Opowiem Wam trochę o moim Leosiu - który mieszka z nami gdzieś miesiąc już.
Przypomnę, że dołączył do miłej nieśmiałej kotki i psa Pina - przedtem
mieszkała z nami Pelasia - jej już nie ma

. Leosia wzięlam od mojej
przyjaciółki leny_zet, która dała mu schronienie tymczasowe (od kwietnia do
początku lipca) potym jak kilka trudnych miesięcy (od świąt zimowych) spędził
na dworze, a przecież był kotem domowym spragnionym człowieka.
Jak te kilka miesięcy życia na dworze na niego wpłynęło? Ano tak, że jest
pożeraczem wszystkiego. Je tak, jak gdyby każdy posiłek miałbyc jego ostatnim
posiłkiem w życiu. Czegos takiego jeszcze nie widziałam - nabiera sobie
jedzenie jak kopara - takie długie aaaaaaaaaaaaaaam :] , całą garść i dopiero
jak nabierze do paszczy to rozgryza. Nie pogardzi niczym - masłem, olejem z
patelni w zlewie czekającej na umycie, fasolą, arbuzem, wszystkim, wszystkim.
Je dużo ale też spala to od razu - śmiga po domu jak szalony, zaczepia do
zabawy Milusię a ona go nie cierpi. Jest w tych zaczepkach bardzo natrętny,
nie rozumie STOP. Gdy Milusia schowa mu się to on chodzi i płacze, trzeba się
z nim dużo bawić, zastępować Milusię.
Dzisiaj rano zanim wyszłam do pracy położyłam na książkach na najwyższej półce
w ciasnej dziurce kawałek czekolady i paczkę orzeszków. Wracam z pracy -
orzeczki na dywanie, sreberko pogryzione, czekolady brak - znaczy domyślam się
znikła w psiowym Pinusiowym brzuchu. Mam nauczkę.
Ech... wesoło z nim :]
(tylko nie Milusi)