PRASÓWKA

[aniouek1]

Pamiętacie?
Pewno - przynajmniej niektórzy z Szufludków - doskonale pamiętają
zadanie "przygotować prasówkę" ...ech wspomnienia

Jednak...tak mi się pomyślało... wędrujemy różnymi ścieżkami necikowymi,
różności czytamy zatrzymując się gdzieś na chwilunię, a gdzieś troszku na
dłużej.
Bywa, że to czytane sprawia, że chce się z Kimś o tym pogadać i by było to...
takie życzliwe rozmawianie.

Dlatego zakładam wątek "prasówkowy"...a może ...spodoba Wam się pomysł,
takiego ... wspólnego przetrawiania pewnych kwestii o których donoszą
różnorodne serwisy informacyjne?

Zapraszam

Obroża zamiast więzienia

[aniouek1]

Obroża zamiast więzienia
19.04.2005 06:00

Polskie więzienia są przepełnione / arch. RMF
Ministerstwo Sprawiedliwości chce wprowadzić elektroniczne obroże dla skazanych
za drobne przestępstwa. Miałyby być lekarstwem na wysokie koszty utrzymania
więźniów i przepełnione zakłady karne.

Dzisiaj projekt w tej sprawie ma trafić do Sejmu. Jego autorką jest posłanka
Katarzyna Piekarska z SLD. Zgodnie z tym projektem, odbywający krótkoterminowe
kary więzienia, a potem korzystający z przepustek oraz warunkowych,
przedterminowych zwolnień, będą wychodzić z zakładów karnych z zamocowanym
elektronicznym nadajnikiem. Także Prawo i Sprawiedliwość proponowało, by
skazanych wyposażać w tzw. elektroniczne obroże. Pomysł popiera zresztą wielu
posłów oraz Rzecznik Praw Obywatelskich.

Przepełnione więzienia

W Polsce na odbycie kary czeka ponad 30 tys. przestępców. Gdyby wprowadzono
europejskie normy, czekałoby prawie dwa razy tyle. Normy te przewidują bowiem,
że na jednego skazanego powinny w więzieniu przypadać 4 m2 powierzchni, podczas
gdy polskie ustawodawstwo dopuszcza 3 m2.

Zdarza się, że w 4-osobowych celach wyroki odsiaduje ośmiu skazanych. Na cele
przerabia się wszystkie możliwe pomieszczenia. Dyrektorzy zakładów karnych
alarmują, że jeśli nic się nie zmieni, więźniowie wylądują na korytarzach.
Utrzymanie jednego skazanego kosztuje ok. 1,6 tys. zł miesięcznie. Nic więc
dziwnego, że eksperci i politycy od lat zastanawiają się jak poradzić sobie
z tym problemem.

W najsłynniejszym rosyjskim więzieniu na moskiewskiej Łubiance więźniowie śpią
na zmiany: jedni do północy, drudzy po północy. W niektórych państwach
zachodnich wprowadzono tzw. elektroniczny monitoring. Skazanych nie osadza się
w zakładach karnych, tylko wszczepia się im chipy. Jeszcze innym pomysłem są
tzw. więzienia weekendowe. Przestępca od poniedziałku do piątku pracuje poza
murami, wraca do celi tylko na noc oraz na sobotę i niedzielę.

Elektroniczny nadzór

Najlepszym i najbezpieczniejszym pomysłem wydaje się być jednak elektroniczny
monitoring więźniów, czyli zakładanie im chipów, czy też elektronicznych obroży
na ręce lub nogi. Tego typu nadajniki przypominają zegarek bez tarczy; są
wodoodporne i można je ściągnąć jedynie za pomocą specjalnego urządzenia.
Sygnał wysyłany przez elektroniczny nadajnik byłby przez całą dobę rejestrowany
przez system komputerowy. Dzięki temu organy ścigania mogłyby szczegółowo
kontrolować miejsce pobytu skazanego.

Chipowanie mogłoby być stosowane w przypadku mniej groźnych przestępców (np.
drobnych złodziejaszków, czy złapanych pijanych kierowców), osób korzystających
z warunkowego zwolnienia lub zawieszenia kary oraz zwolnionych za kaucją. Koszt
utrzymania systemu ponosiliby sami skazani, dzięki czemu budżet państwa mógłby
zaoszczędzić 150 mln zł rocznie.

Z filmu w świat

Pomysł elektronicznego monitoringu pojawił się kilka lat temu... w filmach
fantastycznych. Później znalazł zastosowanie w USA, a obecnie sprawdza się
w Europie. Stosowany jest już w Wielkiej Brytanii, Holandii, Szwecji, Belgii,
Hiszpanii i Portugalii.

W ciągu jednego roku w Szwecji w ten sposób karę odbywa ok. 5 tysięcy osób.
Obrączkowanie i nadzór nad jednym skazanym jest o ponad połowę tańszy od jego
pobytu w więzieniu. Najważniejsze jest jednak to, że spośród wszystkich
karanych w ten sposób mniej niż pięć procent ponownie łamie prawo.

Brytyjczycy testują obrożę m.in. dla pedofilów. Dzięki temu policja miałaby ich
stale na oku. Lokalizacja działa bowiem z dokładnością do 3 metrów. Nadajnik
nosiłby każdy pedofil, który wychodzi z więzienia. Urządzenie wykorzystuje
system nawigacji satelitarnej GPS. Jako że obroża połączona jest z telefonem
komórkowym, inspektorzy w nagłych przypadkach mogą na jego numer zadzwonić,
jeśli np. zwolniony z więzienia przestępca znalazł się niepokojąco blisko
szkoły czy placu zabaw dla dzieci.

Pomysł tzw. "chipowania" cieszy się ogólną aprobatą, choć nie brakuje głosów
krytycznych. Przeciwnicy elektronicznych chipów dla więźniów podkreślają, że
urządzenia te staną się kolejnym powodem napiętnowania i wyalienowania
skazanych oraz pozbawienia ich szansy na normalne życie w społeczeństwie.

(INTERIA.PL)
---
fakty.interia.pl/news?inf=613700
i.....co Wy na to?

[mala20033]

W Stanch chyba sa chipsy...dla takich wiezniow ktorym sie nie wierzy...

[kendo]

pomysl swietny.....

dzis niebardzo mam czas na czytanie czego kolwiek,
a juz nie dlugasnych tekstow....
ale chetnie doloze swe zdanie pozniej)

[kendo]

www.svd.se/dynamiskt/ettan/did_5148533.asp

Publicerat 30 april 2005 08:09

niebo nad Ho Chi Minh miastem wypelnilo sie przepieknym fajerwerkami,podczas
obchodow 30 rocznicy zakonczenia wojny w Wietnamie


Tårta i promocje w sklepach 30% 30 kwietnia w Vietnam ,
waga torta 4 tony,
dekorajcie kwiatowe/parady wojskowe

glownym gosciem byl brat F.Castro,wlasnie Cuba i sowieci byli sprzymiezencami
podczas trwajacej wojny.

[kendo]

obroza dla lotra i juz)

[mala20033]

Prasowka..hm..Czytanie Trybuny Ludu..a potem nas odpytywano!Boze jakie to bylo
nudne!!!

Marsz Mendelsohna na kredyt

[aniouek1]

Ona i on... Pierwszy raz w pełni legalnie. Jednak przypieczętowanie uczucia
ślubem kosztuje. I choć to niby festyn ku czci młodych i tak najważniejsi są
goście...

Młodzi są po słowie. Klamka zapadła. Nieważne czy chcą, czy muszą - trzeba
zorganizować wesele. A to nie lada sztuka, bo „Wielka Familia” patrzy. I przed
przybyłymi koniecznie trzeba zabłysnąć.

Krok po kroku

Pierwszy krok to lista zaproszonych. Przy jej sporządzaniu, należy być
wyjątkowo czujnym, wszak zaproszenie kogoś czy to z rodziny, czy z przyjaciół,
powoduje „pączkowanie” spisu gości. Poza tym trzeba liczyć się z tym, że za
każdym z kuzynów stoi krewny w tej samej linii lub kolega z tej samej klasy.
Jeśli zaś się ich pominie gotowi są obrazić się do końca życia. Brat pana
młodego też będzie miał „muchy w nosie”, gdy jego kumpli ominie imprezka.

Skoro mamy już biesiadników, kolej na produkty... W tym momencie często zaczyna
się mierzenie sił na zamiary. Wszelkie inne kosztowne plany odkładane są w kąt.
Efekt zazdrości u przybyłych na wesele, wart jest zapożyczenia się. Któż bowiem
nie będzie pamiętał pieczonego prosięcia zakneblowanego jabłkiem? Albo suma w
borowikach, którego teść po miesiącu gorączkowego szukania zamówił wreszcie w
egzotycznej hurtowni... No i oczywiście złotych jak ogień obrączek... I pięknej
sukni z Italii, która trafiła się teściowej..

Czujne spojrzenia

I wreszcie nastał ten dzień. Wygląd pary młodej sięgnął idealnego wzorca z
wenezuelskich telenowel. „Wypasiona” bryka przybywa na miejsce ceremonii. (Fura
musi być sugestywna, minimum klasy średniej, najlepiej czarny metalik misternie
ozdobiony wstążkami w kolorach agresywnej tęczy. Biały kolor może być
dopuszczalny tylko przy luksusowych limuzynach. Taki zestaw to murowany efekt.)

- Mój Boże, są jak z Dynastii... – wzdycha składając ręce kuzynka w jaskrawym
żakiecie. Szarmancki pan młody, we włoskim „gajerze” otwiera drzwiczki. Pani
młoda w gustownym welonie niepewnie wysuwa nóżkę. Tłum weselników szepcze sobie
coś do ucha. Mimo to, wpół szczęśliwi, wpół zdenerwowani młodzi, ruszają ku
księdzu lub urzędnikowi. Poprzedza ich kroczący do tyłu kamerzysta z
firmy „Śluby, chrzty, komunie – zmontujemy Twoją radość”...

Sam kościół lub sala urzędu cywilnego wypełnia się gośćmi; większość
wzruszeniem próbuje maskować czujne spojrzenia lustrujące przybyłych. A warto
mieć oczy szeroko otwarte... Bo to na przykład dawno niewidziana ciotka stara
się przypomnieć o sobie futrem z kaukaskich kóz. I nieważne czy wiosna czy
jesień, a i tak kobieta będzie stała z podniesionym czołem na straży swego
wizerunku.

U mężczyzn zaś panuje większa standaryzacja stroju. Króluje garnitur, choć
widywano ekstremalnych zawodników ze złotym łańcuchem dumnie bujającym się u
szyi. Dla panów okazja do podkreślenia swojej pozycji społecznej nadarza się
przed ślubowaniem. Na ceremonię wszak nie sposób podjechać byle polonezem.
Taktownie jest zawinąć sportowym „coupe” lub terenowym samochodem. Zawsze też
zostaje wyjście awaryjne – pożyczenie na weekend jakiegoś gustownego autka.
Pojazdy mające ponad pięć lat nie są dobrym elementem festynu ślubnego. W takim
wypadku dla rodzinno – towarzyskiego public relations lepiej jest podjechać
taksówką. Brak samochodu można zakamuflować kilkakrotnym oświadczeniem

– Kopę lat stary! Dobrze, że zostawiłem w garażu golfa. Przecież za kołnierz
nie będę wylewał. Taka okazja!

Tymczasem ksiądz kończy wygłaszać po raz trzeci tego dnia, to samo kazanie.
Wszystko przyklepać może też urzędnik z Urzędu Stanu Cywilnego. Jeśli któryś z
tychże zatwierdzających przybierze sielankowy uśmiech i lekko przekrzywi głowę
to niechybny znak - formułka wisi w powietrzu.

Wielu młodych wczuwa się w klimat już kilka dni przed ceremonią. W strachu
przed kompromitacją w oczach zebranych trenują. I tak niejaki on tłumaczył jej

– No i wiesz, teraz będziesz nawijać „Ślubuję ci bla, bla, bla” i po wszystkim.

W końcu, przećwiczone lub nie, drżące ręce nakładają sobie obrączki.

c.d. kredytu ;)

[aniouek1]

Spontaniczność od sztancy

W szpalerze szlochających i pstrykających fotki małżonkowie wychodzą przed
budynek. Fajerwerk monet spada na parę. W tym ekstatycznym wybuchu nagromadzone
napięcie znajduje symboliczne ujście.

Ważny moment - składanie życzeń. Dla wielu jest to najmniej przyjemna chwila
uroczystości. Przy tej formalności wypada przecież wykazać się minimalną
inwencją. I co gorsza warto się w tym wesprzeć jakąkolwiek choćby znajomością
obcałowywanych osób. Przynajmniej jednej z nich. Co rzec? Kołacze się w
głowach. Ambitniejsi mantrują współrzędnie złożone życzenia pieniędzy i
kariery. Uniwersalnym wyjściem jest „czego sobie zamarzycie”. Buzi i czekamy na
miejsce przy stole.

Bywa też, że związki krwi odżywają na nowo. Ciśnienie może podskoczyć, gdy
jakaś ostro wymalowana kobieta wyściska i wycałuje parę krzycząc: „Ach kochani!
Jacyście piękni! Aniu pozwól moje dziecko niech ciotka ciebie błogosławi, tak
trwajcie”. Za chwilę ona pytająco patrzy na męża. Zaś małżonek do rodzica
półgębkiem:

– Mamo, to z twojej czy ojca strony?

A jeszcze te koperciny... Z jednej strony to wygodne, bo kto by chciał zawracać
sobie głowę szukaniem dopasowanych na miarę prezentów. Ale trzeba uważać na
format i kolorystykę kopert. Nie daj Bóg jak się wyróżnia. Drużba gotów jeszcze
skojarzyć darczyńcę z jednozerową kwotą. Choć i ten kij ma dwa końce. Przecież
hojny ofiarodawca też może nie życzyć sobie bycia anonimowym.

Apetyt przybyłych się zaostrza. Trzeba jednak jeszcze trochę odstać na
zewnątrz. Nie ma tego złego – to okazja do ważkich rozmów. Można wychwalać
przezorność któregoś z państwa młodych. Jak jedna z zaproszonych pań do matki
świeżego małżonka:

- Ech ten Tomuś. Dobrze wybrał. Teść gęsiarnię ma na kilka tysięcy sztuk.
Panna młoda też nie musi być w ciemię bita Trzy sklepy w miasteczku to ojca
Krzysia. Delikatesy, mały spożywczak i warzywniak – teściowa Krzysia znacząco
kiwa odchyloną głową. Tu celowa pauza. A zięć rozbite auta będzie sprowadzał –
dodaje kraśniejąc z dumy.

W końcu przybyli zajmują strategiczne pozycje przy stołach. Często krzesła
bliżej nowożeńców są rezerwowane dla tych, co to zasobni i pracę potrafią
załatwić. Bywa, że z podobnego klucza wybierani są drużbowie.

Biesiadę weselną należy poprowadzić według wytyczonego harmonogramu. Trzeba
utrzymać w ryzach spontaniczność. A nie jest to proste w warunkach typowo
polskich. Tak więc musi być sto lat, gorzka wódka, ona temu winna, i jeszcze
jeden, a pan młody nie w lesie. Warto podkreślić w tym miejscu sprzyjającą
nowemu uczuciu przyśpiewkę ośmielającą drużbę do namiętnego pocałowania druhny.
Należy nadmienić zasługę wodzireja w publicznych narodzinach tegoż związku.

Jeszcze po północy coraz weselsza gawiedź wypełnia obrządek oczepin. Później
powoli atmosfera zaczyna siadać. Ostatnie podrygi na parkiecie są coraz
bardziej senne. W końcu pozostaje kilka martwych dusz śpiących między sałatkami.

Teściowa oddycha z ulgą.

- Uff.... mamy z głowy. Tylko trzeźwo myślący teść żałuje jedzenia

-Tyle dobroci. Szkoda że do chrztu nie da się przechować. Faktycznie chrzciny
to chrzciny. Nie ma wyjścia - znowu trzeba będzie się zapożyczyć...

[mala20033]

Ostatnio raczej prasowke mam z..Netu.Moze to nasza przyszlosc?

jak widać w załączeniu, to nie tylko Ty tak masz

[aniouek1]

co nie znaczy, że nie czytam literek drukowanych na papierze, jednak... fakt
niezaprzeczalny, istotnym medium informacji jest także dla mnie internet
Znak czasów? Pewno - tak

Marchewki nie mrugają

[aniouek1]

Według lekarzy nie reaguje, nie widzi i nie słyszy. Ale Dorota Kłosiewicz wie
swoje: Krzysio jest szczęśliwy

Dorota nachyla się nad sześciolatkiem. – Nie martw się Krzysiu, ciebie nigdy
nie pozwolę odłączyć – szepcze do ucha syna, który od urodzenia pozostaje
stanie podobnym, w jakim była Terry Schiavo.

Według lekarzy nie reaguje, nie widzi i nie słyszy. Ale Dorota Kłosiewicz wie
swoje: Krzysio jest szczęśliwy. Kiedy zbliża się do niego, przytula, mówi,
Krzyś staje się aktywniejszy. Dziś przy kąpieli powiedział: „Gu” i była to
jedna z najpiękniejszych chwil w życiu Tomka, jego ojca.

– Moja siostra, Wiesia, jest w podobnym stanie jak Terry Schiavo – mówi Basia
Cień, nasza koleżanka z działu korekty „Gościa”. – Ma własny świat duchowy,
czasami zdaje się nieobecna. Wydaje mi się, że wtedy jest bliżej Boga, jest
bardziej zwrócona „do wewnątrz”, odcięta od naszego zabieganego świata – dodaje

Nikt nie wie, ilu jest w Polsce ludzi takich jak Krzyś: pacjentów w stanie
wegetatywnym. Są rozsiani po całej Polsce. – Leżą na najróżniejszych
oddziałach, np. na kardiologii, toksykologii, chirurgii, neurochirurgii… –
wylicza Jadwiga Mirończuk, dyrektor hospicjum „Światło” w Toruniu. W ciągu
trzech lat przez jej hospicjum przewinęły się już 132 osoby w takim stanie.
Ośmioro z nich tu się obudziło.

Oddział dla takich chorych powstał też niedawno w hospicjum w Płocku. Kilka
łóżek dla nich jest także w Będkowie koło Wrocławia. – Takie oddziały będą
miały pacjentów, bo taka jest potrzeba. Bywa, że zgłaszają się do nas wiekowi
już rodzice, opiekujący się swoim dzieckiem w stanie wegetatywnym. Bez nas nie
mogliby nawet spokojnie umrzeć – mówi dyrektor Mirończuk.

Brązowe oczy Krzysia

Krzyś ma to szczęście, że może leżeć we własnym domu. Ostatnie dwa tygodnie
należały do najcięższych od chwili jego narodzin. Rodzice już dawno pogodzili
się z myślą, że pewnego ranka już może nie otworzyć dużych brązowych oczu. Ale
obustronne zapalenie płuc Krzysia na nowo podsyciło w nich wolę walki, którą
toczą od sześciu lat.

– Jak to nie wiecie, kiedy usuniecie awarię? Proszę pana, moje dziecko jest pod
tlenem. Za pół godziny może już nie żyć… – krzyczał przez słuchawkę, dzwoniąc
do elektrowni. Głos Tomka przestał drżeć dopiero, gdy z odległego o kilkanaście
kilometrów hospicjum, przywieziono im w ciągu kwadransa agregat. Krzysio znów
zaczął spokojnie oddychać.

18 kwietnia Krzyś kończy 6 lat. Mama śmieje się, że idzie do szkoły. A lekarze
nie wiedzą, co mu jest. Poza tym, że ma problemy neurologiczne, co stwierdzono
w piątym miesiącu życia. Przy porodzie dostał 10 punktów w skali Apgar. Kolejne
diagnozy: refluks żołądkowy, bardzo poważna wada wzroku nie wyjaśniały
cierpienia Krzysia, sygnalizowanego nieustannym płaczem. Badanie EEG wykazało
nadzwyczajnie duże fale mózgowe, choć zewnętrznie chłopczyk nie odbiegał
rozwojem od rówieśników. W dniu, gdy Dorota podjęła pracę, Krzyś po raz
pierwszy miał atak. Jakby przestał oddychać. W szpitalu stwierdzono zapalenie
płuc. Dziewięć miesięcy w Instytucie Matki i Dziecka, operacja, rezonans
magnetyczny, wyrok… Krzyś miał mózg jak suchy włoski orzech: bez płynów. Wtedy
po raz pierwszy usłyszeli, że nie będzie nigdy sam chodził, że nigdy nie będzie
jak inni.

– No proszę spojrzeć, czy to jest stan wegetatywny? Czy marchewka mruga oczami?
Czy cokolwiek komunikuje głosem? Czy bywa zadowolona? – Dorota pokazuje
Krzysia, który właśnie zasnął przy tarasie. Przez szybę przygląda mu się wielki
bernardyn.

Trafili pod opiekę Warszawskiego Hospicjum dla Dzieci. Przez pół roku dręczyła
ich świadomość, że „to” stanie się za chwilę.

– Kasiu, takie dzieci jak Krzysio, to Pan Bóg do siebie zabiera – tłumaczyli
starszej o pięć lat siostrze.
– Mamo, jak ten Bóg zapuka do drzwi, to go nie wpuszczę.
Kasia bierze Krzysia do swojego pokoju. Kładzie wokół niego zabawki, ulubione
misie, baloniki. Rozpoczyna się lekcja angielskiego…

Kilka tygodni później:

– Mamo, jak Krzysio umrze, to nie pochowamy go na cmentarzu…
– Dlaczego?
– Bo tam mu będzie smutno. Pochowamy go koło trzepaka, żeby nie sam.

Ani na chwilę nie myśleli o innym rozwiązaniu. Choćby o tym, żeby ułożyć sobie
życie bez Krzysia, co sugerowali lekarze. – Przecież są takie ośrodki…

– Dopóki starczy sił, do końca będziesz z nami – obiecali sobie i synowi. I
poczuli się bezpieczni, bo zrobili wszystko, co mogli. Reszta należy do Boga.

Teraz życie Doroty i Tomka Kłosiewiczów upływa podobnie jak setek, tysięcy
innych rodzin. W ubiegłym roku wybudowali dom, Dorota podjęła studia, Tomek
zaczął pracować jako taksówkarz. To fakt, mają w domu Krzysia, który wymaga
opieki, ale dla nich to bez znaczenia. Bo pokochali go tak, jakby kochali kogoś
zaledwie piegowatego, albo jąkającego się.

Zapalenie płuc minęło. Krzyś nawet nie wie, jak wiele łączyło go nie tylko z
Terry, ale także z Papieżem. Nawet to, że po przez chorobę schudł o 19 kilo,
jak Ojciec Święty. Rurka wystająca spomiędzy guzików koszuli od kilku lat
doprowadza sondą pokarm wprost to żołądka. Krzysiowi jest wszystko jedno, czy
dziś będzie pomidorowa, czy ziemniaki. Ważne, że żyje. Ważne, że są tacy,
którzy chcą, by żył.

Choć w śpiączce, to czeka

[aniouek1]

Choć w śpiączce, to czeka

Czy z chorym w stanie wegetatywnym można nawiązać kontakt? Sporo lekarzy myśli,
że to niemożliwe, że to „warzywa”.

Kompletnie nie zgadza się z tym doktor Jolanta Markowska, dyrektor
hospicjum „Cordis” w Mysłowicach. – W hospicjach dostrzegamy pewne rzeczy
wyraźniej, bo intensywnie wchodzimy w życie odchodzących, nie chowamy się za
biały fartuch – mówi. A potem opowiada o swoim przyjacielu, 70-letnim mężu
kobiety umierającej w hospicjum. – Po jej śmierci odwiedzał nas z czerwonymi
różami. Niedawno doznał jednego wylewu, potem drugiego, ratowano go operacją
neurochirurgiczną, po której znalazł się w stanie śpiączki. Jego organizm
funkcjonował poprawnie, tylko brak było kontaktu z otoczeniem. A jednak… Kiedy
przychodziła do niego córka zaczynał poruszać powiekami, zmieniała mu się
temperatura ciała. Sama wielokrotnie zaobserwowałam, że kiedy kładę dłoń na
nadgarstek przebywającego w śpiączce, to jego tętno wzrasta – dodaje.

Doktor Markowska nieraz obserwowała, jak pozornie nieświadomy chory „czekał” na
odwiedziny kogoś bliskiego, z kim chciał się pożegnać. – Albo chciał przyjąć
Sakrament Chorych, i dopiero umierał. To wszystko zaprzecza twierdzeniu, że
taki stan to tylko wegetacja – zapala się.

Zapamiętała imiona opiekunów

Amerykanka Terry Schiavo zmarła z głodu i pragnienia 31 marca. Została
zagłodzona z wyroku sądu. Wielu ludzi nurtuje pytanie: co czuła przed śmiercią?

Twierdzenia wielu lekarzy, że nic, można włożyć między bajki. Wystarczy
porozmawiać z ludźmi, którzy zostali ze stanu wegetatywnego obudzeni. – Oni
wszyscy pamiętają mniej lub więcej szczegółów sprzed wybudzenia. Na przykład,
że lekarze stali nad nimi i naradzali się – mówi doktor Małgorzata Łukowicz z
Kliniki Rehabilitacji Collegium Medicum w Bydgoszczy.

W tej klinice leżała niedawno 11-letnia Madzia. Była w stanie wegetatywnym
przez siedem miesięcy. Kiedy się obudziła, znała imiona ludzi, którzy
opiekowali się nią w klinice. Mało tego: zapamiętała nawet imiona opiekunów
innych chorych!

– Kiedy mnie zobaczyła po raz pierwszy po wybudzeniu, zawołała: „O, pani doktor
Łukowicz!”. Tak mnie tym wzruszyła, że aż płakałam – wspomina pani doktor. – I
pomyśleć, że zanim do nas trafiła, lekarze mówili jej rodzinie: „po co ją
trzymać przy życiu, to jest roślina!”. Dzisiaj Madzia chodzi, gada, wraca do
szkoły – dodaje.

Bydgoska klinika, w której pracuje doktor Łukowicz, jest niezwykła. Profesor
Jan Talar, który nią kieruje, wybudził już około dwustu pacjentów ze stanu
wegetatywnego.

Profesor opracował bowiem pionierski program wybudzania pacjentów. Stymuluje na
różne sposoby nie tylko ich mięśnie, ale i tkanki nerwowe. Poddaje ich
fizykoterapii, masażom, specjalnym kąpielom, stymulowaniu prądem i polem
magnetycznym. Napisał nawet do prezydenta Busha, że chętnie spróbowałby obudzić
Terry w bydgoskiej klinice.

– Jeszcze się u nas nie zdarzyło, żeby pacjent, który wpadł w stan wegetatywny
po urazie, tutaj się nie obudził. I to mimo, że inni lekarze nie dają im na to
szans. Gorsze rokowania są przy pacjentach z nagłym zatrzymaniem krążenia, ale
oni też się budzą – mówi doktor Łukowicz.

Śpiączka w „Na dobre i na złe”

Przed paru laty telewizje całego świata pokazały mężczyznę, który zapadł w stan
wegetatywny po brutalnym pobiciu. Jednak po kilkunastu latach z tego stanu się
obudził, a potem… podał policjantom nazwisko chuligana, który go tak urządził. –
Takie obudzenia po kilkunastu latach co jakiś czas się zdarzają. To nie nasza
moc, żebyśmy decydowali, kto ma żyć, a kto nie. To nie leży w naszej gestii! –
mówi doktor Łukowicz.

Ola, córka aktorki Ewy Błaszczyk, też wpadła w taki stan, gdy zachłysnęła się
popijając tabletkę. Działo się to przed pięciu laty. Dlatego Ewa Błaszczyk ma
jednoznaczne zdanie o dramacie Terry Schiavo. – Gdyby chodziło o jakieś
zwierzę, na przykład o foki, Zieloni potrafiliby zapobiec śmierci. A człowieka
można zabić. Wierzę, że nikt nie podjąłby takiej decyzji w odniesieniu do
własnego dziecka. Łatwo ferować wyroki, gdy nie dotyczą własnej córki czy syna.
Już wkrótce w serialu „Na dobre i na złe” pojawi się podobny przypadek dziecka
w śpiączce neurologicznej. Myślę, że 11 milionów widzów serialu ugruntuje sobie
pod jego wpływem pogląd na takie przypadki – mówi.

Obudzeni ze stanu wegetatywnego są w różnym stanie. Niektórzy zmagają się z
niedowładami rąk czy nóg. Obudzony w toruńskim hospicjum „Światło” Radek chodzi
o kulach, ale jest całkowicie świadomy, gra na gitarze i cieszy się życiem. 32-
letnia Elżbieta też jest świadoma, ale ciężko jej się mówi – to efekt wylewu,
który przeszła. U Andrzeja, obudzonego w tym samym hospicjum, uszkodzenia mózgu
są na tyle poważne, że zaczął się inaczej zachowywać, że dzisiaj potrafi być
agresywny.

Nie oddałabym żadnej chwili

Bliscy zawsze liczą na cud, na obudzenie się chorego ze stanu wegetatywnego.
Jednak nawet, jeśli takie fizyczne uzdrowienie nie nastąpi, nie żałują
poświęconego chorym czasu.

Wiktoria urodziła się w dzień zakochanych. I kochała życie. Przez całe osiem
lat. Taka iskierka, wesolutka. Wszystkie sztućce czyściła w kuchni, żeby
świeciły jak słońce. I podłogi, i meble. Marzyła, żeby zostać sprzątaczką.
Dzieciaki, które leżały z nią w szpitalnej sali, były szczęśliwe. Umiała
rozładować atmosferę. Nawet na onkologii. Opiekowała się młodszymi koleżankami.

Przez cztery lata swojej choroby zwyciężała. Lekarze dziwili się, że tak
świetnie wygląda, że ma dobry humor. Nie pozwalała mamie płakać. Straciła
przytomność w dniu urodzin, w czasie przyjęcia w Mac Donaldzie.

– Wieczorem widziałam, że ma takie szklane oczka – mówi jej mama Beata. –
Pielęgniarki z hospicjum podłączyły jej kroplówkę i dostała taki nosek z
tlenem. Żegnałyśmy się pięć tygodni. Leżała na tamtym łóżeczku, u siebie, wśród
lalek – pokazuje.

Matka Wiktorii uważa, że córka prowadziła ją do rozstania. – Tyle dni mogłyśmy
się dotykać, tulić. Jeszcze dziś pamiętam jej ciepło. Czwartego dnia śpiączki
przyjęła I Komunię, do której się wcześniej przygotowywała. Byłam w szoku, cały
czas płakałam. Położyłyśmy na niej sukieneczkę. Na rączce bransoletka, zawsze
była damą. Otwarła oczki, przeciągnęła się. Ksiądz i dziadziuś otworzyli jej
buźkę. A jak dziewczyny śpiewały, ruszała w takt nóżką, widocznie nas słyszała –
wspomina.

Zwykle w ciągu dnia Wiktoria otwierała oczy i patrzyła na mamę wzrokiem, który
przeszywał: pełnym miłości, żalu i strachu. – Mówiłam jej: „kiedyś się to
skończy, Wikusiu”. Czytałyśmy jej z siostrami bajki, modliłyśmy się. W ostatnią
niedzielę też otworzyła oczka, takie duże i piękne, i patrzyła na mnie. Była
świadoma. A w poniedziałek się zaczęło. Oddech był coraz słabszy, krótki.
Dziewczyny z hospicjum Cordis zapytały, czy odmówimy Różaniec. Wszystkie
dziesiątki. Jak skończyłyśmy, zaczęła odchodzić. Jeszcze zdążyłam jej
powiedzieć kilka słów, przytulić. Zsiniały jej usta. Umarła o 12.50, w pierwszy
dzień wiosny. Śpiewały ptaszki, świeciło słoneczko, jakby nie umierała, ale się
rodziła – mówi mama.

Matka Wiktorii uważa, że towarzyszenie córce w tych chwilach znacznie wzmocniło
jej wiarę. – Inni chodzą na cmentarz, wyrzucają sobie, że czegoś zmarłym nie
powiedzieli. Ja zrobiłam dla niej wszystko, co w mojej mocy. I dziś czuję
spokój. Myślę, że to aniołek, który miał coś tu do zrobienia. Tylko szkoda, że
tyle cierpiała – mówi. – Najpierw chciałam się zwolnić z pracy, potem miałam L-
4, urlop. Dziś nie oddałabym żadnej chwili z nią. Do głowy by mi nie przyszło,
żeby odłączyć kroplówkę. Wiedziałam, że

[kendo]

znow podala nasza gazeta,ze nastepna kobieta
zostanie najstarsza mama na swiecie,(po rumunce 66-letniej)
z poludniowej serbi 67-letnia kobieta
ma wydac bebiska na swiat w lipcu....
lekarze bardzo zaniepokojeni,
poniewaz grozi niebespieczenstwo kobiecie i bebiskowi(

teraz to się lekarze niepokoją a gdzie był świat

[aniouek1]

nauki, kiedy podejmowano decyzje o eksperymentach genetycznych z żywnością
i np. paszach dla zwierząt "ulepszanych" hormonalnie?
Tak to bywa, że łakomstwo nie popłaca... Bogactwo ekonomiczne także ma swoją
cenę...niestety...bywa, że bierze najwyższą...

[kendo]

myslisz,ze w tym przypadku jest winna zywnosc modyfikowana genetycznie??
nic nie wspomnieli o tym w tym przypadku,
natomias w przypadku rumunki-zostala insyminowana.

uwazam,ze to jest juz paranoja

a ja...muszę Ci się przyznać, że sama nie wiem

[aniouek1]

właściwie co mam o tym wszystkim myślec i...nawet nie wiem, czy moje myslenie
na ten temat ma jakiś sens.... choć... fakt - nie boli.
Owszem...bardzo chętnie porozmawiałabym z tymi kobietami... nie by kwestionować
Ich prawa, czy...potepiać za podjęte decyzje ale...spróbować zrozumieć
motywację... bez poznania...nie ma zrozumienia

[kendo]

jak czytalam wypowiedz rumunki-intelektualista-
twiedzila,ze u nich genetycznie wszyscy sa dlugowieczni,
ona sama strasznie pragnela dziecka-to zrozumiale-
ale w tak poznym wieku? uwazam,ze to przesada,
dziec potrzebuja ciaglej motywacj na roznym podlozu,
czy kobieta samotna,jak ona ,moze mu to zapewnic?

samotne matki

[aniouek1]

bywają, że sa w różnym wieku.
Niektóre z wyboru, inne ...tak się im życie poskładało, lub też - rozsypało.

Wiesz...coś mnie tak w środeczku podpowiada, że to z tym chceniem dziecka
w wieku nazwijmy go dojrzałym, to całkiem normalna sprawa, jednakże...
realizacja chyba znacznie w większym stopniu dowodzi egoizmu i to w formie
wręcz niebezpiecznej dla otoczenia, niźli miłości do upragnionego, wymarzonego
a w końcu sprowadzonego na ten świat dziecka...

Jednakże...nie potrafie w sprawie tak życia jak i śmierci powiedzieć, że
...którekolwiek z tych dwóch - w jakimkolwiek by było czasie - jest bez sensu.

Spróbuj mnie argumentami przekonać, że nie mam racji.

[kendo]

o! slusznie napisalas,ze to ogromny egoizm,
w dalszym ciagu jestem przeciwna takim postepowaniom.,
czy kobieta w takim wieku ma sile na wszystkie obowiazki pielegnowania bebisa?
a w dorastajacym jego zyciu ,czy bedzie miala sile umyslu i fizyczna,
by motywowac/tlumaczyc reguly zycia??
kiedy dziecie bedzie mialo 10 lato to ona bedzie niemal osiemdziesiecio letnia
staruszka,ktorej system myslenia i wyciaganie wniskow zyciowych bedzie mialo
inny wymiar,moga ja nawiedzic rozne choroby "starcze",kto sie zajmie wdedy
maluchem??

[kendo]

www.aftonbladet.se/vss/nyheter/story/0,2789,640705,00.html**
kochanka Hitlera i zona na jeden dzien,
wzieli slub dzien przed popelnieniem samobojstwa 30 kwietnia 1945 r.
wedlug zeznan pielegniarki dyktatora 93 letniej Erna Fleger,ktora wyznaje tak
dlugo zachowywana tajemnice,Ewa nie byla w ciazy z Adolkiem a z generalem
Hermann Fegeleing,ktorego Adolek wydal rozkaz by zastrzelic,powody sa dyfusa,bo
niewiadomo czy chodzilo o zdrade rzadu,czy o "trojkat"

[aniouek1]

o cokolwiek by chodziło... zabici zostali ...wszyscy oni.

Popatrz...pewno wszyscy oni też chcieli być szczęśliwi...mieli szansę i sami
w sobie szansą byli...i wszyscy ZABICI ZOSTALI.

Hmmm...nie wiem jak pozostałym jednak wydaje mi się, że...temu nienarodzonemu
dziecku odebrano prawo do wolnej woli...za niego...zadecydowano jego śmierć.

Choć...mogę się mylić, bo...jeśli wolna wola jest pierwiastkiem duszy ludzkiej
to znaczy, że jego dusza przyjmując ich ciało...sama wybrała...

[aniouek1]

kendo napisała:

> o! slusznie napisalas,ze to ogromny egoizm,
> w dalszym ciagu jestem przeciwna takim postepowaniom.,

Po raz drugi dzisiaj pozwalam sobie na cytat:

Zło = wynik egoizmu człowieka , " miłość siebie aż do odrzucenia Boga"
= Amor sui usque ad contemptum Dei .. ( Jan Paweł II )

Egoizm ...pragnienie zaspokojenia własnej potrzeby bycia matką...bez zdolności
kochania niepoczętego dziecka... Jeśli starczyłoby starej kobiecie wyobraźni
to...w imię tej miłości chyba potrafiłaby ponieść na swoje własne dożywocie
choćby najbardziej doskwierającą jej samej samotnię... wyplenić z duszy swojej -
niczym chwasty z grządki - egoistyczne ambicje, egoistyczne pragnienia...

A może... wg tej starej kobiety to wcale nie jest tak jak my pojmujemy jej
decyzję i postrzegamy ten cały świat?

Może...uważa, że to kim jest, co posiada tu w ziemskim wymiarze po prostu
starczy jej dziecku dla zaspokojenia wszelkich jego potrzeb?

Wiesz...myślę sobie, że ...inwalidztwo emocjonalno-uczuciowe jest jednym
z najpoważniejszych (o ile nie najpoważniejszym) inwalidztwem człowieczym,
a na domiar złego podlega dziedziczeniu i - niestety - jest nieuleczalną
chorobą z tendencją wzrostową

Jednakże...nie ośmieliłabym się nawet pomysleć, i to pod żadnym względem,
i nie sądzę, by istniały jakiekolwiek argumenty przemawiające za tym, że TO
dziecko jest w jakimkolwiek sensie i znaczeniu ZŁEM.

Jest ŻYCIEM a więc jest i szansą dla siebie samego i także dla innych ludzi
na BYCIE DOBRYM ...dla mnie i Ciebie pewno także jest taką szansą, mimo, że
jeszcze nie narodzone...
Kendo...ja NIE WIERZĘ W PRZYPADKI!
Nie przez przypadek teraz także rozmawiamy o jego matce i o nim...

[kendo]

aniouek1 napisała:


> Egoizm ...pragnienie zaspokojenia własnej potrzeby bycia matką...bez
zdolności
> kochania niepoczętego dziecka...
**
to Ci przytocze dzisiejszy przyklad z naszej gazety,jakas pisenkara
zaadoptowala dziecine jeszcze nieurodzona ,chcial je bardzo(posiadac)w chwili
narodzenia,okazalo sie ze dziecie ma jakis blad poporodowy i umarlo,
wiesz co ona zrobila?? tz.piosenkarka,wyslala surogat matce czek na 2000 na
pogrzeb sama nie przybyla,usch...zbuntowalam sie na nia((((((((((

>
> Wiesz...myślę sobie, że ...inwalidztwo emocjonalno-uczuciowe jest jednym
> z najpoważniejszych (o ile nie najpoważniejszym) inwalidztwem człowieczym,
> a na domiar złego podlega dziedziczeniu i - niestety - jest nieuleczalną
> chorobą z tendencją wzrostową
>
** o ! a to trafnie napisalas....nie umialam tego do tej pory nazwac.
i coraz wiecej jest takich "inwalidow" i czlek nie moze do "nich
trafic",otoczyli sie rido metalowym i zyja wedlog swych zasad.


> Jednakże...nie ośmieliłabym się nawet pomysleć, i to pod żadnym względem,
> i nie sądzę, by istniały jakiekolwiek argumenty przemawiające za tym, że TO
> dziecko jest w jakimkolwiek sensie i znaczeniu ZŁEM.

**tez nie twierdze ,ze bedzie to "zle dziecko",martwie sie jedynie o jego byt i
rozwoj,czy dostanie to co powinno dostac,jak kazde jedno z "mlodej kobiety"
>
> Jest ŻYCIEM a więc jest i szansą dla siebie samego i także dla innych ludzi
> na BYCIE DOBRYM ...dla mnie i Ciebie pewno także jest taką szansą, mimo, że
> jeszcze nie narodzone...
> Kendo...ja NIE WIERZĘ W PRZYPADKI!
> Nie przez przypadek teraz także rozmawiamy o jego matce i o nim...

ja w przypadki wierze ....
ale niech ta dziecina ma wszystko to co inne dziec maja,
przede wszystkim brak ojca dla dziecka,tu nie bedzie mialo zadnego wzorca do
innego rozwoju,bedzie tylko jeden,
bo jak mowia:matka uczy milosci tej emocjonalne a ojciec uczy milosci wszak w
innym sensie.

[aniouek1]

Przyznam Wam się do czegoś...nie lubię prasy...nie lubię i JUŻ!
Nie mogę już czytać o tym co się dzieje wokół, nie mogę już słuchać wiadomości
w radio czy tv...nie mogę bo...to jakby kronika kryminalna...zło goni zło,
każda następna wiadomość jest gorsza niż poprzednia a ja...jestem już
przesycona złymi, niedobrymi, smutnymi wiadomościami i nie przyjmuje wiecej,
nie mieści się we mnie...po prostu się nie mieści bo...na dodatek poczucie
niemożności, bezradności...zupełnej bezradności, bo ...coraz bardziej ten świat
ludzi i zdarzeń staje się dla mnie obcy, wrogi...okrutny...

Dobrze, że jest ziemia i niebo nad ziemią i że ptaki śpiewają jak niegdyś
i, że jest nadzieja, że trawa się zazieleni i kwiaty zakwitną, a później
przyjdzie lato z łanami zbórz złociejących i świerszczami, a troszku później
jesień złota, nawet jeśli mokra to też można w niej urok dojrzeć by później
znów dać się zimie w biel strojnej zachwycić i malującemu kwiaty na szybach
mrozowi zaczarowywać...

O tym...prasówek nie ma...

[kendo]

podobnie mysle i wcale ich juz niekupuje,tu pisza niemal na ten sam temat co w
kraju....miser i kryminoligia(
albo we wszystkich miesiecznikach te same tematy na pielegnacje urody,nic
innego nowego,
najlepiej zaglebic sie w literature pieknej,ktora sie lubi i czekac do
slonecznej wiosny/do lata upalnego i zaczac czytac ponownie w slotna jesien.

[mala20033]

Ostatnio przeczytalam jak likwidowali Niemcy wroclawskie ZOO w czasie oblezenia
i sie poplakalam...
A prasa..ech...okropienstwo..
Ale kwiaty w ogrodzie mi kwitna...

[kendo]

wlasnie malenka nie moge czytac takich smutnych opowiesci,
gdzie przemoc i okrucienstwo na pierwszym rzedzie(

ide juz nana....PA;..Szufladunie...wypoczetej nocy zycze.

[aniouek1]

mala20033 napisała:

> A prasa..ech...okropienstwo..
> Ale kwiaty w ogrodzie mi kwitna...

Czemu funkcjonuje opinia, że o sukcesach i o dobrych człowieczych postawach
gdyby w prasie pisano, to nie byłaby ona czytana?
Czy doprawdy tylko historie kryminalne, horrory, mordy, wojny, kto komu
i dlaczego "dołek kopie", a do tego "jak być piękną/pięknym" i czym się
odchudzać - ma rynkowy popyt?

[mala20033]

Nie mam cierpliwosci ostatnio do prasowki...

[kendo]

na koppie przelece wazniejsze gazety i naglowkami.

Koniec z odrabianiem lekcji

[aniouek1]

wiadomosci.onet.pl/1390782,242,kioskart.html

Ciekawa jestem Waszego na ten temat zdania i z góry dziękuję za każdą uwagę na
ten temat

[kendo]

popieram w polowie projekt,
dzieciska musza umiec czytac i liczyc niestety,to podstawa ich zycia.
pomysl wdrozenia "intelektualnych zajec"jest OK,przez to rozszezaja swa
fantazje i zainteresowania,
praca w domu z rodzicami jest rowniez OK,bo samo gotowanie/pieczenie to nauka
matmy,bo przeciez nieraz trzeba przeliczac "recepty" na miligramy i gramy-to
dobre,
pozostaje nauka czxytania,tu mozna w muzeach/na wycieczkach skladac literki w
cale zdania,tak uczylam swe dziecie czytania gdy mial piec lat.
niemniej jednak ,jestem za zadawaniem choc odrobinke jakiejs pracy domowej by
dziecie "wyrobilo" sobie samodystypline obowiazkow.

a ja popieram w całości a jeszcze lepiej

[aniouek1]

w kategoryczności O! i JUŻ!

Myśli mi się, że przez nadmiar szkolnych zadań domowych, doszło do sytuacji
w której dzieciaki rozróżniają gwiazdy na niebie ale nie potrafią prozaicznych
czynności wykonać dla siebie i dla otoczenia właściwego im życiu.
Szkoła jest w szkole i "szkoła przychodzi do domu" z zadaniami zeszytowymi
z różnych przedmiotów. W efekcie dzieciaki wogólne przestają pojmować coś
takiego jak np. czytanie dla przyjemności czy rozwijania własnych zainteresowań.
To czym MAJĄ SIĘ INTERESOWAĆ określa obecnie wręcz dyktatorsko szkolny system
edukacyjny.
A kiedy dziecko ma uczyć się pełnienia np. roli członka rodziny? Kiedy ma
choćby powspinać się drzewach i guza nabić sobie czy otrzeć kolano a póżniej
samemu sobie z guzem radzić tak jak i z otartym kolanem?
Kończą studia, a prostej zupy ugotowanie jest problemem, a co dopiero np.
wywabianie plam, haftowanie czy majsterkowanie?

Edukacyjny system szkolny determinujący czas wolny w rodzinie (a właściwie jego
brak) sprawia, że...właściwie życie rodzinne sprowadza się do współbytowania na
określonej powierzchni zbioru ludków, przy czym to jest bardziej współbytowanie
podobne do hotelowej egzystencji, niźli wspólnotowego współżycia i budowania
wspólnych planów i wspólnego ich realizowania.

Obecnie kiedy mama czy tata mają czas (a dziecko i czas i siły) aby zarażać
młode pokolenie systemem wartości, własnymi pasjami i zainteresowaniami?

Wiadomo - na pierwszym miejscu jest szkoła i wobec szkoły obowiązki
i odrabianie szkolno-zeszytowych zadań niemalże od powrotu ze szkoły (z przerwą
na obiad) aż do zmroku kiedy już trzeba iść do spanka, aby rankiem do szkoły
się zbierać.

W efekcie domownicy w sposób indywidualny zagospodarowują sobie własny czas
coraz częściej każdy w odrebnej domowej dziupli.

Wzajemnie nie znają swoich trosk, swoich pragnień, ani marzeń, no
bo..."rodzinność" sprowadza się do egzystencjonalnych zabiegów i
obowiązków: "praca", "szkoła", "zrób zakupy", "potrzebuję koszule", "daj mi na
kino", "idę na trening" itp.itd.

Budowanie DOMU to nie jest TYLKO postawienie murów.

Niestety, ale coraz bardziej widoczny jest brak życiowej zaradności młodych
ludzi jeśli chodzi o takie zwyczajne prozaiczności, których niegdyś uczyły się
w domu, a dzisiaj? Gdzie mają się tego naumieć skoro właściwie DOM nie
funkcjonuje bo został zamieniony na "szkołę" i "zakład pracy"? (wiele firm
prywatnych działa w oparciu o prywatne mieszkania, a to oznacza, że tam
właściwie bezustannie trwa praca).


Ech...okrutnie chaotycznie napisowałam aż mi stydno ale to stąd, że postrzegam
różne negatywne konsekwencje "wnoszenia szkolno-zeszytowych zadań domowych" na
grunt domowo-rodzinny.

Jest WIEDZA, ale istnieje także pojęcie MĄDROŚĆ; jest WIEDZA ale niczym ona
jest bez UMIEJĘTNOŚCI i ważne... by o tym nie zapominać, podobnie jak i o tym,
że najistotniejszym weryfikatorem wszelakiego teoretyzowania jest praktyka.

Kiedyś trzeba mieć czas także i na to PRAKTYKOWANIE.

Proszę bardzo - przekonajcie mnie, że nie mam racji, że się mylę i jestem
w błędzie.

[kendo]

w niektorych aspektach sie zgadzam,
na brak juz czasu na dzisiaj jutro moze uda mi sie forsowac pokonywanie)

acha...jeszcze co do dyscypliny Kendo

[aniouek1]

szkół nie było, zadań szkolno-domowych także nie było, a jednak była dyscyplina
i samodyscyplina także była.

Głos taty i mamy COŚ znaczył, a teraz?

...niemal wszystko jest ważniejsze od tego głosu i wszystko pilniejszym się
zdaje: a to kolega potrzebuje, a to pani w szkole kazała, a to znów coś tam
w tv albo w internecie "napewno" wiedzą lepiej niż tata i mama i to tak
oddzielnie jak i razem wzięci.

Bezzstesowe wychowanie wydaje plon. Nie wiem jak Tobie, ale mnie się jakoś
niezbyt ten plon podobuje

[kendo]

zgodze sie z "bezstresowym wychowaniem",ze to niezdaje egzaminu,

kiedys klap w pupe funkcjonowal(ale nie katownie)-obecnie zabronione,(osobiscie
nie jestem zwoleniczka "klapow")
niemniej wydaje mi sie,ze kiedys byly zadania domowe w szkolach(pamietam ze
swego czasu)
duzo tez zalezy od metod wychowawczych rodzicow,
tz.jakie oni sami miel wzorce i byli wychowywani,