POCZĄTEK KOŃCA..........

[agulkaa]

Mam już dość... Przychodzi z pracy, je obiad, zajmuje się swoimi sprawami,
dla mnie nie ma czasu. Nic go nie obchodzi dziecko, ja....Czy to ze mną jest
coś nie tak, czy mam za duże wymagania? Ja potrzebuje troszeczke uwagi,
TROSZECZKE! Żyjemy razem a jednak osobno. Jak to zmienić? Czy jest sens?

[aniamc]

Spróbuj z nim porozmawiać.Trzeba ze sobą dużo rozmawiać.Nawet jeżeli słowa bolą
jedną i drugą stronę.Czasami trzeba właśnie z siebie wyrzucić to co nas
boli.Dlatego spróbuj z nim porozmawiać.Może on też ma jakieś problemy z którymi
sobie nie może poradzić.Więc porozmawiajcie ze sobą.Jeżeli to nie pomoże to
wtedy musicie sie zastanowic co tak naprawdę Was łączy?Pozdrawiam

[agulkaa]

Dzięki za radę, ale wiesz mi, że próbowałam. Łatwo się nie poddaję ale w tym
przypadku po prostu już nie mam siły i chyba ochoty. Kocham go, on mi mówi że
jestem całym jego światem, a jednak jesteśmy tak daleko....Myśle że to różnica
wieku(młodszy o 4 lata), daje o sobie znać jak mySlisz?

[niuniaus]

Może spróbuj zrobić coś nowego.Może jest zmęczony pracą,codziennymi
obowiązkami,rutyną...Wiem,że mężczyźni czasami myślą,że to oni tylko cięzko
pracują a kobieta w domu z dzieckiem to tylko odpoczywa:)
Może wystarczy zmienić jakiś drobiazg.Wyjdź do znajomych,do kawiarni,biblioteki
albo do parku,jak wróci z pracy i cię nie zastanie w domu to już będzie jakaś
nowość-będziesz miała swoje sprawy.Może to dziwnie zabrzmi ale będziesz
bardziej tajemnicza i to powinno go bardziej zainteresować:)Zaproponuj wspólny
wieczór ale inaczej:kolacja w restauracji albo w domu tylko bardziej elegancka:)
Może wtedy będzie odpowiedni moment na szczerą rozmowę...
Pozdrawiam i nie poddawaj się

[agulkaa]

Dzięki bardzo za rady, ale wierzcie mi że próbowałam ich i nie skutkują, albo
skutkują na bardzo krótko. Przedwczoraj np. czekałam na niego fajnie ubrana z
uśmiechem na ustach, obiadkiem itd. Jakież było jego zdziwienie.. Momentalnie
zaczą mnie wypytywać co robiłam, gdzie byłam etc. Był taki kochany, że poczułam
wyrzuty sumienia że ja tak żle o nim pisze. Jednak wczoraj powtórka z rozrywki
(dlatego ten post). Ale wiecie co? Nie poddam się łatwo, będę próbowała....
Kurcze to dzięki wam, wiem że nie jestem sama, dajecie mi jakąś siłę BARDZO,
BARDZO DZIĘKUJĘ Pozdrawiam:)

[mikanm]

Też mam męża młodszego o 4 lata. I też było podobnie jak opisujesz. Czułam się
jak służąca w hotelu, room service. Przychodził z pracy, obiad wjeżdzał na
stół, tak samo kolacja, śniadanie, o sprzątanie nie musiał się martwić...wkońcu
powiedziałam dość! Przeprawa nie trwała jeden dzień, ani dwa, trwała kilka
miesięcy, ale warto było powalczyć. Mąż stał się czulszy, uczynniejszy.
Wymagało to jednak wieeeeelu ciężkich niełatwych rozmów i przede wszystkim to
on musiał chciec zmienić coś w sobie. Zawsze jest sens walczyć o związek.
Musicie tylko oboje wyrazić na to chęć i trochę popracować nad sobą. Życzę
powodzenia!

NIE ZAŁAMUJ SIĘ - marchewek

[marchewek]

cześć faceci po pracy są zmęczeni i potrzebują odpoczynku,ale nie powinno być
tak,że on się tobą wogule nie interesuje przecież teraz jesteście jedną rodziną.
AG jesteś teraz częścią jego życia,a jeśli on Ciebie nie zauważa to najwyższa
pora porozmawiać szczerze bo nie możesz koło niego przechodzić nie zauważana
tak jak by wiatr zawiał-porozmawiaj szczerze i sama po rozmowie zdecyduj ci
dalej
pozdrawiam

[agulkaa]

Powoli dochodzimy do porozumienia. Ta nic jest jak pajęczynka ale to zawsze
coś. Staram się .... naprawdę staram się. Jeśli mi się nie uda przynajmniej za
x lat będę mogła spojrzeć w lustro i powiedzieć sobie "próbowałam". Trzymajcie
kciuki..... Cieplutkie pozdrowionka

[magda010]

Chce mi sie plakac, bo my wszystkie chyba mamy takie same problemy. My tez
zylismy obok siebie, juz myslalam, ze to koniec, ale walczylismy po wielu
rozmowach oboje. I wyszlo - u niego przyczyna bylo mieszkanie u moich rodzicow.
Wyrzucil z siebie, ze nie moze juz wytrzymac, ze sie zablokowal, ze
przestalismy miec wlasne zycie. I taka jest prawda. Jak tylko wezmiemy slub i
znajdziemy oboje prace, to spadamy na swoje i licze, ze sie bardzo poprawi. Juz
jest lepiej. Kazdy zwiazek przechodzi chyba te same etapy i problemy. Trzymajmy
sie dzielnie, bo zwariujemy. I dobrze, ze jest forum. Ja tyle sie z niego
nauczylam...

[aphoper1]

Hej, Agulkaa,

Bardzo Cie pozdrawiam.
Moje skromne rady: nie poddawac sie i nie panikowac. Nieraz bylo tak - w calkiem
drobnych sprawach - ze juz myslalam "nie znosi mnie, nie kocha...", a maz nawet
nie wiedzial, w czym problm - byl po prostu zmeczony, zmartwiony etc. Z naszych
domow wynieslismy tez odmienne doswiadczenia: ja czestej afirmacji, on zadnej -
to tez rzutuje na nasze relacje. Ale powoli i spokojnie - robi sie coraz
fajniej. Mam swietnego Meza.
Trzymajcie sie!
Aga

[agulkaa]

Dzięki za dobre słowo. Staram się widzieć tylko dobre strony, nie myśleć o tym
co złe... Jest troche lepiej moze dlatego że mniej się czepiam i częściej
uśmiecham? Jestem dobrej myśli chociaż czasami nie jest to łatwe. Pozdrawim.