Przyjaciele

[caysee]

Czy na emigracji udalo wam sie zaprzyjaznic, ale tak naprawde zaprzyjaznic z
jakimis Niemcami, czy tez pozostaja oni tylko w kregu waszych znajomych?

[mami27]

Cześć,
mnie się nie udało:( I nawet nie wiem, gdzie leży przyczyna u mnie czy u nich.
Jakoś nie czuję tych samych fali. Mamy mnóstwo niemieckich znajomych, ale widzę
niestety te rzeczy które nas dzielą np. inne poczucie humoru, większy egoizm u
nich. Większość przeciętnych Niemców nie jest niestety zainteresowana np.
życiem w Polsce czy tym co się tam dzieje. Może spotykam jakichś nudnych
Niemców, może jakiś pech. Ale widzę większe szansę na przyjaźń z innymi
obcokrajowcami czy Polakami niż z Niemcami.
ewa

[diegosia]

Ja mialam szczescie poznac na studiach bardzo fajnych ludzi i mysle, ze moge
powiedziec, ze sie przyjaznimy. Oczywiscie nie ze wszystkimi, ale mam dwie
bardzo bliskie kolezanki, no i oczywiscie mojego meza, ktorego poznalam wlasnie
w Niemczech.
Juz wiele razy pojawial sie watek braku humoru (badz dziwnego jego poczucia)
wsrod Niemcow, ale ja nic takiego nie zauwazylam. Wrecz przeciwnie, bardzo mi
ono odpowiada (mowie naturalnie tylko o znanych mi osobnikach) choc moze wynika
to z faktu, ze dziwnym trafem wiekszosc moich dobrych i bardzo dobrych znajomych
pochodzi gdzies z NRW, a oni chyba jeszcze wiedza co to dobry zart.
gosia

[bluejanet]

wydaje mi sie ze problem nie lezy w emigracji, tylko w tym ze juz sie do szkoly
nie chodzi

wszystkie moje najlepsze kolezanki-przyjaciolki a jest ich 3 (na rezste tez
mowie kolezanki ale kolezanka kolezance nie rowna) poznalam bedac w
podstawowce, w liceum, na studiach,

zeby kogos nazwac przyjacielem, trzeba cos przezyc, wspolnie spedzac kupe
czasu, robic wspolnie rozne rzeczy, po prostu byc przy kims, nic tak nie laczy
i nie wzmacnia przyjazni, jak siedzenie w jednej lawce, spotykanie sie po
szkole, z kolezanka z liceum przezylam najgorsze dla niej lekce matematyki, ona
dawala mi zgapiac co pisze na tablicy, bo bylam slepa ale ze strachu przed
nauczycielka z matmy nie chcialam sie przesiasc do pierwszej lawki - chociaz z
maematyki 5 byla;) kto inny mogl sie wkurzyc juz dawno na mnie i wyslac po
okulary;) - ale nigdy sie nie poklocilysmy

z tych przyjaciolek, ktore zostawilam w Polsce, wlasnie te 3 bywaly u mnie
czesto w domu, czasem nawet zostawaly na noc, jesli trzeba sie bylo uczyc do
egzaminu, inne kolezanki tez byly dla mnie kolezankami, ale np nie wszytskie
wiedzialy, jak wyglada moj pokoj, co lubie czytac itd, z niektorymi zwiazki sie
poluznily, z innymi gadam na gg, pisze maile, ale to bardziej znajome


tylko z 3 tak naprawde laczy mnie duzo wiecej niz kolezenstwo, interesuje mnie
nawet najdrobniejszy szczegol ktory ich dotyczy, choc mieszkam daleko, staram
sie trzymac kontakt, pisze codziennie do jednej z nich maila, do 2 pozostalych
czasami dzwonie, czasami pisze listy

przypuszczam, ze tu nie znajde przyjaciolki, co najwyzej kolezanke z pracy,
sasiadke, kiedys w przyszlosci moze kolezanke z piaskownicy, ale przyjaciolki
to juz chyba nie ... moze tak po prostu nie moge kogos nazwac przyjaciolka
tylko dlatego, ze widze ja co tydzien w czwartki np i idziemy na kawe

[osatnia]

zgadzam sie z bluejanet.
to nie chodzi o Niemcy tylko o to, ze sie starzejemy, a wiekszosc naszych
przyjaciol to ludzie z podstawowki, szkoly sredniej czy studiow. w Polsce tez
juz nie ma okazji sie zaprzyjazniac, bo kiedy? w pracy? nie bardzo, a pracy i
tak nie ma za duzo czasu...

a poza tym, dobrzy znajomi, z ktorymi dobrze sie czujemy, tez sie licza:) takich
trzeba szukac:)

[osatnia]

a poza tym, jak zobaczylam tytul tego watku to pomyslalam, ze bedzieo tym
serialu....ale rozczarowanie:))

to jest b.prywatne, intymne pytanie, ale

[ich11]

opowiem: w latach 76-77 poznałem Niemca, ja pracowałem dorywczo w Orbisie jako
pilot (miałem 24 lata), chłopak przyjeżdżał z dziewczyną na polowania dewizowe.
Różnica wieku między nami była 4-5 lat, chyba byłem jedynym, który nie chciał
ich naciągnąć na dewizy, wymianę itd. Wręcz przeciwnie, wraz z moją ówczesną
małżonką zaprosiliśmy ich, na nasz koszt załatwiliśmy pobyt w Trójmieście (tam
mieszkałem). Znajomość się rozwinęła, spędzaliśmy wspólnie liczne urlopy w
Polsce (każdy na własny koszt!). Gdy przyjechaliśmy do Niemiec, on akurat brał
ślub z inną dziewczyną. Spotykamy się rzadko, chociaż mieszkamy ok, 1,5 h jazdy
samochodem od siebie. Urodziny, teraz już okrągłe rocznice ślubu obchodzimy
razem. Od czasu do czasu telefon, znamy się jak łyse konie, wiemy o sobie
prawie wszystko, ja mogę na niego liczyć, on na mnie. Ta sama fala, jedno słowo
wystarczy i wiemy o co chodzi! Albo on jest nietypowy Niemiec, ale jego
małżonka też jest fajna. Najgorsze, że muszę gotować flaki i bigos, jak się
spotkamy. Zdarzało się, że na Sylwestra wiozłem gary z jedzeniem. Przy okazji
ich znajomi też się najedli i poznali polską kuchnię! Ja myślę, że to jest
prawdziwa przyjaźń. Nie narzucamy się, ale jesteśmy obok i zawsze możemy na
siebie liczyć. Szkoda, że lata upływają.

ponadto mam zaprzyjaźnioną rodzinę w Polsce,

[ich11]

też od ponad 30 lat. I to wystarczy. Znajomych jest dużo, ale przyjaźń trwa
lata całe.