Byly maz i jego podle zachowanie

[loginka234]

Byc moze to nie to forum, ale te historie podepne pod reguly SV.
Otoz, jestem ponad dwa lata po rozwodzie. Z bylym mezem mam dwie corki (14 i 15 lat). Dzieci zostaly przy mezu, ale obydwoje mamy pelnie wladzy rodzicielskiej. Dlaczego corki mieszkaja z ojcem to dluga i bolesna opowiesc dla mnie i nie chce teraz do tego nawiazywac.
Niestety, byly maz i jego rodzina tak zbuntowali moje dzieci, ze te nie odzywaja sie do mnie w ogole. Malo tego, nie chca utrzymywac tez kontaktu z moja rodzina, mimo tego, ze wczesniej byly ze wszystkimi w bardzo dobrych relacjach.
Obecnie byly malzonek dazy do podzialu majatku. Powiedzialam, ze ja nic nie chce, mieszkanie zostanie jego (ze wzgledu na dzieci). Pozostaje podpisac tylko dokumenty u notariusza. Od kilku miesiecy czekalam na sygnal od bylego, kiedy ma to nastapic - zbieral pieniadze, gdyz notariuszowi trzeba oczywiście zaplacic. Teraz, gdy uzbieral odpowiednia kwote, ja musialam na jakis czas wyjechac. Powiedzialam, ze gdy wroce, to sie od razu odezwe. Ten jednak zaczal macic dzieciom w glowie, ze robie problemy z podzialem tego majatku (ciekawe jakie, skoro zrzekam sie wszystkiego). Doszlo do tego, ze corki zadzwonily do mnie (!!!) i zaczely naciskac, bym jak najszybciej przyjechala i zalatwila co trzeba. Zaczely mnie szantazowac, ze nie przyjma ode mnie prezentu (starsza chciala rower), poki tego nie zrobie... Cos strasznego jest uslyszec cos takiego od wlasnych dzieci, naprawde...
Do tego oni za moimi plecami podjeli decyzje, ze sprzedadza to mieszkanie i przeprowadza sie niedaleko jego mamusi (ktora przyczynila sie do rozpadu naszego malzenstwa). Dziewczyny przeniosa sie oczywiscie do innej szkoly, o tym tez zadecydowali bede mnie.
Ogarnia mnie rozpacz. Alimentow nie mam zasadzonych, mieliśmy pomagac sobie w utrzymaniu dzieci. Co z tego, skoro on kazdy moj pomysl neguje i nastawia dzieci w ten sposob, by nie chcialy niczego ode mnie. Chcialam im zalozyc konto juniorskie w banku, mialyby co miesiac pieniadze na ciuchy lub inne potrzeby. Jakie by to byly potrzeby,chcialam uzgadniac z nim. I juz sie corki zgodzily, az tu nagle nie wiadomo czego im naopowiadal i powiedzialy, ze tego nie chca. Byl jakis tekst o narkotykach, ze wydadza te pieniadze na narkotyki... Na zakupy wspolne ze mna nie pojda, po prostu nie przyjma niczego ode mnie... I teraz nie wiem, co mam zrobic z tymi jego poczynaniami. Jesli pojde do sadu rodzinnego, to on w odwecie wystapi o alimenty... A nie chce dawac temu draniowi pieniędzy do lapy. Mam setki sms-ow, w ktorych proponuje dzieciom, abysmy razem pojechaly na zakupy. Naprawde, chce dawac i kupowac im to, czego potrzebuja... I to szantazowanie mnie, ze nie przyjma prezentu, poki sie nie zrzekne mieszkania... Od kiedy dzieci mieszaja sie w cos takiego?!
Pomozcie, doradzcie cos, prosze.

[loginka234]

Dodam, ze on uwaza, ze nie musi mnie o nic pytac, gdyz dzieci sa przy nim. Twierdzi, ze moze sie przeprowadzic z nimi dokad chce i kiedy chce. To samo ze szkola - ze nie jest potrzebna moja zgoda na przeniesienie. A przeciez mam pelnie wladzy rodzicielskiej. Dobrze, dzieci sa przy nim, ale chyba nie moze byc tak, bym nie miala zadnego prawa glosu w ich wychowaniu...

[koronka2012]

To zdecydowanie nie to forum.
Jeśli chcesz rady - moim zdaniem popełniasz kolosalny błąd odpuszczając podział majątku, bo stawiasz się w roli wiecznej ofiary i ta defensywa będzie trwała do końca życia. Dajesz sobą manipulować nie tylko eks mężowi, ale i dzieciom.

Kompletnie nie pojmuję czemu przepisujesz swoją część majątku eks mężowi - a nie własnym dzieciom (jeśli już unosisz się honorem, czy raczej - unikasz konfrontacji) ? to jest kolosalny błąd! Jeśli już koniecznie chcesz -
należy przepisać twoją część na córki - z bardzo wielu powodów, ale w żadnym wypadku nie na byłego męża. Wszystko co robisz, to moim zdaniem konsekwentne strzelanie sobie w stopę.
Relacji z dziećmi nie naprawisz nadskakując im. Jedyne, co może pomóc to taktyka jak przy narkomanii. Konsekwentne komunikaty - kocham was, ale nie godzę się na takie zachowania. Nie chcecie prezentów, kontaktów - trudno, poczekam aż dojrzejecie. Niestety próbami i obietnicami zakupów dajesz im tylko oręż do ręki.
Niestety. Zaboli - ale i tak to powiem - przy takim podejściu eksa i córek nie masz i nie będziesz miała żadnego wpływu na ich wychowanie i decyzje. Zacznij się godzić z tą myślą. Przykro mi, takie są realia.

Aha - podział majątku to nie tylko mieszkanie, ale i np. składki OFE. To może mieć znaczenie przy wyliczeniu emerytury.

[loginka234]

Tak, ale ponoc nie moge przepisac swojej czesci mieszkania na corki, gdyz jest ono na kredyt, a maloletnie nie moga miec dlugow. Tak mi powiedzial niedawno eks.

Co do OFE, to nie wiem, czy cokolwiek mi przysluguje, gdyz wtedy nie pracowalam.

Poza tym, Koronko, dlaczego uwazasz, by nie przepisywac tego na niego? Jaka to roznica, skoro sie zrzekam? Najgorsze jest to, ze pozbede sie mieszkania i zostane w zasadzie bezdomna... Jestem w zwiazku, ale tam, gdzie mieszkamy nie mam meldunku. Rodzice pewnie beda krecic nosem, gdy wyjde z taka propozycja. Ciezka sprawa...
Chcialam dobrze, by on nie musial mnie splacac. Gdyby tak sie stalo, kupilby pewnie mniejsze mieszkanie. Wolalam, by dzieci mialy wiecej. Ja sobie jakos poradze.

Co mnie trapi - czy on moze sam decydowac o wszystkim?? Szkola, miejsce zamieszkania itd.
I kwestia alimentow - wspomnialam, ze nie chce mu przekazywac pieniedzy. Zreszta sad przystal, abysmy sie dogadywali ze soba. Problem w tym, ze oni nie wezma ode mnie niczego. Chyba, ze przeleje mu na konto... A tego robic nie mam zamiaru. Zabral mi wszystko i jeszcze na koniec bede musiala mu przelewy robic... Za duzo, jak dla mnie.
Boje sie, ze jesli zaloze mu sprawde o naduzywanie wladzy rodzicielskiej, to on w odwecie poda mnie o alimenty..

[koronka2012]

loginka234 napisała:

> Tak, ale ponoc nie moge przepisac swojej czesci mieszkania na corki, gdyz jest
> ono na kredyt, a maloletnie nie moga miec dlugow. Tak mi powiedzial niedawno eks.

Zapytaj PRAWNIKA, a nie eks męża, który na pewno nie będzie działał w twoim interesie. Eks kłamie, bo przepisujesz udział w nieruchomości, a nie kredyt (oczywiście jest to wykonalne pod pewnymi warunkami):

direct.money.pl/artykuly/porady/darowizna-nieruchomosci-obciazonej-hipoteka,215,0,1948375.html
> Co do OFE, to nie wiem, czy cokolwiek mi przysluguje, gdyz wtedy nie pracowalam

Ależ oczywiście - przysługuje ci połowa składek eks męża.

> Poza tym, Koronko, dlaczego uwazasz, by nie przepisywac tego na niego? Jaka to
> roznica, skoro sie zrzekam?

Po pierwsze - nie bardzo rozumiem dlaczego uważasz, że powinnaś się czegokolwiek zrzec..? Eks cię szantażuje?
Dlaczego chcesz robić prezent komuś, kto tak cię potraktował?
Po drugie - różnica jest duża, również ze względu na potencjalne alimenty na rzecz córek. Twoja darowizna zabezpiecza interes córek, a nie eks męża. Długo by pisać, ale to wpływa bardzo na nastawienie sądu, a to istotne bo.. mówiąc szczerze masz wizerunkowo przerąbane w sądzie.

> Co mnie trapi - czy on moze sam decydowac o wszystkim?? Szkola, miejsce zamiesz
> kania itd.

Skoro to właśnie robi, to może. Nie powinien, ale szczerze - nikt go nie zmusi, żeby brał pod uwagę twoje zdanie.

Chyba, ze przeleje mu na konto... A tego robic nie mam zamiaru. Zabral mi wszystko i jeszcze na koniec bede musiala mu przelewy robic... Za duzo, jak dla mnie.

Rozumiem, ale być może będziesz musiała. Tym bardziej nie rozumiem dlaczego miałabyś rezygnować ze spłaty mieszkania.

> Boje sie, ze jesli zaloze mu sprawde o naduzywanie wladzy rodzicielskiej, to on
> w odwecie poda mnie o alimenty..

Daruj sobie bo niczego nie zwojujesz. Nawet jeśli sprawę wygrasz, to wyrok pozostanie na papierze, a zaognisz sytuację. Niestety ten, kto wychowuje dzieci na co dzień ma przewagę decyzyjną.

Moja rada - poradź się prawnika przed podjęciem jakiejkolwiek decyzji.

[minniemouse]

Nie wiem, nie znam się na polskim prawie, ale logika mówi skoro masz pełnię (? chyba polowe?) władz rodzicielskich to powinnaś z nich korzystać. powinnaś wystąpić do sadu o przyznanie 1/2 spędzania czasu dzieci z tobą.
Zbyt pochopnie uniosłaś się honorem, zbyt pochopnie zrezygnowałaś z walki o dzieci, i w/g mnie z tego co piszesz z jednej strony niby godzisz się na układy jakie dyktuje maż, z drugiej chyba próbujesz się przeciwstawiać wyjeżdżając w nieodpowiednim momencie jak np gdy trzeba podpisywać dokumenty, co oczywiście jest rozumiane przez nich jako sabotaż - bo to jest sabotaż. Wygląda na to ze podświadomość ci mówi abyś tego nie robiła, i słusznie.
Moim zdaniem powinnaś wziąć nowego dobrego prawnika który doradzi ci co w TWOJEJ sytuacji jest najlepsze. nie powinnaś dać się zastraszać byłemu mężowi i jego rodzinie, a tym bardziej utrata dzieci bo możesz zażądać aby dzieci chodziły z tobą na terapie rodzinna. zrezygnuj z roli ofiary bo przegrasz.
Ze strony Savoir Vivre natomiast zawsze bądź bez zarzutu, trzymaj klasę, nie daj się wyprowadzać z równowagi, aby nikt nigdy a zwłaszcza dzieci nie mogły ci zarzucić braku wychowania i opanowania. co btw jest ważne także w sadzie.
Trzymam kciuki ze wszystko się ułoży.

[loginka234]

Nie ucieklam, wyjechalam zajmowac sie zwierzetami moich rodzicow. Oni z kolei tez musieli wyjechac - za granice do mojej siostry, ktora bardzo powaznie zachorowala.

Byly maz i dzieci twierdza, ze widzenia nie musza sie odbywac, jesli dzieci nie wyraza na nie zgody.

A czemu nie chca mnie widywac? To z kolei ta bolesna historia, o ktorej wspomnialam, ze nie chce do niej nawiazywac.
Przeszlam bardzo ciezkie uzaleznienie od leku nasennego. W sumie 6 lat. Dwa lub trzy ostatnie lata to dwa detoksy w szpitalu psychiatrycznym i na koniec dwumiesieczna terapia zamknieta. Caly ten czas to oczywiscie koszmar, nie tylko dla mnie, ale rowniez dla rodziny. Nie bede siebie wybielac, ale winie tez lekarzy, ktorzy lekka reka wypisuja tak ciezkie leki w zasadzie kazdemu pacjentowi.
Jak to sie u mnie zaczelo? Zaczelo sie od tego, ze duzo wczesniej juz leczylam sie (i nadal lecze) z powodu depresji. To juz dwanascie lat. Na pierwszej wizycie powiedzialam psychiatrze, ze powodem mojego smutku jest to, ze nie uklada sie w moim malzenstwie, ze maz woli przebywac u matki niz w swoim domu i bardziej liczy sie z jej zdaniem niz z moim. Wszystko to jest odnotowane w dokumentach.
I tak leczylam sie, leczylam, az po paru latach zaczelam gorzej sypiac (pewnie z powodu ciaglych problemow). Wspomnialam o tym lekarzowi podczas wizyty. Ten, zamiast zalecic mi, przynajmniej na poczatku - wlasciwa higiene snu, przepisal od razu lek najciezszego kalibru. Zaczelam go przyjmowac, nie majac pojęcia, jak latwo wpasc w szpony nalogu... Podczas kolejnej wizyty, lekarz, zamiast powiedziec "stop!", dalej wypisywal mi to swinstwo. A ja juz bylam w zasadzie uzalezniona i tak sie to zaczelo rozkrecac...

Gdy bylam juz na samym koncu leczenia - chodzi mi o te dwumiesieczna terapie, nie wiedzialam, ze maz knuje, by nastawic dzieci przeciwko mnie. Duzo opowiadania, naprawde...

Mam zal do siebie, ze nie skonczylam studiow. Probowalam swych sil na prawie, nie dalam rady jednak. Tesciowa zaczela mi suszyc glowe o te studia, miala pretensje, ze tam poszlam, bo nie jest mi to do niczego potrzebne. Pozniej nie odzywala sie do mnie ponad miesiac, gdy dopielam swego i rozpoczelam ksztalcenie. Twierdzila rowniez, ze praca nie jest mi potrzebna, ze lepiej, bym zajela sie domem. Robila to celowo, bym byla zawsze zalezna od meza, by to on byl gora. Dodam tez, ze tesciowa pracowala caly czas i sama ma wyzsze wyksztalcenie. Taka to podlosc wychodzi z niej w tym "doradzaniu"...
Oczywiscie, moglam robic swoje - pojsc do pracy, nie byc ciagle zalezna od meza. Tu gore wziela chyba jednak moja slaba psychika. Ja to tak widze. Za bardzo ta cala rodzinka "weszla mi na glowe". I teraz mam, co mam, beda sporo po trzydziestce - a raczej, nic nie mam... Doslownie. Zostalam z niczym, musze zaczynac wszystko od nowa.

Co jeszcze..?? Moze to, ze rodzina mojego bylego meza to skrajni katolicy, wrecz fanatycy. W ich domu wszedzie widac krzyze, różańce, prase koscielna... Rozmawia sie ciagle o bogu, ale w taki budzacy niepokoj sposob.. Ktos wcisnal nawet moim dzieciom jakas kretynska modlitwe-egzorcyzm (!!!), gdzie napisane jest, ze po zmowieniu tejze modlitwy 50 000 dusz nieczystych zostanie straconych do piekla. Straszne to jest. Straszna jest mysl, jaka woda z mozgu jest robiona moim dzieciom i ze ja nic z tym nie moge zrobic...

Troszke sie wyzalilam... Za wszystkie rady z gory dziekuje

[minniemouse]

twoje dzieci i maż mogą również twierdzić ze ziemia jest plaska.
ważne jest to co prawnik ci powie. dzieci dopóki nie są pełnoletnie lub emancypowane są pod opieka rodziców - a ty także jesteś rodzicem, i musza się ich słuchać.
rozumiem ze potrzebujesz się wyżalić w neutralnym miejscu, znaleźć poradę, milo ze wybrałaś nas, dziękuję. powtórzę wiec -moja rada jest taka - full stop z tym pozbywaniem sie praw rodzicielskich i rozdawaniem majątku - nie daj zrobić z siebie jelenia a tym bardziej odebrać sobie dzieci. to ze sie rozchorowałaś i przez to wpadłaś w nałóg nie przekreśla ani ciebie ani twojego życia. głowa i nos do góry! w ciężkich warunkach psychicznych dopięłaś swego - zdobywasz wykształcenie. nie dałaś się, zdobywasz coś!
walcz o swoje ale z głową i klasa. powodzenia.

Minnie

[loginka234]

Minnie, dziekuje za slowa wsparcia. Z tymi studiami niestety to juz stara i nieaktualna historia. Niestety sobie nie poradzilam Coz, bywa i tak. Po prostu prowadzenie domu, zajmowanie sie dziecmi (wowczas trzy i cztery lata), plus dojazdy z nimi 100 km do rodzicow co dwa tygodnie, bym mogla w czasie weekendu uczeszczac na wyklady to bylo dla mnie za duzo...

I tak sobie mysle - czy on mnie czasem nie porzucil w chorobie? Pytam, gdyz byc moze bylby to na niego jakis hak.
Teraz byly wraz z corkami twierdza, ze one (corki) maja traume ze wzgledu na moje uzaleznienie i dlatego nie chca mnie widziec. Ale moim zdaniem byloby zupelnie inaczej, gdyby on w nich nie podsycal tego uczucia. Przeciez wielokrotnie bylo juz dobrze, a gdy tylko wyszlam, dziwnym zbiegiem okolicznosci corki ponownie pisaly, ze nie chca mnie znac...

Kompletnie nie umiem ogarnac tego wszystkiego, strasznie doluja mnie te problemy.

A, jeszcze dodam, ze eksior nagadal corce, ze rower ktory chce jej kupic jest byle jaki. Wyslalam jej kilka propozycji - od takiego za 1800 zl po taki za 2300 czy nawet 2500 zl. Moim zdaniem, dla szczuplej, spokojnie jezdzacej nastolatki rower w tej cenie jest w zupelnosci wystarczajacy. No ale szanowny tatus "wie lepiej".

[aqua48]

loginka234 napisała:

> I tak sobie mysle - czy on mnie czasem nie porzucil w chorobie? Pytam, gdyz byc
> moze bylby to na niego jakis hak.
> Teraz byly wraz z corkami twierdza, ze one (corki) maja traume ze wzgledu na mo
> je uzaleznienie i dlatego nie chca mnie widziec. Przeciez wielokrotnie by
> lo juz dobrze, a gdy tylko wyszlam, dziwnym zbiegiem okolicznosci corki ponowni
> e pisaly, ze nie chca mnie znac...

Czyli zafundowałaś córkom traumę w postaci huśtawki emocjonalnej - raz jest dobrze, potem nie? Dzieci potrzebują stabilizacji oparcia i pewności. Nie byłaś im tego w stanie dać. Ale przynajmniej zamiast szukać haków na eksa, spróbuj zrozumieć, że nie mają teraz ochoty inwestować w Ciebie swoich uczuć, bo nie mogą być pewne, że ponownie ich nie zranisz.

> A, jeszcze dodam, ze eksior nagadal corce, ze rower ktory chce jej kupic jest b
> yle jaki. Wyslalam jej kilka propozycji - Moim zdaniem, dla nastolatki
> rower w tej cenie jest w zupelnosci wystarczajacy.

A jakie jest zdanie Twojej córki? Liczysz się z nim w ogóle?

Poniżej masz ogromne pretensje że podczas spotkania nie jesteś podejmowana i częstowana obiadem. Ale nie przychodzisz na obiad i kawkę tylko na spotkanie z dziećmi. To TY powinnaś dać coś od siebie, zamiast skupiać się na swoich odczuciach i własnym poczuciu krzywdy. Czy choć upiekłaś i przyniosłaś do tego domu na przykład ulubione ciasto córek, żeby zrobić im przyjemność? Przyszłaś z pizzą, lodami itp? Ty oczekujesz skakania wokół siebie bo po latach gdy Cię nie było... tadaaam wróciłaś. Ale czas poszedł nieubłaganie do przodu. Będzie trudno nadrobić te lata, a jeszcze trudniej gdy nie przestaniesz skupiać się na sobie i nie zrobisz czegoś dla innych.

[loginka234]

Tak, wielokrotnie przyszlam z poczestunkiem, dlaczego zakladasz, ze bylo inaczej?
Swoja droga, ciekawe, jak Ty bys sie czula, gdybys miala meza maminsynka, cala jego fanatyczna rodzine wokol siebie, ktora Cie nienawidzi i non stop probuje cie psychicznie ranic.
Co do dzieci, to oddalam sie calkowicie ich wychowaniu, to ja je przebieralam, zmienialam pieluchy, kapalam, wychodzilam z nimi na spacer... Bedac w 8, 9 miesiacu ciazy byly maz nawet nie pomagal mi wniesc ciezkiego wozka ze starsza corka na drugie pietro, gdy z tego spaceru wracalam. Nie robil przy dzieciach kompletnie NIC. Ja pilnowalam, by mialy regularnie plombowane zeby, by zapisac je na angielski lub jazde konna... Jego nic nie interwsowalo. Po kilku latach takiego zycia podupadlam na zdrowiu psychicznym. I jak sie to dla mnie skonczylo? Ano tak, ze mezus ma teraz odchowane dzieci, a ja nie mam nic.

[aqua48]

loginka234 napisała:

> ciekawe, jak Ty bys sie czula, gdybys miala meza maminsynka, cala
> jego fanatyczna rodzine wokol siebie, ktora Cie nienawidzi i non stop probuje c
> ie psychicznie ranic.

Zastanawia mnie po co wobec tego za takiego człowieka wyszłaś za mąż? Zmuszono Cię? A może jednak ma jakieś dobre cechy? Przypomnij je sobie.

> Co do dzieci, to oddalam sie calkowicie ich wychowaniu, to ja je przebieralam,
> zmienialam pieluchy, kapalam,

Ale ten człowiek nie jest już Twoim mężem. A dzieci dawno wyrosły z pieluch. Nie musisz też utrzymywać kontaktów z osobami które, jak twierdzisz nienawidzą Cię...
TY natomiast ciągle mentalnie tkwisz w przeszłości, w swoim żalu i pretensjach. W ten sposób nie ruszysz do przodu. Potrzebujesz zapewne fachowej pomocy żeby sobie poradzić. I żeby uporządkować sytuację majątkową z eksem, i żeby od nowa poukładać kontakty z dziećmi. Jesteś obecnie na jakiejś terapii? Masz stałą pomoc psychologiczną?

>Nie robil przy dzieciach kompletnie NIC.

Ale potem jak zachorowałaś robił wszystko, prawda? Partnera trzeba uczyć jak ma pomagać, czego się od niego oczekuje. Mówić wprost i jasno - z tym sobie nie daję rady, tu musisz mi pomóc.
Przykro że Wasz związek się rozpadł, ale dużo lepiej dla Ciebie byłoby przestać szukać winnego, a zająć się przyszłością. Pozytywnymi stronami. Jeśli przy dzieciach wypowiadasz się o eksie tak jak tu na forum, z nieukrywanymi pretensjami, lub choćby z przekąsem, to nic dziwnego że wzbudzasz w nich niechęć do siebie.

[loginka234]

Corka sama mi powiedziala, ze chcialaby rower. Uzgodnilysmy, ze poszukam jakichs fajnych modeli i podesle jej linki, by sobie poogladala i wybrala. Wyslalam jej te linki, juz nawet uzgodnilysmy, ktory to mialby byc rower i wyedy on nagadal jej jakichs glupot i dziecko powiedzialo, ze jednak nie chce.

[aqua48]

loginka234 napisała:

> Corka sama mi powiedziala, ze chcialaby rower. Uzgodnilysmy, ze poszukam jakich
> s fajnych modeli i podesle jej linki, by sobie poogladala i wybrala. Wyslalam j
> ej te linki, juz nawet uzgodnilysmy, ktory to mialby byc rower i wyedy on nagad
> al jej jakichs glupot i dziecko powiedzialo, ze jednak nie chce.

A może po prostu zmieniła zdanie? Nastolatki bywają kapryśne i zmieniają zdanie z minuty na minutę. Warto być elastycznym i zapytać co wobec tego chciałaby.

[loginka234]

Na temat roweru i tego dlaczego corka juz go nie chce to powiedzial mi rowniez byly maz. Po prostu wcisnal dziecku kit, ze sprzet, ktory jej zaproponowalam jest nic nie wart.

Poza tym, dzieci zadzwonily do mnie i powiedzialy, ze uzgodnily z tata, iz dopoki nie przepisze na nich swojej czesci mieszkania, to one zadnych prezentow nie przyjma.
Nikt mi nie wmowi, ze to nie jest manipulowanie dziecmi. I nikt mi tez nie wmowi, ze tak postepuje kochajacy szczera miloscia ojciec.

[aqua48]

loginka234 napisała:

> Na temat roweru i tego dlaczego corka juz go nie chce to powiedzial mi rowniez
> byly maz. Po prostu wcisnal dziecku kit, ze sprzet, ktory jej zaproponowalam je
> st nic nie wart.

To nie rozmawiaj z nim na ten temat. Twoje uzgodnione prezenty dla dzieci to nie jest jego sprawa.

> Poza tym, dzieci zadzwonily do mnie i powiedzialy, ze uzgodnily z tata, iz dopo
> ki nie przepisze na nich swojej czesci mieszkania, to one zadnych prezentow nie
> przyjma.

I tu również powinnaś twardo powiedzieć że przykro Ci, ale sprawy majątkowe pomiędzy rodzicami nie są sprawą dzieci i nie będziesz z nimi o tym dyskutować ani wysłuchiwać podobnych szantaży. Możecie porozmawiać na inne tematy. Oboje wciągacie dzieci w rozgrywki eksmałżeńskie a to bardzo niedobrze. Przydałby się bardzo psycholog, który pomógłby i podpowiedział Ci jak możesz spokojnie i skutecznie reagować na takie wystąpienia, żądania i oczekiwania.

Loginko

[kora3]

W poście odpowiadającym na post Aquy napisałam także parę slow do Ciebie. Przeczytaj proszę...A chciałabym jeszcze dodać, żebyś absolutnie nie dała się wpędzić w poczucie winy - ani w realu, ani tu na forum. Nie jesteś wina, że bylaś, czy też nadal jesteś chora. Owszem, to prawda, ze z powodu Twojej choroby dzieci nie miały normalnego dzieciństwa, ani normalnych relacji z mamą, ale - do diaska - ich ojciec, zdrowy jak rozumiem rodzic powinien robić wszystko by ułatwić im zrozumienie tej sytuacji a także o opiekę psychologiczną dla nich w zwiazku z tą sytuacją. Zamiast tego cudowny tata hehe robi im jeszcze kolejną krzywdę w postaci szczucia na matkę.
Nie staraj się kupować sobie przychylności dzieci prezentami. To jest zawsze bardzo niewychowawcze, a w przypadku Twoich córek niechęć do kontaktów z Tobą wynika najpewniej z podsycanej ohydnie przez ojca niewłaściwie pojmowanej lojalnosci wobec niego. To on robi za tego dobrego, bi zajmoiwał się dziećmi, gdy ty nie mogłas tego robi z powodu choroby, a teraz chce w zamian "tylko" tego, zeby nie chciały Cię znać Pamiętaj też, ze dzieci mają w num poczucie bezpieczeństwa i boją się je stracić - zwyczajnie. Twój eksmąż każe im wybierać między nim, a Tobą. Gdybyś miała 14 czy 15 lat i miała do wyboru ojca, który zawsze jest i mamę, która raz jest, raz jej nie ma to kogo byś wybrała mając taki tylko wybór? No właśnie ...
Nie poddawaj się i znajdź naprawdę dobrego prawnika

Popłynęłaś...

[aqua48]

kora3 napisała:

> cudowny tata hehe robi im jeszcze kolejną krzywdę wpostaci szczucia na matkę.
> niechęć do kontaktów z Tobą wynika z podsycanej ohydnie przez ojca niewłaściwie pojmowanej lojalnos
> ci wobec niego.
> teraz chce w zamian "tylko" tego, zeby n ie chciały Cię znać
>Twój eksmąż każe im wybierać między nim, a Tobą.

Koro, znasz tego człowieka o którym takie kategoryczne sądy wydajesz? Wiesz w ogóle CO piszesz? Czy po prostu bawi Cię hejt i robienie komuś krzywdy?

[kora3]

CZłowieka nie znam, ale znam mechanizm jak to się dzieje i co robi rodzic alienujący rodzicielsko drugiego. Widziałam to nie raz - to co opisuje Loginka jest wręcz MODELOWE - niestety.

[aqua48]

kora3 napisała:

> CZłowieka nie znam, ale znam mechanizm jak to się dzieje i co robi rodzic alien
> ujący rodzicielsko drugiego.

Cóż, choroba Loginki wyalienowała ją z życia męża i dzieci. Fakt, że nie poukładali w satysfakcjonujący sposób spraw dotyczących opieki nad dziećmi, finansowania ich potrzeb i wysokości alimentów nie ułatwia sprawy. Do tego dochodzą nieuporządkowane sprawy majątkowe i wzajemne pretensje każdego z członków rodziny. Tylko fachowiec mógłby realnie pomóc rozwikłać ten bałagan kawałek po kawałku.
Szczucie jednych na drugich nikomu nie ułatwi zadania.

Aquo

[kora3]

@Aquo, chodzi o alienacje rodzicielską, jaką TERAZ stosuje wobec Loginki jej eksmąż manipulując dziećmi. tak, znamy to TYLKO z opisu Loginki, bo tak już jest na forum, że znamy omawiane sytuacje tylko z opisu wątkodawcy. Chyba nie zdarzył sie tu przypadek, żeby włączyła się w dyskusję druga strona opisanej sytuacji i to raczej jest normalne.

Jesli ktoś szczuje na kogoś - z opisu - to dzieci na Loginkę jej eksmąż. Wg Twojego toku myślenia TEŻ nie powinnaś wypowiadać się nijak w tym wątku tylko napisać "Ano nie wiemy jak było, brak drugiej strony, nie mozna się wypowiedzieć" - tyle, ze taka sytuacja jest w sumie w KAZDYM niemal wątku
Rozmawiając tutaj zakładamy, że wątkodawca wiernie opisuje nam sytuację - inaczej kompletnie nie ma sensu rozmawiac

Zakładając zatem ze opis jest p[rwdzuwy, to jest modelowy wręcz przykład alienacji rodzicielskiej "za karę" (cudzysłów zamierzony) za nieudany związek, frustrację itd. Do tego eksmąż Loginki chce ją też oskubać z czesci mieszkania. Stwierdzenie tych faktów wysnutych na podstawie opisu nie jest szczuciem, tylko własnie faktów stwierdzeniem.

[loginka234]

Koro, bardzo dziekuje za wsparcie. Napisze troche pozniej jeszcze cos na temat tej mojej sytuacji. Ciezka sprawa, nie wiem naprawde co zrobic, by bylo dobrze. Co do mieszkania, to w zasadzie wszyscy twierdza, abym sie nie zrzekala. Tylko, ze wtedy dopiero bedzie nagonka ze strony meza, jaka to jestem wyrodna matka, ze najpierw chce wszystko oddac, a za chwile sie rozmyslam. I tak zle, i tak niedobrze...

[aqua48]

loginka234 napisała:

> Ciezka sprawa, nie wiem naprawde co zrobic, by bylo dobrze.

Przede wszystkim poukładaj i porozdzielaj sobie problemy, nie mieszaj tych dotyczących Twoich relacji z dziećmi, z problemami majątkowymi, ani z rozmowami z mężem. Poszukaj dobrego prawnika, który powie Ci jakie są Twoje prawa i obowiązki wobec dzieci.

> wszyscy twierdza, abym sie nie zrzekala. Tylko
> , ze wtedy dopiero bedzie nagonka ze strony meza,

Załóż sobie w duchu, że nagonka będzie cokolwiek zrobisz, zatem zrób to, co będzie z największą korzyścią dla Ciebie i dzieci, nie dla eksmęża. Nie podejmuj pochopnie pod wpływem emocji tak ważnych decyzji. Masz też pełne prawo do zmiany zdania. Nawet do wyjścia od notariusza jeśli cokolwiek w papierach podsuniętych do podpisu Ci się nie spodoba lub wzbudzi Twoje zastrzeżenie.
Buduj pewność siebie i nie uzależniaj jej od tego co mówi eks.

[kora3]

Nie mozesz ulegać zastraszaniu przez eksmęza. On doskonale WIE, że boisz się tej nagonki, a takze wie przecież, że masz wątłą konstrukcje psychiczna, bardzo łatwo Cię zranić, zdołować. Nie możesz teraz pozwolić mu na to!
Twoj były mąż chce zebyś mu darowaną swoją czesc mieszkania, bo zwyczajnie chce je sprzedac. Teraz twierdzi, ze nie chce nic więcej od Ciebie, a za rok czy dwa bez zadnych skrupułów podać Cię może o alimenty i nie będzie "przeproś" - dalaś mu kawałek mieszkania, bo CHCIAŁAŚ - tak to będzie widział sąd.

Ja bym Ci jednak radziła płacić te alimenty na dzieci, bo wasze dogadywania się "na twarz" w sądzie nic nie będą znaczyły. Moze być tak, że Twój eks zaraz po przepisaniu mu tego mieszkania poda Cię o pozbawienie praw do dzieci, bo na nie nie płacisz! Świat zna takie przypadki - niestety.

[aqua48]

kora3 napisała:

> Ja bym Ci jednak radziła płacić te alimenty na dzieci, bo wasze dogadywania się
> "na twarz" w sądzie nic nie będą znaczyły.

Też się dziwię, ze Loginka nie płaci alimentów, to byłby również argument dla dzieci, że zależy jej na nich i chce uczestniczyć w ich utrzymaniu i zapewnieniu im odpowiedniego poziomu życia. Dużo lepszy niż jakieś rowerowe prezenty.

[kora3]

Nie wiem czy dla dzieci ma to jakieś znaczenie, ale z formalnego punktu widzenia sytuacja, w której Loginka płaciłaby normalne alimenty byłaby dla jej interesów szeroko pojętych w całej tej sprawie korzystniejsza.
Dlaczego były mąż formalnie tych alimentów nie ząda? Tego nie wiemy, ale - na logike - Loginka choruje, przebywała też z tego co zrozumiałam na leczeniu - być moze nie ma stałego źródła dochodu. Ma jednak środki niegotówkowe na zabezpieczenie roszczeń alimentacyjnych - mam na myskli częśc mieszkania.

[krokodil123]

Czy ktoś da gwarancje że mąż potem nie wniesie o alimenty? Czy dzieciom nadal będzie wypominane że matka się ich nie interesuje i nie płaci na nich? Jak mąż ją spłaci to w zależności jaka to jest kwota mozna kupić kawalerkę i z wynajmu płacić alimenty. Może się też okazać że mąż spłaca 1000 pln miesięcznie, autorka ta samą kwotę następnego dnia wpłaca jako alimenty. Rozwiązania można znaleźć kilku. Uwaga - mąż coś tam obiecał ale same córki po ukończeniu 18 lat mogą same pozwać autorki o alimenty na czas studiów. I skąd się znajdą wtedy pieniądze na to?

[krokodil123]

Może mąż nie żąda alimentów ponieważ wie że alimenty plus " przepisz mieszkanie" jest za dużo naraz. Sprytne zdecydował że tego rozłoży. Sąd podczas rozwodu musi ustalić z kogo dzieci będą mieszkać i MA OBOWIĄZEK ustalić alimentów kierując się dobrem dzieci.

[minniemouse]

loginka234 napisała:
> Co do mieszkania, to w zasadzie wszyscy twierdza, abym sie nie zrzekala. Tylko, ze wtedy dopiero bedzie nagonka ze strony meza, ..

powiem szczerze, nie bądź głupia. co maż cie obchodzi? maż wykorzysta wszystko aby cie obedrzeć z czego się da i jak się da - to oczywiste. wykorzysta materialnie, psychicznie i rodzicielsko czyli zabierze wszelkie dobra (czy mu się należą czy nie należą), będzie bezwzględnie, bez litości szantażował "a bo ty zawaliłaś nałogiem i jaka teraz ciebie niesłowna osoba", i będzie nakręcał (głupie bo jeszcze niedoświadczone życiowo) dzieci przeciwko tobie.
Zrozum to, i jak najszybciej poszukaj psychologa lub psychiatry aby pomógł ci nabrać pewności siebie i stać się asertywna a nade wszystko- asertywna matka.
Dopóki będziesz niepewna czy robisz dobrze czy źle, dopóki nie będziesz wiedziała co w ogóle robić, dopóki będziesz się bala cokolwiek zrobić żeby nie stracić dzieci - dopóty maż będzie miał władzę nad tobą.
Jeszcze raz wiec - musisz stanąć pewnie na własnych dwóch nogach. to oznacza jak najszybsza wizyta u psychoterapeuty i prawnika. dobrego prawnika, który pomoże wytłumaczy ci jakie sa twoje prawa i do czego masz prawo oraz jak powinien przebiegać podział majątku w rozwodzie. absolutnie nie powinnaś teraz zrzekać sie niczego na dzieci choćby dlatego ze nie masz wcale gwarancji ze maż to faktycznie da dzieciom. nie masz gwarancji ze np za rok, dwa nie namówi dzieci żeby "kupić w jego imieniu droższy i większy dom do którego dołoży i który im odda czy zostawi jak będą pełnoletnie", a potem się ożeni (czy jakikolwiek kruczek prawny wymyśli) - i tyle zobaczą spadek po tobie.

Aqua, Kora i inni maja racje - musisz przestać żyć przeszłością bo to nic nie daje. wypominanie w stylu "coś za coś" to grzebanie sie w bagienku w którym można się tylko ubabrać i w końcu utopić. a ty masz pokazac dzieciom i światu ze jesteś ponad to. nie udało ci się skończyć wtedy szkoły - skończ teraz, na naukę nigdy za późno. możesz spróbować to samo lub coś nowego. nie musi to być coś wielkiego, ale nowego. akcja pokażesz kim jesteś - najdobitniej.
Jeszcze raz usilnie podkreślam - potrzebujesz fachowców aby pomogli ci uporządkować (skutecznie uporządkować) sprawy rozwodowe i z dziećmi. proszę, skorzystaj z tego, inaczej obawiam się, dasz się zaszczuć. lub co najmniej skołowacieć. a tego bym ci nie życzyła..

Minnie

[kora3]

Aqio, miałabym takie samo zdanie jak Ty, gdyby nie pewien szczegół - otóz nasza wątkodawczyni nie uczestniczyła w życiu córek tak jak powinna, bo była i JEST nadal - chora!
Gdyby powodem tego braku uczestnictwa było, że się np. 5 lat temu zakochała, więc porzuciła rodzinę dla ukochanego i zniknęła,a teraz tadaaaam wraca - podpisałabym się pod tym co napisałaś obiema rękami

Ale my rozmawiamy o osobie chorej! Jasne, dla dzieci ta sytuacja była na pewno traumatyczna, ale to nie ejst wina chorego, że jest chory, Wg mnie ojciec dziewczynek powinien zadbać o to, by własnie one doskonale wiedziała, że mama ich nie porzuciła, że bardzo je kocha, ale niestety jest chora, cierpi i dlatego nie może być z nimi, czy zachowuje się nie tak, jak powinna. To on jako zdrowy rodzic powinien zadbać o nie także w zakresie np. opieki psychologicznej w związku z emocjami, jakie przeżywały/przezywają z powodu choroby mamy.
Były mąż Loginki faktycznie postępuje podle Aquo, bo naszczuł córki na ich własną matkę, która niczemu nie jest winna, że jest chora. Dziwię sie, ze w ogóle mozna tak traktować chorego człowieka. I własne dzieci także, bo dla dziewczynek wcale nie jest dobre to, że odcinają się od matki.
A Ty za to niejako obwiniasz wątkodawczynię - dla mnie - niepojęte.

I uprzedzam, bo spodziewam się co będzie - tak, tak własnie uwazam ja, czyli osoba, która rozwiodła się z chorym człowiekiem. Tylko, że mój byly maz nie leczył się i nie chciał się leczyć! Temu, ze mąż wątkodawczyni chciał się z nią rozstać - wcale sie nie dziwię. Problemy psychiczne jednego z partnerów dośc czesto prowadzą do tego, ze druga strona zwyczajnie przestaje chorego darzyc uczuciami. Ale to oni się rozwiedli, a nie Loginka wzięła rozwód z dziećmi. Jest ich matką i nie tylko ona ma prawo nadal mieć córki, ale przede wszystkim dziewczynki mają prawo mieć matkę!

Do Loginki - nie kieruj się tym co mówi Ci były mąż, zwróć się do prawnika. Jesli dzieci mieszkają na stałe z byłym męzem, to najpewniej masz ograniczone prawa do decydowania o ich zdrowiu i edukacji oraz prawo do spędzania z nimi czasu, cześci ferii, wakacji czy swiąt.
Czu twój były maż porzucił Cię w chorobie? Niekoniecznie. Wszystko zależy od tego, czy pozostawił Cię bez środków do życia. Jesli nie trudno mówić o porzuceniu w chorobie od strony prawnej. Prawo nie może zmusić współmałżonka do tego, by faktycznie osobiscie opiekował sie drugim w chorobie, ani nawet do tego, żeby się z nim spotykał. Może go natomiast zobowiązać do opieki nad nim w sensie ze tak powiem technicznym, czyli zapewnienia utrzymania itd.

Jesli chodzi o kwestię zrzeczenia się przypadającej Ci czesci mieszkania na rzecz byłego - nie rob tego w ten sposób. Twój b. mąż doskonale wie, że szantażuje Cię w paskudny sposób. Poradź się prawnika, ale o ile się orientuję, możesz przekazać mu przypadająca Ci czesc mieszkania jako zabezpieczenie alimentacyjne dzieci. Wówczas ta czesc stanie się niejako alimentami na córki od Ciebie. Były mąż nie bedzie nim dowolnie rozporządzć, jak majątkiem własnym ani też wysuwac roszczeń alimentacyjnych wobec Ciebie w każdym razie do czasu, az się ta kasa, którą w postaci czesci mieszkania darujesz nie zamortyzuje- ze tak powiem. Zapytaj prawnika o taką mozliwośc.
Powinien Ci też doradzić w sprawie wniesienia do sądu wniosku o zabezpieczenie widzeń z dziećmi. Nie wstydź się podnosić, ze były maż wykorzystuje Twą chorobę do tego, zeby uniemożliwiać ci kontakty z dziećmi oraz zeby Cię zastraszać. W sądzie szybko sie zorientują, ze manipuluje dziećmi. To nie są 3- latki, ze nie pamiętają mamy i się jej boja, tylko dzieci w wieku, w którym już łatwo im przekazać czym jest depresja czy uzaleznienie od leków. Ich ojciec zamiast to robić podsyca w nich poczucie krzywdy z Twej strony, to DLA NICH bardzo złe! Nie bój się i walcz i nie daj się wpędzić w poczucie winy - nie jesteś winna temu, że jesteś czy byłaś chora!

[aqua48]

kora3 napisała:

> nasza
> wątkodawczyni nie uczestniczyła w życiu córek tak jak powinna, bo była i JEST
> nadal - chora!
> Ale my rozmawiamy o osobie chorej! Jasne, dla dzieci ta sytuacja była na pewno
> traumatyczna, ale to nie ejst wina chorego, że jest chory,

Koro, oczywiście, że choroba nie jest winą chorego. Ale w ogóle moim zdaniem skupianie się na czyjejś WINIE w opisywanej sytuacji jest błędem.
Dla dzieci natomiast jest obojętne dlaczego nie miały matki wówczas gdy jej potrzebowały. Może jak dorosną, będą miały swoje dzieci to zrozumieją. Ale teraz jak najbardziej mają prawo być o to złe, pełne pretensji do matki i wściekłe na nią. To jeszcze nastolatki i to młodsze. Warto by autorka wątku zdała sobie z tego sprawę.



>Wg mnie ojciec dziew
> czynek powinien zadbać o to,

Powinien, ale tego nie uczynił, być może sytuacja i choroba żony i jego również przerosła? Sama dobrze wiesz jak ciężko jest żyć pod jednym dachem z osobą uzależnioną Koro, prawda? A co dopiero mając na dodatek na głowie dwójkę małych dzieci i być może niewielką świadomość na temat tego typu chorób.

> Były mąż Loginki faktycznie postępuje podle Aquo, bo naszczuł córki na ich włas
> ną matkę,

Ale to wiemy tylko z opisu Loginki. Wcale nie jestem taka pewna czy Ona w swoim zacietrzewieniu, złości i żalu wobec eks męża nie przypisuje mu tego "szczucia". Nastolatki potrafią być okrutne same z siebie. A te najwidoczniej też mają o co mieć żal do matki, a być może i do wszystkich dorosłych ze swego otoczenia. Tu wszystkim należałaby się porządna pomoc psychologiczna..

> A Ty za to niejako obwiniasz wątkodawczynię - dla mnie - niepojęte.

Nie obwiniam nikogo Koro, szkoda że nie dostrzegasz tego. Staram się natomiast zwrócić uwagę matki na fakt iż dzieci mogą i mają prawo czuć do matki żal o sytuację w której zostały postawione, mieć pretensje, że zostały pozostawione przez nią i odczuwać to jak porzucenie. Obarczanie kogokolwiek WINĄ w opisywanej sytuacji jest błędem, bo jak pisałam hodując w sobie takie poczucie i nie zauważając że tu cała rodzina na skutek choroby jest w jakiś sposób stratna i poszkodowana, autorka nie ruszy z miejsca.

[kora3]

aqua48 napisała:

> Dla dzieci natomiast jest obojętne dlaczego nie miały matki wówczas gdy jej pot
> rzebowały. Może jak dorosną, będą miały swoje dzieci to zrozumieją. Ale teraz j
> ak najbardziej mają prawo być o to złe, pełne pretensji do matki i wściekłe na
> nią. To jeszcze nastolatki i to młodsze. Warto by autorka wątku zdała sobie z t
> ego sprawę.

Wiesz Aquo, tak piszesz, jakbyśmy żyły sobie w XVII wieku i jeszcze bardzo niewiele świat wiedział o psychologii - serio.
Nie, dla dzieci wcale nie jest obojętne dlaczego nie miały matki, gdy jej potrzebowały. To jest własnie taka postawa jaką prezentuje i wykorzystuje były maż Loginki. To wlaśnie dzieciom ok. 3 czy 5 lat jest obojętne dlaczego nie a mamy, czy taty, wazne, ze nie ma. My rozmawiamy o 14 i 15

[aqua48]

kora3 napisała:

> Jesli NAPRAWDĘ myślisz, że dziecku jest obojętne czy rodzic je po prostu porzuc
> ił i ma gdzieś, czy nie ma go bo jest chory czy zmarł, to sorry, ale nie wies
> z na ten temat NIC.

Koro wiem akurat sporo, bo pracowałam z takimi dziećmi i wiem jak trudne i skomplikowane bywają sprawy rodzinne. I że jednak jednorożce nie kichają tęczą, a rodzice uwikłani w rozmaite problemy mają do siebie wzajemne pretensje co najbardziej odbija się na dzieciach. W prawdziwym życiu nie jest tak prosto jak w Twoim przypadku. A ani Loginka nie jest Twoją matką, ani jej mąż i zapewne żadne z nich nie umiało swoim dzieciom ani WYTŁUMACZYĆ na czym polega uzależnienie ani pomóc sobie poradzić z tą sytuacją.


> JA mogę Ci powiedzieć co czuje dziecko, które nie ma jednego rodzica

Tyle że dzieci autorki wątku MAJĄ oboje rodziców. Więc przykład jest chybiony.

> Powiem Aquo tak: jak się człowiek DECYDUJE na dzieci, to musi mieć swiadomośc,
> że moze w pewnym momencie zostać z tymi dziećmi sam i bedzie musiał sprostać ic
> h wychowaniu.

Jak jednakże widać wielu ludzi nie potrafi sprostać. I co proponujesz w związku z tym? Zlinczować wszystkich? Wysłać na Mdagaskar, zamknąć w więzieniach?

> Mają chorą bliską osobę rozmawia sie z lekarzami, a i w dobie Internetu mozna
> ze tak powiem nabyć swiadomości, a raczej wiadomości o chorobie.

Można szukać informacji, a można też nie przyjmować ich do wiadomości, człowiek ze stresem, zwłaszcza długotrwałym radzi sobie w rozmaity sposób, i nie zależy to od wykształcenia ani intelektu tylko od emocjonalności i charakteru.
Zauważ choćby ilu rodziców porzuca chore lub niepełnosprawne dziecko. I to wbrew popularnemu przekonaniu wcale nie tylko ojcowie ale i matki tak czynią.
W Polsce chorzy oraz ich rodziny mają bardzo nikłe wsparcie i prawie żadnej pomocy instytucjonalnej. Poleganie na wiadomościach z internetu jest iluzoryczne zwłaszcza w konfrontacji z rzeczywistością w której również opieka lekarska jaka jest każdy widzi.

[kora3]

aqua48 napisała:
W prawdziwym życiu nie jest tak prosto jak w Tw
> oim przypadku.

Sugerujesz, ze moje życie jest/było nieprawdziwe? Widzisz Aquo, na swiecie NAPRAWDĘ są ludzie, którzy potrafią być rodzicami. Nie tylko spłodzić/urodzić dziecko, ale być prawdziwym RODZICEM, nie tylko w sytuacjach, gdy największym problemem jest jedynka na semestr z fizyki, czy kompleksy z powodu odstających uszu. Miarą dojrzałości do bycia rodzicem jest imiejętnośc raczenia sobie w sytuacjach na serio trudnych. Jak waśnie rozstanie rodziców, choroba, czy przedwczesna śmierć któregoś, konflikty. I tak, na serio są mądrzy rodzice, którzy nie mówią dziecku "Tatuś woli kochankę niż nas i ma nas gdzieś" tylko "Tak bywa, że dorośli się rozstają. Ale tato bardzo cię kocha", albo jak B. Linda w filmie "tato" "Twoja matka jest wariatka, dziś mówi ze cię kocha jutro nie pozna cię na ulicy" tylko "Mama bardzo cię kocha, ale jest bardzo chora. Nie zawsze wie co robi i mówi" . I tak, mogę sobie oceniać zachowania rodzicow, bo sama byłam dzieckiem, a poza tym WIDZĘ jak ludzie wychowują dzieci. Jedni to rodziciele, którzy tylko spłodzić/urodzić umieli i nie szczędzą dziecku traum, a inni to prawdziwi rodzice, którzy potrafią w obliczu SWOICH konfliktów wnieść się ponad nie DLA dzieci i przemilczeć pewne rzeczy do nich, także rzeczy które są dla nich z powodu zachowana drugiego z rodziców bolesne.

A ani Loginka nie jest Twoją matką, ani jej mąż i zapewne żadne
> z nich nie umiało swoim dzieciom ani WYTŁUMACZYĆ na czym polega uzależnienie an
> i pomóc sobie poradzić z tą sytuacją.

Trudno tego wymagac od osoby w depresji i uzależnionej od leków
>
> Tyle że dzieci autorki wątku MAJĄ oboje rodziców. Więc przykład jest chybiony.

Czyżby? Przed chwilą pzrekonywałaś, ze dziecku jest obijętne dlaczego rodzica przy num nie ma, gdy go potrzebuje. Zatem w zasadzie obojętne czy byłam półsierotą, czy mój ojciec był chory i uzależniony - grunt, ze go nie było ze mną. Tak, czy nie?

>
> Jak jednakże widać wielu ludzi nie potrafi sprostać. I co proponujesz w związk
> u z tym? Zlinczować wszystkich? Wysłać na Mdagaskar, zamknąć w więzieniach?

Przede wszystkim UŚWIADAMIAĆ społeczeństwu, że samo zapłodnienie i urodzenie oraz danie jeść i ubrań to jeszcze nie bycie rodzicem. Że posiadanie dziecka to ogromna odpowiedzialnośc.
>
>
> Można szukać informacji, a można też nie przyjmować ich do wiadomości, człowiek
> ze stresem, zwłaszcza długotrwałym radzi sobie w rozmaity sposób, i nie zależy
> to od wykształcenia ani intelektu tylko od emocjonalności i charakteru.

Wiem Aquo, że kobieta zmienną jest Ale qrczę - tak surowo swego czasu oceniłaś panią, która wqrzywszy sie na męza opuściła imprezę bez kasy i cienko ubrana zima, a tu wobec kogoś kto nie interesuje sie losem bliskiej osoby jesteś tak wyrozumiala? Tak, nie zależy to od intelektu, ale normalnie troskliwy człowiek widząc, że coś złego dziejke sie z bliską mu osobą chce jej pomóc. A jak chce pomóc to siłą rzeczy dowiaduje sie o czym świadczą objawy, które ją niepokoją.

> Zauważ choćby ilu rodziców porzuca chore lub niepełnosprawne dziecko. I to wbre
> w popularnemu przekonaniu wcale nie tylko ojcowie ale i matki tak czynią.
> W Polsce chorzy oraz ich rodziny mają bardzo nikłe wsparcie i prawie żadnej pom
> ocy instytucjonalnej. Poleganie na wiadomościach z internetu jest iluzoryczne z
> właszcza w konfrontacji z rzeczywistością w której również opieka lekarska jaka
> jest każdy widzi.


Ale nie o tym rozmawiamy Aquo. Z opisu wynika, ze mąż Loginki WIEDZIAŁ, że cierpi ona na depresję. Gdyby tylko zechciał mógłby porozmawiać z lekarzem jako jedna z najbliszych jej osób. Moze zresztą rozmawiał, to i wiedział na czym ta choroba polega. Jak już pisałam wcześniej - TAK, życie z osobą z problemami psychicznymi/emocjonalnymi jest b. trudne. Wiem to z autopsji. Poniekąd pamiętam kilka Twoich wycieczek w moim kierunku, że podobno odpowiedzialna osoba nie porzuca bliskiej, gdy ta zachoruje Teraz już tak nie uważasz?
Ta rozmowa nie jest o tym, że Loginka i eksmąż się rozstali i nawet nie sądze, by Loginka uważała za jakieś nieszczęście, ze sie rozstali - mam wrazenie, ze wręcz przeciwnie Ten wątek jest o tym, że mąż ją alienuje rodzicielsko i chce wyudzić od niej jej udziały w mieszkaniu. To, że być moze to on nie chciał żyć juz z kimś z problemem psychicznym/emocjonalnym - rozumiem,ale alienacja i próba wyłudzenia to zwyczajne draństwo

[aqua48]

kora3 napisała:

> Sugerujesz, ze moje życie jest/było nieprawdziwe?

Koro, skup się! Wątek nie NIE JEST o Twoim życiu. Twoich doświadczeniach, ani o Twoich rodzicach. Ok?

[kora3]

To Ty się skup i bierz odpowiedzialność za swoje własne słowa Aquo.

[quba]

Niebywałym chamstwem jest siąść do stołu a matce nawet nie zaproponować.
Ciekawa jestem, czy gdyby sytuacja wyglądała tak : mąż alkoholik, zaleczony po terapii odwiedza dzieci u ich matki, wszyscy siadają do obiadu a ojcu nie proponują.
Też byś uważała, że to jest w porządku, Aquo?

U mnie w domu bywają ludzie, których zatrudniam z powodu bardzo mizernego stanu zdrowia np, do sprzątania, albo remontu, zawsze karmię ich (prócz zapłaty) własnoręcznie ugotowanym obiadem.

[aqua48]

quba napisał:

> Też byś uważała, że to jest w porządku, Aquo?

A czy ja gdzieś napisałam, że uważam że to w porządku?
Napisałam natomiast co można zrobić w takiej sytuacji - przyjść po obiedzie, lub przynieść coś do jedzenia dla wszystkich, zamówić pizzę i zjeść wspólnie itp. Dzieci należy UCZYĆ społecznych zachowań, a nie obrażać się że ich nie wykazują i brać do siebie ich gafy. Tu jak widać dzieci na każdym kroku okazują matce swoją niechęć. Należy starać się ją przezwyciężać, a nie hodować w sobie żal i urazę.
W wielu, bardzo wielu sytuacjach porozwodowych ojciec który przychodzi zobaczyć się z dziećmi nie jest podejmowany z rewerencjami jak gość, ani częstowany obiadami. Bywa i tak, że nawet szklanki wody nie dostanie od byłej współmałżonki. Bo przychodzi do DZIECI, spędzić z nimi czas, nie z kurtuazyjną wizytą, na zaproszenie gospodarza domu..Tak samo źle jak widać jest traktowana autorka. Tyle, że zachowanie ani maniery eksmęża nie ma żadnego wpływu, na swoje oraz swoją postawę wobec dzieci ma ogromny.

[loginka234]

Aquo, a co bys powiedziala na takie zachowanie mego bylego meza, gdy dzieciom daje karte od bankomatu i każe wyplacic pieniadze, mowiac, ze matka do tych pieniedzy dostepu miec nie moze.
Jasne, zachowanie byłego niby jest zgodne z prawem (no, moze nie do konca, pieniadze malzonkow sa przeciez wspilne, a on zrobil to jeszcze przed rozwodem), tak samo jak to, ze nie poczestowal mnie obiadem. Zachowujac sie jednak w ten sposob, daje dzieciom jasny sygnal, ze matke mozna sponiewierac i zlekcewazyc. Powinien, gdyby kochal madrze, uczyc je, ze z mama, pomimo tego, ze rodzice sie rozstali wiez nalezy zachowac. Tak uwazam i bede sie tego trzymac. Dziecmi mozna doskonale manipulowac, taka jest prawda.

[loginka234]

Aquo, aby odwiedzic dzieci w nadal MOIM mieszkaniu, nie musze czakac, az zjedza sniadanie, obiad, kolacje, deser, czy cokolwiek. I tak, nie musze byc podejmowana posilkiem, ale sytuacja, gdy wszyscy jedza, a ja w tym czasie traktowana jestem jak powietrze, jest bardzo niekomfortowa. Jak te dzieci maja mnie szanowac, gdy ojciec na kazdym kroku uczy je takiego podejscia do mnie?!

[aqua48]

loginka234 napisała:

> Aquo, aby odwiedzic dzieci w nadal MOIM mieszkaniu, nie musze czakac, az zjedza
> sniadanie, obiad, kolacje, deser, czy cokolwiek. I tak, nie musze byc podejmow
> ana posilkiem, ale sytuacja, gdy wszyscy jedza, a ja w tym czasie traktowana je
> stem jak powietrze, jest bardzo niekomfortowa. Jak te dzieci maja mnie szanowac
> , gdy ojciec na kazdym kroku uczy je takiego podejscia do mnie?!

Loginko odpowiadam zbiorczo, eksmęża masz takiego jakiego masz. Nie zmienisz go w innego człowieka bo nie masz (nikt nie ma) takich mocy. Zamiast się nad jego zachowaniem użalać, lepiej moim zdaniem pracować nad lepszymi kontaktami z dziećmi. Nie ma znaczenia do kogo należy mieszkanie do którego przychodzisz odwiedzając córki. Jeśli nie mieszkasz w nim, to powinnaś terminy wizyt uzgadniać z mieszkańcami a nie wpadać kiedy Ci wygodnie. Oni mają swój rozkład dnia i powinnaś go szanować. Czyli choćby nie wpadać w trakcie ich posiłku, nauki, itp. ale przyjść kiedy indziej. Przykro mi, ale bywasz tam teraz nie na prawach pełnoprawnego domownika, tylko niezbyt mile widzianego gościa. Pytasz jak dzieci mają Cię szanować, cóż, wiesz już że ich ojciec szacunku do Ciebie ich nie nauczy bo mu na tym nie zależy. Zatem powinnaś uczyć je tego sama. A w tym celu musisz zacząć szanować SIEBIE, nauczyć się stawiać granice, a potem szanować także swe córki, ich rozkład dnia, i ich zdanie oraz dbać o ich potrzeby, nie zachcianki. I być w tym konsekwentna. To trudne zadanie, dlatego że z jednej strony jest Twoje uzależnienie i jego skutki z którymi się musisz mierzyć, a z drugiej masz dwie zbuntowane nastolatki. Dlatego dobrze byłoby skorzystać z pomocy specjalisty - psychologa.

[kora3]

Przepraszam Aquo, ze tak zapytam: czy ty kiedykolwiek ze tak powiem "na zywo" zetknełaś sie z problemem alienacji rodzicielskiej? Pytam całkiem serio i bez nijakiej złośliwości - uprzedzam, ale tak piszesz, jakbyś NIGDY sie z tym nie zetknęła. Ja sie zetknęłam wiele razy przy okazji pracy.
To o czym poszesz do Loginki, to SF - mam na mysli to o budowaniu relacji z córkami. Zrozum, że alienacja rodzicielska, a to teraz radośnie "uprawia" b. mąż wątkodawczyni ma na celu i najczescie priowadzi do tego, że alienowany rodzic NIE MA SZANS budować nijakiej relacji z własnym dzieckiem, bo drugi rodzic na to NIE POZWALA.
I tearz znów z pośredniego doświadczenia - bardzo czesto nie pomaga tu nawet orzeczenie sądu w sprawie ustalonych terminów i długości spotkań. Bo alienujący rodzice załatwiają to bardzo prosto...Gdy chodzi o male dziecko - pojawia się alienowany w wyznaczonym terminie? A niestety - dziecko śpi, dziecko jest chore i nie nie wpuszcza się go. Mozna sobie na okoliczność taka wezwać policję - spisze ona NOTATKĘ i tylko tyle. Notatki takie przydadzą się potem, albo nie - w sądzie,na ten moment możesz sobie orzeczeniem sądu podetrzeć ...nos
Jesli mowa o dziecku starszym - alienowany jest informowany, albo przez alienującego, albo prze samo dziecko, że to NIE CHCE spotkać się z nim! Takie zachowanie u dziecka jest pokłosiem szczucia na alienowanego rodzica przez drugiego, a także nierzadko jego bliskich. Mówi się dziecku, że mama/tata jest złym człowiekiem, ze je porzucił (nawet jesli to nieprawda), że woli innego pana/inną panią od dziecka, ze woli inne dzieci (jesli rodzic ma dzieci z innego zwiazku lub jest zwiazany z kimś kto ma dzieci), w końcu ze jest nieodpowiedzialny, że dziecku przy nim grozi niebezpieczeństwo. U starszych dzieci alienujący prawie zawsze wywołują poczucie ogromnej wzdięczności dla nich i wymuszają fałszywą lojalnośc. Działa to na zasadzie "Popatrz, mama jest zła. Wolała tabletki, niz Ciebie, bo Ciebie zwyczajnie nie kocha. Ja Cie bardzo kocham, poświeciłem wszystko, by zając sie Tobą, gdy matka Cię porzuciła. Jest mi przykro i źle, gdy z nią rozmawiasz czy się spotykasz. Czuję się zdradzony przez Ciebie i upokorzony. Pamiętaj, ze naprawde masz TYLKO mnie. Matka dziś mówi, ze Cię kocha, jutro sięgnie po tabletki i zapomni o Tobie, taj już przecież było. Do czego potrzebna Ci taka matka? Nic od niej nie bierz! Ona chce Cię kupić. Jesli mnie kochasz i chcesz dalej być ze mną, to nie spotykaj sie z nią, nie bierz nic od niej. Wystarczy Ci, ze masz mnie" - tak o zwykle jest robione. I dziecko pytane, czy chce sie spotkać z alienowanym rodzicem bardzo czesto reaguje wręcz paniczną niechęcią do tego. Bo czułoby sie WINNE wobec alienującego rodzice. Spotkałam sie nawet z sytuacją, gdzie matka straszyła 9- latkę, że UMRZE jesli ta będzie spotykać się z ojcem i dziecko trafi do domu dziecka Tak to Aquo wygląda w praktyce, więc mówienie o tym, że Loginka powinna heh budować swe relacje z córkami jest przepraszam, ale przywodzące na myśl ponury żart.

Co alienowani robia w takich sytuacjach? Ano czasem nic - odpuszczają. Nierzadko dlatego, żeby dziecku oszczędzić traumy i czekają na monet gdy dziecko będzie starsze lub dorosłe, by się doń zbliżyć. Jest to jednak droga donikąd, bo dziecko sobie ejst w przekonaniu, że alienowany rodzic na serio je olał i owszem, zdarza się, że udaje się w dorosłości nawiązać relację, ale wcale nie jest to oczywiste. bardzo czesto nie udaje się NIGDY nawiazać tej relacji.

Co, którzy nie odpuszczają walczą przede wszystkim o realizowanie spotkań i to spotkań bez obeności alienującego, nierzadko w obecności psychologa na poczatku i na neytralnym gruncie. Czasem się udaje, czasem nie. Takie Aquo polskie relaia.

[aqua48]

kora3 napisała:

> Przepraszam Aquo, ze tak zapytam: czy ty kiedykolwiek ze tak powiem "na zywo" z
> etknełaś sie z problemem alienacji rodzicielskiej?

Tak, Koro zetknęłam się. I w pracy zawodowej i w życiu że tak powiem rodzinnym i wśród znajomych. Rozmawiałam z rodzicami i z dziećmi, już dorosłymi, wiele lat po śmierci rodziców i takimi jeszcze nastoletnimi. W mojej dalszej rodzinie też podobny problem istniał. Podobny, bo dużo, dużo bardziej drastyczny i prowadzący do bardzo przykrych i nieodwracalnych skutków, więc nie pisz mi Koro o realiach bo je znam.

> alienowany rodzic
> NIE MA SZANS budować nijakiej relacji z własnym dzieckiem, bo drugi rodzic na
> to NIE POZWALA.

To Twoje zdanie, ja jednak jestem przekonana, że istnieje szansa na zbudowanie relacji z dziećmi. Jedno z takich odsuniętych dzieci jeszcze po wielu latach od zaistnienia takiej alienacji żaliło mi się, że zawsze mocno odczuwało nieobecność i brak rodzica i że cały czas w okresie nastolatkowym i młodszym dorosłym czekało na jego zainteresowanie, pomoc, poradę w trudnych wyborach życiowych. Ale rodzic odpuścił wszelkie kontakty...
Choć przyznaję że jest to bardzo trudne i potrzeba ze strony Loginki sporo uporu, łagodności, siły, i konsekwencji oraz zmiany myślenia. Dlatego nakłaniam do skorzystania z pomocy SPECJALISTY, I zaprzestania przejmowania się zachowaniem męża, bo tu nie ma żadnych szans by je zmienić..

[kora3]

Zatem skoro temat znasz, to skąd takie "lekkie" - musisz starać się budowac relacje z córkami?
Masz natomiast rację, że Logince potrzebny dobry terapeuta, ale ja uwazam, że nie mniej jest jej potrzebny dobry PRAWNIK. Bez takiego, który specjalizuje się (!!!) w takich sprawach nie ma szans niczego zmienić. Wg mnie powinna skontaktować się z organizacjami, które pomagają alienowanym rodzicielsko rodzicom. Fakt, że one są - z założenia - dla alienowanych ojców, ale sądzę, że alienowanej matce nie odmówią pomocy. Taki zwyczajny prawnik od rozwodów i alimentów zwyczajnie moze sobie z tym NIE PORADZIĆ.

Jest jezcze jedna - dla mnie kluczowa tu kwestia i ogromnie mnie dziwi, że sąd przy rozwodzie ustanawiajac miejsce zamieszkania dzieci przy ojcu tej sprawy nie poruszył. Otóż pod opieką psychologa powinny OD DAWNA być córki Loginki i jej byłego męza. Jakby na to nie patrzeć, to b. mąż jako zdrowy rodzic zajmujący się dziećmi o o nie zadbał

[aqua48]

kora3 napisała:

> Zatem skoro temat znasz, to skąd takie "lekkie" - musisz starać się budowac rel
> acje z córkami?

Lekkie? Nigdzie nie piszę że to lekkie. Wręcz przeciwnie trudne i żmudne, natomiast uważam, że skupianie się Loginki na charakterze i zachowaniu eksa jest zwyczajnie stratą czasu i energii. Podobnie jak jej oczekiwanie, że to eks zbuduje w córkach szacunek do niej. Nie zrobił tego dotąd i nie należy liczyć na to w przyszłości.

> Masz natomiast rację, że Logince potrzebny dobry terapeuta, ale ja uwazam, że n
> ie mniej jest jej potrzebny dobry PRAWNIK.

Tak, o tym też się wypowiadałam.

> Jest jezcze jedna - dla mnie kluczowa tu kwestia i ogromnie mnie dziwi, że sąd
> przy rozwodzie ustanawiajac miejsce zamieszkania dzieci przy ojcu tej sprawy ni
> e poruszył. Otóż pod opieką psychologa powinny OD DAWNA być córki Loginki

Może sąd sprawę poruszył, ale nikt nie wyegzekwował? Może dzieci jakiś czas chodziły do psychologa lub były pod opieką PPP, ale zarzuciły ją. Może Loginka z mężem rozstała się bez wywlekania sprawy choroby, i sąd o uzależnieniu zwyczajnie nie wiedział? Bywa różnie.

[kora3]

No tak czy siak b. mąż Loginki co najmniej zaniedbał dzieci w tym względzie. I to też jej prawnik powinien podnieśc. Dzieci powinny być skonsultowane W RODEK-u. Jasne, wyjdzie pewnie, ze mają silną więź z ojcem i jego rodzina i znikomą, czy zadną z mamą i czują do niej żal. Ale wyjdzie też, że są szczute na matkę przez ojca, który zaniedbał opiekę psychologiczna dla nich, która w ich sytuacji była NIEODZOWNA. Gdyby dziewczynki BYŁY pod opieką psychologa, to ten starałby sie wytłumić ich zal do matki, a nie go podsycać.

[aqua48]

kora3 napisała:

> No tak czy siak b. mąż Loginki co najmniej zaniedbał dzieci w tym względzie.

Cokolwiek ten człowiek zrobił, lub czego nie zrobił, pielęgnowanie i podsycanie w sobie przez Loginkę żalu i pretensji do niego oraz jego rodziny nie jest w żaden sposób konstruktywne, umacniające, ani nie służy niczemu dobremu. A już najmniej przysłuży nawiązaniu poprawnych kontaktów z dziećmi dla których zapewne jest najlepszym rodzicem jakiego mają i na jakiego mogą liczyć.

[kora3]

Aqio - niestety sie mylisz - rodzic, który dzieci POZBAWIA drugiego rodzica, a to własnie czyni b. maż Loginki nIE jest ani dobrym rodzicem, ani takim, na którego mozna liczyć. Pozwalanie mu na robienie tego dalej, jest przykładaniem ręki do DALSZEGO krzywdzenia dzieci.

[aqua48]

kora3 napisała:

> Aqio - niestety sie mylisz - rodzic, który dzieci POZBAWIA drugiego rodzica, a
> to własnie czyni b. maż Loginki nIE jest ani dobrym rodzicem, ani takim, na któ
> rego mozna liczyć.

Dla Ciebie Koro nie, dla mnie również nie bardzo. Ale dla dzieci Loginki jest jedynym takim.

Pozwalanie mu na robienie tego dalej

A konkretnie Koro, masz jakieś narzędzia NIE pozwalające mu na zachowywanie się wobec byłej żony w taki sposób? Podejrzewam że nie. I ja nie mam. I Loginka również nie. Zatem należy odpuścić to czego nie można zmienić, a skupić się na tym na co ma się wpływ.
Oczywiście można też całe życie wyrzekać że podły mąż zniszczył życie, a jego okropna rodzina to sami mordercy kotów, ale to jest jakby.. mało rozwojowe i dość niszczące. Zazwyczaj też taka osoba nikogo do siebie nie potrafi zjednać, a wszystkich bliskich wręcz odpycha i w efekcie sama czuje się ofiarą.

[kora3]

na litośc Aquo, MY nie mamy narzędzi, ale Loginka ma i powinna spróbować bodaj ich użyć - to miałam na mysli

[aqua48]

kora3 napisała:

> na litośc Aquo, MY nie mamy narzędzi, ale Loginka ma

Musiałaby być cudotwórczynią żeby móc zmienić innego człowieka...

[kora3]

Aquo,. tu nie chodzi o zmianę człowieka, a o zmianę sytuacji. Do zmiany człowieka zwykle nie mamy narzędzi, do zmiany sytuacji czasem nie mamy, a czasem mamy - np. narzędzia prawne.
W tej chwili dzieci Loginki OD dawna powinny być pod opieką psychologa - nie są, ale mogą być od "teraz". Loginka powinna mieć zagwarantowaną mozliwość spotkań z nimi na neutralnym gruncie, bez obecności byłego męza za to w obecności psychologa.

[aqua48]

kora3 napisała:

> W tej chwili dzieci Loginki OD dawna powinny być pod opieką psychologa

Powinny, ale nie dyskutujemy w tym wątku nad tym jak powinno być, bo to nie temat z zakresu s-v, tylko co robić by z tych ruin rodziny zbudować choćby schronienie przed deszczem, takie są realia Koro na które się tak często powołujesz. Mówiłaś o zmianie zachowania męża Loginki, a na to właśnie nikt nie ma wpływu. Nie można nikogo przymusić do chodzenia do psychologa jeśli ten nie chce, nie widzi sensu czy powodu, można jedynie samemu iść i zmienić swoje podejście i swoje zachowanie.

>Loginka powinna mieć zagwarantowaną mozliwość spotka
> ń z nimi na neutralnym gruncie, bez obecności byłego męza za to w obecności psy
> chologa.

Znowu piszesz co powinna. Tyle że tu nie są małe dzieci, ale nastolatki które mogą po prostu ODMÓWIĆ takich spotkań w obecności psychologa, tak samo jak odmawiają już wyjścia z matką na zakupy, odmawiają przyjmowania prezentów, itp. a Loginka sama uważa, że ma pełne prawo bywać w tym domu w którym mieszkają kiedy tylko chce, bo w części dom należy do niej co z kolei wzbudza niechęć dzieci i powoduje pogardliwe traktowanie o które Loginka ma pretensje do męża, który jej tam nie chce i tak koło wzajemnych uraz się zamyka. Zatem najpierw ona sama powinna skorzystać z pomocy psychologa by móc z niego wyjść. Nikt inny tego za nią nie zrobi. Nawet, a może przede wszystkim jeśli będzie przymuszany przez sądy Koro, co tak beztrosko radzisz..

[kora3]

Aquo, nie wiem czy Ty udajesz, czy co? Owszem, możemy zmienić zachowanie czyjeś - np. dysponując na to stosownym wyrokiem/postanowieniem sądu. Gdyby tak nie było nie byłabyś w stanie zmusic dłużnika, zeby oddał pieniądze, bo nie chce, ani chorego psychicznie do leczenia, bo leczyć się nie chce.

I owszem, sad moze objąć przymusową opieką psychologiczną dzieci Loginki - to nie jest tak, że 14, czy 15- latek powie, ze nie chce i nic nikomu do tego.

Tyle tylko, ze aby to wszystko zaczać robić dziewczyna musi mieć dobrego prawnika , który wie, jak pokierować jej sprawą. Bez tego przy tym co wyprawia jej maz były nie ma ona żadnych szans na nawiazanie relacji ze skrajnie zmanipulowanymi dziećmi. Tyle.

[aqua48]

kora3 napisała:

> możemy zmienić zachowanie czyjeś
> - np. dysponując na to stosownym wyrokiem/postanowieniem sądu.

Naprawdę proponujesz przekonać dzieci do matki i spowodować by kontakty między nimi były normalne, działając nakazowo, postanowieniami sądu? I oczekujesz od kobiety obarczonej wieloletnim problemem uzależnienia, że będzie za tymi postanowieniami chodzić, egzekwować je i w ten sposób poprawi swoją sytuację rodzinną? Skoro ona teraz nawet alimentów na dzieci nie chce płacić, a podczas wizyt u dzieci nie potrafi nawiązać z nimi porozumienia?
To powodzenia Koro w bujaniu w obłokach. Ja wobec tego więcej w tym temacie nie będę się wypowiadać bo Twoje porady są z kosmosu.

[kora3]

Aquo, w tym wątku pokazałaś, ze nie masz pojęcia czym jest alienacja rodzicielska i jak należy z nią walczyć. Nie, nie musiałaś wiedzieć, ale jak się nie wie, to się nie wypowiada tonem "eksperta".
Tak, w 99 przypadkach na 100 jedyną formą walki jest walka z udziałem sądu. I tak, czasem sąd pomaga ludziom zwaśnionym, pogubionym we relacjach w wyprostowaniu ich. Skoro b. maż Loginki nie chce z nią współpracować, nie pozostawia jej wyboru.
Tak się heh chwalisz traktowaniem wszystkich z szacunkiem rzekomo i tak samo, a nie powtrzymujesz się od takich słow pod adresem wątkodawczyni. Tak, była, czy jest uzależniona od leków - z opisu nie z własnej winy nawet w to wpadla. Uzależnienie Aquo jest CHOROBĄ, podobnie jak jest nią depresja.
Tak, ja myślę ze osoba w sytuacji zdrowotnej Loginki może sobie poradzić z tym co się dzieje teraz w jej życiu. Znam ludzi, którzy byli uzależnbieni i nie chcieli leczyć sie latami, a potem jednak podjęli walkę i dziś mogą być z siebie i swego życia dumni! Loginka została sama z ciężką chorobą pt. depresja SAMA, mąż jej nie wspierał, przyszło uzależnienie i było to samo. I tak moze być dimna z siebie, ze leczenie podjęła, jakiś etap wygrała, praktycznie bez wsparcia. Ty uwazasz, że nie da rady, a ja uwazam, że da. Potrzebuje tylko pomocxy - dobrego terapeuty, a o tego niełatwo i dobrego prawnika o którego jeszcze trudniej. Ale ma cel i motywację i ja jej nie skreślam w odróznieniu od Ciebie. Mówienie człowiekowi w depresji ze nie da rady jest kopaniem mu grobu

Ta sytuacja jaka jest krzywdzi - powtórzę - przede wszystkim dzieci Loginki.

[aqua48]

kora3 napisała:

> Tak się heh chwalisz traktowaniem wszystkich z szacunkiem rzekomo i tak samo, a
> nie powtrzymujesz się od takich słow pod adresem wątkodawczyni. Tak, była, czy
> jest uzależniona..

Od JAKICH słów Koro, gdzie ja wyrażam się bez szacunku o Legince? Czy porada by starała się umocnić i uporać najpierw ze swoimi problemami jest Twoim zdaniem brakiem szacunku? Czy przyznanie że ktoś cierpi/leczylł się na uzależnienie jest wg Ciebie wyzwiskiem? Dla mnie to nic wstydliwego. Choć dziwię się bardzo, że dla Ciebie tak jest.

> Ty uwazasz, że nie da rady, a ja uwazam, że da. Mówienie c
> złowiekowi w depresji ze nie da rady jest kopaniem mu grobu

Znowu wiesz lepiej co ja uważam, a nie doczytałaś co piszę. Nigdzie nie mówię że nie da rady Koro, mówię że w jej sytuacji najbardziej racjonalnym wyjściem wg mnie jest poszukanie wsparcia psychologicznego i pomocy prawnej. Bo z tego co sama pisze o swej sytuacji wynika że jest zdezorientowana, czemu trudno doprawdy się dziwić. Reszta to jedynie Twoje wyobrażenia. Szkodliwe.

[kora3]

Nie pogniewaj się, ale twoje tanie manipulacje nie robią na nikim chyba już, a na pewno na mnie wrażenia. Może zmień cos, żeby było bodaj ciekawiej.

Co do reszty - Loginka sobie nas czyta i wyciąga wnioski i SAMA zdecyduje co zechce zrobić. Ja uważam, ze da radę i powinna spróbować, nie ma co czekać na to, az "sama się upora ze swoimi" bo on anie ma czasu, musi to wszystko robić równolegle.

[aqua48]

kora3 napisała:

> twoje tanie manipulacje

Aha, brak Ci argumentów w dyskusji to przechodzisz do walenia w dyskutanta. Brawo! A o moim słynnym "tonie" nic? Rozczarowujące...

[kora3]

E tam, argumenty przestawiłam

[loginka234]

Czy mozecie polecic mi dobrego prawnika ze Slaska, ktory specjalizuje sie w prawie rodzinnym i nie boi sie trudnych przypadkow? Najlepiej Rybnik i okolice, jednak wezme pod uwage rowniez inne propozycje, jesli takowe padna.
Bardzo Wam bede wdzieczna, jesli kogos podpowiecie.

[kora3]

Niestety nie mogę nikogo polecić, nie mieszkam na Śląsku już kilkanaście lat. Sugeruję Loginko poszukać w pobliżu przedstawicieli fundacji/organizacji zajmującej sie alienacją rodzicielską. Zwykle mają prawników wyspecjalizowanych w takich sprawach

[summerland]

Tak przykro sie czyta twoja historie, wspolczuje ci bardzo. Mysle, ze rady minnie sa dobre, zebys nie stawiala sie w roli ofiary. Nie polegaj na opini exa, sama sie dowiedz od prawnika jak dzialac w twojej sytuacji. Moim zdaniem powinnas tez starac sie zbudowac relacje z corkami. Nie chodzi mi tu o prezenty, jezeli one nie chca, nie kupuj. Nie wiem jak wygladaja wasze spotkania ale staraj sie nawiazac z nimi nic porozumienia. Spedzaj z nimi czas w jakis przyjemny sposob. Rozmawiaj z nimi. Napewno zajmie to jakis czas skoro ta relacja jest slaba ale malymi kroczkami moze uda ci sie naprawic te stosunki. Moze bedziesz mogla z nimi porozmawiac, opowiedziec od twojej strony jak to sie stalo. One sa juz starsze wiec mysle, ze powinny zrozumiec. Zycze ci powodzenia.

[summerland]

Chcialam jeszcze dodac, ze moze powinnas przeprosic swoje corki jezeli czujesz, ze zawinilas w przeszlosci wobec nich-pisze o tym uzaleznieniu. Ale to w odpowiednim momencie.

[loginka234]

Przeprosilam juz dawno corki. A z tymi spotkaniami to przewaznie jest tak, ze gdy przyjade, to dziewczyny siedza z tatusiem w jego pokoju.
Szczytem upodlenia jest, gdy przychodzi pora np. obiadu. Wtedy wszyscy nakładają sobie na talerz i ida razem jesc, a mnie totalnie ignoruja. Nikt nawet nie zapyta, czy czasem nie jestem glodna i czy nie zjem z nimi. Moim zdaniem jego zachowanie pokazuje wtedy dobitnie jego chanstwo. Poza tym uczy tez corki braku szacunku wobec mnie.

[aqua48]

Szacunku córki musisz uczyć sama, ale do tego potrzebny Ci szacunek do samej siebie. Polecam odpowiednią psychoterapię. Co do podziału majątku i egzekwowania Twoich praw rodzicielskich zdaj się na to co mówi prawnik, nie mąż i dzieci. Spotkania z dziećmi powinnaś realizować na terenie neutralnym, nie w miejscu zamieszkania eksa i pod jego kontrolą.
Nie przepisuj mieszkania na eksa. Jeśli jest na kredyt to mieszkanie należy sprzedać spłacić kredyt a resztę podzielić między Was oboje, Ty z Twej części możesz założyć córkom lokaty w banku. Powinnaś też założyć im (dzieciom) konta, wyrobić im kart płatnicze i regularnie wpłacać pieniądze na ich utrzymanie oraz zachcianki. Czy z tego skorzystają teraz czy później to ich decyzja. Na pewno czują się przez Ciebie zranione i odepchnięte, może też mają poczucie, że nie mogą na Ciebie liczyć. To nastolatki, z natury rzeczy mało stabilne emocjonalnie. Ważne by dać im poczucie, że jesteś, myślisz o nich i zależy Ci na nich.
Ale przede wszystkim PRZED podejmowaniem jakiejkolwiek decyzji poradź się prawnika i psychologa. Bo na razie działasz bardzo chaotycznie.

[verdana]

Problem polega na tym, że uzależnienie jest chorobą, ale chorobą, której dzieci mogą nie zaakceptować, jeśli łączy się w ich pamięci z zaniedbaniem, nieobecnością itd. Alkoholizm też jest chorobą, nie zawsze zawinioną, a nikt by się nie dziwił, gdyby nastolatki nie chciały widywać sie z obecnie niepijącym ojcem - byłym alkoolikiem, nawet gdyby wcześniej nie zrobił im żadnej krzywdy. To zresztą nie są już tak małe dzieci, aby dały się całkowicie manipulować jednemu z rodziców, zazwyczaj nastolatki wcale nie przepadają za rodzicem, z którym sa na co dzień, który wymaga i nadzoruje, a idealizują tego, który przyjeżdza w wolnym dniu i zabiera do kina. Póki koncentrujesz sie tylko na tym, co maż robi źle i uważasz, ze córki nie chcą z Tobą byc tylko dlatego, ze nasłuchały sie od ojca złych rzeczy o Tobie, zamiast zastanowić sie, czy jednak sama nie robisz czegoś, co zniechęca córki nie masz żadnych szans na odzyskanie ich sympatii.

[krokodil123]

Nie zgadzać się na żadne przepisanie mieszkania. Twój mąż za dwa lata się może ożenić z inną kobietę i jej sprezentować wasze mieszkanie Co wtedy zrobisz? Co zrobisz jak jego druga żona odziedziczy po niego mieszkanie i twoje dzieci będą musieli ja spłacać jeżeli chcielby tam mieszkać?

[krokodil123]

O alimenty mogą cię zawsze podać. Dzisiaj, jutro, za dwa tygodnie lub za dwa lata. Mało tego za bieżące a nawet za dwa lata wstecz....
Uśmiecha ci się to? Przynajmniej jak masz połowie mieszkania masz kartę przetargową że używają twoja część i to ci obniży alimentów.

[krokodil123]

Czy mieszkanie nie jest spłacone. Ile wynosi rata miesięczna. Ile czasu pozostało do spłacenia. Czy pracujesz, czy spłacasz raty? Powinnaś z comiesac wysyłać przelew z tytułem alimenty za miesiąc XX dla YY. W przeciwnym razie działasz na swoją niekorzyść. Żadne darowizny czy prezenty nie zaliczą ci później do alimentów. Co zrobisz jak komornik przyjdzie do ciebie z tytułem wykonawczym?

[mocno.zdziwiona]

Loginko, prawnik i psychoterapeuta to pierwsze dwa adresy, pod które powinnaś się udać. Nie zrzekaj się mieszkania, nie przekupuj córek prezentami. Nie naciskaj chwilowo, spróbuj opanować emocje i najpierw zadbać o siebie. Dzieci są zaopiekowane, a dobrostan Twojego byłego męża nie powinien Cię obchodzić. Zacznij od porady prawnej oraz zacznij terapię. Terapia to rzecz na lata, ale wydaje mi się, że jest Ci BARDZO potrzebna.

[baba88]

Tym bardziej że uzależnienie nie wpadają ludzie o zdrowej emocjonalnie osobowości.W domu rodzinnym musiało być nieciekawie i taki bagaż ciągnie się od dzieciństwa zas^%$#jąc wszystko po drodze. Nastolatki tego nie rozumieją. Dla nich alkoholik to jest ktoś kto nie chce przestać pić bo ich nie kocha i woli rozrywkowy tryb życia .Były mąż też nie pała sympatia do kogoś kto mu pokomplikował życie i nie będzie matki bronił.Niemniej w sprawach majątkowych nie kierujemy się emocjami tylko radami dobrego prawnika.Nie każdy ojciec przepisuje mieszkanie na swoje towarzyszki życia zamiast na dzieci , nie ma podstaw żeby tego pana o takie zamiary podejrzewać. Może prawnik po zapoznaniu się ze szczegółami nawet coś podobnego doradzi nie wiemy bo tych szczegółów nie znamy

[loginka234]

Kochane, bardzo dziekuje Wam za rady i wskazowki, sa dla mnie bardzo pomocne.
Musze poszukac teraz dobrego adwokata, niestety to dzialanie po omacku, nikt z moich znajomych nie korzystal z takich uslug i bede musiala zdac sie na wlasna intuicje. Oby nie bylo tak, jak przy rozwodzie, ze wzielam pania adwokat z mnostwem pozytywnych komentarzy w internecie, ktora zgarnela gruba kase, a w zamian na rozprawe przyslala aplikanta, ktory odezwal sie wtedy moze raz. Az pozniej moj byly maz sie z tego smial.

Jeszcze jest jedna rzecz, ktora chcialabym przytoczyc. Otoz byly malzonek chce, abym mieszkania zrzekla sie nie umawiajac sie z nim wczesniej na zadna rozmowe ani nie czytajac dokumentow. Stwierdzil, ze przeciez sprawa jest oczywista i wystarczy, ze przyjde do notariusza i ten mi wszystko wyjasni. Oczywiscie nie zgodzilam sie na cos takiego i - szczerze mowiac nie słyszałam, by ktokolwiek tak postapil. Przeciez on ewidentnie chce, bym podjela decyzje pod wplywem chwili (nikt mi nie wmowi, ze pobiezne wytlumaczenie mi czegokolwiek przez notariusza bedzie wystarczajace). Gdy powiedzialam, ze z dokumentami odnosnie podzialu majatku pojde jeszcze do swojego adwokata, to stwierdzil, ze jak zwykle robie problemy i nie zalezy mi na przyszlosci dzieci, gdyz przeciagam specjalnie sprawe.

[krokodil123]

Czy macie inny majątek oprócz mieszkania. Pytałam się czy mieszkanie jest spłacone. Jeżeli nie kto spłaca raty, jakiej wielkości są, czy ty pracujesz.

Piszesz tylko co on chce......przestań myśleć o niego i skup się na siebie dlatego że w tej chwili możesz wyrządzić sobie sama wielkiej krzywdy.

Co i dlaczego on chce cie nie interesuje. Masz rozwód- tak? To jest facet już po za twojego zainteresowania.

Pisałam- za dwa lata, za dwa miesiące może już być cudzy mąż i mięć drugą lub trzecią zonę...

[loginka234]

Mieszkanie jest caly czas splacane, jest to kredyt hipoteczny, wziety na 30 lat. Mniej wiecej polowa kredytu zostala juz splacona. Mieszkanie kupowalismy tuz przed ta wielka podwyzka cen nieruchomosci, teraz jest warte o wiele wiecej.
Raty zawsze splacal maz, ja podczas trwania malzenstwa (niestety) nie pracowalam. Po rozwodzie rowniez kredyt jest splacany przez niego. Rata to okolo 400 zl (kredyt zlotowkowy).
Niestety, sa ponoc jeszcze inne kredyty, ja o niektorych wiedzialam, ale nie o wszystkich. Nie potrzebowal mojej zgody do zaciagniecia kredytu.

Sad dokonal podzialu mieszkania, jesli chodzi o jego uzytkowanie. Mnie przypadl w calosci mniejszy pokój, jemu ten najwiekszy. Reszta jest wspolna. Ja z mieszkania nie korzystam, nie mieszkam tam, a swoj pokoj uzyczylam mlodszej corce. Byly maz powiedzial, ze nie zyczy sobie, abym tam przebywala, wyrzucil mnie stamtad. Byla np. taka sytuacja, ze razem weszlismy do kuchni i on kazal mi z niej wyjsc. Stwierdzil, ze bede mogla z niej skorzystac, gdy on opusci to pomieszczenie. Tego typu rzeczy slyszalam od niego jeszcze podczas pobytu w osrodku. Dowiedzialam sie, ze rozdzielil pokoje dla corek i ich trojka spi kazde w osobnym pokoju (pokoje sa trzy), w zwiazku z czym, gdy wyjde, nie bede miala gdzie sie podziac. Pierwsza noc po powrocie do domu spedzilam zatem spiac na koldrze w przedpokoju. Eks zrobil mi wowczas z ukrycia fotke (gdy spalam na tej podlodze) i chcial przedstawic jako dowod przeciwko mnie w sadzie... Zastanawia mnie tylko, w czym niby mialoby mu to pomoc?? Przeciez to swiadczyloby raczej na moja korzysc. Nadmienie jeszcze, ze nikt nie czekal na mnie, w dzien mojego powrotu pojechali do jego matki i wrocili pozno w nocy. Gdy mnie zobaczyli (lezaca na tej podlodze) nikt sie nie odezwal ani slowem, zero przywitania... Gdyby byly madrze kochal dzieci, przygotowalby je na to, ze wracam i reakcja na pewno bylaby inna...

Mamy jeszcze kilkunastoletnie auto oraz wyposazenie mieszkania, ktore nabywalismy w ciagu tych wszystkich lat malzenstwa. W zasadzie duzo tego nie ma. A, jeszcze dwa dosc dobrej klasy rowery, kazde z nas mialo swoj.

[krokodil123]

Najważniejsze - połowa mieszkania jest twoja i kropka. Za żadne skarby nie zgadzają się przepisać je nawet dzieciom. Żadne groźby ani prośby nie słuchaj. Wszystkie raty płacone podczas małżeństwa są płacone ze wspólnego majątku czyli też z twoich pieniądzach. To nic że nie pracowałaś pieniadze w małżeństwie są wspólne. Chyba że twój mąż miał dochody z własnych przed ślubem zakupionych nieruchomości naprzyklad. 400 PLN rata to jest nic. Twoja czy 200 PLN miesięcznie spłacisz bez problemu jeżeli pójdziesz do pracy. Biegiem do psychologa i na terapię nauczyły się jak godnie żyć. Spanie na podłogę nie wzbudził w nikogo litości do ciebie. Ludzie i dzieci będą cię szanować jak się staniesz silna i nie pozwolisz sobą pomiatać
Nie wracaj do mieszkania, nie pozwalają mu więcej na poniżanie cię
Trzymaj się z dala od tego człowieka. Nic nie rob co nie chcesz. Nie musisz z nim rozmawiać, nie musisz mu ustępować. Zastanów się co cię wzmocni i co jest dla ciebie dobre. Praca, nowe otoczenie, własne pieniądze może ci dużo pomogą na początek. Nawet nie będziesz ciągle myśleć co było i jak było....

[krokodil123]

A....jak duże mieszkanie ,piszesz że 3 pokoje i mąż ma na całość chrapkę niech cię spłaci jak taki cwaniak i obrotny, pomysłowy facet z niego. Kupisz kawalerkę i po twojej śmierci też przypadnie dzieciom.

[krokodil123]

" Oby nie bylo tak, jak przy rozwodzie, ze wzielam pania adwokat z mnostwem pozytywnych komentarzy w internecie, ktora zgarnela gruba kase, a w zamian na rozprawe przyslala aplikanta, ktory odezwal sie wtedy moze raz. Az pozniej moj byly maz sie z tego smial...."


Ale ty JUŻ MIAŁAŚ prawnika, płaciłaś za rozwód i nawet się słowa nie zająknęłaś i nie spytałaś się o poradę w sprawie mieszkania, alimentów.

Ty dopiero TERAZ będziesz szukać prawników w sprawie mieszkania???

Co robiłaś do tej pory? Dlaczego podczas trwania rozwodu (ile to czasu pół roku, rok?) nie zapoznałaś się z przepisami w sprawie alimentów i podziału majątku.

Wydaje mi się że STRASZNIE dużo czasu poświęcasz na skupianie się na swoim byłym ZAMIAST działać i myśleć jak SOBIE pomóc, jak się stać mocnym rodzicem.

Jeszcze raz- skup się na swoich spraw, na to na co masz wpływ.

Do Loginki

[kora3]

Loginko - od końca. Zachowanie Twego meza to typowe działania z pozycji zaskoczenia, pospiechu i siły. Nie daj sie w to wmanewrować. Jego gadka o tej przyszłości dzieci to taki tani pic na wodę, że śmiać się chce. Dlaczego? Ano weźmy na logikę - jakim zagrożeniem dla przyszłości dzieci jest to, że masz nadal udziały w tym mieszkaniu? Niechże by powiedział Nie powiem, bo nie ma takiego zagrożenia. Jak rozumiem ty jesteś w zwiazku, ale nieformalnym tak? Zatem po Tobie, w razie Twej śmierci - nie obrażaj się teraz po prostu przedstawiam dowód na jego głupie myślenie dziedziczą tylko wasze dzieci. Co tym dzieciom szkodzi, ze Ty masz udział w mieszkaniu? Nic - sprzedać ich nie sprzedasz, bo kto kupi jakiś tam procent mieszkania z trzema osobami ? No nikt ...

Co do prawnika - najlepsza jest niestety poczta pantoflowa. Popytaj wśród znajomych, moze nie oni sami, ale ich znajomi czy krewni mogliby kogoś polecić.

[loginka234]

Koro, wg niego zagrozeniem dla przyszlosci dzieci, jesli nie zrzekne sie mieszkania jest to, ze oni podjeli decyzje, iz chca sie przeprowadzic i w zwiazku z tym sprzedac nasze mieszkanie. Dzieci beda tam chodzic do szkoly i dlatego on naciska - poniewaz zaczynaja sie nabory...
Tylko ze ja nie rozumiem, czemu one tak bardzo chca zmienic tę szkole, skoro same zadecydowaly, gdzie beda sie ksztalcic. Takie nagle widzimisię to dla mnie zaden argument, a zwykla proba szantazu.
Nie bez znaczenia jest dla mnie rowniez fakt, ze chca przeprowadzic sie niedaleko jego matki i reszty rodzinki. Zreszta, jego bez przerwy tam ciagnie - nawet na korepetycje wozi dziewczyny kilkadziesiat km, zamiast poszukac kogos na miejscu. Gdy zapytalam, skad taka decyzja, w odpowiedzi uslyszalam, ze ta pani jest "najlepsza". I nie jest to zadna laska, ktora wpadla mu w oko, a babka w srednim wieku.

[krokodil123]

To jest jego zdanie, zagrożenie, sprzedaż, wyprowadzka..... wszystko nie po twojej myśli i takie plany gdzie ty nie istniejes....Nowe mieszkanie, nowe miasto, nowa żona. ....To ma cię nie obchodzić w sensie masz go gdzieś, nie jesteś jego podnóżkiem i nie musisz mu pomagasz we wszystkim. Niech se kupuje co chce i gdzie chce. Może matka mu da pieniądze, może zamieszkać u rodziców jak taki mądry i wspaniały to ma multum rozwiązań i wara mu od twojej cieście mieszkania

[krokodil123]

Wariant, sprzedajecie mieszkanie, spłacie kredytu i pół na pół kasę.Ty kupujesz na co cię stać i on też. Aaaaaa że za mało będzie pieniądze dla niego? Dla ciebie też - a on się tym interesuję? Zapomniałam napisać, podczas dzielenia majątkiem dzieci nie są uwzględniane. To jest podział między właścicieli a nie dzieci. Nie daj się w tego wrobić. Za rok dzieci mogą zamieszkać u ciebie i co?

[loginka234]

Krokodil123, wyjde i tak na podla, gdyz sama zadeklarowalam, iz oddam im swoja czesc mieszkania. Jesli teraz zmienie zdanie, to stane sie dla nich juz totalnym potworem. Tego sie wlasnie boje, ze jesli to zrobie, to bede bezpowrotnie stracona w oczach dzieci...

[krokodil123]

Lepiej wyjść na podłą niż na frajerkę.

A tak na poważnie. Chyba nie rozumiesz sytuacji w jakiej się znalazłaś. Za chwilę może stać się jeszcze gorsza a nawet powiedziałabym koszmarną.

Pisałam na samym początkiem co może się stać.

Tu nie mówimy o tym czy dzieci cię polubią czy maż się pogniewa a że sama sobie szkodzisz i się doprowadzisz do strasznego stanu.

Krótkie pytanie- co zrobisz za 6 miesiące jak nie będziesz miała mieszkania a komornik się zjawi pod twoimi drzwiami y z nakazem zapłaty 30 000?

[aqua48]

loginka234 napisała:

> Koro, wg niego zagrozeniem dla przyszlosci dzieci, jesli nie zrzekne sie mieszk
> ania jest to, ze oni podjeli decyzje, iz chca sie przeprowadzic i w zwiazku z t
> ym sprzedac nasze mieszkanie.

Jeśli mieszkanie należy do obojga Was to mąż może sądownie zmusić Cię do sprzedaży i podziału zysków po opłaceniu pozostałego kredytu i nie będziesz mogła zaprotestować. Nie możesz użytkować mieszkania, nie płacisz rat, w Twoim interesie zatem jest sprzedaż i ten podział pieniędzy uzyskanych z niej. Co zrobisz z uzyskaną sumą to Twoja sprawa.

Nie dziwię się, ze maż chce się przeprowadzić blisko swojej rodziny od której zapewne otrzymuje pomoc i wsparcie.

[loginka234]

Owszem, otrzymuje pomoc i wsparcie od swojej rodzinki, a jakze!
Szkoda tylko, ze ta rodzinka gnebila mnie przez tyle lat, narzucajac mi swoja wiare i przekonania. Tesciowa straszyla mnie, ze moje dzieci trafia do piekla, jesli nie wychowam ich po katolicku. Stwierdzila, ze pewnie ich nie kocham, skoro wiara nie jest dla mnie istotna.
Jasne, moglam sie sprzeciwic, ale po pierwsze, bylam wtedy bardzo mloda i niedoswiadczona zyciowo, w zwiazku z czym balam sie po prostu odezwac. Po drugie, tesciowie wykorzystywali w okrutny sposob fakt, ze finansowo slabo sobie radzimy.
Naprawde, dziewietnastoletniej dziewczynie, ktora zachodzi w ciaze, rok pozniej w druga, wyprowadza sie w obce miejsce, do w zasadzie obcych ludzi i do tego jest biedna niczym mysz koscielna jest ciezko i to bardzo. Nowe otoczenie, ludzie o zupelnie innych pogladach niz te, do ktorych przywyklam i maz z nieodcieta pepowina..
Jacy to zli ludzie byc moze przyblizy zdarzenie, ktore opisze: siostra bylego meza majac kilkanascie lat znalazla na dworze kocieta. Przyniosla je do domu i wowczas moj tesc (niezyjacy juz) zabil te koty rzucajac nimi o sciane... Gdy mi o tym opowiadal, byl z siebie dumny i usmiech nie schodzil mu z twarzy... Dodam, ze tesciowie mieli "wlasna" lawke w kosciele tuz przy oltarzu, a tesc byl swego czasu koscielnym.

Innym razem, bedac u tesciowej na jakiejs uroczystosci, na ktora zaproszeni byli jej znajomi o rownie zdewocialych pogladach uslyszalam jeszcze jedna, mrozaca krew historie. Pewien facet opowiadal, zasmiewajac sie przy tym do rozpuku, ze jego brat ucial kotu glowe siekiera, gdyz na narzucie od kanapy znalazl kupe tego kota...

Sporo sie tam nasluchalam i naogladalam, naprawde. Mysle, ze moglabym napisac o tym ksiazke, tyle tego bylo.

[aqua48]

loginka234 napisała:

> Szkoda tylko, ze ta rodzinka gnebila mnie przez tyle lat,
> Jacy to zli ludzie byc moze przyblizy zdarzenie, ktore opisze..

Ale to już nie jest Twoja rodzina i nie musisz się przejmować tym czy to źli ludzie czy nie i jak bardzo. Należą do Twojej PRZESZŁOŚCI, a Ty przedstawiasz ich tak jakbyś nadal musiała z nimi przebywać na co dzień.

[loginka234]

Raczej nie ma w tym nic dziwnego, skoro caly czas maja wplyw na moje corki. Gdyby nie to, nie zaprzatalabym sobie nimi glowy z pewnoscia.

[aqua48]

loginka234 napisała:

> Raczej nie ma w tym nic dziwnego, skoro caly czas maja wplyw na moje corki.

Ale tego nie zmienisz. Możesz jedynie zmienić swoje nastawienie, tak by córki z czasem się do Ciebie przekonały poznały Cię i chciały z Tobą przebywać. Jeśli będziesz hodować w sobie żal i nienawiść do wszystkiego co jest im bliskie, nie nawiążesz z nimi kontaktu tylko jeszcze bardziej je od siebie odepchniesz.

[kora3]

Aquo, a y nie miałabyś żalu do ludzi, którzy by cię gnębili i narzucali Ci swój światopogląd oraz narzucali go Twoim dzieciom? Naprawdę? Pytam, bo ja owszem - miałabym żal. I zgadzam się z tym, że żalu nie należy hodować, tylko że jesli sytuacja TRWA to trudno tego nie robić. Problem polega na tym, że Loginka nie może zamknąć rozdziału pt. "Były mąz i jego rodzina", bo ma z tym byłym meżem dzieci. Gdyby nie miala, nie byłoby problemu i całego tego wątku w ogóle. Ale ma i sytuacja nastawiania przeciwko niej tych dzieci przez jej eksa i jego rodzinę TRWA.

Piszesz, że nie powinna negować tego co dzieciom bliskie. I tak Aquo i nie. Rodzice czesto negują i muszą negowac to co dzieciom bliskie np. narkotyki, złe towarzystwo, wagary, czy sektę. Tak, wiem katoliccy dziadkowie, czy inni krewni to żadna z tych plag , ale dla człowieka który ma inny swiatopogląd to na serio plaga.
I nie mów mi, że nie wiem o czym mówię, bo niestety wiem.
Sama miałam taką sytuację z rodziną eksmęza, tylko byłam w o niebo lepszej sytuacji niż Loginka, bo byłam od tych ludzi całkowicie niezalezna i nie miałam z byłym męzem dzieci, dla których byliby to dziadkowie, ciocie,m wujkowie, czy kuzynostwo. W związku z tym tylko sie dobrze bawiłam patrzac, jak się nomen omen pieklą, że nie mogą mi narzucić swoich pomysłow na moje życie. Loginka niestety tego komfortu nie ma i nie miała

Aquo

[kora3]

Wybacz Aquo, ale chyba umknął Ci pewien "drobny" szczegół. Otóż owszem Loginka nie musi już mieć kontaktów z tymi ludźmi, ale mają z nimi kontakt JEJ dzieci. Wiec nie jest tak, jak piszesz, że ci źli lidzie należa już tylko do przeszłosci. Ja tak mogę powiedzieć o moich teściach - był rozwód, nie ma sprawy, więcej mogę o nich nie chcioeć słyszeć. Loginka jednak ma dzieci, a te kontakty z rodziną jej eksmęza, więc...

[krokodil123]

A mogłaś napisać co zrobisz jak ci komornik wyśle wezwanie na 30 000,00 PLN wtedy jemu też o kotach będziesz podpowiadać. Z takiej rodzinki jeszcze nie jednej przykrości będzie cię czekać dopuki się sama o sobie nie zatroszczysz.

[loginka234]

Nawet nie wiem, co mialabym powiedziec, idac na taka terapie... Mam taki chaos w glowie, ze nie potrafie nawet sprecyzowac, co jest tak naprawde moim problemem. Poza tym nie do konca wierze, ze w czymkolwiek by mi to pomoglo. Kiedys przez kilka miesiecy uczeszczalam na terapie i nie widzialam efektow...

[minniemouse]

Bo to zależy od rodzaju psychoterapii jaka stosuje dany specjalista, jeden tylko słucha i pyta "co pani o tym myśli", drugi słucha i wyjaśnia mechanizmy działania, myślenia i jak to zmienić. zapewne miałaś ten pierwszy rodzaj, a tobie potrzebny ten drugi. szukaj tego drugiego, pronto!.

Minnie

[loginka234]

Minnie, wiekszosc terapii, o ktorych wiem, opiera sie wylacznie na tym, ze psychoterapeuta slucha pacjenta. Nie mam pojecia, gdzie znalezc takiego, ktory rowniez podpowiada i doradza..

[annthonka]

Od podpowiadania i doradzania jest adwokat.

Żaden terapeuta nie powie "ja bym zrobił tak lub tak". Terapia pomoże Ci zmienić myślenie, uświadomi Ci mechanizmy działania itp., ale całą robotę mentalną musisz odwalić Ty, a terapeuta będzie Cię w tym umiejętnie prowadził. Masz mętlik w głowie - tym bardziej idź do terapeuty, on już sobie poradzi.

Poszukaj kogoś, kto pracuje metodą poznawczo-behawioralną i umów się na terapię indywidualną, nie grupową.

[aqua48]

loginka234 napisała:

>Nie mam pojecia, gdzie znalezc takiego, ktory rown
> iez podpowiada i doradza..

Bo terapeuta nie doradza nic pacjentowi. To nie jest jego rola.

[minniemouse]

oczywiście, ja mowie o wyjaśnianiu mechanizmów dysfunkcji, nie o pomaganiu w konflikcie rodzinnym i prowadzeniu z rączkę - to istotna różnica.

[krokodil123]

Dla mnie idziesz na terapię dla ofiary przemocy. Spanie na podłogę, wyrzucanie z pokoju ,upodlenie, Zmuszanie do sprzedaży....ciotr wie i twoja choroba od czego się wzięła...to jest przemoc w czystej postaci.
Mówisz to co nam : jestem po rozwodzie, mam mętlik w głowy zostałam zmuszona zostawić właśnie dzieci i opuścić własne mieszkanie. Teraz jestem zmuszana i zastraszana oddać swoje mieszkanie za darmo i nie wiem co zrobić. Potrzebuje psychicznej pomocy.

[aqua48]

loginka234 napisała:

> Nawet nie wiem, co mialabym powiedziec, idac na taka terapie... Mam taki chaos
> w glowie, ze nie potrafie nawet sprecyzowac, co jest tak naprawde moim probleme
> m.

Powiesz dokładnie to co napisałaś wyżej, terapeuta pomoże Ci w uporządkowaniu myśli, emocji i rozwiązaniu problemów. Nauczy poprawnej komunikacji z dziećmi oraz eksmężem. Wyrażania swoich oczekiwań i stawiania granic. Nie oczekuj tylko że potrwa to jedynie kilka miesięcy i że wyjdziesz w jakiś cudowny sposób"naprawiona". Taka terapia jest zazwyczaj długotrwała.

[loginka234]

Mocno.zdziwiona, nigdy nie przekupowalam corek prezentami. Zawsze byly to po prostu regularne proby wsparcia ich, chcialam po prostu pomagac w utrzymaniu swoich dzieci, zabierajac je na zakupy lub otwierając im konto bankowe. Konto bylo wg mnie swietnym pomyslem - mialyby karte do bankomatu, a gdyby wyskoczyl nagly wydatek, moglabym tez zrobic im szybko przelew. Tak jak wspomnialam, dziewczyny zgodzily sie na to, jednak tatus zaraz namacil im w glowie i zadzwonily do mnie za kilka dni, ze jednak tego nie potrzebuja.

Tak samo jest z prezentami danymi im z przeroznych okazji - czy to z okazji urodzin, czy swiat itp.
Zdarzylo sie nawet, co ciezko przezylam, ze odeslaly poczta pod adres moich rodzicow (mojego obecnego nie znaja) prezenty, ktore dalam in na swieta bożonarodzeniowe...
Nie uwazam, ze proba przekupstwa jest danie dziecku prezentu z waznej okazji. One jednak zawsze karza mi te prezenty zabrac i nawet ich nie odpakuja...

[loginka234]

Sorry, "każą", nie zwrocilam uwagi.

[mocno.zdziwiona]

Loginka, nie mówię, że przekupujesz, mówię żebyś nie przekupowała. Bo teraz tak to trochę wygląda, zrzekną się mieszkania żeby córki przyjmowały ode mnie prezenty. Nie tędy droga, były mąż nadal będzie je przeciwko Tobie nastawiać i mącić im w głowach.
Napisz też nam z jakiego jesteś miasta, może ktoś będzie potrafił doradzić terapeutę lub prawnika.

[loginka234]

Mocno.zdziwiona, to sa okolice Rybnika.

[aqua48]

loginka234 napisała:

> Nie uwazam, ze proba przekupstwa jest danie dziecku prezentu z waznej okazji. O
> ne jednak zawsze karza mi te prezenty zabrac i nawet ich nie odpakuja...

Zapewne zatem Twoje dzieci uważają je za próbę przekupstwa. A bardziej niż prezentów potrzebują od Ciebie Twojej uwagi, czasu, rozmowy i miłości.

[minniemouse]

niekoniecznie, może być tak jak Loginka napisała ze ojciec je jakoś nakręca przeciw niej i namawia aby oddały prezenty.

[kora3]

Oczywiście Minnie. Zachowanie b. meza Loginki jest wprost modelowe dla ludzi, którzy chcą w ten sposób niejako ukarać drugą stronę. Cześciej stosują to kobiety, ale chyba dlatego, że w przypadku rozstania, dzieci częściej zostają przy matce - w PL uprzedzając.
Maż Loginki robi ogromną krzywdę nie tylko Logince, a przede wszystkim ich dzieciom. dzieci nie powinny wyrastać w poczuciu krzywdy i zalu do rodzica, nawet gdyby ów zal był uzasadniony. Tu - nie jest, więc b. mąż Loginki miał łatwiejsze zadanie, niż gdyby ta porzuciła dzieci i wyjechała z kochankiem np. Co trudnego w powiedzeniu dzieciom, ze mama je bardzo kocha, tylko jest bardzo chora? Nic, tym bardziej, ze to przecież PRAWDA.
Tymczasem b. maż Loginki szczuje te dzieci na nią, poniżał ją w ich obecności itd. To okrutny człowiek. Teraz manipuluje dziećmi - co doskonale widać. GDYBY dzieci na serio nic od niej nie chciały, to od razu by o tym mówiły! Opisałam tu kiedyś sytuację, w której dziecko zdecydowanie NIE CHCIAŁO kontaktów z ojcem w obecności jego nowej wybranki serca. I matka miała nie satysfakcję z tego, jaki to synek lojalny wobec niej - tylko PROBLEM. Bo eskmaż upierał się, zeby spotykac się z synem w obecnoci nowej wybranki, a synek, że nie bedzie się spotykał. Ojciec nie chciał ustąpić, syn też i w efekcie WCALE sie nie spotykali i dziecko cierpiało! W dodatku miało - nie ukrywajmy uzasadnione - przekonanie, że dla taty ważniejsze od niego jest jego nowa partnerka. Gdyby to dziecko miało głupia i okrutna matkę, to ta by w nim podsycała tę mysl i zal do ojca. Ale ma madrą i kochającą. Tłumaczyła synkowi, że tata się trochę pogubuł, tak bywa i z dorosłymi, ale kocha go bardzo. A byłemu mezowi przemawiała do rozumu, zeby dał dziecku zwyczajnie czas na oswojenie sie z sytuacją i jego nową partnerka, nie na siłę, powoli. No i jakoś się udało, ojciec zaczął się spotykać z synem solo, a z czasem poznał go ze swa nową partnerką. Dziś nie tworzą wielkiej patchworkowej kochającej sie rodziny, ale syn już nie zieje nienawiścią do partnerki ojca, nie ma problemu ze spędzeniem z nią i ojcem weekendu w uch współnym domu, ale spędza też czas indywidualnie z tatą.
A to zasługa mądrego podejścia matki, która pewnie miała żal do eksa, że ją zdradził - a jakże, ale dla dziecka umiała swoje doń zale schować w kieszeń, a nie karmic nimi dziecko. Na tym polega bycie prawdziwym rodzicem - wg mnie.

[li_lah]

Wytłumaczę Ci dlaczego on to robi.
Chce przejąć twoją część majątku (nie pracowałaś, ale we wspólnocie majątkowej wszystko jest wspólne, nawet skladki OFE - chce bezpiecznie wszystko zabrać, ty już nawet zgodziłaś się zrzec dobrowolnie.
Zakazał dzieciom przyjmowac prezenty, po to, żebyś nie miala dowodów w sądzie, że je alimentujesz. (to tez mozna zaliczyć w poczet alimentów)
Wydaje mi się, mogę się mylić, ale jestem prawie pewna, że gdy zrzekniesz się wszystkiego kolejnym krokiem będzie pozew o alimenty. Wtedy beedzie mial już czyste pole do dzialania. udowodni w sądzie, że nic dzieciom nie dałaś, nie łożysz na ich utrzymanie. To jest tak proste jak budowa cepa. A ten pomysl z kontami bankowymi to już szczyt
On walczy wlasnie o to, żebyś placila za chwile alimenty - tutaj też manipuluje dziećmi zeby nie chcialy Cie widywać - takiej dzieciarni mozna wmowić wszystko, uwierzą. Są rozgrywane jak pionki.
Nie widujesz dzieci - one odmawiają - nie ma więcj podstaw do opieki naprzemiennej (gdzie nia ma alimentow) wie pan na pewno pozwie Ci o te alimenty. Lepiej przeprowadź sprawe o podzial majątku tak zeby to bylo przede wszystkim korzystne dla Ciebie. Bo nie dość ze stracisz wszystko, to jest zostaniesz z alimentami. Pobudka kobieto!

[li_lah]

A i malo tego, jak sie wymusza na dzieciach niechęć do widywania? Przemocą psychiczną.
Powinnaś najpierw przeprowadzić sprawe o podzial majątku i dodatkowo o ustalenie kontaktów z dziecmi, ja bym się tu jeszcze powolala na opinie psychologów. Jestem pewna, że są totalnie szczute i manipulowane.
Na pewno mają zakaz kontaktów z tobą, są zastraszane w sposob "spotkaj się z nią to pozalujesz, albo "spotkasz się, to sama się przekonasz jaka JESt" z naciskiem w negatywnym tonie, ze z tobą coś nie tak. Jestem niemal pewna, ze wmawia im nieprawdę na twój temat, może nawet do tego stopnia, że one już się Ciebie boją.
Nie znam czlowieka, który gdyby mial szanse dostać prezent, to by z tego zrezygnowal (jako dziecko)
Sprawa jest niepokojąca i ten temat też powinnaś ruszyć. Powiesz w sądzie, że dzieci odmawiają prezentow od Ciebie to powinno zainteresować psychologów.
Poddając się totalnie dajesz mu ogromną satysfakcję.
Nie popieram takiego działania.

[dwapsyikot]

rzeczywiście nie to forum