigdy
nie klepaliśmy totalnej biedy, aczkolwiek bywały okresy kryzysowe i gdyby nie
pomoc z zagranicy i stypendia byłoby ciężko. Mimo to gdy byłam mała (zwłaszcza
w okresie podstawówki) co raz słyszałam „współczujące” komentarze dotyczące
ilości dzieci w naszej rodzinie – zwłaszcza ze strony rówieśników (którzy
zapewne powtarzali je po swoich rodzicach). Myślę, że dzieci są na tym punkcie
bardzo czułe. Nie chcą się niczym wyróżniać. Nawet jeżeli rodzina nie
jest „patologiczna” pod presją cudzych opinii mogą uwierzyć – że jest. Dlatego
wydaje mi się, że bardzo istotne jest wpajanie dzieciom od małego poczucia, że
posiadanie rodzeństwa to prawdziwy skarb. Że brat czy siostra – będą ich
przyjaciółmi na całe życie. Oraz to, że o przyjaciół nie tylko TRZEBA ale
przede wszystkim WARTO dbać.

zoe26 Re: pytanie do hijamadre i podobnych osób :))) 02.02.05, 13:51

Jakmjuż pisałam pochodzę z duuużej rodziny. Mam dwanaścioro rodzństwa. Najstarsz
siostra ma 31 lat a najmłodsza 10. Teraz mieszkam juz osobno ale często jestem u
rodziców. Mam duzo czasu bo jestem na wychwawczym.
Moje dziciństwo było ciepłe. Ale dziś z perspektywy czasu powiem, że nie nalezy
obarczac dzieci obowiązkami które tak naprawde nalezą do dorosłych. Moi rodzice
ciężko pracowali żeby nas utrzymać. Różnica między dziećmi była rok najwyżej
dwa, więc robota sie w rękach paliła. A zawsze jak sie urodziło nowe dziecko
obowiązków przybywało i my starsze dziewczynki musiałysmy zabawiac te roczne
dziecko żeby mama miała czas dla najmłodszego. I tu nie chodzi tylko o chwilę
zabawy tylko o prawdziwe obowiązki. Pamietam, że miałm 14 lat i szłam sama z
takim dzieckiem do lekarza. Rzadko chodziłam na dwór sama tylko zawsze z
wózkiem. Ja jedno ziecko a starsza siostra jedno na nożkach i jedno w wózku.
Mama wtym czasie gotowała albo sprzątala. dzisiaj tez wiem, ze tak naprawde ona
nigdy nie odpoczęła.
Kiedy byłam jeszcze w domu miałam w sobie ogromną złośc o to, że praktycznie nie
mam czasu dla siebie tak jak normalna nastolatka ale dzisiaj wiem, że to
doswiadczenie bardzo mi sie przydało. Potrafię oszczędnie prowadzić dom, wiem
jak rozmawiać z ludźmi, i zajmować sie swoim dzieckiem. Umiem tez gotowac.
Gdybym była jedynaczką nie umiałbym tego prawdopodobnie.
Jestesmy wszyscy szczęsliwi i wciąz nas do siebie ciągnie. zawsze możemy liczyc
na pomoc tego drugiego. Naprawde wspaniale jest mieć tak wielka rodzinę.
I pomyśleć, że moji rodzice byli jedynakami.

praktycznyprzewodnik Re: pytanie do hijamadre i podobnych osób :))) 02.02.05, 15:19

To mi przypomina przezycia znajomej, równiez osoby z rodziny wielodzietnej,
tyle, ze dzieci z tej rodziny rodziły sie w latach piecdziesiatych.
Było ich piecioro, wszyscy sa dzisiaj zamoznymi, a nawet (jeden z synów)
bardzo zamoznymi ludzmi.
Niestety nie ma w rodzinie całkowitej zgody, sa rózne ciagania po sadach,
problemy schedy po ojcu, bardzo pracowitym i zapobiegliwym człowieku.

Otóz moja znajoma ma najwiekszy zal o chciwosc do najmlodszego (a dzis
najbogatszego) brata.

"To ja go w wózku godzinami po podwórzu jak rodzona matka woziłam, to ja mu
tyłek z g... wymywałam, to on sobie studiował w luksusowych warunkach, bo na
koszt starszego rodzenstwa, a teraz twardy,chciwy, mało podatny na negocjacje
spadkowe sie zrobił. I to własnie ten "mój" wywożony i wylulany przez starsza
siostre ! Kazikowi i Staszkowi bym darowała, ale Andrzejowi, którego jak matka
chowałam darowac chciwosci wzgledem mojej osoby nie moge!"

zoe26 Re: pytanie do hijamadre i podobnych osób :))) 02.02.05, 23:06

No tak ale to sie nijak ma do tego co ja napisałam. ja nie mam do nikogo żalu.
Nie jestem tez o nic zazdrosna. jak mówie żylismy i żyjemy wszyscy w zgodzie. A
spory sie zdarzają w każdej rodzinie. Nie musi byc wielodzietna.
- praktycznyprzewodnik Re: pytanie do hijamadre i podobnych osób :))) 03.02.05, 15:07
  
  Nie chodziło mi o spory w rodzinie, ale o szczególna wiez, która wytwarza sie
  pomiedzy najstarszymi i najmłodszymi, wiez czesciowo typowa dla rodzenstwa,
  ale quasirodzicielską. Czegos takiego w rodzinie z dwójka a nawet trojka,
  która przychodzi na swiat w krótkich odstepach czasu, nie uswiadczysz.
  - jol5.po Re: pytanie do hijamadre i podobnych osób :))) 07.02.05, 14:56
    
    właśnie, bardzo bym chciała, żeby moje dzieci się kiedyś wspierały, żeby trzymakly sie razem. Wiem, że możliwe sa warianty odwrotne, bo moja mama pochodzi z rodziny zasiedziałej z dziada pradziada w jednej wsi - oj tam to dopiero bywały coponiekiedy zostrzone stosunki miedzy rodzeństwem, co to miedza w miedze.
    A mi sie marzy takie klanowe wsparcie. Myslę, że nie przeszkodzą moim dzieciom dzisiaj prowadzone wojny podjazdowe - bo nie ma to jak dobrze się poznać, mam nadzieję.
    Fajnie, że prawie wszystkie dziewczyny piszecie o wzajemnym wsparciu (na stare lata - nie wymagajmy tego w wieku nastoletnim.
    jeszcze raz dziękuję na Wasze refleksje i pozdrawiam
    Jola
    - bacha33 Re: pytanie do hijamadre i podobnych osób :))) 07.03.05, 11:59
      
      Witam! Ja również pochodze z wielodzietnej rodziny było nas siedmioro ja byłam
      6 za sobą mam brata, któremu wszystko uchodziło płazem - zresztą mi też.
      Przyznam się że u nas to były wieczne wojny o różne rzeczy ale w sumie
      utrzymujemy kontakt, każdy wyszedł na ludzi, dobrze zarabiają mają rodziny,
      tylko najmłodszy po świecie cieka ma już 32 lata i ani rodziny ani nawet żony.
      Tata odszedł pare lat temu, ale pamiętam że był dumny że ma tak dużo dzieci i
      miał oczywiście do mnie słabość bo widział tylko mnie przy porodzie - pogotowie
      nie zdążyło przyjechać i urodziłam się w domu tylko ja jedna. Chodząc do
      podstawówki chwaliłam się w szkole dzieciom, oni kazali mi wymieniać po kolei
      rodzeństwo, ja to robiłam i oni śmiali się, to było przykre a ja byłam taka
      dumna. Ale teraz jest fajnie jak każdy przyjdzie do mamy w święta ze swoją
      połówką i dziećmi. Co dziwne to to, że tylko ja i mój nastarszy brat mamy po
      troje dzici, reszta jedno. I tylko u mnie sprawdziła się regóła (2 chłopców,
      dziewczynka, 2 chłopców, dzieczynka), ja mam 2 chłopców i dzieczynke i
      jestem z tego dumna choć jest dużo pracy, ale siedząc w domu można wyrobić się
      ze wszystkim Ciesze się że jest tu takie forum napewno będe tu często
      zaglądać.
      - jol5.po Re: pytanie do hijamadre i podobnych osób :))) 07.03.05, 12:50
        
        ojej, jakie fajne wspomnienia))
        ciekawe z tymi jednynakami, które rodzą dzieci z wiekszych rodzin
        kiedyś był na forum podobny wątek, znaczy się cos jest na rzeczy
        forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=16714&w=14133373&v=2&s=0
        bardzo pozdrawiam Jola
      - grrrrw Re: pytanie do hijamadre i podobnych osób :))) 27.03.05, 18:32
        
        Ja mialam w klasie kolezanke z rodziny, gdzie bylo dziesiecioro rodzenstwa
        (rodzina niepatologiczna) i tez pamietam, ze najwazniejsze dla mnie byly imiona
        rodzenstwa.
        Bylo tam siedem córek i trzech chlopców.
        Byla Magda, Iza, Kasia, Joasia, Elżbitka, Jan, Stanisław ... Juz nie pamietam
        reszty imion.
        Ale cos w tym widac jest.
    - mamakini Re: pytanie do hijamadre i podobnych osób :))) 07.03.05, 13:06
      
      Dopiero dziś znalazłam ten wątek, wogóle od niedawna zaglądam na Wasze forum i
      to tak trochę niepewnie, bo mam tylko jedno dzieciątko (narazie!). A tu proszę-
      okazuję się, że mam prawo się wypowiedzieć i to w swoim własnym imieniu! Mam
      pięcioro rodzeństwa, jestem trzecią dziewczyną z kolei, po mnie jeszcze jedna
      dziewuszka i dwóch chłopaków na koniec. Między naszą środkową czwórką są bardzo
      małe różnice wieku 1, 1.5 do 2 lat. Jako dzieci bawiliśmy się po prostu
      świetnie! Oczywiście biliśmy się też czasami, ale tylko do pewnego wieku.
      Problemy moich rodziców związane z wielodzietnością? Przede wszystkim brak
      pieniędzy i czasu. Brak jakiegokolwiek wsparcia ze strony rodziców, tzn. moich
      dziadków, którzy przeciwni takiemu modelowi rodziny postanowili swoją postawę
      zademonstrować poprzez nie udzielanie moim rodzicom pomocy w żadnej postaci
      oraz jawną dyskryminację ich dzieci a swoich wnuków (nas). Rzadko zapraszano
      nas gdzieś całą rodziną. Kiedyś siostra taty, matka jedynaka, jasno
      powiedziała, że nie chcę nas gościć, bo zdemolujemy jej mieszkanie. A my
      naprawdę nie zwykliśmy niczego demolować! Potem zamieszkaliśmy na wsi, gdzie
      więcej jest rodzin wielodzietnych i przestaliśmy tak się "wyróżniać". Jakie
      błędy popełnili moi rodzice? No cóż ja odczułam jeden szczególnie boleśnie.
      Chodziło o wybór szkoły średniej. Panowała u nas zasada, że średnia ok.4.0 w
      ósmej klasie upoważnia do samodzielnego wyboru szkoły (oczywiście w granicach
      rozsądku). Niestety, zasada ta przestała obowiązywać w roku, kiedy kończyłam
      podstawówkę. Powodem były kiepskie wyniki w nauce starszych sióstr (jedna nie
      otrzymała promocji do drugiej klasy). Rodzice uznali, że to najwidoczniej wina
      mieszkania poza domem, w internacie. I mimo, że marzyłam o dobrym liceum w
      dużym mieście (świetnie się uczyłam) zostałam posłana razem z siostrą do
      kiepskiego ogólniaka w pobliskiej mieścinie. Niby rozumiem argumenty rodziców,
      chcieli dobrze, liczyli, że "podcholuję" siostrę, bali się kolejngo
      eksperymentu z mieszkaniem poza domem...Ale jakieś uczucie żalu pozostało.
      Jeśli Wam się to uda, postarajcie się, aby młodsze dzieci nie płaciły za błędy
      starszych. Jeśli chodzi o opiekę nad młodszymi to wydawało mi się zawsze, że to
      coś naturalnego. Po urodzeniu najmłodszego dziecka (8 lat młodszego ode mnie)
      mama prawie natychmiast wróciła do pracy i to głownie ja zajmowałam się małym:
      kąpanie, spacery, przewijanie, karmienie, nawet spał ze mną. W szóstej i
      siódmej klasie dwa razy w tygodniu regularnie nie chodziłam do szkoły, bo w te
      dni oboje rodzice musieli być w pracy, a braciszek nie chodził do przedszkola.
      Niby nie taka wielka różnica, tych siedem lat, ale zawsze traktowałam go niemal
      jak swoje dziecko. Do dziś tak jest. Brat u mnie pomieszkuje (ma u nas swój
      pokój), chodzę na wywiadówki, pomagam mu w nauce, wysłuchuję zwierzeń o
      pierwszych miłosnych problemach. Wogóle jako rodzina jesteśmy bardzo zżyci
      (więc bądźcie dobrej myśli). Widujemy się nie rzadziej niż raz w tygodniu, z
      niektórymi częściej, wszyscy razem spędzamy wakacje i święta. Dwie starsze
      siostry z rodzinami mają mieszkania w tym samym bloku ok. 15 km od domu
      rodzinnego, młodsza siostra z mężem i córeczką mieszka w domku ok. 100 m od
      rodziców. No cóż my najdalej- całe 60 km. Mama i siostry to moje najlepsze
      przyjaciółki. Nasi mężowie też przypadli sobie do gustu i chadzają razem
      na "męskie wieczory". Być może negatywną stroną takiego układu jest to, że
      praktycznie nikt z nas nie nawiązuje kontaktów tawarzyskich z "obcymi". Kiedyś
      dużo o tym myślałam i doszłam do wniosku, że z jednej stony dobrze nam w swoim
      towarzystwie, a drugiej po prostu nie do końca ufamu "obcym". Wiem, że gdyby
      stało się mi i mężowi coś złego moje dziecko (dzieci) nigdy nie będzie (będą)
      same na żwiecie. To samo wiedzą wszyscy w mojej rodzinie. Wiem, że gdy będę
      miała kłopoty każdy z nich wyciągnie do mnie rękę. Kiedyś np. musieliśmy się
      wyprowadzić z dnia na dzień z wynajmowanego mieszkania. Tego samego dnia
      otrzymałam cztery niezależne propozycje przyjęcia gościny pod skromnym dachem
      któregoś z nich. Wiem, że nie może być i nie będzie znaczących różnic w
      statusie majątkowym i społecznym między mną a moim rodzeństwem. Nie wyobrażam
      sobie kupowania najleprzej szyneczki mojej kruszynce, podczas gdy np. dzieci
      siostry popijały by wodą chleb z margaryną. Wiem, że inni "u nas" myślą
      podobnie. Ale się rozpisałam. No trudno. Na zakończenie dodam tylko, że moi
      wielodzietni rodzice mają w wieku pięćdziesięciu lat już ośmioro wnucząt
      (najstarsza 2, druga 4, ja 1, młodsza 1), a jeszcze nikt z nas nie powiedział
      ostatniego słowa! Naprawdę jest bardzo wesoło! A i jeszcze jedno wsparcie w
      okresie ciąży i po porodzie: pierwsze dziecko najstarszej urodziło się tydzień
      po bliźniaczkach drugiej w tym samym szpitalu; drugie najstarszej, czwarte
      drugiej i pierwsze młodszej w odstępach co równe dwa miesiące. Ja się tam
      gdzieś w środku wyrobiłam. dobra, koniec pisania. Pozdrawiam wszystkie Mamy
      Wielodzietne. Jesteście naprawdę super! Basia.
      - jol5.po Re: pytanie do hijamadre i podobnych osób :))) 07.03.05, 16:46
        
        następne podnoszące na duchu wspomnienia - wielkie dzięki Basia)))

marzekal Re: pytanie do hijamadre i podobnych osób :))) 25.04.05, 10:25

Kocham moją rodzinkę i mimo plusów i minusów nie zamieniłabym na inną. Jestem
najstarsza i mam trzech braci. Tylko dwóch zostało jeszcze z rodzicami, bo
najpierw była dwójeczka, później mała przerwa i znowu dwójka. Miszkaliśmy w
mieście, w bloku na osiedlu a rodzice pracowali na zmiany. Z powodu
starszeństwa spadało na mnie dość sporo obowiązków związanych z pilnowaniem
najmłodszych. Nie miałam czasu na koleżanki (ale zostały najwierniejsze do
spacerów z wózkiem), na dyskoteki, kino itp. Na spacer zawsze zabierałam
książki i na osiedlowej ławeczce pochłaniałam ich całe mnóstwo (i to mi
pozostało). Ale to moi bracia gdy wracałam z uczelni witali mnie najgoręcej.
Gdy po ślubie przeprowadziłam się 25 km. dalej po 6 latach cała rodzinka
przeprowadziła się za mną. Dzieli nas tylko 3 km. (to chyba o czymś świadczy).
Pomagamy sobie różnie (słowem, czasem, pożyczkami) i mimo rożnic w poglądach
szybko rozwiązujemy konflikty.
Myślę, że przyczyna tkwi w tym co nam rodzice przekazali. Najważniejsze to
kochać i szanować drugiego człowieka. Myślę, że wiele tu miała do naszego
wychowania głęboka wiara rodziców. I co jeszcze ważne (i co kopiuję na własny
grunt) niedziela i wakacje były nasze. Całą rodziną chodziliśmy na spacery
(las, park, lody w mieście) lub jechaliśmy do Babci na wieś. Kiedy rodzice
kupili starego dużego fiacika, ładowaliśmy się nieprzepisowo (czwórka na tylnym
siedzeniu) i zwiedzaliśmy okolice. Wspólnie spędzany czas wolny niesamowicie
zbliża i to najgłębiej zapada w pamięć. A chwilowe konflikty, bitwa o zabawki,
walka o kolana rodziców i chleb z wychodowanym na oknie szczypiorkiem (zamiast
kiełbaski) dodatkowo wyciskają po latach łzy wzruszenia.

Najnowsze z forum Rodziny WIELODZIETNE z wyboru.

Zaloguj się