pinglish ;D

[see-yea]

Witam serdecznie

Mam taki ciekawy temacik i jestem ciekawa jak odbieracie to o czym chciałabym
powiedzieć tu na forum

Otóż jestem studentką filologii angielskiej i wymyśliłam sobie temat pracy
licencjackiej, w trakcie której pisania z resztą jestem tak więc nie będę
ukrywać, że Wasze zdanie chciałabym także wykorzystać w tej pracy jako...
hmm... coś w rodzaju ankiety

Temat brzmi: The influence of English language on native language of Polish
people living in the USA (Wpływ języka angielskiego na język ojczysty Polaków
mieszkających w USA) - czyli krótko mówiąc chodzi o tworzenie nowych wyrazów.
Coś w stylu "looknij" zamiast "spójrz". No właśnie:

1. Jak myślicie? Z czego wynikają takie przekształcenia? z nieznajomości zasad
gramatyki angielskiej czy polskiej? z lenistwa? z chęci urozmaicenia
wypowiedzi? albo może macie jakiś inny pomysł?
2. Dlaczego jedni żyją większość życia w USA i mówią prawie bezbłędnie po
polsku, inni z kolei mieszkają raptem kilka tygodni i nie potrafią się
poprawnie wysłowić w żadnym ze znanych im języków?

[meetsue]

ad 1. Wydaje mi się, że takie spolszczanie angielskich wyrazów nie jest ani
wynikiem niewiedzy, czy nieznajomości gramatyki, ani też lenistwa. Jest to po
prostu efekt wpływu języka angielskiego na nasz język ojczysty. Zapożyczenia
były od zawsze i takie słowa jak "sorry" itp. funkcjonują już od lat w naszej
mowie. Spolszczanie angielskich zwrotów jest może trochę obroną wobec zbyt
dużego wpływu tego języka na nasz Zamiast przyjmować całkowicie angielskie
zwroty, poddajemy je pewnej "obróbce", przekładamy sobie na polski.
Poza tym jest to na pewno też jakaś forma urozmaicenia języka, ale bynajmniej
nie jestem za tym, by tego nadużywać. Owszem czasem, brzmi to nawet całkiem
zabawnie, ale są granice
ad. 2 Trudno mi odpowiedzieć na to pytanie, bo nie byłam nigdy w takiej
sytuacji, ale z obserwacji znajomych, którzy wrócili z USA, nie widzę, by język
angielski wpłynął destrukcyjnie na ich polski Myślę jednak, że to przede
wszystkim kwestia indywidualna, samej chęci dbałości o język ojczysty. Niektórym
pewnie nie zależy na tym by zagranicą pielęgnować znajomość ojczystego języka, a
z kolei język obcy jednak zawsze pozostanie dla nich obcy i w efekcie nie mówią
poprawnie ani w jednym ani w drugim języku.

Taka moja refleksja, nie wiem czy na coś się przyda i czy w ogóle ma sens
Ale temat bardzo ciekawy.
Życzę powodzenia z pracą!
Pozdrawiam!

[see-yea]

Hmm... Myślę, że najpierw trzeba by podzielić chyba jednak temat na zwolenników
i przeciwników pinglishu jest tak wiele koncepcji, że zastanawiam się, czy po
prostu nie opowiedzieć się za jedną z nich i dokładnie ją opisać niż błądzić po
wszystkich i opisać tylko ogólnikowo. Ale dziękuję za wypowiedź na pewno się
przyda Pozdrawiam

[warmi2]

Sam zyje w USa od kilkunastu lat i czasami uzywam czegos co mozna by nazwac
pnglish .. moze nie w doslownym znaczeniu a raczej jako mieszanie obydwu
jezykow.
Pracuje jako programista i np kiedy rozmawiam na temat komputerow z Polakiem
ktory zna angielski czesto przechodze na angielski doslownie na 2/3 slowa albo
zdanie ... to jest kwestia tego , ze brakuje mi slownictwa polskiego jezeli
chodzi o te dziedzine.

Inna sprawa , ze jezeli czlowiek rozmawia luzem, to czasami angielskie slowa
latwiej pasuja w danej sytuacji albo nawet po prostu wczesniej przychodza do
glowy niz polski odpowiednik, i zwazywszy na fakt , ze druga osoba rozumie
obydwa jezyki, nie widze w tym nic dziwnego.

Nie pamietam zeby mi sie zdazylo mowic cos w stylu "looknij" ale czesto sie
zdarza ze po polskim czasowniku wpadnie jakis angielski rzeczownik czy cos w
tym stylu

Jezeli czlowiek zastanowi sie i popatrzy na to z boku to faktycznie wyglada to
dosc zabawnie ale w toku rozmowy nie wydaje sie byc az tak dziwne.

[ryfka81]

Ja co prawda nie mieszkałam, ale pomieszkiwałam w Stanach (pobyty ok.
4-miesięczne). Pracowałam z Polakami, więc codziennie mogłam się nasłuchać "mowy
wiązanej", a że sama jestem anglistką, bardzo mnie ten temat zaciekawił.

Z moich obserwacji wynika, że na zangielszczanie polskiego (lub spolszczanie
angielskiego) mają wpływ następujące czynniki:

- szybkość mówienia/reagowania: słówko angielskie szybciej przychodzi do głowy
niż polskie (bo jest się bombardowanym angielszczyzną ze wszystkich stron), a
odnalezienie odpowiedniego słowa w języku polskim wymaga wysiłku (tak naprawdę
chodzi o ułamki sekundy, ale w szybkiej rozmowie wydaje się, że to całkiem
sporo), stąd takie kwiatki jak: "gdzie są napkinsy?" "podaj mi forka", "Anka
jest nad lejkiem"

- długość wyrazów: angielskie są zazwyczaj krótsze, dlatego nikt nie powie
"jadę do centrum handlowego", tylko "jadę do malla"

- brak odpowiednika w języku polskim: na obozie, gdzie pracowałam mieliśmy
obowiązek zameldowania się w biurze do 1:00 w nocy, tzn. podpisania listy
obecności (takie tam względy bezpieczeństwa). Mówiliśmy wtedy, że idziemy się
"zaczekinować" (check-in). Można się było też "wyczekinować" (check-out, swoją
drogą dziwne, ze nikt nie mówił "wyczekAUTwać" ;o)

Co do drugiej części pytania, to wydaje mi się, że poprawną polszczyzną mówią
zazwyczaj starsi Polacy mieszkający i pracujący wśród Polaków. Przykładem jest
dziadek mojego chłopaka, który mieszka w USA już ze 40 lat, ale w "polskiej
dzielnicy". Jego dzieci mają wyraźny amerykański akcent, natomiast wnuki
praktycznie nie mówią po polsku.

Dużo zależy też od wychowania. Jedna dziewczyna, której rodzice są Polakami, ale
ona urodziła się już w Stanach, opowiadała, że jako dziecko wstydziła się
swojego pochodzenia i nie chciała mówić po polsku. Dopiero w wieku 18 lat się
przełamała (ale mówiła głównie kalkami z angielskiego, np. zamiast "Polak" -
"Polski chłopak").

Jest też przypadek "świętszych od papieża", czyli Polaków, którzy jak tylko
wysiądą z samolotu na JFK, od razu czują się Amerykanami i podkreślają to
wplatając do rozmowy co drugie słowo po angielsku.

Bardzo ciekawy temat. Sorry za chaotyczną wypowiedź, ale śpieszę się, bo mam
kupę roboty.

Pozdrawiam!

[xezaq]

> wysiądą z samolotu na JFK, od razu czują się Amerykanami
No c Ty, prędzej na "ohare", jak to fonetycznie odczytała jedna
stewardessa LOTu.

[Gość: A]

Ad2.
Moim zdaniem wynika to z niedbalstwa. Jesli ktos chce mowic dobrze po polsku i
pisac, to nie bedzie mial z tym problemu. Nie wyobrazam sobie, zebym nagle
zaczela mowic looknij, bo mieszkam w anglojezycznym kraju. Predzej moge po
prostu uzyc angielskiego slowa w rozmowie z kims kogo dobrze znam i zna oba
jezyki, ale na pewno nie zrobie spolszczenia.
Mozna zalozyc, ze osoby, ktory dbaly o poprawnosc wypowiedzi mieszkajac w
Polsce, beda robic to samo mieszkajac gdzie indziej.

[ampolion]

Jestes na filiologii angielskiej, piszesz pracę i nie wiesz jak po angilesku
pisze się tytuły? What kind of spelling is this?

[xezaq]

> 1. Jak myślicie? Z czego wynikają takie przekształcenia?
Z lenistwa, lub z braku zwięzłego odpowiednika w języku polskim.
Człowiek używa dwóch języków na przemian więc niedbale zaciąga
słownictwo z jednego do drógiego wierząc, że w swoim kręgu i tak
zostanie zrozumiany. Np. "wanna kornerowa", "pradżekt" zamiast
inwestycja, "drajło" zamiast płyta kartonowo-gipsowa,
czy "tubajfory" zamiast beli drewnianej o przekroju 2x4 cala. Po
prostu żyją wśród ludzi, którzy i tak posługują się tymi słowami
bo... istnieją w ich (angielskim) języku.
Brak odpowiednika doskwiera również w technicznym języku
informatyków. Czy ktoś ma w miarę zwięzłą alternatywę dla "test
case"? Albo "host", "box", "review" ?

> 2. Dlaczego jedni żyją większość życia w USA i mówią prawie
> bezbłędnie po polsku, inni z kolei mieszkają raptem kilka
> tygodni i nie potrafią się poprawnie wysłowić w żadnym
> ze znanych im języków?
Tu zdecydowanie lenistwo. Jak mówią, chcieć to móc. No i jeszcze
dochodzi zgryw przed tymi co w Polsce, jaki to on jest światowy
człowiek, amerykanin (celowo z małego 'a')!