choroba a moje plany

[kaatrin]

Witajcie!
Chciałabym opowiedzieć o mojej sytuacji. Otoż mam chłopaka, Amerykanina.
Poznaliśmy się w Polsce, przyjechał tutaj na kilka tygodni w ubiegłą wiosnę.
Od tamtej pory regularnie się odwiedzaliśmy, dzwoniliśmy. Bardzo go kocham. 2
miesiące temu mój tato miał poważny udar mózgu. Jego stan jest cieżki, nie
wiadomo, w jakim stanie z tego wyjdzie, może być w dużym stopniu
niepełnosprawny. Mój chłopak oświadczył mi się w zeszłym tygodniu, zresztą
wiedziałam od dawna, że oboje pragniemy być razem. Jedyna droga to wyjechać
do niego.

Teraz dylemat: Powiedzieć mamie o naszych planach? Jeśli tato nie bedzie
sprawny, to jak ona sobie poradzi beze mnie? Planowałam wyjazd na styczeń
przyszłego roku... Nie wiem co powiedzieć Jemu, mamie, bratu. Bez Niego nie
chcę żyć, chce mieć z nim dzieci. Z drugiej strony sytuacja w domu mnie tu
trzyma i pewnie będzie trzymać. Co robić?

[zona_lolka]

Witaj, w zyciu zazwyczaj tak sie uklada ze trzeba nam wybierac... nam rowniez
przyszlo wybrac, mieszkamy za granica juz od prawie czterech lat zostawilismy w
Polsce wszystko. Bylo ciezko bo tu gdzie jestesmy nie mamy nikogo, a w Polsce
rodzine, znajomych. Teraz nie zaluje niczego bo wiem, ze bardziej zalowalibysmy
gdybysmy nie sprobowali sie na ten krok. Twoja sytuacja jest na tyle ciezka bo
spowodowana choroba taty, pomysl, ze Twoj tato i jak i cala rodzina chcialaby
zebys byla szczesliwa. To nie jest egozim wybrac szczescie z osoba ktora sie
kocha. Jakze byloby Ci ciezko jakbys nie wybrala tego co kochasz. Moim zdaniem
powinnas jechac. Pozdrawiam serdecznie.

[kasia191273]

bardzo trudna sytuacja. Sama stanelam przed podobnym wyborem 3 lata temu:
wyjechac za granice, gdzie mieszkal moj ukochany, czy zostac z rodzina- mam
babcie w podeszlym wieku, ktorej potrzebna opieka ( 2-3 razy w tygodniu) , a
moja mama nigdy sie nie poczuwala i chcac wyjechac mialam poczucie winy, ze
zdradzam jakas niepisana umowe. Myslalam o tym...dwa lata. Dwa lata zwlekalam z
decyzja. Potem przyjrzalam sie temu raz jeszcze i stwierdzilam, ze choc to
brzmi brutalnie, zycie ma swoje prawa i w tym momencie to ja mam swoje 5 minut,
zeby ulozyc sobie zycie. A mama ma obowiazek zaopiekowania sie swoja matka. Z
ciezkim sercem, ale wyjechalam. I dzis widze, ze slusznie postapilam. One sobie
radza, babcia w formie dzieki Bogu, wszystko wyglada lepiej niz widzialam
oczami wyobrazni, ja jestem szczesliwa, a z pewnoscia poswieciwszy sie,
musialabym zrezygnowac ze zwiazku z moim partnerem, bo na odleglosc i w
nieskonczonosc sie przeciez nie da. Nie jest to latwe i nikt nie daje
gwarancji, ze wszystko sie dobrze ulozy, ale nie wolno Ci miec poczucia winy,
ze wybierasz swoje szczescie i zycie w tym momencie. Zwlaszcza ze Tata nie
zostaje zupelnie sam bez opieki. Doradzam wiec rozmowe z bliskimi (jesli sa w
stanie o takich sprawach rozmawiac) oraz zdrowy egoizm, o jakim mowi moja
przedmowczyni.

[szpulkaa]

przede wszystkim radze Ci powiedziec mamie o Twoim facecie, jego oswiadczynach,
Twoich watpliwosciach! jesli sie wahasz, czy wyjechac, bo martwisz sie o
rodzicow, to warto, zeby oni o Twojej trosce wiedzieli. mysle, ze to dobry krok
na poczatek i... nieuniknony.
pamietaj, ze zyje sie tylko raz i najwazniejsze sa Twoje potrzeby i tylko kiedy
jest Ci dobrze mozesz sie tym szczesciem podzielic z innymi:-) poswiecanie sie
nikogo nie uszczesliwia...

[kaatrin]

Mama mojego faceta zna, bardzo go lubi, świetnie sie dogadują, ja z mamą
również. Tylko ona jest też troche chora (leczy sie na nerwicę od paru lat) a
brat młody, kilkunastoletni. Dojrzewam do tego, aby im powiedzieć o
oświadczynach, niestety Tacie sie dziś znowu pogorszyło i chyba muszę z tym
zaczekać, bo wszyscy w domu załamani. Mama też sama mówiła, że powinnam mieć
swoje życie, a z drugiej strony słyszę jak planuje, że to ja będę sie Tatą
zajmować, gdy wróci do domu.
Ja teraz staram się o pracę i chcę ją podjąć, bo czas zbierać doświadczenie
zawodowe, szczególnie jak się chce wyjechać i pracować w swojej branży. Mama
mowi, że ona przecież wiecej zarobi, a ja moge sie Tatą zajmować. To fakt, ale
ja też chciałabym mieć swoje życie, pracować, założyć rodzine. Chyba jej
zaproponuję, że będę opłacać opiekę dla Taty, albo że będziemy robić to wspólnie.

[metnia]

Powiem szczerze ze jesli powiesz o tym swoim rodzicom to jedyna normalna
reakcja jest ich radosc i pchniecie Cie ku wyjazdowi z ukochanym. Rodzice chca
by ich dziecko bylo szczesliwe, wtedy i oni sa szczesliwi. Tato nie zostanie
sam, masz Mame i rodzenstwo, poza tym bedziesz przeciez przyjezdzac.

[kinkygirl]

twoja mama w ogóle nie martwi się twoim dobrem i twoją przyszłością. co to
znaczy, ze ona więcej zarobi, a ty zostaniesz pielęgniarką? a za 10 lat jak to
sie odbije na twoim zyciu i zarobkach? uciekaj.

[kasia191273]

byloby cudownie, gdyby wszyscy rodzice umieli pozwolic dziecku odejsc, jesli to
konieczne, by ulozylo wlasne zycie...
Niestety- wielu rodzicow nie jest w stanie tak dojrzalej postawy zachowac w
podobnych sytuacjach, wiec mainipuluja, obciazaja poczuciem winy, a robia to w
sposob mistrzowski;-(
Bardzo trudno nie dac sie tym sztuczkom, ale TRZEBA BYSLEC O WLASNYM ZYCIU.

W moim domu tez probowano mi wmowic, ze jestem wyrodna corka i wnuczka, skoro
nie zostaje z babcia (choc byla na miejscu jej wlasna corka, tylko troche
niechetna do podjecia sie obowiazku) i dlugo mialam poczucie winy, a i dzis
czasem w srodku nocy cos sie odzywa, jesli sie obudze, leze i mysle...

Niestety relacje nasze rodzinne nie byly zdrowe, a babcia i mama moja to osoby,
ktore w imie pseudoposwiecenia spieprzyly sobie wlasne zycie, sa samotne i
nieszczesliwe. Patrzac na nie czulam, ze jesli dam sie wmanipulowac, podziele
ich los. Moze zreszta tego podswiadomie chcialy.

W rodzinie mojego narzeczonego tez stosuje sie rozne triki manipulacyjne, wiec
moge stwierdzic tylko, ze wielkie szczescie maja ci, w czyich rodzinach sie
takich rzeczy NIE robi. Nasi rodzice sa bardzo czesto nieszczesliwi i
niedojrzali, mimo swoich lat...

Trzeba sporo odwagi i pewnosci, zeby nie dac sobie zepsuc zycia. Dobrze, ze na
takim forum mozna zreszta wymienic doswiadczenia i zasiegnac rady-to bardzo
pomaga, mnie przynajmniej;-)))Pozdrawiam!

[andorinha]

Czy to chodzi tylko o opieke nad tata? Jezeli czujesz ze nie powinno Cie teraz
zabraknac, to moze przemyslcie (Ty i Twoj facet) mozliwosc jego przyjazdu do
Polski. Przynajmniej na jakis czas.
Wszyscy radza Ci porozmawianie z rodzina, ale ja mysle ze powinnas przede
wszytskim porozmawiac szczerze z Twoim partnerem, ktory teraz bedzie Twoja
najwazniejsza rodzina.