taaaka odrzucona

[lexi1]

Może odezwie się ktoś tak potwornie samotny jak ja-49 letnia kobieta.Słysząca
jak startą płytę:mnie się wypaliły uczucia,koniec z nami etc.Za prawie 30 lat
wierności,oddania i zapatrzenia w MĘŻA .Mam dość!!!Pomóż mi przerwać stan
marazmu-gdziekolwiek JESTEŚ.

[skiela1]

Nie zapomnij zamkow zmienic,zeby mu nie przyszlo do glowy wrocic

[lexi1]

Nie musi wracać,ON zawsze jest!Oczywiście po pracy...Nie odzywaj się,daj mi
św.spokókj i ...w ekrany domowe.Taaaki codzienny smouth jazz!!!

[frida2]

Dlaczego czegoś z tym nie zrobisz?

[lexi1]

Co można zrobić?Kiedyś popełniłam ten błąd...nie pracowałam zawodowo.Dom,dzieci
(ale za to wspaniałe!!!I wciąż mi powtarzają,abym coś ze sobą zrobiła...)i tak
zostało.Mam szczęście,bo mam dach nad głową i pełen kałdunek!!!A potrzeba było
tak niewiele...troszkę serca i dostrzeżenia zwyczajnie człowieka obok.Wpędziłam
się w pustkę i nie mam odwagi wyjść z tej "pustelni".Jak udaje sie innym?

[antidotumm]

Straszne! Ale: moja znajoma zaczela prace zawodowa w wieku 50 lat (na szczescie!
Bo teraz maz odszedl do innej.
Zaczela (a wlasciwie wrocila po 25 latach przerwy. I juz ma kierownicze
stanowisko, godne wynagrodzenie (ok. 2tys netto).

[lexi1]

To budujące-z całą pewnością dla niej.Ech...szczerze życzę wszystkim tym
niedocenionym kobietkom szczęścia.Mam nadzieje również dla siebie...

[jackussi]

Wydaje Ci się ,że jesteś nad przepaścią i nie spadniesz dziki niemu.Spróbuj
odejśc znad przepaści,spójrz inaczej, nie bądź zbyt ambitna - znajdx jakąkolwiek
prace Idź do ludzi I przede wszystkim nie zakładaj,że bez niego nie dasz sobie
rady !!

[lexi1]

Masz rację...dziś miałam strasznego doła i aż się przeraziłam!!!Chciałam uciec
z tego padołka.Biorę się w garść i idę po wnusia...pewnie osłodzi krótkie
chwile.Pa .

[groha]

Choć nie czuję się samotna, ani odrzucona, ale się odzywam, bo smutno mi się
robi, gdy czytam taki apel dyktowany rozpaczą. Lexi, jeśli Ci źle, to za
wszelką cenę otrząśnij się z marazmu, wyjdź do ludzi, nie marnuj czasu! Nigdy
na nic nie jest za późno, a na ratowanie siebie szczególnie. Jeśli nie możesz
uniezależnić się materialnie, to postaraj się, możliwie mocno, odseparować się
psychicznie od swojego męża, który postępuje z Tobą obrzydliwie, sama
przyznasz. Im szybciej to nastąpi, tym lepiej dla Ciebie. Nie roztrząsaj
swojego poświęcenia i jego niewdzięczności, choć wiem, że to najbardziej boli.
Powiedz sobie: trudno, bywa, teraz zaczynam żyć dla siebie. Masz wspaniałe
dzieci, one Ci napewno w tym pomogą. Tylko zdobądź się na pierwszy, odważny,
samodzielny krok i nie patrz do tyłu. Masz przed sobą jeszcze kupę pięknych
lat, szkoda je marnować i jest o co powalczyć. Bądź silna i twarda, jak stal. W
końcu, po latach niańczenia męża, masz teraz tylko jedną, najważniejszą osobę
na względzie - siebie! Pozdrawiam

[lexi1]

Dzięki za ciepłe słowa.To samo mówią mi dzieci i przyjaciele.Ale jak tego CUDU
dokonać w praktyce???Niemniej spróbuję...raz jeszcze dzięki za dobre słowo i
abyś nigdy nie doświadczyła taaakiej samotności we dwoje.Dobrej nocki!L.

[sloggi]

Witaj Lexi.
Cieszę się, że wpadłaś do salonu, być może uznasz, że to forum właśnie dla
Ciebie i zadomowisz się wśród nas.
Serdecznie pozdrawiam.
OZ

[lexi1]

Poczułam się nieźle.Dzięki!I wzajemnie cieplutko pozdrawiam.

[drzazga1]

Lexi, znajdz prace - zeby wyjsc do innych ludzi. I pomysl, co Tobie sprawia
przyjemnosc, jakies hobby.
Ja bym radzila taniec brzucha, powaznie. Swietnie robi na psychike i
fizycznosc