pegi.info
08.04.10, 17:03
Na ogół nie mam problemów z motywacją dzieciaków do nauki, same się pilnują,
jednakże ostatnio miewam problemy z motywowaniem starszego syn do nauki
przedmiotów, które go, mówiąc zwięźle, nie interesują, jak historia, WOS.
Polski mniej, bo do tego daje się przekonać, że potrzebne, że się przyda,
zresztą generalnie lubi czytać i choć ma problemy z rozwijaniem myśli w długie
wypowiedzi, to sobie jakoś radzi. Nie ma też problemów z tekstami źródłowymi z
historii, mapami itp., natomiast głęboką awersję żywi do wszelakich dat i
wydarzeń oraz ważnych ludzi, które to fakty musi, przynajmniej na jakiś czas,
zapamiętać. Niechęć jest po części spowodowana zmianą nauczycielki z fajnej i
komunikatywnej, a także takiej, która potrafił zainteresować historią nawet
oporne jednostki na surowszą i mniej komunikatywną. Do tego dochodzi fakt, że
teraz, tzn. w drugiej klasie został finalistą dwóch konkursów przedmiotowych
(dodajmy ścisłych), liczy na przynajmniej jednego laureata w klasie III (ma
zresztą spore szanse, bo teraz się omsknął o punkt), wytyczył już sobie dalszą
ścieżkę edukacyjną dość precyzyjnie i motywacja, że może jednak wynik testu
humanistycznego i średnia mogą mu się jeszcze przydać, jakoś przestała
działać. I w zasadzie już sama nie wiem, czy go motywować bardziej do tej
nieszczęsnej historii i WOSu, czy do rozwijania tego, co lubi i w czym ma
większe szanse coś osiągnąć. Chociaż gimnazjum to chyba nie jest dobry czas na
odpuszczenie sobie któregoś z przedmiotów... Sama nie wiem.