Tak mi teskno na obczyznie...

[carlam1]

Witam Was wszystkie.Siedze i nie wiem co robic.Moze zaczne od tego,ze
mieszkam za granica od ponad 2 lat poniewaz wyszlam za maz za
obcokrajowca.Maz jest wspanialym czlowiekiem o wielkim sercu.Niestety problem
siedzi we mnie.Ja wciaz zyje Polska,a dokladniej baardzo tesknie za
rodzina,praca i przyjaciolmi.Nie pracuje,ale mam dni wypelnione nauka.Boje
sie pomyslec,ze bede musiala ograniczyc wyjazdy do Polski gdy tylko zaczne
prace.Jezdze tam dosc czesto i nie wyobrazam sobie inaczej.Calymi dniami zyje
sprawami rodziny,bardziej niz mojego meza.Nie czuje sie szczesliwa na
obczyznie.Mam ponad 30 lat czas na dziecko,ale boje sie,ze wtedy bede musiala
tu zostac na dobre.Warunki zycia sa bardzo dobre,maz stara sie jak moze,by
bylo dobrze, jego rodzina i przyjaciele sa bardzo zyczliwi a ja na ogol mam
mine cierpietnicy.On nie chce mieszkac w Polsce przynajmniej nie w ciagu
najblizszych lat.Rozumiem i szanuje jego decyzje.Juz dzis mialam na koncu
jezyka,ze wracam do kraju.Powiedzial mi,ze jesli sie zdecyduje to rowna sie
to z rozwodem.Kocham go,ale tesknota jest silniejsza,od zawsze twierdzilam,ze
obczyzna nie dla mnie.Jednak pokochalam i wyjechalam,ale nie jestem ta sama
osoba.Juz nie pamietam jak to jest smiac sie do lez,za to lzy towarzysza mi
czesto.Co robic?Wiem,ze tylko ja jestem kowalem swego losu,boje sie,ze maz
bedzie cierpial gdy odejde,co powie rodzina?Moze ktoras przeszla cos
podobnego.Wiem tylko,ze kazdego dnia moje mysli sa tam 1000km stad...

[agatal70]

Ja podobnie jak ty wychodząc za mąż zmieniłam miejsce zamieszkania .Ztym ,że ja
przeniosłam się w inną część Polski .Od rodzinnej miejscowości dzieli mnie 340
km.Mieszkam tu już 5lat .Początki były też cięzkie ,ciągle czekałam kiedy
pojade tam .Ale kiedy poznałam bliżej ludzi tu żyjących ,okazało się że sa
naprawdę extra ,pomocni w kazdej sytuacji izauważyłam ,że w moich stronach (tak
przezemnie wyidealizoeanych) nie spotkałam takich ludzi .Co dziwne kiedy
zaczełam tam jeżdzic zaobserwowałam ,że nawet mnie denerwują ,a ich zachowania
sa często złe poprostu .Nigdy tego nie zauważyłabym gdyby nie wyjazd .Owszem
chetni byli do przyjmowania prezentów ,ale już z np. dawaniem ich dla mnie lub
dzieci było gorzej ,uważali ,że dla mnie to już nie trzeba bo mnie jest
dobrze ,jestem przeciez bogata .Zwróc uwagę czy przypadkiem u ciebie tak nie
jest ,czy przypadkiem nie kochaja ciebie dla korzyści .Ja też tylko myslałam co
by tu kupić kidy jechałam .Czasem nawet wysyłałam kasę bo np. siostra choroweła
i chciałam żeby n. poszła prywatnie do lekarza .Ale kiedy mnie przytrafiło sie
nieszczescie ,i zostałam okradziona (nota bene0 będąc u nich ) to nikomu znich
nie przyszło do głowy żeby mi pomóc ,a nawet jdna z sióstr zatrzymała dla
siebie pieniądze ,które dał mój tato .Tłumacząc że jej też są potrzebne ,a ja
to chyba chcę sie dorobić na włamaniu .Aod drugij dostałam modlitwę do św
Rity .Natomiast od ludzi tutaj obcych (ale przyjaciół) coś co bardzo mi pomogło
w funkcjonowaniu , robot kuchenny .Ico ty na to ? Komentarz od nich był taki "
oni są bogaci ,ich stać " .Myślę ,że oni nadal chetnie przyjeli by ode mnie
prezenty ,ale ja już "wyleczyłam "sie z tęsknoty za nimi , i choć mam kłopoty
to nie przeszkadza mi to i bardzo lubie to swoje nowe miasto .Życze tez tego
itobie ,rozejrzyj sie na około chciej to wszystko poznać .Atak na marginesie w
Polsce jest taka bieda ,ciesz się ,ze nie musiz sie martwic co masz do gara
włozyc ,lepiej trochę potęsknic ,ale żyć godnie .Atęsknota mija za granica
podobno po5 latach całkowicie .To nie tak długo ,powodzenia .

[magdula330]

Nie wiem sama co napisac.Jestes w dobrej sytuacji bo zawsze mozesz pojechac do
Polski w odwiedziny.Od osmiu lat mieszkam w stanach bez prawa pobytu.Z Polski
wyjechalam jak mialam 20 lat.Przezywalam tu koszmar.Oprocz siostry nie mialam
tu nikogo.Nie jedna noc przeplakalam w poduszke.Wyjechalam z Polski bo tu
moglam poprawic swoj byt.Nie pochodze z bogatej rodziny wiec musialam podjac
taka decyzje,na pomoc rodzicow nie moglam liczyc.Pierwszy rok ciagna sie jak
flaki z olejem.Sama sobie wmawialam jeszcze rok i bede do tej tesknoty inaczej
podchodzila.Mina nastepny rok i rzeczywiscie juz tak nie cierpialam ale po
chyba trzech latach ta tesknota wrocila.Wrocila z jeszcze wieksza sila niz na
poczatku.Moich rodzicow widzialam tylko raz przez ten czas.Jak moja mama
wracala do Polski wylam jak pies i blagalam ja zeby zostala.Niestety musiala
wracac.W czerwcu wyszlam za maz i tylko siostra byla na moim slubie.Nawet nie
umiem opisac jak okropnie sie czulam.Pytalam sie sama siebie:gdzie mama,gdzie
tata,gdzie te dwie najwazniejsze osoby,ludzie ktorzy dali mi zycie.Niestety nie
bylo ich choc bardzo chcieli byc.I choc bardzo czesto dzwonie do Polski zawsze
kiedy juz odloze sluchawke zastanawiam sie czy jeszcze kiedys ich
zobacze.Dlatego rozumiem twoj smutek.Glowa do gory.Mam nadzieje ze twoj maz
zrozumie co czujesz i pomoze ci w wewnetrznej bitwie.Nie zalamuj sie do
konca.Jestem z toba.Magda z Chicago.

[nineczkas]

Ja od trzech lat mieszkam w Stanach.. i nie tesknie za krajem, tesknie za rodzina. W tym roku, na
wakacjach byla u nas moja mama (nie widzialysmy sie trzy lata). Gdy jej nie bylo to nie tesknilam,
rozmawialysmy przez telefon ale jak juz przyjechala i musiala wyjechac, to chyba z trzy tygodnie
dochodzilam do siebie, bo pojawiala sie tesknota. Ale teraz juz jest dobrze. Musze dodac, ze moj
maz jest Polakiem wiec to moze pomaga. Tez nie jezdzimy do Polski mimo, ze jestesmy tutaj
legalnie..czekamy na zielona karte i wszyscy lacznie z prawnikami zalecaja nam abysmy stad nie
wyjezdzali do czasu otrzymania karty, bo nigdy nie wiadomo.
W Twojej sytuacji przykre jest to, ze Twoj maz Cie nie rozumie.

[magdula330]

Wlasnie nie rozumiem tego ze maz wcale nie pomaga w takiej sytuacji a wrecz
przeciwnie grozi rozwodem.Chyba przed slubem rozmawialiscie na temat gdzie
bedziecie zyc.

[anula36]

A ja sie wcale nei dziwie- ilu mezow chce miec zone cialem wciaz obok, ale
myslami daleko? JA tez bym nei chciala ogladac partnera wciaz w dolku,lzach i
teskniocie. Nie za bardzo wyobrazam sobie tego zwiazku dalej, bo jak -nastepne
30 lat spedzac na ronieniu lez przy nieudanej aklimatyzacji w obcym kraju?

[magdula330]

Nie wiemy dlaczego to on nie chce wrocic z nia do Polski a rzada zeby to ona
zostala.

[anula36]

problem w tym,ze on nei tyle nie chce "wrocic" do POlski bo nie jest Polakiem.
Po prostu jest u siebie. I jesli mysli normalnie to ma swiadomosc ze tam gdzie
sa jest obiektywnie lepeijniz w naszym kochanym kraju.

a moze poszukalabys

[nineczkas]

sobie polskich znajomych? Najlatwiej jest ich znalezc w polskich kosciolach. Nawet jak nie jestes
wierzaca, albo jestes i nie chodzisz do kosciola, to czasami warto jest taki polski kosciol znalezc
bo mozna tam spotkac mnostwo fajnych ludzi. My z mezem wlasnie tak nawiazalismy kontakty z
Polakami, chociaz tutaj gdzie jestem nie jest ich duzo. Choc jak potem sie okazalo dzieki
kociolowi malo tez ich nie jest. Bedziesz miala z kim pogadac, spotkac sie. A i rodak czy rodaczka
bardziej bedzie rozumiala Twoja tesknote.
musze powiedziec, ze nie masz tak zle jesli mozesz latac, czy tez jezdzic do Polski. Zawsze jak
tesknota bedzie juz nie do wytrzymania mozesz jechac.

[islamorada]

magda chetnie z toba porozmawiam daj znac jesli masz ochote na gg 5959148
pozdrowki:)

[ktopyta]

Zawsze mnie intrygowalo dlaczego kobiety dobrowolnie pakuja sie w kanal. Czy to
polskie poslannictwo dziejowe, matka-polka? Dramat. Jak sie ktos decyduje na
zwiazek z cudzoziemcem to musi sie liczyc z niektorymi problemami. dlaczego
tego typu kwestie nie sa uzgadniane przed zawarciem malzenstwa ?
Dlaczego niektore panie siedza na obczyznie i cierpia zamiast wrocic do Polski.
Na tym watku widac ze niektore z Was sa stworzzone do zycia w stadzie w Polsce.
Po co sie umartwiac ? Nielegalnie 8 lat w stanach ? a po jasna cholere ? dla
kasy ? a na cholere ci tyle tej kasy ?
sam siedze na emigracji bo moge tu normalnie pracowac za normalne pieniadze.
czy tesknie ? jasne ze tak, ale nikt na emigracje nie bierze z lapanki.
kumpli mam na gg i skype, videokonferencja jak chce, listy telefon, tanie linie
lotnicze. slub sie bierze z zona/mezem a nie z rodzina czy znajomymi.
trzeba ruszac mozgiem przed slubem.

[islamorada]

jestes cyniczny.......

[anula36]

a aj sie czesciowo z tym zgadzam. Slub bierze sie z mezem i to do neigo tzreba
sie przystosowac.

[ktopyta]

no i co z tego? ale za to dobrze gotuje

[carlam1]

Dziekuje za wasze przemyslenia i osobiste historie.Co niektorzy maja racje i
zgadzam sie,ze slub sie bierze z mezem/zona a nie rodzina.Poza tym prawda jest
tez to,ze nikt mnie sila z kraju nie wypchnal.Tyle,ze nie zdawalam sobie
sprawy,ze bedzie mi tak ciezko przystosowac sie do zycia tutaj.Moze dlatego ze
zawsze bylam bardzo rodzinna i dosc mocno zwiazana z rodzicami i
dziadkami.Teraz Ci drudzy choruja,a ja chcialabym im pomoc chociazby swoja
obecnoscia.Podziwiam ludzi mieszkajacych za oceanem,tam nigdy nie chcialabym
mieszkac,nawet bym nie probowala.To nie jest tak,ze maz mnie nie wspiera wrecz
przeciwnie.On po prostu patrzy realnie i wie,ze w tym momencie nie jest gotowy
mieszkac i pracowac w Polsce za nieporownywalnie mniejsze pieniadze.Z drugiej
strony mam znajomych,ktorzy wrocili do kraju,bo ona Polka tez nie mogla sie
zaaklimatyzowac u niego i sa zadowoleni.W kazdym razie musialam to z siebie
wyrzucic i teraz wiem,ze takich osob jak ja jest wiecej.Pozdrawiam wszystkich
bardzo serdecznie.Jeszcze nie wiem co zrobie,ale raczej zmierzam ku decyzji o
powrocie.

[bombonierka]

zaczne od przedstawienia sie. sledze wasze watki juz od jakiegos roku. jestem 3-
tygodniowa mezatka mieszkajaca za granica juz od 4 lat. mam do domu 1982 km i
bywam tam raz na rok. chcialabym sie ustosunkowac do wypowiedzi carlam, bo ja
rozumiem doskonale. sama przed slubem przechodzilam przez trudny okres wachan,
watpliwosci czy warto sie wiazac z wielkiej milosci zostawiajac daleko w polsce
swoje 25-cio letnie zycie jak bardzo zwiazane z rodzina, z przyjaciolmi ze
znajomymi. musialam podjac decyzje czy chce aby moje dzieci chodzily tu do
szkoly, aby wychowywalay sie w tutejszej kulturze, aby widzialy dziadkow z
polski raz na rok, aby nie znaly dalszych kuzynow polakow. wierzcie mi,
przezywalam koszmary nocne z tym zwiazane, dzielilam sie moimi przezyciami
jeszcze wtedy z moim narzeczonym ( ktory nota bene mial stracha gdyz znamy
histoire malzenstwa mieszanego gdzie on tu, ona z dzieckiem w polsce, a rozwod
w toku) i rozumial mnie jak mysle. stapalam realnie po ziemi bedac jednoczesnie
w stanie szczeslowosci absolutnej. pytalam sie siebie, czy na pewno wytrzymam,
bo jak nie to lepiej teraz niz po slubie i nie ma co marnowac sobie zycia i
komus tez.
podjelam decyzje, slubowalam jemu do konca naszych dni i bardzo chce wytrzymac
w tym postanowieniu.nic nie zaluje. ustalilismy przed slubem - dzieci beda sie
wychowywac w 2 kulturach, dostarcze im tyle ile bede mogla. jasne ze mi brakuje
prawdziwych przyjaciol - nie mam z kim wyjsc na szarlotke i herbatke aby
pogadac jak to kobiety potrafia. ale od czego sa listy ( te papierowe aby do
nich czesto wracac), telefony ( raz na jakis czas mozna sobie pozwolic), aby
byc w ciaglym kontakcie z przyjaciolmi z polski?
jasne ze musze czynic wiecej wysilkow aby poznac ludzi tu na miejscu -
podpowiem ci ,carlem - zapisz sie na kurs tanca ( ja np. chodze tam sama bo moj
maz nie lubi), zapisz sie do biblioteki, do kolka dyskusyjnego, na aerobik, na
plywalnie, naucz sie szydelkowac. trzeba zajac sie czyms aby za duzo nie
myslec, nie rozwazac, nie przeanalizowywac. pisalas ze masz fajnych tesciow i
rodzine meza - to juz duza czesc sukcesu. zadzwon czasem do tesciowej i pogadaj
z nia, ot tak sobie.
carlem, wiesz, zawsze jest dobrze tam gdzie nas nie ma. skad mozzesz wiedziec
jak bedzie przebiegac twoja readaptacja do warunkow polskich? wiesz, 2 lata to
duzo. ludzie sie zmieniaja, warunki tez.
nie chce dawac rad , zrobisz to co bedzie ci nakazywalo sumienie i nikt nie ma
prawa cie za to zlinczowac, ale moze jeszcze da sie uratowac wasze malzenstwo?
daj sobie czas na jeszcze jedna probe adaptacji do warunkow w ktorych
mieszkasz. ale daj tez cala siebie i niech to bedzie twoja dobra wola, bo
przeciez nic na sile.przeciez kochasz meza......

carlam, a skad w ogole jestes? masz ochote na znajomosc ciut blizsza?
zycze odwagi, duzo wiary i dobrej decyzji.

przepraszam za chaos w mojej wypowiedzi.

[anula36]

miej tylko swiadomosc,ze dziadkowie odejda,rodzice tez, znajomi beda miec swoje
rodziny i problemy, jesli maz nie wroci z toba- to jesli nie bedziesz chiala
byc sama bedziesz musiala poukladac sobei zycie od nowa.

[abi_gail]

Carlam, ja tez jestem za granica od ponad dwoch lat. Na poczatku tego roku
wyszlam za maz. Z tym ze mam dziecko z pierwszego zwiazku.
Moje dziecko radzi sobie tutaj znacznie lepiej niz ja. Czasami mysl, ze
podjelam decyzje o zostaniu za granica, przeraza mnie.
Tesknie. Dzien za dniem. Choc czasami trudno mi ustalic za czym.
Miewam przeblyski, ze to za krajem, za miejscem urodzenia, za ludzmi, polska
mowa, swiadomoscia ze jestem u siebie. Oczywiscie za rodzina i przyjaciolmi.
Nawet za nasza polska mentalnoscia.
Za rozmowami, ktore maja znaczenie tylko z Polakami.
Tak jakby zabraklo korzenia, odniesienia i czuje sie niepewnie.
Staram sie budowac tutaj jakies zaplecze, zeby moglo sie nazywac moim miejscem
na ziemi. To sa bardziej sposoby na odsuwanie mysli o tesknocie.

Nie bylam w Polsce od dwoch lat. Mam nadzieje ze w przyszlym roku polece do
kraju. Ale wiem, ze bede musiala znowu stamtad wrocic tutaj. Pocieszajacym
jest , ze takie tesknoty czesto prowadza do ciekawych projektow artystycznych.
"Litwo, ojczyzno moja..."

W kazdym razie Carlam pozdrawiam cie serdecznie, nie jestes sama w swoich
rozterkach.

[onionka]

Kiedy wracam do Anglii, wreszcie czuje sie normalnie.
Banki dzialaja nornmalnie, mozna normalnie pobrac pieniadze, moje konto jest
chronione, policje jest po to zeby mi pomoc.
Spedzam w Polsce wakacje i Boze Narodzenie; czasami jestem bez okazji.
Poki co nie wracam.
Za £60 moge przyleciec w kazdej chwili. W Polsce nie bede miec tych £60 na
kazde zadanie.
Tutaj to jak dla mnie 2-tygodnie wyzywienia dla dwoch osob z niewielka iloscia
alkoholu.
Zawsze jestem pytana w Polsce; ile kosztuje cukier i benzyna. Nijak to sie
miewa do wyzywienia.
Dla 2 osob £200 na zarcie zupenie wystarcza,ale podatek od nieruchomosci to juz
£ 117 miesiecznie, o kredycie za dom nie wspome, telefon, gaz, prad etc....
Nie wracam.
Kiedy tesknie dzwonie lub wysylam email. W Polsce tez maja telefony i mga juz
sami dzwonic . Rzadko zdarza sie zeby ktos z Polski zadzwonil do Anglii.
Dlaczego...?

[onionka]

Ja tez mieszkam za granica od jakiegos czasu. Moj maz ma tutaj prace za ktora
calkiem niezle mu placa. Ja moge uczyc sie jezyka. Jest to dla nas obojga
drugie malzenstwo. Zostawilam w Polsce corke, psice, rodzicow i cale
dotychczasowe zycie. Najbardziej brakuje mi -psicy. Corka jest na etapie
wchodzenia w doroslosc, rodzice jeszcze na "chodzie" i tylko psica spedza sen
z moich powiek. Bardzo za nia tesknie..
Mozecie uznac to za banalne. Mieszkam w Anglii, kraju ktory nie ma wscieklizny
i kazde zwierze z teoretycznie zainfekowanego obszaru musi przejsc polroczna
kwarantanne. Nie zrobie tego swjemu psu. Wiem jak teskni zostajac w domu, w
ktorym sie wychowala i miszka cale zycie i nie wiem jak mogla by zniesc
odosobnienie. Przyjezdzam do Polski 2-3 razy w roku. Spedzamy polskie swieta
Bozonarodzeniowe i wakacje. Moj maz jest patriota i dla niego dobre jest tylko
to co polskie.
Ostanio rozczulila go metka na polce kuchennej bo bylo napisaene, ze wykoana w
Polsce.
Ktos wczesniej pisal o pracy; ja tez chcialabym juz pracowac, nie musze , to
tylko kwestia priorytetow zyciowych.
Zeby wykonywac swoj zawod musze zdac egzamin miedzynarodowy, niby nic takiego
ale boje sie jezyka. Zdaje kolejne egzaminy jezykowe i staram sie nabrac
odwagi co do jezyka biznesowego. Wszystko przede mna. ( 40 na karku)

[carlam1]

Gratuluje zdanych egzaminow,wytrwalosci i zycze sukcesow!Mi tez brakuje
pieska,ale u nas w bloku nie mozna trzymac zwierzat:(

carlam....

[kasienka80]

Wiesz, jak przeczytalam twoja wypowiedz to zobaczylam siebie, swoja sytuacje,
leki...
Mam 24 lata, w styczniu biore slub cywilny, bede mieszkac 1300 km od domu.
jak chcesz pogadac to moj numer GG 1657403,
Calkowicie cie rozumiem....az za bardzo chyba ;-((

[carlam1]

Kasiu,na razie jade do Polski na pare dni,dziadkowie nie najlepiej sie
czuja.Jak wroce to postaram sie z Toba skontaktowac poprzez Gadu Gadu.Ja tez
mialam rozterki co do zycia tutaj,ale myslalam,ze mina.Niestety w moim
przypadku nie minely: (Tobie zycze duuuuzo pzytywnych mysli.

[janurper]

Oj dziewczyny wszystko przed Wami.
Macie mezow ktorzy dobrze zarabiaja,znajomi sami sie znajda,macie gdzie
mieszkac,mozecie uczyc sie jezykow oraz wiele inny mozliwosci ktorych
nie ma w Polsce.Mozeci mi wierzy -facetowi ktory ma 23 lata na obczyznie.
Zawsze tesknilem i bede tesknil,tego nie da sie zmienic.Najgorsze jest
pierwsze 5 lat,jak w malzenstwie.Potem z usmiechem bedziecie wracaly do
domow,do mezow do zajec codziennych.
Glowy do gory dziewczyny
Pozdrowienia z Florydy
Janusz

i tak trudno sie przyzwyczaic

[minaha]

Witam!
Ja wprawdzie mieszkam obecnie za granica dopiero 3 miesiace ale za to 2000 km
od domu. Mam juz doswiadczenie tesknoty za ojczyzna, bo zdarzylo mi sie
wczesniej mieszkac przez 2 lata w Szwecji, dokladnie Sztokholm, wiec nie bylo
tak zle(wiadomo, wieksze miasta , wiecej mozliwosci)...Dzieki internetowi
poznalam innych Polakow tam mieszkajacych, Polskie ksiazki i telewizja
satelitarna z polskimi kanalami bardzo ulatwialy radzenie sobie z tesknota, a
Polski instytut dbal o to, by mozna bylo od czasu do czasu zobaczyc polska
grupe teatralna czy film, organizowaly spotkania z polskimi tworcami, ogolnie
rzecz ujmjac tam rowniez mozna bylo spotkac Polakow :)
Po 2 latach postanowilam wrocic, kierowana raczej rozbudzonym patryiotyzmem( no
bo gdzie jak gdzie ale we wlasnym kraju, na wlasnym podworku najlepiej) niz
koniecznoscia czy nawet tesknota (mialam ciagly kontakt ze znajomymi i rodzina
przez internet, rozmowy glosowe przez komunikatory nie kosztowaly wiec byly
czestsze niz przez telefon).
I nigdy nie sadzilam,ze z taka trudnoscia przyjdzie mi sie aklimatyzowac w
mojej ojczyznie.Nie podejrzewalam, ze tylko 2 lata tam, tak bardzo duzo moga
zmienic w moim postrzeganiu rzeczywistosci, w moim zyciu i zyciu moich bliskich
i znajomych. Proces adaptacji byl niespodziewanie dlugi i bolesny.Wiadomo bylo,
ze nic nie bedzie tak jak przedtem (zdawalam sobie z tego sprawe gdy
opuszczalam kraj), ale niespodziewalam sie, ze az tak. Skutkiem tego byla
decyzja o ponownym wyjezdzie.......
I troche przykro bylo, gdy przypomnialam sobie slowa kolezanki tuz przed
wyjazdem, gdy mowila,ze nie wroce, a na moje stanowcze "wroce" odpowiadala,
tak, moze i wrocisz, ale na jak dlugo (poprostu prorok! ;))
I chyba jest tak, ze rzeczywiscie niektorzy z emigracja daja sobie rade(i
stworzyli Europe bez granic zanim wstapilismy do Unii), a niektorzy sie
poprostu nie dostosowuja i juz.....

Pozdrawiam wszystkich na obczyznie jak i w rodzinnych stronach :)
Hania

ps.a moze sa tu osoby mieszkajace obecnie we Francji i chcace pobiadolic
troszke na temat Francuzow i ich podejscia do (a wlasciwie braku znajomosci)
jezykow obcych :)

[kinky5]

hej Carlam-
ja mieszkam w Kanadzie czyli jak sama wiesz......dosc daleko od Polski.
Mieszkam tutaj od 10 miesiecy, 2 miesiace temu wyszlam za maz- tez nie jest mi latwo...
W chwili obecnej jestem "zamknieta" w Kanadzie bo czekam na papiery- nie mam prawa nigdzie
wyjechac bo po prostu moge juz nie wjechac z powrotem. I tak jeszcze 8-12 miesiecy bez prawa do
pracy, bez ubezpieczenia spolecznego i nawet edukacji ( tak, tak- moge sie uczyc w szkolach
prywatnych placac 2 do 3 razy tyle ile kanadyjczycy a w szkolach panstwowych- nie moge!)
Ale zaciskam zeby i staram sie choc mozesz mi wierzyc nie jest latwo......
A Ty- pomysl o ile jest Ci latwiej- 1000 km?
To jest naprawde malo- studiowalam rok w Niemczech- bylo to ok 850 km od mojego rodzinnego
miasta- ale bywalam raz na miesiac, raz na 2 miesiace. Z Frankfurtu do Polski bedzie okolo 1000 a to
jest 1h 20 minut i juz jestes w Kraju ( a ja...8 h + przesiadka we Frankfurcie 1,20 )- jesli nie pracujesz a
maz dobrze zarabia to nie widze przeszkod.......
USZY DO GORY!!!!!!!!!i zajrzyj na forum kobieca polonia moze bedzie tam jakas dziewczyna z Twoich
okolic- w ten wlasnie sposob ja poznalam 2 super dziewczyny- spotykami sie ok.1 na tydzien i to mi
bardzo, bardzo pomaga!!!!
nie wiem jak Cie pocieszyc....

[nina78]

Ciesze sie, ze poruszylas ten watek. Ja mam wlasnie w perspektywie wyjazd - 700
km od domu. Moge wyjechac z mezem, ale rozlaka z rodzicami tez bedzie ciezka
(maz jest jedynakiem). Przyznam, ze nie sadzilam, ze moze to byc az tak trudne.
Musze to teraz sobie wszystko przemyslec...

[anett26]

czesc dziewczyny!
ja rowniez przez ostatnie 2 lata mieszkalam na obczyznie, w kraju mojego meza,
konkretnie w portugali, i niestety rowniez nie moglam sie zaaklimatyzowac. bylo
to spowodowane tym, ze mieszkamy w malym miescie, wiec nie mialam mozliwosci
poznania wielu polakow. wczesniej rok mieszkalam w hiszpani, zanim poznalam
meza i bylo cudownie, mialam wielu przyjaciol, i czulam sie nawet lepiej , niz
w kraju.niestety portugalia okazala sie przeciwienstwem hiszpani, ludzie mnmie
otwarci, lecz bardziej zawistni.
teraz czeka mnie nowa przeprowadzka, tym razem w strone afryki i mam nadzieje,
ze nie bede tak cierpiec, jak w portugali.
nie mozna tego uogolniac, z doswiadczenia wiem, ze licza sie i miejsce i ludzie
i takze charakter wyjezdzajacego. ale niestety poczatki wszedzie sa
najtrudniejsze. jestem jednak optymistka i uwazam, ze do odwaznych swiat
nalezy, i zawsze warto sprobowac.
pozdrawiam, mam nadzieje, ze wszystkie po jakims czesie powiemy, ze bylo warto:)