Zawsze sobie mówiłem, że co by się nie działo, nie chciałbym wyjechać z Polski, bo to mój kraj - miejsce mojego życia i tu są moi przyjaciele. Chciałem tylko wyjechać na rok, dwa i wrócić.
Niestety coraz więcej argumentów przemawia za moim wyjazdem na dłużej niż planowałem.
Ze wszystkim, co planowałem, wychodzą jakieś problemy.
Co jeden news to gorszy (doradczyni kaczora dzisiaj przebiła wszystko, nawet katolicką Trwam kradnącą koncert PO oraz muzykę Sweet Noise).
Do tego okaże się, że będę targetem największego dojenia w IV RP - bezdzietny, samotny, zmotoryzowany, niezależny zawód - jeżeli udałoby się to, co planowałem po studiach - i z moich horrendalnych podatków utrzymywano by nieudolną kolej, służbę zdrowia, górnictwo, kościelne rózne wynalazki, becikowe, pomniki papieza... Do tego głupie przepisy i wszechmocni urzednicy kładą człowiekowi co rusz kłody pod nogi. A na starość? Emeryturka 500 złotych...
O byciu wolnym niezaleznym dziennikarzem można sobie u nas zapomnieć - wiem to juz na naszym malutkim wrocławskim poletku, bo jest nas kilku pracujących nad pewną aferką w światku studenckim i nie ma odważnego pisma, które by chciało to wydrukować...
A najgorsze jest to, że ostatnio z jedną przyjaciółką sobie policzyliśmy: moich przyjaciół, jej przyjaciół i wspólnych naszych - i w każdym przypadku doszliśmy do tego, że już ponad 1/3 siedzi na wyspach (ew. w Szwecji). Co więcej drugie tyle nosi sie z zamiarem wyjazdu.
Czyli: skoro przyjaciele siedza sobie i tak na wyspach, a mieszkajac tam i pracujac stac mnie bedzie od czasu do czasu na samolot - chocby i po to, zeby wpasc czasem na impreze czy do rodziców - bo co to za problem, skoro ze Szkocji leci sie do nas ok. 2 godzin) to co nas tu jeszcze trzyma?
Smutne