nie czuję "potrzeby" chodzenia

[aankaa]

na cmentarz ...

ci, którzy "zostali" wokół mnie mają pretensje/zarzucają mi "nieczułość"

czy wizyta z okazji rocznicy/imienin/.../WŚ "udowodni im", że nie
zapomniałam, nie czuję pustki/bólu/chwilami - samotności ?

[sloggi]

A czy umiesz określić przyczynę tego "braku potrzeby"?

chodzenie - to coś jakby "teatralny gest"

[aankaa]

i pokazanie tym, co będą "po mnie", że byłam, zapaliłam

żeby "pobyć z Tymi, co odeszli" mogę się "spotkać" wszędzie

[sloggi]

OK. Rozumiem.
A czy nie przeszkadza Ci, że być może na grobie kogos Ci bliskiego jest śmietnik?

jest "zamówiona" pani

[aankaa]

... do liści spadłych z okolicznych drzew i podlewania (w miarę potrzeby)

wiosną sadzę (jakieś) "wieczne" kwiatki, co jakiś czas (bo jednak bywam)
zmieniam "wystrój", staram się posadzić coś oryginalnego
latem i jesienią znowu jestem ogrodnikiem

ale nie o to mi chodziło w tym watku
o "bywanie z okazji" i reakcje tych "pozostałych przy życiu"

[sloggi]

Ja bywam gdy odczuwam taką potrzebę i serdecznie lekceważę co na ten temat mają
do powiedzenia "Ci żyjący".

[chaladia]

Byliśmy dziś na Cemntarzu Bródnowskim u moich i mojej Małżonki bliskich.
Byliśmy, bo odczuwaliśmy taką potrzebę.
Znam więcej osób, które takiej potrzeby nie odczuwają. To ich sprawa.
Bardziej zależy mi na tym, żeby inni nie mówili mi, czy i kiedy mam chodzić do
kościoła lub dla od odmiany do supermarketu czy na bazarek, ewentualnie na
manifestację 1-majową (3-majową). A skoro ja sobie nie życzę
takiego "sterowania" to i innych stareować nie zamierzam.

[wedrowiec2]

Myślałam, że tylka ja taka jestem. Nie czuję potrzeby kultu miejsc pochówku.
Rodzina ma przykazane, by w odpowiednim momencie skremować mnie i rozsypać
prawie gdziekolwiek.
Pamięć jest w nas, a nie w miejscu gdzie leżą szczątki.

[aankaa]

wedrowiec2 napisała:

> rozsypać prawie gdziekolwiek.
> Pamięć jest w nas, a nie w miejscu gdzie leżą szczątki.

może dożyjemy czasów, kiedy nie tylko "łączki pamięci" będą ...

[lelu]

Ja czuję taką potrzebę i chodzę. Chodzę na urodziny, na imieniny i uśmiecham
się do ojca, mamy, brata. Był taki czas, że zostawili mnie szybko, za szybko- a
ja zawsze myślałem, że bycie razem się nigdy nie skończy. Teraz cmentarz to dla
mnie to bycie razem. Dzisiaj też byłem "na Bródnie" Im posadziłem kwiaty, a
znajomym wróblom zaniosłem swieże, pokruszone orzechy włoskie.

Cmentarz.

[glory]

Ja staram sie zawsze odwiedzic groby osob mi najblizszych.
A w ogole to lubie spacery po cmentarzach ,szczegolnie jesienia. Najlepiej w
dzien powszedni. Spokoj ,cisza ,opadajace liscie z drzew, kraczace wrony,zapach
palacych sie zniczy. Moj "ulubiony" park sztywnych w Wafce jest na Mlynarskiej
cmentarz Ewangielicko-Augsburski. Ma swoj klimat.
Tak czy siak reasumujac, czy sie ma potrzebe czy nie to i tak tam wszyscy
wyladujemy. Aha dodam taka ciekawastke. W zamierzchlych czasach chyba w Rzymie
jak mnie pamiec nie myli to na spacery chodzilo sie wlasnie na cmentarze.

[anmanika]

A ja myslalam, ze jestem nienormalna. Nienawidze chodzic na cmentarz, ja chce
byc skremowana a prochy rozrzucone na Mazurach. Pamiec o mojej ukochanej
prababci zyje we mnie, grobu nie ma bo oddala swoje cialo do Akademii
Medycznej. I chwala jej za to, moze tez tak zrobie.

[muraszka1]

A ja mam taką potrzebę.Chodzę na grób mojej Mamy.
Mam 100km do tego miejsca.Chodzę by pogadać o wszystkim.
Jest to też grób symboliczny mego Taty.
Ten symbol, to troche ziemi w urnie.
Ziemi z terenu byłego obozu koncentracyjne Neuengamme.
Jest to nowy cmentarz ,daleko za miastem.
Zawsze wieje tam wiatr.
Łąki opodal na wzgórzach, pachną.
A wiosną wrzeczą jak oszalałe skowronki.
I maki niedaleko i chabry ,i kąkole.
A zimą,zimą śnieg tam jest śnieżnobiały.

[reniatoja]

Ja z kolei bardzo ubolewam nad tym, ze nie mam mozliwosci bywac na grobie Mamy.
Momentami odczuwam fizyczny ból z tego powodu, zwlaszcza w Jej świeta,
imieniny, urodziny, dzien Matki, wszystkich swietych i inne takie... Gdy bylam
w Polsce siedzialam na cmentarzu codziennie. Kiedys sie zasiedzialam - bo
czytalam tam ksiązke, i dopiero ciemnosc wyrwala mnie z tego milego przebywania
z Nia. Poza tym wiem, ze nikomu nie chce sie za bardzo chodzic na cmentarz i
ten Jej grob czesto tygodniami nie jest odwiedzany a ja w Polsce i tak nie mam
zbyt wiele do roboty, to sobie chodzilam do Mamy. Bo nie wiem czy i kiedy znów
bedę miała okazję i możliwość tam pójść.