tylko dla

Ja tylko tak zeby to z siebie wyrzucic:((( bo nie mam nikogo z kim moglabym teraz porozmawiac:( Wlasnie sie dowiedzialam ze rodzice wyjezdzaja na jakis czas i juz sie boje...bo to oznacza cale dni obrzerania sie i zygania...jej ja tak nie chce!!! dlaczego to takie silne, dlaczego nie moge tego pokonac...a jeszcze ta sesja ktora sie zbliza, caly dzien siedze w domu i przejadam smutki:((( A On tak daleko...niczego sie nie domysla i pyta czemu jestm smutna:((( Dlaczego!!!

Witam wszystkich,którzy cierpią. Mnie dotknęło to w wieku 16 lat z powodu nieodwzajemnionej miłości i trwało osiem straszliwych lat.Miałam skierowanie do szpitala, ale nie poszłam.Dzisiaj jestem dorosła, mądrzejsza i WOLNA! Oto moje podpowiedzi, z których możecie skorzystać albo totalnie olać: 1. Podstawowy błąd to wysłuchiwanie krytycznych uwag od chłopaków. To czy akceptujecie siebie zależy od jakiegoś typa? Zbuntujcie się prawie jak feministki.A jeśli czujecie się naprawdę koch...