proponuję nowy wąt6ek. Czy przyznać się do zdrady?

[Gość: ewa.zeromska]

No właśnie, co Państwo na to?

[Gość: focus30]

No to teraz zacznie się dyskusja... :)

Według mnie, związek się kończy, gdy do zdrady dochodzi, ale dywagując mogę napisać, że reszta zależy od sumienia osoby, która zdradza... Ale po ostatnim wątku dochodzę do wniosku, że jeśli ktoś żałuje, to nie powinien mówić o zdradzie i samemu ponieść to brzemię. Mówiąc prawdę zrani partnera/partnerkę, a jeszcze bardziej dzieci, bo podejrzewam, że połowa par nie przetrwa tego...

[Gość: her]

Problem mozna postawic inaczej:
Czym jest zdrada i jakie ma konsekwencje.

Jesli mowimy tu o tej najczestszej formie zdrady, czyli zwyklym sexie na boku, pelniacym funkcje terapeutyczne dla jednej ze stron, to oczywiscie sie nie przyznawac.

Jesli zas mowimy o pelnym zaangazowaniu uczuciowym w stosunku do nowej parterki/partera, to informacja jest jak najabrdziej na miesjcu,

Problem jest taki, ze znaczenie zdrady w naszej kultrzue jest niepotrzebnie demonizowane. Mysle, ze wiekszosc zdrad to po prostu jednorazowy sex na boku, czyli troche wiecej niz masturbacja.

Problemem jest histeria osoby drugiej osoby, nad ktora nie jest w stanie zapanowac gdy dowie sie o hehe "zdradzie".
Dodam, ze histeria zupelnie nieuzasadniona i niepotrzebna.

Zdrada wcale nie jest błahą sprawą

[jesod]

Gość portalu: focus30 napisał(a):
> u dochodzę do wniosku, że jeśli ktoś żałuje, to nie powinien mówić o zdradzie i
> samemu ponieść to brzemię.

Wtedy pozostaje boksować się z własnym sumieniem, co jednak komfortu życiowego na dłuższy czas na pewno nie zapewni. No i jest jeszcze ten lęk, aby prawda nie wyszła na jaw, a z którym też trzeba dalej żyć.
Tak, to jest pewne rozwiązanie...... Pod jednym, jedynym warunkiem, że żal jest prawdziwy, a własnym błąd został na tyle przemyślany i przeanalizowany, że celem i wartością staje się ochrona związku przed ostatecznym rozpadem. Ma to sens jedynie wtedy, gdy jest pewność i świadomość chęci bycia z tą osoba, której nie chce się ranić, a na której bardzo nam zależy.
Poza tym, musi przede wszystkim istnieć pewność i przekonanie, że nigdy więcej czegoś podobnego kochanej osobie nie zrobimy, że to był ten jeden, jedyny raz, który tak naprawdę nigdy nie powinien się zdarzyć, bo prawdziwy(a) mężczyzna/kobieta nigdy nie zdradzają. W związkach - nie układach - obowiązują pewne zasady i o tym warto pamiętać.

Gość portalu: focus30 napisał(a):
> Mówiąc prawdę zrani partnera/partnerkę, a jeszcze b
> ardziej dzieci, bo podejrzewam, że połowa par nie przetrwa tego...

Dokładnie, a to dowodzi jedynie tego, że zdrada wcale nie jest taką błahą sprawą, nad którą zawsze można przejść do porządku dziennego i żyć z nią dalej, jak dotychczas.
Warto się więc zastanowić, zanim zrobimy coś, co może zmienić całe nasze życie, o ile nam na tej drugiej osobie zależy.... Ale, jeśli zależy - to nie będziemy świadomie robić czegoś, co sprawi jej ogrmny ból, głęboko zrani i pozbawi zaufania do nas. Czasem, pewne wydarzenia w swojej konsekwencji są nieodwracalne.

[labadine]

To pieknie idealizowac ale musisz zrozumiec ze,czlowiek nie jest daleki od innych gatunkow zwierzat.

[Gość: ckm1]

To pieknie idealizowac ale musisz zrozumiec ze,czlowiek nie jest daleki od inny
> ch gatunkow zwierzat.

Ale to co napisał jesod to nie jest idealizacja tylko dojrzałość, którą nabywa się z reguły przez doświadczenia życiowe. : )

[lilyrush]

To zdecydowanie kwestia tego jak sie do zdrady w konkretnym związku podchodzi i jaka ta zdrada jest. Tak, ja zdradę stopniuje ;-)
Jeśli jednorazowy głupi skok w bok nie mający na celu rozwalenia związku to siedziec cicho i męczyć sie ze swoimi wyrzutami sumienia. Bo zakładam, ze osoba, która w ogóle wyrzutów nie ma nawet nie będzie sie na taka kwestia zastanawiała.
Jeśli dłuższy romans to powiedzieć bo tak naprawdę pierwotny związek sie skończył
Trzeba by jeszcze pamiętać, ze w wieku przypadkach storna zdradzana wcale nie ma ochoty o zdradzie formalnie wiedzieć. Często nieoficjalnie wie i cicho przyzwala, bo tak wygodniej. Oficjalne wyjście zdrady na jaw zmusza do podjęcia jakiś działań, a to dla większości ludzi najbardziej przerażające

Jednorazowy głupi skok

[jesod]

lilyrush napisała:
> Jeśli jednorazowy głupi skok w bok nie mający na celu rozwalenia związku to sie
> dziec cicho i męczyć sie ze swoimi wyrzutami sumienia.

Wiesz, co.... W ten sposób podsumowując można zawsze powiedzieć, że żaden z wielu jednorazowych głupich skoków nie miał nigdy na celu rozwalenia związku, a więc nie należy brać ich poważnie do siebie. Tylko, dla kogo ma być to tłumaczenie...?

lilyrush napisała:
> Trzeba by jeszcze pamiętać, ze w wieku przypadkach storna zdradzana wcale nie ma
> ochoty o zdradzie formalnie wiedzieć.

No, nie.... Rozbawiasz mnie.... :)
Czy Ty chciałbyś być zdradzany i nie wiedzieć o tym...? To, o to chodzi, aby nie wiedzieć??? Lżej by się żyło, spokojniej, bez dyskomfortu? Nie wystarczy nie wiedzieć.... Czy samooszukiwanie się jest sposobem na spokojne/normalne życie?
Jeśli nie jesteśmy pewni partnera, to możemy mówić o wierności, lojalności, zaufaniu?

[Gość: maka0]

Po zakończeniu związku na boku? Nie, nie ma sensu. To przeszłość
Za to za totalne podłe tchórzostwo uważam życie na dwa fronty - z mężem i kochankiem. Kogoś prędzej czy później się skrzywdzi, trzeba wybrać.

[piataziuta]

Ależ strasznie ogólne to pytanie, droga Pani ekspert, proszę podać więcej szczegółów :D

Wszystko chyba zależy od przypadku. Inne priorytety będzie pewnie miała osoba z wieloletnim stażem w związku, dziećmi, wspólnym domem, kredytem, a inne osoba bez tego typu zobowiązań. Ważne są też okoliczności w jakich do zdrady doszło.

Reprezentując przypadek: młoda, bezdzietna, bezżenna, bezkredytowa, myślę: przyznać.
Wychodzę z założenia , że związek buduje się na szczerości i zaufaniu (a przynajmniej tego bym sobie życzyła). Nie jestem w stanie wyobrazić sobie, że mogłabym zdradzić partnera, bez względu na to, jak bardzo bym nim była znudzona/zmęczona i jak fascynujący wydawałby mi się inny mężczyzna. Jeżeli to partner by mnie zdradził, oczekiwałabym chociaż resztek szacunku w postaci szczerości.
Bo jaką wartość ma związek, w którym nie dość, że doszło do zdrady, partnerzy się oszukują?

[labadine]

Nie wiem po co ktos by mial sie dobrowolnie przyznawac do zdrady,przeciez to moze byc nie odpowiedzialne w skutkach i dlatego lepiej wczesniej zakonczyc awanture milosna wzglednie kontynuowac i przygotowac logiczna wersje gdy prawda ewentualnie wyjdzie na wierzch.

[piataziuta]

To po co jest związek labadine?
Zdradzasz, kłamiesz, udajesz coś przed kimś- w imię czego? Bo chyba nie z miłości i szacunku?

> Nie wiem po co ktoś by mial sie dobrowolnie przyznawac do zdrady,przeciez to mo
> ze byc nie odpowiedzialne w skutkach

a ja głupia, myślałam że to zdrada jest wynikiem nieodpowiedzialności

[labadine]

Oczywiscie ze,zdrada jest wynikiem nieodpowiedzialnosci ale jest inny aspekt bo samoprzyznanie sie do zdrady moze rozbic zwiazek i dlatego lepiej byc hipokrytem(a) dajac szanse na przetrwanie malzenstwa.Wlasnie gdy zdradzajacy czy zdradzajaca dozna pewnego szoku i zarazem strachu to juz nie bedzie nastepnego razu,niestety zycie jest takie i dlatego musimy isc na kompromisy i nawet ze swoim sumieniem.

[piataziuta]

To strasznie słabe i żałosne.
Zrobić coś z własnej nieprzymuszonej woli, a potem zasłaniają się "małżeństwem" i pseudo-odpowiedzialności, nie mieć odwagi spojrzeć prawdzie w oczy.

[zielonomorski]

Tego nie wiem.

Natomiast pewna jestem, że powinno się powiedzieć o pokusie. Mówię o sytuacji, w któej nie zdradza się regularnie (choćby częstotliwość była niewielka), ale o sytuacji, gdzie problem zdrady ma charakter incydentalny.
Idealistycznie... zakładam, że dwoje dojrzałych ludzi docenia wartość związku i wie, ile złego zdrada może narobić. I że dysponując tą wiedzą, osoba która ma pokujsę zdradzić, powie o tym i poszukają wsparcia! To nie zrani! Zdrada juz tak. Myślę, że przy poważnym zagrożeniu, nie warto walczyć samemu - to jest problem dwóch osób w związku, który jest zagrożony.
Co dwie głowy , to nie jedna...

Nie wiem, czy to, co napisałam, ma sens. Jestem chyba ostatnio głupsza, niz myślałam...

[labadine]

Idealistycznie przyznaje racje,dwie glowy to nie jedna ale problem w tym ze,to sa dwie calkowicie rozne glowy o roznych,charakterach,zasadach i emocjach.

[zielonomorski]

Tak. Ale włąśnie zespoły projektowe tak sie dobiera! Z różnych ludzi o różnych predyspozycjach, cechach charakterologicznych i różnych punktach widzenia (także na rozwiązywanie kryzysu).

Ale co oznacza Twoja teza - skoro są tak różni, to co? Nie rozumiem, muszę przyznać.

[ewa.zeromska]

Sama wywołałam ten wątek, więc czuje się w obowiązku wyrazić własną opinię. Moje zdanie jest takie.
Jeśli przyznajesz się do zdrady, to znaczy, że chcesz związek zerwać.
Jeśli przyznajesz się, bo chcesz oczyścić sumienie, to wyrządzasz partnerowi podwójną krzywdę. Raz kiedy zdrada się dokonała, a drugi raz, kedy o tym powiadamasz.
Bo co tak naprawdę robisz?
Przerzucasz swoją winę na drugą osobę. Ty się oczyszczasz, a problem ma niewinny partner. Co ma z tą wiedzą zrobić? Wyrzucić cię z domu i z życia? A może wybaczyć?
W każdym razie cierpi, nie za swoje winy.
To jest perfidne i po prostu głupie.
Jasne, że lepiej nie zdradzać, ale to się zdarza. Więc jeśli ci się zdarzyło, to siedź cicho. A jeśli chcesz się wyspowiadać, to chyba wiesz, dokąd pójść......
Nie raz miałam kontakt z osobami, które zostały obdarzone informacją o zdradzie, z zapewnienem, że to nie miało znaczenia, że to było tylko raz, że tak naprawdę, to kochają tylko tę osobę, której robią takie wyznanie,
Koszmar.
Jak trudno było potem wszystko posklejać, a czasami nie dało się.
Zatem uważajcie co robicie, a jeszcze bardziej uważajcie na to,
co mówicie.
Pozdrawiam wszystkich i dziękuję za wpisy E. Ż

[zielonomorski]

Ja sie zgadzam, też tak na to patrzę.
Ale warto powiedzieć przed!

Co powiedzieć przed...?

[jesod]

zielonomorski napisała:
> Ja sie zgadzam, też tak na to patrzę.
> Ale warto powiedzieć przed!

Co powiedzieć przed...? Przed czym - przed zdradą?
A potem pójść, zdradzić i..... jestem w prządku, bo przecież uprzdzałem/am?
Powiedzenie partnerowi, że: mam pokusę, aby Ciebie zdradzić jest według Ciebie w porządku? Uważasz, że to nie rani i nie upokarza?

[zielonomorski]

Jesod! nie zrozumiałaś do końca.
Powiedzieć i zaradzić. Rozwiązać tak, żeby do zdrady nie doszło. Ja naprawdę uważam, że zakazany owoc samkuje. A jeśli to zwerbalizujesz, ten czas nieco pryska. Nie uważasz, że tak właśnie to działa?

> Powiedzenie partnerowi, że: mam pokusę, aby Ciebie zdradzić jest według
> Ciebie w porządku? Uważasz, że to nie rani i nie upokarza?
Boli i upokarza na pewno. Ale o niebo mniej niz zdrada. No z tym sie chyba zgodzisz? To nie jest tak, że ja uważam że to nie boli. Tylko to jest po prostu wyjście awaryjne! Nie jest luksusowe, jest tylne... ale przynajmniej jakieś jest!

I to jest bardzo fair wobec partnera. Ludzie czasem zapominaja o drugim, bywa że koncentrują sie na sobie... A ta trzecia/tem trzeci ma przewagę świeżości, interesuje się - z prościutkiej przyczyny, bo chce zdobyć! Ma ogromnę przewagę nad stałym partnerem. Jeśli stałemu mówisz, że jest zagrożony - zacznie sie starać... zmobilizuje.
Dla mnie powiedzenie o tym to wyraz szacunku, zaufania... miłości...
Ale ja właściwie nie powinnam się wypowiadać dziesiaj, bo mam pewność siebie minusową jakoś... I już nawet nie jestem pewna, czy nie robie błędów ortograficznych, o logicznych nie mówiąc! :)

[jesod]

zielonomorski napisała:
> Jesod! nie zrozumiałaś do końca.
> Powiedzieć i zaradzić. Rozwiązać tak, żeby do zdrady nie doszło.

Myślę, że zrozumiałam doskonale, tylko ważne jest to, w jaki sposób pewne sprawy artykułujesz... Co chcesz przez to osiągnąć i do czego zmierzasz?
Powiedzenie partnerowi:
chcę Ciebie zdradzić wcale nie działa terapeutycznie, bo...... rozmowa rozmowie nierówna i nigdy nie jest taka sama.
Jeśli nagle oświadczysz osobie bliskiej, nie z tego ni z owego, że chcesz ją zdradzić, to raczej nie będzie odebrane w klimatach ratowania, czy polepszenia wzajemnych realcji, a wręcz przeciwnie - może spowodować zaskoczenie i zdumienie, stać się w odbiorze pewnego rodzaju niespodziewanym ciosem.

zielonomorski napisała:
> Ja naprawdę uważam, że zakazany owoc samkuje.

Wcale temu nie przeczę, ale..... Czasem wydaje się, że smakuje, bo po spróbowaniu okazuje się, że to nie to, na co nam ślinka leciała.
Sam fakt, że jest zakazany nigdy nie gwarantuje smakoszom najwyższych rozkoszy w delektowaniu się nim. I co dalej....? Szukamy następnego owocu na chybił trafił do smakowania, czy też wiemy, czego szukamy?
Nasza wola działania, dokonanie pewnego wyboru ma tutaj swoje istotne znaczenie.

zielonomorski napisała:
> Boli i upokarza na pewno. Ale o niebo mniej niz zdrada.(...)
> I to jest bardzo fair wobec partnera. Ludzie czasem zapominaja o drugim, bywa ż
> e koncentrują sie na sobie...

Nie uważasz, że rozmowa - a oświadczenie woli, to jednak różnica?
Jeśli się skarżę, że jest mi źle, że czegoś mi brakuje, to sygnalizuję to partnerowi w inny sposób, niż przez upokorzenie go, sprawienie mu bólu na wstępie samej rozmowy.
To, co boli i upokorza szybciej prowadzi do ostrej kłótni, w efekcie reakcji wybuchowej, bo emocje czasem trudno opanować. Zaczynamy się bronić i wzajemnie ranić, a dalej to już się toczy, ale nie w tym pozytywnym kierunku.

zielonomorski napisała:
> A ta trzecia/tem trzeci ma przewagę świeżości, interesuje się - z prościutkiej przyczyny, bo
> chce zdobyć! Ma ogromnę przewagę nad stałym partnerem. Jeśli stałemu mówisz, że jest
> zagrożony - zacznie sie starać... zmobilizuje.

No i tutaj się mylisz, bo owo zainteresowanie i staranie jest pod presją. Wymuszane w poczuciu zagrożenia... To, o czym piszesz, to jest swego rodzaju szantaż.
Ile czasu można to znosić? Myśle, że tak długo, dopóki nie wyczerpie się nasza dobra wola i cierpliwość. A wiesz dlaczego? Bo w związku ważne jest coś takiego, jak poczucie pewności drugiej strony. To właśnie na nim buduje się zaufanie i szacunek.

Jako kobieta, nigdy nie chciałabym być z facetem, który w ten sposób starałby się utrzymywać swoją atrakcyjność i moje zainteresowanie nim.
To ja bym odeszła, bo nie będę rywalizować z nikim o kogoś, komu na mnie nie zależy.

zielonomorski napisała:
> Dla mnie powiedzenie o tym to wyraz szacunku, zaufania... miłości...

Widzisz, wracamy do początku mojej odpowiedzi. :)
Powiedzieć o wielu sprawach można w różny sposób, od spokojnego sygnału, usiłowania wyjaśnienia, ciepłej rozmowy, poprzez skargę, aż do dzikiej awantury z powodu bolesnego oświadczenia woli: "mam ochotę Ciebie zdradzić", które sprawi, że druga strona poczuje się gorsza, niechciana, niepotrzebna, mało warta.
To nie zadziała motywująco i nie doda skrzydeł, doprowadzając raczej do utraty pewności siebie i spokoju.

[grz-aneczka]

tutaj akurat nie do końca się zgadzam
ja tylko wiem, czego ja bym chciała gdybym była zdradzona - prawdy
chciałabym wiedzieć, że ktoś ma na tyle odwagi by o tym powiedzieć - nie chciałabym być oszukiwana przez lata
jednak zdrada oznacza dla mnie koniec związku - więc takie przyznanie się do winy przez drugą stronę oznaczałoby to, że wykopuję tę osobę z mojego życia

[zielonomorski]

bardzo to radykalne?
naprawdę nie dajesz drugiej sznasy?
ja bym chyba dała.
ale nie uważam, że powinno sie mówić... dałąbym druga szansę, gdybym sama to odkryła... trzeciej absolutnie nie.

[piataziuta]

Cóż. Gdybym była osobą zdradzoną (nie mylić ze "zdradzaną")i gdyby partnera stać było na zdobycie się na szczerość, to byłoby to dla mnie pretekstem, żeby może warto spróbować jednak walczyć o ten związek (znam taki przypadek związku-przetrwał jeszcze dwa lata po zdradzie). Taka szczerość wymaga odwagi i dużo kosztuje. Jeżeli w ogóle jest sens być razem po zdradzie, to (w moim mniemaniu) tylko w imię takich wartości jak bezwzględna szczerość, na której można próbować budować jeszcze zaufanie.
Gdybym natomiast dowiedziała się, że partner mnie zdradził i mnie oszukuje, to nie chciałabym człowieka więcej widzieć na oczy. Już na na samo wyobrażenie takiego "lojalnego" partnera, robi mi się niedobrze.

Najwyraźniej muszę być odosobniona w swoich poglądach.

[do3mala]

ja to juz wiem, że nic nie wiem w tym temacie
wniosek: w tej kwestii widać, nie ma dobrego rozwiązania
wszystkie są złe :/

[Gość: her]

komixxy.pl/140360/Kochaniezanim_sie-pobierzemyto-dla-

[aasia_27]

Nigdy!
Ja kiedys zdradziłam swojego owczesnego chłopaka, teraz mąż. Powiedziałam mu o tym, ale naprawde nic z tego nie wynikło dobrego. Ja sie niby oczysciłam- ale jak widziałam jak on sie meczy- to załowałam. Powracało to co jakis czas.
uwazam,ze jesli ktos zdradzi raz, ale zaluje i to w jakis sposob przezywa i daje mu nauczke na cale zycie to wporzadku. Gorzej z osoba która notorycznie zdradza-ale ja osobiscie uwazam, ze jesli ktos na tej płaszczyznie okropnie nawala to jest ogolnie złym czlowiekiem i to widac w codziennym zyciu..

[do3mala]

:) komiks super!

Asia, zgadzam sie z tobą stuprocentowo! Tym bardziej, że piszesz z włansego oświadczenia. Ja nie chcę, żeby mi powiedziano o jednorazowej zdradzie - po co? Niech sam cos z tym robi... Tylko, żeby powiedział, że coś warto pomiędzy nami zmienić...
I sama za nic bym nie powiedziała! Zdradziłeś - łyknij sam gorzką pastylkę i się nie dziel z drugim. Bo to niegrzeczne!

Ale co my tu o zdradach! Słońce, trzeba wskakiwać do samochodu i ruszać na wieś :) Przez dwa dni całą wieś mam dla siebie! W domu króluję ja i tylko ja! :) i słońce... i uśmiech :)

[ovejanegra_alegra]

Piataziuta (/o) ! :)
absolutnie nie jesteś odosobniona w swojej opinii!
Aktualnie jestem w bardzo udanym związku i liczę na to, że ten problem nie będzie nas dotyczył, ale "gdyby" coś się zdarzyło, wolałabym o tym wiedzieć (mój partner ma takie samo podejście). Jeszcze nie byłam w takiej sytuacji i nie jestem pewna czy porafiłabym jeszcze raz zaufać w stu procentach (tak żeby po pewnym czasie przestać o tym myśleć i wypominać drugiej osobie wpadkę) , ale z pewnością chciałabym spróbować. Myślę, że jeśli obu osobom naprawdę zależy, a poza relacją romantyczną po prostu się ze sobą przyjaźnią - wiele można wybaczyć.
Zupełnie natomiast nie wyobrażam sobie kontynuowania związku z osobą,która mnie oszukuje. Przekreśliłoby to dla mnie sens tego związku w każdym aspekcie.
Ale nawet jeśli miałabym się o niczym nie dowiedzieć (od tzw. otoczenia), wolałabym żeby partner mi o tym powiedział. I nie rozumiem tego argumentu o "przerzucaniu odpowiedzialności" - jeśli to faktycznie jest tylko jednorazowa wpadka, to chyba warto trochę razem pocierpieć, aby potem obie osoby mogły być NAPRAWDĘ (sic!) szczęśliwe (także ta, która zdradziła!)
Szczerość i możliwość porozmawiania o wszystkim jest dla mnie podstawą poważnej relacji (dotyczy to oczywiście wielu więcej kwestii niż powiedzieć/ nie powiedzieć o zdradzie).
Oczywiście każdy ma swoje priorytety i dlatego o takich sprawach trzeba rozmawiać z partnerem, żeby nie było niespodzianek ("Kochanie, ja tylko chciałem się chronić...." - jasne, wielkie dzięki!)
Tak więc, Pani ekspert, troszkę mniej autorytatywności - nie wszyscy chcą aby ich okłamywano, a prawdomówność nie musi świadczyć o braku poczucia odpowiedzialności za swoje czyny.
pzdr:)

[Gość: saab9600]

Zgadzam się z opinią. Związku nie można budować na kłamstwie. To o to chodzi w przypadku zdrady, o kłamstwo i zaangażowanie emocjonalne a nie o tych kilka śmiesznych ruchów.

[do3mala]

... wszystkim chętnie przyznam rację, bo wiem, że nic nie wiem...
wasze argumenty też zasadne.
dobra. niekt mnie i tak pewnie nie zdradzi ;D no bo jakim cudem? ;D
a teraz najważniejsze słońce i las i długi marszowy spacer z psiskami :D
Miłego, bardzo miłego i bardzo słonecznego dnia dla Was! :)

[Gość: edittpiaw]

Chciała bym również nic nie wiedzieć na ten temat ale niestety zapoznałam się z tym tematem dość dobrze, z czego nie jestem zadowolona , ale stało się... Nie mam komu się wyżalić więc zwierze się wam forumowiczom . Od jakiegoś czasu nie układa się miedzy mną a moim mężem. Jesteśmy 3 lata małżeństwem a od roku rodzicami . Na początku było jak w bajce... teraz- dramat. Mijamy się, mało rozmawiamy, minimalne zbliżenia , seks od niechcenia byle by tylko, kłótnie przeważnie o zarobkach , o tym że kobiety są drogie w utrzymaniu, że tylko by pieniądze ciągneły i wydawały na kosmetyki ciuchy... takie już jesteśmy i nic na to nie poradzimy, chcą mieć ładne zadbane żony to niech nie narzekają. I tutaj drogie panie warto porozglądać się za kochankiem. Mieć odskocznie od tego rzeczywistego świata, chociażby na parę godz. Nie mam poczucia winy że spotkam się z wybranym przeze mnie innym mężczyzną i przez chwilę poczuję się dowartościowaną kobietą.Fakt że trzeba się ukrywać i kłamać ale to uczucie kiedy jest się w pełni spełnionym... tylko to się liczy w danej chwili. Wszystko zależy od charakteru myślałam ze nie jestem w stanie zdradzić... a tu jednak bez mrugnięcia okiem zrobiłam to co zrobiłam. Może i jestem złą kobietą, ale za to przeżyłam chwile o których większość kobiet fantazjuje przez całe życie. Więc skoro i tak pójdę do piekła to mogę po drodze trochę zaszaleć :)) Korzystajcie z życia drogie panie i nie bójcie się wyzwań. Ja nie żałuje może i wy nie pożałujecie. :)

[Gość: 0zuzka0]

Po jaką cholerę za mąż wychodziłaś?
Po co dziecko spłodziliście?
Wiesz co, nie jesteś podła dlatego, że zdradzasz, ale dlatego, że z premedytacją ciągniesz kasę z chłopa, a przy okazji rogi mu doprawiasz.
Najbardziej w tym wszystkim dziecka żal, że taką infantylną matkę ma...

[Gość: her]

@OzukaO: Nie masz pojecia o zyciu :-) !

[Gość: 0zuzka0]

Her, ośmieszasz się już po tylu wpisach, skończ.
Chłopcze, to Ty nie wiesz co to jest związek, partnerstwo, rodzina, odpowiedzialność - to jest właśnie życie, którego ty skrzywiony obraz w sobie nosisz. Jesteś jak zwierzak, coś co dba tylko o zaspokojenie swoich potrzeb, tych najniższych zwłaszcza. Nie ma sensu jakakolwiek rozmowa z tobą, współczuję osobom, które muszą z tobą obcować.

[ewa.zeromska]

Hej, chyba rozpetałam jakies piekiełko.
Może już wystarczy, nie kłóćcie się!
Temat jest bez dna, zwłaszcza jeśli się teoretyzuje. Tak naprawdę tylko ci, którzy naprawdę zdrade przeżyli , wszystko jedno po której stronie, wiedzą o czym mówią.
Pozdrawiam wszystkich i dziękuję za dyskusję

Czy przyznać się do zdrady

[Gość: Gosc]

OK, Nie powinno mie byc na tej stronie, ale jestem :-)

Absolutnie zgadzam sie z Ewa. Jako facet nie chcialbym sie o tym dowiedziec.
Gdzie mialbym powiesic rogi, w salonie?
Oczywiscie ze kiedys bylem naiwny i naiwnie uczciwy i powiedzielem ale jest to poczatek konca. Zalezy Ci na facecie to idz do lazienki i wyspowiadaj sie przed lustrem!
"Rzeczy nie wypowiedziane, nie istnieja" Oscard Wilde
Jest ciezko znalesc fajnego faceta a wiec po co go tracic w taki sposob.
Czy mam doswiadczenie? Tak. 26 lat malzenstwa.
Mr AM

[yourforumgirl]

Jedni mówią, że powinno się przyznać do zdrady, ponieważ lepiej znać najgorszą, ale prawdę. Inni zaś mówią, że wolą żyć w niewiedzy nisz cierpieć, bo to co nieznane nie zrani. Czyli nie ma złotego środka na to. Jednak najlepiej by było gdyby się nie zdradzało partnera/ki

[zabuncia]

Witam,Znam stronke jak poznac czy zdadza:
www.zdradzamy.com.pl

[an-nna]

Moje zdanie od lat jest takie : Jeżeli zdrada była wynikiem słabości i osoba, która zdradziła zrobiła to raz i szczerze żałuje wobec siebie wie, że to był błąd i sumienie mówi mu że kocha swojego obecnego partnera/partnerkę , a dokonana zdrada to pomyłka to zdecydowanie NIE MÓWIĆ PARTNEROWI-niech osoba która zdradziła sama sie z tym pomęczy i nie rujnuje zaufania osobie z, którą jest. W momencie romansu z jednej ze stron mówić i rozstać się grzecznie, ponieważ romans to świadomy, a przede wszystkim DŁUGOTRWAŁY wybór oszukiwania drugiej osoby i lenistwo w braku chęci pracowania nad własnym związkiem.

[Gość: ewal]

a ja jestem na skraju przepaści, mój mąż, miłość mojego życia powiedział mi trzy dni temu, że ma romans w pracy z szefową (dla szczegółów mamy po 38 lat, jesteśmy ze sobą długo, małżeństwo od 13 lat, dwoje dzieci, plany, życie...) i nie przeprasza za to, nie. Powiedział mi, bo doszedł do tego , zę to nie fer? powiedział to, że musi się zastanowić się co jest dla niego ważne. Czyli -Nie nasze dotychczasowe życie, tylko podobno trwający od półtora miesiąca romans. Ona jest o dwa lata młodsza, ma męża, dwoje dzieci. Czyli nie żeby piękniejsza i młodziutka. A najgorsze, że zna ją może od roku. Była jego wrogiem, co ja mam zrobić. A on pisze do mnie nie obwiniaj się i nie katuj myślami, wina jest tylko po mojej stronie. tamto jest skomplikowane... a moje życie to klocek drewna? proste . jestem na lekach uspakajających. Po przeczytaniu waszych postów myślę, że jak wróci z wyjazdu na narty - aby w samotności się zastanowić - to do powiedzenia będzie miał mi tylko, że zaczyna nowe zycie. Bo zę chciałby byc z nami - powinien wiedzieć od razu!

[Gość: her]

Historia typowa jak snieg w zimie.
Gorzej, ze ludzie nic sie na takich historiach nie ucza i po opuszczeniu parntera znowu laduja sie w to samo.

Powinnas powiedziec mezowi: a rob sobie co chcesz, 13 lat zyjemy razem, hasaj sobie, jesli masz ochote. Nic sie nie stalo tak naparwde. Ale oczywiscie jesli zaczniesz histeryzowac to sie stanie i bedzie mial cie dosc.

[moonogamistka]

ja chyba snie... pojechal na narty, zeby przemyslec;) A Ty czekasz z lekiem jaka decyzje podejmie... Kim Ty jestes w tym zwiazku?? Nawet jak powie, ze skonczy romans - to go nei zakonczy -jesli dalej beda pracowac. Nie licz na to. Mozesz zrobic tylko jedno- wystawic walizki za drzwi- tamta i tak nie odejdzie od swojego meza, nie zaryzykuje. I Twoj maz dostanie obuuchem w leb i jest szansa, ze wtedy wroci do Was- ale rozmowa bedzie juz z zupelnie innej pozycji. Teraz jestes w roli petenta.

[Gość: saab9600]

Dziewczyno. Sytuacja jest trudna ale teraz musisz działać. Przede wszystkim zabezpiecz siebie i dzieci. Załóż konto na swoje nazwisko (jak macie wspólne). Wypłać pieniądze skąd się da i wpłać na swoje (nie rób przelewów tylko wypłata - wpłata). Pieniądze szczęścia Ci nie dadzą ale pomogą skupić się na ważnych rzeczach. Jeszcze raz: po pierwsze zabezpiecz się finansowo.
Twój mąż najprawdopodobniej przechodzi etap silnej fascynacji erotycznej tamtą kobietą. 1,5 miesięczny romans i decyzja o rozstaniu to kompletnie nieprzemyślana decyzja podjęta pod wpływem chwili. Jak chcesz o niego walczyć (ja bym tego nie robił, ale to Twoje życie i Twoja miłość) to musisz się uzbroić w cierpliwość i być twardą. Łzy tylko pogorszą sprawę. Łatwo nie będzie. To jest wojna i wszystkie chwyty dozwolone. Bądź miła. Powiedz mu, że go rozumiesz, że nie chcesz stawać na jego drodze do szczęścia. Jak potrzeba to spakuj mu wszystkie potrzebne rzeczy (łącznie z prezerwatywami, żeby nie wpadł). Bądź miła i konkretna. Powiedz, że zawsze może wrócić. Potem zainwestuj w siebie. Nie padaj na kolana i nie wylewaj morza łez. To nic nie da. I czekaj. Dzwoń od czasu do czasu do niego i pytaj jak mu jest i opowiadaj co w domu. I oczywiście równolegle szykuj się na najgorsze (czytaj: zbieraj kwity na rozwód).

[Gość: Masquerade]

Dziewczyno, zrób krok pierwsza, powiedz mu żeby zastanawiał się poza domem. Każ mu się wyprowadzić.

[xciekawax]

Dowiedz sie lepiej czy akurat jego szefowa z pracy tez sobie wziela urlop w tym samym czasie co Twoj maz. Bo znajac zycie on sie zastanawia w lozku przy niej.

nie ma uniwersalnej odpowiedzi

[gilda28]

Wszystko zależy od sytuacji, charakterystyki osób w związku, motywów zdrady, czego oczekujemy od tego związku itd.
Dlatego nie da się odpowiedzieć na to pytanie.
Zdarzało mi się zdradzać - zdarzyło mi się przyznać, ale zdarzyło mi się także nie przyznawać. W pierwszym przypadku zdrada była celowa, nie w afekcie (odpłacenie pięknym za nadobne, w burzliwym związku - ulga dla mnie była chwilowa, związek i tak się rozpadł). W drugim przypadku zdrada wynikała z wypalenia uczucia, dogorywania związku - była dla mnie potwierdzeniem, że "to już jest koniec, nie ma już nic".

[Gość: bea]

Pół roku temu dowiedziałam się o romansie mojego męża. zakończonym. Nie mogę się pozbierać. Gdybym miała tylko tyle lat co Ty, zakończyłabym ten związek - bez histerii, uprzejmie. Powiedziałabym, że nie chce stawać mu na drodze. Tam ma tylko sex. Ale szefowa nie rodziła mu dzieci, nie prała, nie sprzątała, nie gotowała, nie obsługiwała w chorobie i zdrowiu.... W codziennym zyciu miłosne uniesienia są inne niż podczs romansiku. Nie przejmuj się, wiem że to trudne. Ona też ma rodzinę - spróbuj skontaktować się z jej męzęm i porozmawiajcie. Zastanówcie się wspólnie co zrobić. Nie jesteś wyjątkowym przypadkiem. Spójrz na ludzi - połowa z nich ma takie problemy, tylko my o nich nie wiemy.

[Gość: J.]

Pani Ewo, ja niestety jestem tą która dowiedziała się o zdradzie męża, z perspektywy czasu uważam, że lepiej byłoby dla mnie abym o tym nie wiedziała. W jednej chwili poczucie mojej własnej wartości spadło do zera, to ja czułam się winna, bo to ja musiałam robić coś nie tak, skoro mój mąż szukał pocieszenia w ramionach innej. Najgorsze było to, że tak kobieta nie była atrakcyjna i wolna, postanowiła zabawić się moim kosztem i kosztem mojego małżeństwa. A on głupi bałwan dał się złapać w jej sidła, bo chciał, postawił na szali całe nasze życie dla kilku ciepłych słów ... .

Teraz niby jest "dobrze" ale ja mu nie ufam. Staram się, ale ....

Na koniec. To nieprawda, że facet zdradza, bo nie ma sexu, zrozumienia, bądź ma krótką smycz itd. Zdradza, bo chce zaspokoić swoją próżność i sprawdzić swoją męskość. Tak naprawdę, żadna z nas nie może być pewna swojego partnera, bo razem jest nam super i świetnie się układa, a on i tak może szukać..... Tylko czego? Nie wiem.

J.

[Gość: olina]

byłam zdradzana... dowiedziałam się przypadkiem i nikomu tego nie życzę... teraz jak o tym myślę, jestem pewna, że wolalabym nic nie wiedziec... moja samoocena spadła do zera, zaczelam za wszystko obwiniac siebie, mimo ze tak ja jak i postronni uwazali mnie za kobiete naprawde dobra i nie skapiaca czulosci pod kazda postacia... a zaufanie poszlooo w cholere....

po co mowic komus ze sie go zdradzilo?? trzeba byc niemozliwym wrecz egoista... bo to wcale nie mysl o tej drugiej osobie popycha do takich wyznan, a dreczace wyrzuty sumienia... Tobie bedzie lzej, ale co dalej?.. zupelnie nic... wszystko sie najpewniej skonczy, bo wiekszosc osob sobie z tym nie radzi, nie potrafi zniesc tego bolu...

podsumowujac moja dosc chaotyczna wypowiedz... jesli juz zdarzyl Ci sie skok w bok, ale kochasz swoja polowke i to nie mialo znaczenia... to nic nie mow!.. siedz cicho i dbaj o to co masz...

p.s. po roku rozlaki po zdradzie... jestem dalej ze swoim partnerem, ktory bardzo musial pracowac na moje zaufanie... przyznaje ze nigdy sie tak nie balam zwiazku... ale kocham go i chce dac mu szanse, majac swiadomosc ze wszyscy mamy jakies grzeszki na sumieniu...
ale nie kazdy jest taki i nie kazdy potrafi wybaczyc...

pozdrawiam wszystkich.

[Gość: ja]

a moj byly facet sie przyznal- to znaczy powiedzial ze sie calowal po pijaku z kolezanka z pracy, to bym byla sklonna mu wybaczyc- ale- po tym wyznaniu sprawdzilam jego telefon, i tam byly smsmy do niej i od niej, z ktorych jasno wynikalo ze to cos wiecej niz jeden pijacki pocalunek i ze on sie w niej zakochal/zauroczyl??? powiem wam ze dostalam takiej furii - najbardziej sie wscieklam ze mial mnie czelnosc oklamac- ze mu ten telelfon rozwalilam na glowie, a potem sie spoakowalam w ciagu godziny i tyle mnie widzial (mieszkanie bylo wynajete). Oczywiscie po tym wszystkim nie przestalam go kochac tak od razu, bo bylam na niego zla, ale nie mozna sie tak odkochac z dnia na dzien i zapomniec, no ale wiedzialam ze to bezsensu, ze jest oszustem i nie moglabym po prostu sie zgodzic na zadne przebaczanie winy. do tej pory nie wiem po co mnie oszukal??? cos mi tam tlumaczyl ze kocha i mnie i ta kolezanke, ale dla mnie to bylo smieszne, i skreslilam go z mojego zycia na zawsze. Decyzji nigdy nie zalowalam :))

[Gość: gościówa]

Nie rozumiem jednego: co znaczy żałować, żę się małżonka zdradziło???
Czy żałuje się samego aktu zdrady - że było niefajnie, nie warto było?
Czy żałuje się dopuszczenia się niewierności - to kierunek do konfesjonału.
Czy żałuje się, że się pokrzywdziło swojego małżonka - ale on nie czuje się pokrzywdzony, no bo do jasnej ciasnej o tym nie wie - i żyje spokojnie, spełniony w naszym układzie.
Czy może informacja o byłej zdradzie ma posłużyć próbie podjęcia naprawy niedziałających aspektów w danym związku np. wiesz zdradziłem, bo mi za rzadko dajesz, a ja niestety-stety potrzebuję więcej...
No nie wiem o co idzie z tym żałowaniem dopuszczenia się zdrady...

[Gość: ulala_88]

Zgadzam się w 100% z Panią ekspert. Ludzie, pięknie piszecie o moralności i odpowiedzialności, normalnie na ołtarze. Ludzie są tylko ludźmi i do tych zwierząt faktycznie czasem nam bliżej niż dalej. Zdrada może sie zdarzyc i się zdarza, więc idąc za słowami Pani psycholog, siedzieć cicho