Komentowanie posiłków

[mackakisa]

W pracy codziennie siadamy do wspólnego obiadu - trzy stażystki, w tym ja oraz nasza szefowa. Każda przynosi posiłek z domu. Szefowa jest bardzo sympatyczną, acz dość głośną osobą, jak to Włoszka😉.
Ma w zwyczaju komentować zawartość naszych pudełek z obiadem. Zwraca uwagę, która ma dziś, np. sałatkę, która resztki z wczorajszej kolacji, pyta, dlaczego jedna ma tylko kanapkę i owoce, itd. O wszystko musi wypytać, nawet jak ktoś ugotował daną potrawę.
Oczywiście odpowiadamy, jednak zastanawiam się, czy takie wypytywanie jest zgodne z SV?
My nie pytamy o jej posiłki.
A może to element włoskiej kultury?

[aqua48]

mackakisa napisał(a):

> A może to element włoskiej kultury?

Pewnie tak.

[koronka2012]

Wypytywanie nie jest zgodne z SV w żadnej kulturze.
To że w jakimś kraju jest inny margines prywatności nie znaczy ze to właściwe czy godne naśladowania

[nchyb]

teoretycznie tak
w praktyce to nie takie proste

Akurat jedzenie we Włoszech to temat o którym można, wypada rozmawiać niemal zawsze i niemal wszędzie
i będzie to dotyczyło wszelkich potraw w ristorantach, czy w trattoriach, pizzeriach i osteriach, a nawet rogalika w barze przy kawie. A także w sklepie i na targu podczas zakupów spożywczych.
Włosi potrafią długo i dokładnie dyskutować o jedzeniu, rozbierać przepis na składniki pierwsze, dopytywać o szczegóły, błagać o jakąś szczególnie atrakcyjną recepturę i akurat we Włoszech nie uchodzi to za nietakt. I to zarówno wśród bliskich znajomych, jak i tych dalszych, a często i nieznajomych.
Ta przesadna dbałość o prywatność, szczególnie dotyczącą jedzenia, akurat we Włoszech nie jest uważana za właściwą czy szczególnie godną naśladowania.

[snajper55]

koronka2012 napisała:

> Wypytywanie nie jest zgodne z SV w żadnej kulturze.
> To że w jakimś kraju jest inny margines prywatności nie znaczy ze to właściwe c

Ale jest zgodne z SV kierowniczki.

S.

[yoma]

Pewnie ma wobec was opiekuńcze uczucia. Taka włoska mamma

[znana.jako.ggigus]

Nie wiem, czy to wloskie. Po prostu to cecha charakteru. mieszkam w innym kraju i tez znam u wielu ludzi

[jammer1974]

Wlochow nie obowiazuja zasady. Wlochow sie kocha takich jakimi sa.

[demodee]

Czy pracujesz we Włoszech, czy w Polsce?

O Włoszech to nie wiem, ale w Polsce to mogłabyś po prostu jadać w innych godzinach niż reszta działu. Tak dla higieny psychicznej - jeśli z tymi dziewczynami spędzasz 8 godzin dziennie, to chociaż przerwę obiadową spędzaj sama albo z koleżankami z innego działu!

[mackakisa]

Pracuję na Malcie, w wielokulturowym zespole. A o odpoczynku mowy nie ma - praktykantki mieszkają ze sobą, wraz z szefową pracujemy też dłużej niż 8 godzin często.
Obiad to teoretycznie chwila wytchnienia, ale omawiamy też wówczas plany na kolejne dni, zadania itd.

[demodee]

I naprawdę nie możesz mieć chwili wytchnienia od pracy?

Co na to opiekun praktyk?

[mackakisa]

Żle to ujęłam - po pracy oczywiście można odpocząć, mamy czas dla siebie, nawet jak dzielimy z kimś pokój to się można jakoś odciąć od świata.
Męczy mnie zwyczajnie to dopytywanie i dziwienie się (szefowa była w szoku, jak mogę jeść kaszę jęczmienną, choć wyjaśniłam, że to smaczne i zdrowe), bo miło by było zjeść obiad bez tego typu uwag i pytań.
Każdy je na co ma ochotę i innym nic do tego.

[aqua48]

mackakisa napisał(a):

> Męczy mnie zwyczajnie to dopytywanie i dziwienie się (szefowa była w szoku, jak
> mogę jeść kaszę jęczmienną, choć wyjaśniłam, że to smaczne i zdrowe),

Przygotuj sobie kilka powiedzonek którymi zamkniesz jej usta i przestań zwracać uwagę na jej zdziwienia kulinarne. A także zmieniaj temat. Ona - jak możesz to jeść? A Ty odpowiadasz spokojnie - co kraj to obyczaj i zmieniasz temat na np. - a co radzisz mi zrobić w takiej-to-a-takiej sytuacji pracowej z którą się dzisiaj spotkałam.
Ona pyta jak coś przyrządzasz, a Ty - to bardzo skomplikowane i nie wiem jak to wytłumaczyć i na tym samym oddechu zmieniasz temat znowu na np. - a jak radzisz postąpić z klientem który...

[znana.jako.ggigus]

Tez tak robilam i nie przynosilo to skutkow.
nie wiem czemu, ale wielu ludzi komentuje: "No ale ty sie zdrowo odzywiasz", " Na pewno zwracasz uwage na wartosci odzywcze" i podobne.
Ktoregos dnia odparlam - Jem, rzeczy ktore mi smakuja. I tym zdaniem ucinam wszelkie dyskusje.
I z doswiadczenia dodam - dziala.

[la_felicja]

To i tak lepiej niż miałam w mojej pierwszej pracy.
Tam każdy przynosił kanapki. To był taki popeerelowski standard - kanapki. A co jakiś czas wypadało przynieść coś ekstra - ciasto, sałatkę, śledzika, jakiś pasztet czy zapiekankę - dla wszystkich.
W związku z tym, kiedy przynosiłam sobie coś innego niż te standardowe, obmierzłe kanapki (nienawidzę zleżałego, rozmiękłego chleba, lubię tylko kanapki świeżo zrobione), czulam presję, że powinnam się podzielić ze wszystkimi - koszmar.
Dobrze, że byłam w tej pracy tylko rok, przetrwałam na jogurtach i bananach, potem wpadłam na pomysł przynoszenia pokrojonego chleba, wędliny i sałaty osobno i montowałam sobie kanapki na miejscu.

[cetherena]

la_felicja napisała:

> To i tak lepiej niż miałam w mojej pierwszej pracy.
> Tam każdy przynosił kanapki. To był taki popeerelowski standard - kanapki.

Kanapki to nie tylko PRL. Szwedzi mają tor kanapkowy, to dopiero musi być paskudztwo

[akle2]

Ja tam bym zaczęła ją wkręcać w ilości zapotrzebowania białka w gramach na kg masy ciała w dni treningowe i nietreningowe. To samo węglowodany. I jednocześnie rozwodzić się nad zaletami BCAA, glutaminy i HMB jako niezbędnej suplementacji. I tak za każdym razem, gdy Cię zaczepi. Powinno poskutkować.

[demodee]

A czy innym stażystkom też przeszkadza to wypytywanie? Skarżyły CI się na to?

[mackakisa]

Owszem. Przyznały, że dla nich też to jest trochę krępujące, bo nie są do takiego zachowania przyzwyczajone. Jedna jest Turczynką, druga Francuzką, trzecia Szwajcarką.

[demodee]

To może powinnyście solidarnie ignorować pytania szefowej o posiłki?

[joasiakos]

Znam polki które też tak robią, na szczęście ja z niegotujących to niewiele ode mnie się dowiadują

[cetherena]

mackakisa napisał(a):

> My nie pytamy o jej posiłki.
> A może to element włoskiej kultury?

Ona po prostu tak zaczyna rozmowę. Można krótko odpowiedzieć i zmienić temat.
A właściwie czemu nie pytacie o jej posiłki? Może ona ma dużo na ten temat do powiedzenia?