Prosze o Rade !!!

[tina69]

witam,

mam 20 lat, moj chlopak 22. problem polega na tym ze moi rodzice go nie
akceptuja bo jest cudzoziemcem i wogole im nie pasuje. tylko udawaja caly
czas przed nim a mi mowia inaczej ze robia to tylko dla mnie. chlopak sie
uczy w tej chwili bo nie mial papierow wczesniej na szkole bo mieszkamy w
kanadzie. a pracuje tylko latem za granica ze swoim ojcem, to tez sie nie
podoba moim rodzicom, bo moze np. robie czarne interesy bo to azjata itd.
same wiecie tragicznie sie czuje z tym. rodzice sa dobrzy dla mnie, zapwniali
mi edukacje a teraz utrzymuje sie sama bo juz skonczylam szkole. a moj
chlopak dopiero zaczol i rodzice mu loza na nauke a tak to pracuje tylko
latem. planujemy przyszlosc razem ale coraz bardziej zaczynam rozumiec ze moi
rodzice chca tylko mojego dobra a nie naszego. do tego jeszcze moj chlopak
odczuwa wszystko chyba bo malo z nimi nawet rozmawia jak przychodzi do mnie,
wlasciwie to wogole prawie nie rozmwiaja ze soba, no i ja jestem w srodku
tego problemu. caly czas mi mowia ze on nie bedzie dobrym mezem bo nie
pracuje w tym samym czasie co szkola i ze wogole jest do niczego, i ze maja
go za zero. a on tez kocha swoich rodzicow i oni nas akceptuja nie maja z tym
problemu, ciesza sie ze wyrosniemy na ludzi. no to co ze on zyska na czasie
przeciez w zyciu nie trzeba gonic za niczym. ja w niego wierze, poradzcie mi
co mam robic, bo czasami zwykle zdanie od moich rodzicow na jego temat mnie
doluje i upokarza. pozdrawiam.

[aphoper1]

witaj!

Jestes dorosla, wiec chyb apowinnas pracowac nad swoim losem:) Co mam na mysli?
Niepokoje Rodzicow masz prawo traktowac powaznie. Ale to nie oni maja
zadecydowac, z kim masz byc. Wiec... Przemysl, co Ty uwazasz na temat
postepowania Twojego Chlopaka. Czy moglby wiecej pracowac, czy to by bylo dla
niego dobre? Postaraj sie poznac jego kulture narodowa, obyczaje, zachowania
uznawane za norme w jego kraju (czasem sa to wielkie roznice i dobrze byc ich
swiadomymi), tak samo rozmawiaj z nim duzo o swoich pogladach, sposobie zycia, a
takze - to wazne i predzej czy pozniej sie dowie - o tym, o co sie niepokoja
Twoi Rodzice.
Nie podejmuj pochopnych decyzji, tylko dobrze przemyslane. Jestescie mlodzi,
macie czas, wiec go dobrze wykorzystajcie:)

Usciski!

[kaha1]

zdarza się że rodzice z czasem zmieniają zdanie, kiedy widzą, że ich postawa
nic nie zmieni, a dziecko jest szczęśliwe.
Postawa twoich -z całym szacunkiem -trąci mi hipokryzją -bo jeśli twierdzą,
że przy chłopaku nic nie mówią ze względu na ciebie, a jak on wyjdzie, od razu
suszą ci głowę, to dla mnie to jest raczej brak odwagi, żeby się z nim
zmierzyć. Tobie przecież burzą szczęście tyle, że jak on wyjdzie.
Jesteś dorosła i sama musisz zdecydować jaką drogę wybrać. W życiu czasem
dzieci wybierają inną drogę niż rodzice i aby nią iść, od rodziców muszą się
odłączyć, oddalić, zaistnieć bez nich. Wyprowadzić się, rzadziej się widywać,
jednym słowem zacząć żyć własnym życiem i wziąć za nie pełną odpowiedzialność -
z ryzykiem popełnienia błędu, bo przecież tak też w życiu bywa..

Oto rada - posłuchaj Rodziców

[zdzisiek68]

Temat nie jest mi obcy - ożeniłem się z Azjatką. Po pewnym czasie wychodzą
różnice kulturowe takie, że wspólne życie staje się koszmarem. Oni naprawdę
myślą inaczej. Zresztą, co ja Ci będę truł: żyjemy w oświeconych czasach,
możecie przecież razem zamieszkać. Z dziećmi można się wstrzymac na parę lat
(żeby nie wpaść w sytuację bez wyjścia). I samemu się przekonać.

[tina69]

zdzisiek68 czesc,

napisz mi cos o tym twoim zyciu z ta azjatka

pozdrawiam

[zdzisiek68]

tina69 napisała:

> napisz mi cos o tym twoim zyciu z ta azjatka

Pozytywy zawsze jakieś są, inaczej ludzie nie decydują się byc z sobą, można je
więc pominąć a skupić się na różnicach. Dlatego to, co napiszę, będzie dość
jednostronne.

Rażące różnice to (w kolejności dowolnej):

1. Zachowanie się przy stole. Wielu Azjatów, a juz Chińczycy na pewno, jedzą jak
prosięta. Z charczeniem, siorbaniem, grzebaniem własnymi pałeczkami we wspólnym
półmisku itp. Akurat moja Żona sama jest osobą pod tym względem cywilizowaną
(wcześnie wyjechała z Chin za granicę), jednak miewa GOŚCI.

2. Właśnie, GOŚCIE. Nie byłoby uczciwe oczekiwanie, że ta druga osoba wyrzeknie
się swojej kultury i kontaktów z rodakami, prawda? Jednak nie wyrzekanie się ich
jest dla kogoś wychowanego w NASZEJ kulturze koszmarem. Przychodzi Ci do domu
towarzystwo, i nie uważa za nic zdrożnego, że natychmiast się przechodzi na
radosne szczebiotanie po chińsku. W własnym domu nagle zostaje się wyłączonym z
towarzystwa, pozostaje się uśmiechnąć i iść sobie. Na nic delikatne pokazywanie,
że można inaczej: bywają i polskie party, ale ponieważ sporo jest w mojej
okolicy małżeństw mieszanych, językiem obowiązującym jest bezwzględnie angielski
(czasem z rozpędu nawet wtedy, gdy żadnego nie-Polaka nie ma w pobliżu), bo nie
jesteśmy burakami i nie chcemy, żeby ktoś czuł się źle w towarzystwie. Azjatom
tymczasem to wisi - są przekonani, że z powodu wyższości ich kultury jak ktoś
nie zna Mandarin, to jego strata.

3. Właśnie, kultura. Nie wiem, skąd ten Twój Azjata, ale Chińczycy są
wyjątkowymi szowinistami. "Nasza kultura ma pięć tysięcy lat" - to nie żart, to
były pierwsze słowa, jakie usłyszałem od przyszłego teścia. Pewnie to wyraz
jakichś kompleksów, ale na wymioty się zbiera, jak ex catedra pouczają przy
każdej możliwej i niemożliwej okazji, jak to ta ich starożytna kultura radzi
sobie z tym czy tamtym problemem. Na płaszczyźnie towarzyskiej to w zasadzie
nieszkodliwe - można się uśmiechnąć, przytaknąć i zaraz zapomnieć. Ale być tym
piłowanym przez całe życie?

4. Żeby jeszcze ta "kultura" uwzględniała jakieś podstawowe informacje, już nie
tyle nawet o świecie, co o funkcjonowaniu własnego organizmu. W czasie
narzeczeństwa trudno rozpytywać się o intymne sprawy, ale później wychodzą takie
kwiatki, że trzeba dorosłej, wykształconej i obytej w świecie osobie tłumaczyć,
że podczas miesiączki dobrze jest przyłożyć na podbrzusze coś ciepłego; że
syndrom napięcia przedmenstruacyjnego powoduje problemy emocjonalne i należy nad
tym trochę spróbować panować, zamiast zaczynania monumentalnych awantur, na
podbudowie urojonego "nikt mnie nie kocha" (troche mi zabrało skojarzenie
regularnych awantur z kalendarzykiem, ale korelacja okazała się doskonała). To
nie problem indywidualny, chciałbym podkreślić. Ich po prostu nie uczą - ani
rodzice, ani w szkole. No, ale facetów to akurat nie dotyczy, możesz więc
potraktować wyłącznie jako ciekawostkę.

5. Rola w rodzinie. Po ślubie przestajesz być dla Azjaty jednostką ludzką.
Stajesz się częścią składową maszyny o nazwie "rodzina". Twoje uczucia i
potrzeby zostaja podporządkowane potrzebom abstrakcyjnej "rodziny", która ma
działać perfekcyjnie jak szwajcarski zegarek (albo jak Sir Farquada ukochane,
perfekcyjne Duloc ze "Shreka"). Jest to odzwierciedlenie ich kultury, w której
zbiorowości przyznaje się prymat nad jednostką.
Różnica jest bardzo, ale to bardzo subtelna, ilościowa, nie jakościowa, bo w
końcu to jednak nie potwory z Marsa - to tez ludzie, którzy przecież kochaja
swoje żony, mężów i dzieci. Ale jest wystarczająca, żeby jedno odczuło, że "jej
na mnie nie zależy, traktuje mnie tylko jak maszynę do robienia tego, co akurat
potrzebne", a drugie, ze "jemu nie zależy, on się nie chce poświęcać dla
rodziny". I problem gotowy.

No, starczy. Powtórzę tylko: małżeństwo to decyzja na całe życie (a przynajmniej
na długie lata, zanim dzieci nie dorosną). Wielu rzeczy o ludziach z innych
kultur nie wiemy, bo i niby skąd. Spotykamy niesamowicie fajną osobę,
zakochujemy sie wzajemnie od pierwszego wejrzenia, ale potem przychodzi test
życia razem. I rożnice wyłażą, a zrozumienie ich źródła może nie wystarczyć (to,
jak rozumiemy pewne zachowania, zależy od tego, jak się nauczyliśmy, od
wczesnego dzieciństwa, je rozumieć; nie da się tego tak po prostu zmienić). W
moim przypadku idzie na rozwód, bo wzajemnie sobie zatruwamy życie. Dobra rada:
brac na męża/żonę kogoś z własnej kultury. Albo przynajmniej zbliżonej. Jest,
oczywiście, jedna furtka do udanych małżeństw międzykulturowych: jeśli ma się
osobowość wyjątkowo podatną na podporządkowanie się drugiej osobie, to pewnie
można by sie "przeprogramować". Ale to chyba rzadkość.
Pozdrowienia,
Zdzisiek (to, naturalnie, zmyslone imię) :)

Aha - jeszcze o rodzicach króciutko

[zdzisiek68]

Nie licz na łatwe utrzymywanie związku z Rodzicami po ślubie. Już teraz widzisz
początki problemów, a to objaw tego, że u Azjatów kobieta, wychodząc za mąż,
staje się członkiem rodziny męża. Wyłącznie.
Dlatego właśnie azjatyccy rodzice preferują chłopców, bo ci jak dorosną, to
rodzice na starość będą mieć z nich pociechę. Dziewczyna natomiast wychodzi za
mąż i do widzenia.
Oczywiście, możesz mieć nadzieję na wypracowanie jakiegoś kompromisu, ale zawsze
to kolejny potencjalny powód do niezgody.

[kokosia1]

Może Zdzisiek ma rację i wyjściem bylo by pomieszkanie przrz jakiś czas
razem.Może rodzinka, jak zobaczą ze i tak swoim gadnaiem nic nie osiągną to
zmieni swoje zdanie i nastawienie, a Wy bedziecie mieli czas zeby dotrzeć się!
( nie zdawałam sobie sprawy że różnice kulturowe mogą być aż taką przeszkodą w
normalnym zyciu). Trzymam kciuki aby wszystko sie dobrze potoczyło!

[tina69]

witam,

zdzisiek to ile jestes po slubie z ta azjatka ??? ona jest chinka ??? moze masz
i racje zeby poslubic polaka albo podobna kulture ale ja zawsze myslalam ze
kultura nie ma znaczenia jesli kogos kochasz, a z reszta trzeba walczyc. twoj
poglad na to ze synowie sa bardziej oddani rodzicom, zgadzam sie z tym bo moj
chlopak jest taki sam. corka to corka pojdzie w swiat. wiem ze napewno nie bede
miala latwego zycia, ale ja naprawde go kocham i nie wyobrazam sobie zycia bez
niego. z gory dziekuje za wasze wypowiedzi.

[zdzisiek68]

> zdzisiek to ile jestes po slubie z ta azjatka ???

Dwa lata i o dwa lata za dużo.

> ona jest chinka ??

Tak.

> ale ja zawsze myslalam ze
> kultura nie ma znaczenia jesli kogos kochasz

Też tek myślałem.

> a z reszta trzeba walczyc.

I tu jest pies pogrzebany. Walczysz bowiem ze swoją osobowością, z
przyzwyczajeniami i poglądami nabieranymi od najwcześniejszego dzieciństwa. Mały
przykład: smak. To, czy uważamy jakąś potrawę za apetyczną nie jest uwarunkowane
genetycznie, tylko kulturowo. Teściowie przywieźli nam kiedyś kawał mięsa z
Chin. Rzekomo specyjał rzadki, jak mnie oświeciła Małżonka. Tymczasem dla mnie
jechało to zjełczałym, starym tłuszczem. Sytuacja odwrotna zdarzyła się, jak
sobie usmażyłem wątróbkę z cebulką: dla niej to "śmierdzi surowym mięsem", jak
zresztą większość polskiego typu potraw mięsnych.

Od wczesnego dzieciństwa uczymy się różności. Uczymy się, co jest smaczne, a co
nie. Uczymy się, jak niewerbalnie wyrażać uczucia i jak interpretować sygnały od
innych. Co jest normalne w rodzinie, a co nie. I efekty tej nauki siedzą
bardzo, bardzo głęboko. Piszesz "trzeba walczyć". Owszem, możesz próbować, ale
jest to nic innego, jak aplikowanie sobie samemu prania mózgu, z konieczności
bolesnego. Które po kawałku zabija miłość.

> twoj poglad na to ze synowie sa bardziej oddani rodzicom,

To nie mój pogląd, tylko sedno chińskiej kultury (a ponieważ chińska kultura
miała taki wpływ na Azję, jak łacińska na Europę, to w wielu innych krajach
pewnie jest podobnie).

> wiem ze napewno nie bede
> miala latwego zycia, ale ja naprawde go kocham

Psychologowie twierdzą, że etap "miłości romantycznej" tak czy siak wygasa po
jakichś pięciu latach. W przypadku związku międzykulturowego nie ma na czym
zbudować następnego etapu, zostaje odpowiedzialność za ewentualne dzieci, którym
się przecież nie rozwali rodziny. Jest to więc ekwiwalent założenia sobie
łańcucha na szyję.

> i nie wyobrazam sobie zycia bez
> niego.

No to moja rada - jak musisz, to spróbuj, ale bez dzieci. Ale najlepiej znajdź
sobie jakiegoś fajnego Polaka, Rosjanina albo Kanadyjczyka. Azjatów zostaw
Azjatkom (może w tym problem, że dzięki postępom cywilizacji - USG - dla Azjatów
nie starcza Azjatek). :)

Ja juz uciekam. Na to Forum wpadłem tylko na chwilę, z czystej ciekawosci, żeby
zobaczyć, jak na problemy małżeńskie zapatruje się druga strona. Miłego dnia.

[tina69]

czesc zdzisiek :)

ja znowu do ciebie zeby cie nudzic, sorki. mam pytanie, po co sie zeniles z ta
chinka ? nie wiedziales ze ona juz taka jest przed slubem ? a czy teraz
bedziesz szukac polki za zone ? jak sie z tym czujesz bo ja jestem bardzo
ciekawa ? wiem ze takie zwiazki sa trudne bo sama jestem w takim zwiazku. ja
tez mysle ze jak sie kogos kocha to nie ma znaczenia z kad pochodzi, zwlaszcza
gyd sie mieszka w kanadzie :) ale potem to juz wchodza stosunki z rodzina.
pozdrawiam.

[ola]

zdzisiek, zostan
nas tez interesuje, co mysli "ta druga strona"...

[zdzisiek68]

> ja znowu do ciebie zeby cie nudzic, sorki. mam pytanie, po co sie zeniles z ta
> chinka ?

Normalnie. Bośmy się zakochali od pierwszego wejrzenia, bo była sympatyczna,
delikatna, nieco nieśmiała, niegłupia i niebrzydka.

> nie wiedziales ze ona juz taka jest przed slubem ?

Części nie wiedziałem, część się zmieniła po ślubie. Zresztą, co tu kryć - sam
trochę też wtopiłem. Problemy wyszły jeszcze przed ślubem, ale mądry Polak po
szkodzie. Wstyd było odwoływać ślub, miałem nadzieję, że jeszcze się to
dotrze... Masz szansę uczyć się na moich błędach. :)

> a czy teraz bedziesz szukac polki za zone ?

Na razie sobie dobrze odpocznę od pomysłów na małżeńskich.

> jak sie z tym czujesz bo ja jestem bardzo ciekawa ?

Kiepsko.

> ja tez mysle ze jak sie kogos kocha to nie ma znaczenia z kad pochodzi,

Dwie osoby decydując się mieszkać razem mają wystarczająco problemów do
pokonania (poczytaj sobie narzekania choćby na tym Forum), żeby jeszcze dokładać
do tego problemy wynikające z różnic kulturowych.

Pozdrawiam,
Z.

[tina69]

oh zdzisiek juz sama niewiem, problemy chyba nas nigdy opuszczaja co nie ? ;)
czy to jest normalne malzenstwo czy mieszane, wszyscy narzekaja. duzo osob
zmienia sie po slubie to fakt ale kto by wiedzial. mam nadzieje ze jakos
przezyjesz ten rozwod, a gdzie wy wogole mieszkacie ??? twoje wypowiedzi sa
bardzo ciekawe, ale bledow to ja przewaznie ucze sie na wlasnej skorze :(
zawsze tak mialam. pozdrawiam.

Problemy małżeńskie, rozwiązanie radykalne

[zdzisiek68]

Nieco na marginesie tej dyskusji, ale związek jest.

Otóż mam sąsiadów - Hindusów. Tak sobie czasem z nimi rozmawiam o różnościach i
kiedyś zeszło na małżeństwo. Otóż u nich nadal dzieje się coś, od czego
szanownym Paniom pewnie włosy by się zjeżyły ze zgrozy: nadal małżeństwa
aranżują tam rodzice, a wybranego/wybrankę poznaje się, w skrajnych przypadkach
parę dni przed ślubem, jak zdarzyło się studentowi z mojego zespołu (rodzice
zaaranżowali, pojechał do domu i wrócił ożeniony).

"Horror", "zacofanie", "a gdzie miłość"? - powiecie pewnie.
Tymczasem, po namysle, metoda wydaje sie niegłupia. Rodzice przecież nie wybiorą
swojemu dziecku za małżonka potwora. A rozsądne, nie podszyte hormonami
podejście, pozwala na pomyślenie o rzeczach mogących stać się problemem później,
jak już ładunek hormonów się wyczerpie. O sprawach majątkowych, na przykład, o
których młodzi ludzie u nas nawet nie wspomną, żeby nie mieszać spraw tak
przyziemnych do "czystej miłości" (a poźniej dopiero zaczyna się branie za łby).
Rodzice tymczasem mogą negocjować i większości z tych kłopotów da się w ten
sposób uniknąć na przyszłość (a jak się nie dogadają, to po prostu młodych sobie
w ogóle nie przedstawiają i nie ma sprawy).

Polecam pod rozwagę,
Z.

[tina69]

a u mojego chlopaka w kraju jest tak samo, jego rodzenstwu rodzice tez wybrali
partenerow a teraz nie ma u nich milosci, kloca sie ciagle. ale mojemu
chlopakowi rodzice powiedziali ze nie bede mu nikogo wybierac poniewaz to jest
zacofanie i nie ma juz takich czasow.