Witam i chciałabym się dowiedzieć czy Wasze koty doprowadziły Was kiedyś do łez ale tych pozytywnych łez wzruszenia. Ostatnio walczyłam trochę z opinią mojego „środowiska”, że koty nie potrafią kochać, że łaszą się tylko dla jedzenia itd… Wrrrr. Wiem, że w dużej mierze kotem kieruje instynkt ale są też takie sytuacje kiedy człowiek wie, że ma przed sobą równorzędnego partnera i przyjaciela, który ma wielkie choć malutkie serduszko. W każdym razie mi się to przydarzyło i parę razy koty wycisnęły ze mnie trochę słonej wody. Spróbuję się nie rozpisywać (do czego mam tendencję, za co przepraszam), więc będzie w punktach.
- Koty zawsze próbowały mnie ratować, kiedy wg nich działa mi się jakaś krzywda, np. uderzyłam się i głośno wrzasnęłam auuuu albo płakałam. Zawsze któraś kotka była natychmiast przy mnie i albo gruchała jak do kociąt albo delikatnie podgryzała, jakby chciała mnie przenieść w jakieś bezpieczne miejsce.
- Kocia tęsknota to temat znany każdemu, kto chociaż raz miał futrzaka. Ja musiałam moją kiciunię zostawić, kiedy wyjechałam na studia do innego miasta. Rodzice mówili mi, że nigdy nie widzieli, żeby kot tak się smucił, czekał w oknie, przy drzwiach, na łóżku na moich ubraniach. Kiedy przyjeżdżałam, kot był niemal w ekstazie (żadnej obrazy ani razu nie zaobserwowałam). Łzy (moje) pojawiały się, kiedy musiałam znów kota opuścić, bo te kocie oczy potrafią tak wiele wyrazić…
- Kotka, o której mowa powyżej, umarła na moich rękach. Miała 17 i pół roku. Lekarze orzekli, że to po prostu starość i nie potrafili jej już pomóc. Podziękowałam jej za tyle wspólnie spędzonych lat i mam wrażenie, że ona też mi podziękowała, bo będąc już w agonii, podniosła główkę, spojrzała na mnie tak trzeźwo i z taką siłą, że do dziś przechodzą mnie ciarki. Potem był już tylko ocean łez…
- Znów o tęsknocie. Kotka, która została sama po śmierci starszej koleżanki, zadziwiła mnie niesamowicie. Często zdarzało mi się oglądać zdjęcia kici za TM na komputerze. Kiedyś Polusia widząc swoją przyjaciółkę na ekranie, podeszła do niego i pomiałkując dotknęła łapką podobizny Pikuni. Byłam i jestem w szoku, kto chce niech nie wierzy ale faktem jest, że poznała kotkę, z którą spędziła 7 lat. Szukała jej zresztą za ekranem. Ja płakałam…
- Oglądałam na Youtubie filmy z kociakami. Miałczenie z głośnika obudziło moją adoptowaną kicię, która kiedyś miała już kocięta (teraz jest po sterylce). Popłakałam się widząc jak kocica pamiętając głosy swoich dzieci, szuka ich wokół komputera.
Uff… trochę mokro się zrobiło
A byłoby jeszcze mokrzej, gdyby wspomnieć wszystkie kocie biedy, którym nie mogę pomóc ale ich wątki śledzę na różnych forach.
Napiszcie proszę coś z własnych doświadczeń, bo chwilowo czuję się bardzo osamotniona z tym swoim zachwytem nad kocią naturą.
Jeszcze raz przepraszam za dużonapisanie.
Aha, żeby nie było zbyt smutno, koty potrafią też doprowadzić do łez ze śmiechu ale to już oddzielna historia
